II SAB/Łd 92/18

Dnia 14 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda, , Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2018 roku sprawy ze skargi Z. P. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. a.bł. Z. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, podnosząc następujące zarzuty naruszenia prawa: - naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa do informacji publicznej zaniechaniem wykonania ustawowego obowiązku; - naruszenie art. 13 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 933), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p.", poprzez nieudostępnienie informacji publicznej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie do wykonania wniosku w terminie 14 dni od doręczenia akt organowi; zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o stwierdzenie, iż doszło do bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 24 kwietnia 2018 r. po raz kolejny zwrócił się do organu z wnioskiem o udostępnienie 3 informacji publicznych w zakresie podstawy wydanych przez organ decyzji. Dnia 7 maja 2018 r. organ drogą mailową przekazał mu pismo niezawierające żądanych informacji, nie kwestionując zasadności wniosku. Skarżący podkreślił przy tym, że zarówno organ, jak i on, nie kwestionują tego, że organ jest zobowiązany do udostępnienia żądanych informacji na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dalszej kolejności skarżący wyjaśnił, że w 2017 r. wyszły na jaw naruszające prawo działania organu, które miały miejsce w latach 2009-2017, dotyczące obiektu byłego PGR "[...]". Począwszy od kwietnia 2017 r. skarżący korespondował z organem, korzystając z możliwości, jakie stwarza u.d.i.p. celem wyjaśnienia sprawy. Wobec postawy przyjętej przez organ, a w szczególności przez Starostę [...], skarżący zrezygnował jesienią 2017 r. z kontynuowania działań. Następnie w dniu 30 stycznia 2018 r. Starosta został odwołany i powołano nowego Starostę. Skarżący wznowił korespondencję z organem. W dniu 18 marca 2018 r. skarżący skierował do nowego Starosty [...] informację stanowiącą informację publiczną i przekazał dokumenty, w tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Łd 271/04, oraz wnioskował o przeanalizowanie przez organ zasadności podtrzymywania ważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2011 r.; [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.; [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. jako sprzecznych z prawem, a w szczególności z ww. wyrokiem WSA, w którym rozstrzygnięty został spór o charakter wód "B". Pomimo ww. wyroku nieuprawniony organ - Filia Agencji Nieruchomości Rolnych w Ł., zmierzając do sprzedaży obiektu "A", wystąpiła do Starostwa Powiatowego w R. z szeregiem wniosków, których realizacją są trzy decyzje. Skarżący zaznaczył, że Filia ANR w Ł., występując z chybionymi wnioskami, jako nieuprawniony podmiot nie tylko działała niezgodnie z prawem, lecz także działała wbrew poleceniom służbowym swych przełożonych, którzy zdecydowali o przekazaniu nieruchomości właściwemu organowi, czyli Marszałkowi Województwa [...]. Skarżący zauważył przy tym, że indolencja organu pojawiła się przy wydaniu decyzji najistotniejszej z trzech wymienionych, tj. z dnia [...] stycznia 2015 r. zmieniającej charakter wód na obiekcie z "płynących" na "stojące", czego podstawą ma być wytyczenie przez Filię ANR w Ł. "linii brzegowej". Następnie skarżący zaznaczył, że podejmowane w latach 2009-2017 działania sprzeczne z wyrokiem WSA z dnia 16 grudnia 2004 r. odbywały się z naruszeniem prawa, bez wiedzy wszystkich zainteresowanych. Jeszcze w lipcu 2017r. Filia w Ł. i Starostwo Powiatowe w R. zaprzeczały faktowi prowadzonych przygotowań do sprywatyzowania obiektu "A". W grudniu 2017 r. ujawnił się wniosek Dyrektora Oddziału Terenowego KOWR w Ł. kierowany do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o zgodę na sprzedaż obiektu "A" w trybie art. 2 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 14 kwietnia 2016 r. o wstrzymaniu sprzedaży nieruchomości Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw. Na skutek sprzeciwu zgłoszonego przez część zainteresowanych, a pominiętych w procesie przygotowywania obiektu do prywatyzacji, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniosku nie zaakceptował, ale też nie wyłączył nieruchomości z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Z kolei na mocy wyroku z dnia 16 grudnia 2004 r. miał obowiązek to uczynić. Skarżący nadmienił poza tym, że Minister przeznaczył nieruchomość położoną na terenie rezerwatu, w którym w stosownym zarządzeniu zapisano, że "Rezerwat udostępnia się tylko do celów naukowych, edukacyjnych oraz turystycznych", do wydzierżawienia w celu prowadzenia gospodarki rolnej, co zakrawa na jawne kpiny. Wnoszący skargę wskazał następnie, że w przedstawionej sytuacji wystąpił 10 kwietnia 2017 r. w trybie u.d.i.p. do organu z wnioskiem o informację, czy Starosta Powiatowy, wydając przywołane 3 decyzje, miał świadomość istnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Łd 271/04. Skarżący zaznaczył jednocześnie, że zaplanowana prywatyzacja obiektu miała przełożenie na działania przyszłego właściciela. Jeszcze przed złożeniem wniosku niedoszły właściciel podjął działania, jakie miały być realizowane po zakupieniu obiektu. Począwszy od 13 listopada 2017 r. podjął działania na rzecz osuszenia "B" - zbiornika wodnego gwarantującego egzystencję Rezerwatu Przyrody "A" i nie tylko te. Skarżący w związku z tą sytuacją skierował do organu w dniu 14 kwietnia 2018 r. wystąpienie, które zawierało też przypomnienie o wniosku z dnia 10 kwietnia 2017 r., prosząc o odpowiedź na alternatywę: czy nierespektowanie wyroku WSA w Łodzi to przejaw świadomego łamania prawa czy nieznajomości prawa. Jak dalej wyjaśnił skarżący, wobec braku merytorycznej odpowiedzi organu na wniosek w trybie u.d.i.p. z dnia 10 kwietnia 2018 r. w dniu 24 kwietnia 2018 r. wystąpił do organu po raz kolejny z trzema wnioskami. Wniosek Nr 1 był ponowieniem wniosku z 10 kwietnia 2018 r., który pozostawał bez odpowiedzi - uzupełniony o uwagę i przypomnienie, że "Aktualny Starosta [...] poznał ten stan rzeczy i od dnia 18.03.2018 r. dysponuje odpowiednimi dowodami. I to na nim ciąży odpowiedzialność za trwający stan funkcjonowania wadliwych decyzji". Odpowiedzi merytorycznej od organu skarżący nie otrzymał. Z kolei wniosek Nr 2 związany był z informacją uzyskaną z Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., a dotyczył zachowań niedoszłego kupca obiektu i organu. Wnioskiem tym skarżący zwracał się do organu o informację dotyczącą realizacji wniosku RZGW w W. z dnia 7 września 2017 r. Odpowiedzi merytorycznej od organu skarżący nie otrzymał. Natomiast wniosek Nr 3 dotyczył wewnętrznych dróg publicznych stanowiących majątek Gminy P., które jeszcze we wrześniu 2017 r. stanowiły część przygotowywanej oferty sprzedaży przez Filię ANR Ł., a później Oddział Terenowy KOWR. Działki te oznaczone numerami 727, 729, 854 w obrębie geodezyjnym [...] figurowały w Rejestrze dróg wewnętrznych w powiecie [...] opublikowanym dnia 30 października 2009 r. Starostwo Powiatowe w R. przekazało skarżącemu aktualny Rejestr. Wymienione 3 działki w nim nie figurują. Zostały z Rejestru usunięte. Skarżący zwrócił się do organu z prośbą o informację: kto, kiedy, na podstawie jakiej decyzji działki nr 727, 729 i 854 z Rejestru usunął. Odpowiedzi merytorycznej od organu skarżący nie otrzymał. Dalej Z. P. stwierdził, że trudno jest zrekonstruować stanowisko organu. Postępowanie przed dniem 18 marca 2018 r. w przedstawionych w skardze okolicznościach jest oczywiste i jako takie nie wymaga analizy, gdyż wystarczy zwrócenie uwagi na fakt, że autorką wszystkich kwestionowanych przez skarżącego decyzji i stwierdzeń w sprawie wód w Rezerwacie Przyrody "A" i przyległych terenach w latach 2001-2018 była i jest ta sama osoba - Naczelnik Wydziału Środowiska, Leśnictwa i Rolnictwa w Starostwie [...], która używa pieczątki "z upoważnienia Starosty". Zdaniem skarżącego z oczywistych powodów Naczelnik ma osobisty interes w zachowaniu status quo. Inaczej ma się natomiast sprawa ze Starostą [...], który tych decyzji nie wydawał, ale obecnie staje się osobą odpowiedzialną za istniejący wadliwy stan rzeczy. W końcowej części skargi skarżący podkreślił, że - w jego ocenie - w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, bowiem organ w sposób bezsprzeczny i jaskrawy nie dopełnił obowiązku podejmowania czynności zmierzających do terminowego załatwiania sprawy poprzez usilne ignorowanie wielokrotnych przypomnień skarżącego, iż zwraca się on o wnioskowaną informację w trybie u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Organ wskazał, że skarżący dopatruje się bezczynności Starosty [...] w związku ze złożonym przez niego w dniu 24 kwietnia 2018 r. pismem zawierającym wniosek o udostępnienie trzech informacji publicznych w zakresie podstaw wydawanych przez organ decyzji. Ponadto skarżący wskazał, że w dniu 7 maja 2018 r. organ udzielił informacji, jednak - w ocenie skarżącego - nie odpowiadały one na przedstawione przez niego żądanie. Dalej Starosta [...] wyjaśnił, że w dniu 24 kwietnia 2018 r. wpłynęło do niego pismo, w którego treści skarżący wniósł o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy formalnie rzecz biorąc Starosta [...] firmując decyzje Naczelnik R. T. z [...] września 2011 r., [...] czerwca 2013 r. i [...] stycznia 2015 r. powstałe z wniosku ANR miał świadomość ważności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Łd 274/04? 2. Czy Starosta [...] zrealizował wniosek Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. skierowany w dniu 7 września 2017 r. na ręce Starosty [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego przewidzianego przepisami ustawy Prawo wodne w sprawie niewywiązania się ze zobowiązań wynikających z pozwolenia wodno-prawnego oraz piętrzenia, poboru oraz retencjonowania wody bez pozwolenia wodno-prawnego? W razie zrealizowania wniosku skarżący wniósł o przesłanie skanu wniosku, ewentualnie w razie braku realizacji wniosku o wskazanie przyczyn. 3. Kto, kiedy i na podstawie, jakiej decyzji usunął działki nr 727, 729 i 854 obrębu geodezyjnego Z. z rejestru dróg wewnętrznych w powiecie [...] sporządzonego i opublikowanego w dniu 30 października 2009 r. W odpowiedzi na ww. pismo w dniu 7 maja 2018 r. Starosta [...] wskazał, że informacja, której dotyczyło pytanie nr 1, została udzielona skarżącemu pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. Informacja, której dotyczyło pytanie nr 2, została udzielona pismem z dnia 27 marca 2018 r., jednocześnie przesłano skarżącemu kopię pisma z dnia 29 września 2017 r. skierowanego do Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w W., filia w Ł. Odpowiadając zaś na pytanie nr 3 organ wskazał, że w dniu 30 października 2009 r. Starostwo Powiatowe opublikowało rejestr dróg wewnętrznych w powiecie [...], w którym działki nr 727, 729 oraz 854 z obrębu Z. nie figurowały, tym samym nie mogły być one po tym terminie z rejestru usunięte. Dalej w odpowiedzi na skargę wskazano, że piśmie z dnia 25 kwietnia 2018r., na które powołał się Starosta, strona została poinformowana, iż w związku ze zmianą ustawy Prawo wodne Starosta utracił kompetencje w zakresie gospodarki wodnej. Od dnia 1 stycznia 2018 r. dla obiektu stawowego [...] obowiązki realizuje Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w W. Zarząd Zlewni w P. W piśmie z dnia 27 marca 2018 r., na które powołał się Starosta, udzielając odpowiedzi na pytanie nr 2, strona uzyskała informację, iż odpowiedzialny za stan piętrzenia wody na działce nr 728/3 obręb geodezyjny Z. został wezwany do widocznego oznakowania poziomu piętrzenia. W ramach postępowania zobowiązano wnioskodawcę do uzupełnienia braków w złożonej dokumentacji. Z powyższych względów - zdaniem organu - należy uznać, że wnioskodawca otrzymał informacje publiczne, których dotyczył złożony przez niego wniosek. Jednocześnie odnosząc się do pytania dotyczącego świadomości ważności wyroku, Starosta [...] wskazał, że wniosek w tym zakresie nie stanowił żądania udzielenia informacji publicznej, bowiem świadomość organu na temat "ważności" wyroku wydanego w sprawie, w której występował jako organ I instancji, nie stanowi informacji publicznej. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie można zatem skutecznie stawiać zarzutu bezczynności organu, bowiem żądana przez stronę informacja publiczna została jej już udostępniona w formie określonej w złożonym wniosku. Z chwilą udostępnienia żądanej informacji na podmiocie zobowiązanym nie spoczywał już obowiązek udostępnienia informacji publicznej, albowiem była ona już w posiadaniu podmiotu wnioskującego o jej udostępnienie. Jednocześnie organ dodał, że również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, według którego wniosek zainteresowanego informacją publiczną tworzy po stronie dysponenta obowiązek jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w publicznym obiegu. Zdaniem Starosty [...] skoro zatem skarżący otrzymał żądaną informację, a w odpowiedzi na ponowione żądanie wskazano mu datę pierwotnego jej udzielenia, to należy uznać, że organ nie pozostawał w bezczynności i nie był zobowiązany do jej udzielenia. Na poparcie przedstawionego stanowiska organ odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych (tj. wyroku NSA z dnia 20 listopada 2003 r., II SAB 372/03, Wokanda 2004, z. 5, s. 33, wyroku NSA z dnia 28 sierpnia 2002 r., II SAB 107/02, Lex nr 101092). Na rozprawie w dniu 14 września 2018 r. skarżący poparł skargę i na poparcie swej argumentacji przedłożył pismo z dnia 24 sierpnia 2005 r., kopię zaświadczenia z dnia 27 maja 2002 r. wraz z załącznikami oraz kopię maila dotyczącego kwestii niedokonywania zmian w rejestrze gruntów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Wskazać również należy, że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i sformułowanymi w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1240) oraz partie polityczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Do których niewątpliwie należy Starosta [...]. Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W stanie faktycznym niniejszej sprawy zasadniczym przedmiotem sporu nie jest ustalenie charakteru żądanych przez skarżących informacji, czy też określenie statusu organu jako podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznych, choć nie ulega wątpliwości, iż pytanie dotyczące świadomości organu w kwestii ważności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Łd 274/04, nie mieści się w wyżej powołanym pojęciu informacji publicznej. Wątpliwości budzi natomiast kwestia oceny, czy odpowiedź udzielona skarżącemu w drodze pisma z dnia 7 maja 2018 r. była wystarczająca do uznania, że żądanie udostępnienia informacji publicznej zostało zrealizowane. Z analizy akt sprawy wynika, że w dniu 24 kwietnia 2018 r. do Starosty [...] wpłynęło pismo, w którego treści skarżący wniósł o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Czy formalnie rzecz biorąc Starosta [...] firmując decyzje Naczelnik R. T. z [...] września 2011r., [...] czerwca 2013 r. i [...] stycznia 2015 r. powstałe z wniosku ANR miał świadomość ważności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2004 r. sygnatura akt III SA/Łd 274/04? 2. Czy Starosta [...] zrealizował wniosek Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. skierowany w dniu 7 września 2017 r. na ręce Starosty [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego przewidzianego przepisami ustawy Prawo wodne w sprawie niewywiązania się ze zobowiązań wynikających z pozwolenia wodno-prawnego oraz piętrzenia, poboru oraz retencjonowania wody bez pozwolenia wodno - prawnego? W razie zrealizowania wniosku skarżący wniósł o przesłanie skanu wniosku, ewentualnie w razie braku realizacji wniosku o wskazanie przyczyn; 3. Kto, kiedy i na podstawie, jakiej decyzji usunął działki nr 727, 729 i 854 obrębu geodezyjnego Z. z rejestru dróg wewnętrznych w powiecie [...] sporządzonego i opublikowanego w dniu 30 października 2009 r. W odpowiedzi na powyższe pismo Starosta [...] w dniu 7 maja 2018 r. udzielił odpowiedzi, wskazując, że informacja, której dotyczyło pytanie nr 1 została udzielona skarżącemu pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. Informacja, której dotyczyło pytanie nr 2 została udzielona pismem z dnia 27 marca 2018 r., jednocześnie przesłano skarżącemu kopię pisma z dnia 29 września 2017 r. skierowanego do Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w W., filia w Ł. Odpowiadając zaś na pytanie nr 3 organ wskazał, że w dniu 30 października 2009 r. Starostwo Powiatowe opublikowało rejestr dróg wewnętrznych w powiecie [...], w którym działki nr 727, 729 oraz 854 z obrębu Z. nie figurowały, tym samym nie mogły być one po tym terminie z rejestru usunięte. Z kolei w piśmie z dnia 25 kwietnia 2018 r. strona została poinformowana, iż w związku ze zmianą ustawy Prawo wodne Starosta utracił kompetencje w zakresie gospodarki wodnej. Od dnia 1 stycznia 2018 r. dla obiektu stawowego A obowiązki realizuje Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w W. Zarząd Zlewni w P. Natomiast w piśmie z dnia 27 marca 2018 r., na które powołał się Starosta, udzielając odpowiedzi na pytanie nr 2, strona uzyskała informację, iż odpowiedzialny za stan piętrzenia wody na działce nr 728/3 obręb geodezyjny [...] został wezwany do widocznego oznakowania poziomu piętrzenia. W ramach postępowania zobowiązano wnioskodawcę do uzupełnienia braków w złożonej dokumentacji. Z powyższego wynika zatem bezspornie, że odpowiedź na wniosek skarżącego o udostępnienie żądanych przez niego informacji, zawarty w piśmie z dnia 24 kwietnia 2018 r., została skarżącemu udzielona w drodze pisma z dnia 7 maja 2018 r. Wprawdzie skarżący kwestionuje stronę merytoryczną tej odpowiedzi, to jednak nie zmienia to faktu, iż organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego w terminie ustawowym, tj. w terminie 14 dni od dnia złożenia przez niego wniosku. Bez wpływu na tę ocenę Sądu pozostają przy tym złożone przez skarżącego na rozprawie w dniu 14 września 2018 r. dokumenty w postaci pisma z dnia 24 sierpnia 2005 r., kopii zaświadczenia z dnia 27 maja 2002 r. wraz z załącznikami oraz kopii maila dotyczącego kwestii niedokonywania zmian w rejestrze gruntów. Sąd bowiem w ramach oceny kwestii bezczynności organu w niniejszej sprawie nie ocenia prawidłwości i wiarygodności tej informacji, lecz jedynie fakt, czy została ona udzielona w terminie. Jednocześnie Sąd w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że wniosek zainteresowanego informacją publiczną tworzy po stronie dysponenta obowiązek jej udostępnienia, tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w publicznym obiegu, a w niniejszej sprawie niewątpliwie żądana infromacja już w takim publicznym obiegu funkcjonowała z uwagi na wcześniejsze jej udzielenie będące odpowiedzią na wcześniejsze wystąpienia skarżącego (vide: np. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2003 r., II SAB 372/03, dostępny pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji, w ocenie Sądu należało stwierdzić, że organ nie pozostał bezczynny w sprawie, gdyż udzielił odpowiedzi na wniesione przez skarżącego żądanie w terminie ustawowym, a ponadto wyjaśnił, iż żądana informacja co do świadomości organu w kwestii ważności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Łd 274/04, nie jest informacją publiczną i odniósł się do niej w treści ww. pisma. Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że podniesiony w niniejszej sprawie przez skarżącego zarzut bezczynności organu był nieuzasadniony. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, co tym samym wyklucza uwzględnienie zawartych w niej wniosków. dc