II SAB/Łd 94/14

Dnia 28 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 roku sprawy ze skargi Fundacji A we W. na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Okręgową Radę Adwokacką w Ł. do załatwienia wniosku Fundacji A we W. z dnia [...] (opatrzonego prezentatą organu z datą [...]) – w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. na rzecz Fundacji A we W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania a.bł. Fundacja A w W. zaskarżyła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2014r. oraz z dnia 14 maja 2014r. zwróciła się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. o udostępnienie informacji publicznej – w formie kserokopii – uzasadnienia wszystkich negatywnych ocen cząstkowych z zakresu prawa karnego sporządzonych przez właściwych egzaminatorów w związku z przeprowadzonym egzaminem adwokackim w roku 2014 oraz z zakresu prawa gospodarczego. Skarżąca wyjaśniła, że w odpowiedzi otrzymała pismo z dnia 21 maja 2014r., sygnowane przez Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego z siedzibą w Ł. informujące, że dane te dotyczą indywidualnej sfery praw osób zdających egzamin adwokacki, nie stanowią zatem informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. W ocenie strony skarżącej negacja charakteru publicznego żądanej informacji jest nieuprawniona i oznacza bezczynność podmiotu w załatwieniu złożonych wniosków. Pisemne uzasadnienie oceny cząstkowej wystawionej przez egzaminatora, wskazanego przez Ministra Sprawiedliwości stanowi załącznik do protokołu z przebiegu egzaminu adwokackiego (art. 78e ust. 3 ustawy – Prawo o adwokaturze). Zgodnie z art. 78g ust. 2 tej ustawy dokumentację związaną z przeprowadzeniem egzaminu, po jego zakończeniu, przewodniczący komisji egzaminacyjnej przekazuje właściwej okręgowej radzie adwokackiej. Organ jest więc w posiadaniu żądanych dokumentów. Skarżąca podniosła także argument porównawczy, że inne rady adwokackie (w T., w K., w B.) nie mają wątpliwości i uznają publiczny charakter żądanej informacji a przez to czynią zadość złożonym wnioskom. Na tej podstawie skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Rada Adwokacka w Ł. wskazała, że z analizy przepisów art. 78 i art. 78a – 78i ustawy – Prawo o adwokaturze wynika, że jedynym podmiotem, do którego skarżący mógłby się zwrócić o udzielenie informacji jest Państwowa Komisja Egzaminacyjna. Okręgowa Rada Adwokacka w Ł. nie jest bowiem organem uprawnionym do organizacji i przeprowadzenia państwowego egzaminu adwokackiego. Zdaniem organu z treści art. 78f oraz 78g ustawy – Prawo o adwokaturze wynika, że uchwały w zakresie wyników egzaminu adwokackiego podejmuje Państwowa Komisja Egzaminacyjna. Z przebiegu egzaminu adwokackiego Komisja ta sporządza stosowny protokół. Uchwały w zakresie wyników egzaminu adwokackiego doręczane są osobom zdającym ten egzamin. Wyniki egzaminu publikowane są również w Biuletynie Informacji Publicznej Ministerstwa Sprawiedliwości. Całość dokumentacji związanej z przeprowadzeniem egzaminu Przewodniczący Komisji przekazuje właściwej okręgowej radzie adwokackiej. Ten techniczny sposób przechowywania dokumentacji z egzaminu adwokackiego w żaden sposób nie może przekreślać postanowień ustawy, iż jedynym gestorem dokumentacji związanej z egzaminem jest Ministerstwo Sprawiedliwości działające na terenie kraju poprzez Państwowe Komisje Egzaminacyjne. Zdaniem Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. nie jest ona podmiotem legitymowanym do uczestnictwa w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej. Jedynym podmiotem legitymowanym do uczestnictwa w tym postępowaniu będzie Państwowa Komisja Egzaminacyjna, a w szczególności jej organ w osobie Przewodniczącego. Jedynie Państwowa Komisja Egzaminacyjna jest upoważniona do udostępnienia stosownych informacji w tym zakresie. W ocenie organu udostępnianie żądanych informacji przez rady adwokackie w T., K. oraz B. wraz z kserokopiami uzasadnień ocen negatywnych jest rażącym przekroczeniem cytowanych wyżej przepisów ustawy – Prawo o adwokaturze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie" "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Nie można zatem mieć wątpliwości co do kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. Generalizując należy wskazać, iż z bezczynnością będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub też z dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy poprzez wydanie określonego aktu lub podjęcie czynności. Co do zasady, warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest – jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 P.p.s.a. – wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Jednakże w przypadku skargi na bezczynność, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej należy przyjąć, iż skarga nie musi być poprzedzona środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., w sprawie sygn. akt I OSK 601/05 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się, że rolą sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy objęta wnioskiem informacja stanowi informację publiczną, a następnie czy podmiot zobowiązany do jej udostępnienia rzeczywiście nie podjął działań nakazanych mu przez prawo. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się bowiem pogląd, że skargę na bezczynność w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji. Tym samym sąd administracyjny, do którego trafiła skarga na bezczynność pełni rolę arbitra, który ma przede wszystkim przesądzić czy wnioskodawca żąda informacji, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy i tym samym czy ustawa ta znajduje zastosowanie. Skarga na bezczynność w tego rodzaju sprawach chroni wnioskodawcę przed arbitralnym stanowiskiem podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, które uniemożliwia uzyskanie żądanej informacji (vide: wyrok NSA z dnia 7 lipca 2010r., w sprawie sygn. akt I OSK 592/10, wyrok NSA z dnia 6 października 2011r., w sprawie sygn. akt I OSK 1510/11 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawa z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej stanowi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (vide chociażby: wyrok NSA z dnia 30 października 2002r., w sprawie sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002r., w sprawie sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002r., w sprawie sygn. akt II SA 2036-2037/02, za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002r., s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym. Niewątpliwie jest to definicja szeroka i mieści się w nich treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organów władzy publicznej, związanych z tymi organami, bądź jakikolwiek sposób dotyczących tych organów. Jest to zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organy i podmioty wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji powierzonych prawem zadań, nawet jeśli dokumenty te nie pochodzą od organów władzy publicznej (vide: wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011r., w sprawie sygn.. akt I OSK 678/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W realiach niniejszej sprawy należy wskazać, iż postępowanie związane z egzaminem adwokackim regulują przepisy ustawy z dnia 26 maja 1982r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2014r., poz. 635 ze zm.). Egzamin adwokacki przeprowadzają komisje egzaminacyjne powołane do przeprowadzenia tegoż egzaminu na obszarze właściwości jednej lub kilku okręgowych rad adwokackich. Członków komisji powołuje Minister Sprawiedliwości spośród specjalistów z dziedzin prawa objętych egzaminem. W skład komisji wchodzą 4 osoby wskazane przez Ministra Sprawiedliwości i 4 osoby wskazane przez Naczelną Radę Adwokacką spośród adwokatów. Ponadto Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Adwokackiej wskazuje przewodniczącego komisji i jego zastępcę. Przewodniczący kieruje pracami komisji i reprezentuje ją na zewnątrz. Ponadto Minister Sprawiedliwości odwołuje członka komisji w razie wystąpienia określonych w ustawie okoliczności. Dalej ustawa stanowi, iż właściwa dla siedziby komisji egzaminacyjnej okręgowa rada adwokacka zapewnia obsługę administracyjną i techniczną działalności komisji, w tym przeprowadzanie egzaminu adwokackiego jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej. Wydatki związane z działalnością komisji pokrywane są z budżetu państwa. Ponadto ustawa udziela Ministrowi Sprawiedliwości delegacji do określenia w drodze rozporządzenia między innymi szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu adwokackiego, a w szczególności: a) sposobu działania komisji egzaminacyjnych, b) czasu trwania poszczególnych części egzaminu adwokackiego, c) sposobu zorganizowania obsługi administracyjnej i technicznej komisji egzaminacyjnych przez okręgowe rady adwokackie, w tym przekazywania środków, sprawowania nadzoru nad ich wydatkowaniem i rozliczania wydatków związanych z tą obsługą (art. 78 ustawy – Prawo o adwokaturze). Analiza powyższej regulacji nie pozostawia wątpliwości, iż komisja powołana do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego jest – powołanym przez Ministra Sprawiedliwości – organem władzy publicznej, a zatem treść dokumentów przez nią wytworzonych, w postaci ocen cząstkowych wstawianych w związku z egzaminem adwokackim z określonej dziedziny prawa, stanowi informacje publiczną, w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r. i podlega udostępnieniu na podstawie przepisu art. 6 ust. 1 pkt 4c tejże ustawy, jako treść oceny dokonywanej przez organ władzy publicznej. Zasadniczym problemem w niniejszej sprawie jest jednak to, kto jest zobowiązanym do udostępnienia powyższej informacji publicznej. O ile bowiem w piśmie Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego z siedzibą w Ł., będącym odpowiedzią na wniosek o udostępnienie informacji publicznej pojawiła się jednoznaczna teza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001r., o tyle w odpowiedzi na skargę eksponowany jest wyłącznie problem braku obowiązku Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. udzielenia żądanej informacji. Udzielając odpowiedzi w powyższej kwestii, na wstępie należy zwrócić uwagę na przepis art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, który zawiera katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, który również jest katalogiem otwartym poprzez użycie zwrotu "w szczególności". Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (...)". Nie ulega dla sądu wątpliwości, iż adwokatura – jako zorganizowany na zasadach samorządu zawodowego ogół adwokatów i aplikantów adwokackich – powołana do udzielania pomocy prawnej, współdziałania w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz w kształtowaniu i stosowaniu prawa (art. 1 ust. 1 i 2 i art. 2 ustawy – Prawo o adwokaturze), wypełnia dyspozycję powyższego przepisu, zarówno w zakresie "podmiotu reprezentującego inne osoby", jak i "wykonywania zadań publicznych" (vide chociażby: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1991r., w sprawie sygn. akt II SA 238/91 (ONSA 1992/3-4/61), wyrok TK z dnia 18 lutego 2004r., w sprawie sygn.. akt P 21/02, (OTK-A 2004/2/9, Dz.U.2004/34/303); wyrok TK z dnia 19 kwietnia 2006r., w sprawie sygn. akt K 6/06, (OTK-A 2006/4/45, Dz.U.2006/75/529; Paweł Razowski, Publicznoprawny status izb adwokackich – zarys problematyki, Palestra.2013.11-12.76)). Tym samym – stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy – uznać wypada, iż adwokatura jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Adwokaci i aplikanci adwokaccy, mający siedzibę zawodową na określonym terenie, którego zasięg terytorialny określiła Naczelna Rada Adwokacka, stanowią izbę adwokacką, posiadającą osobowość prawną (art. 38 w związku z art. 10 ustawy – Prawo o adwokaturze). Organem izby adwokackiej jest między innymi okręgowa rada adwokacka (art. 39 pkt 2 tejże ustawy). Jak już była o tym mowa powyżej, okręgowa rada adwokacka obciążona została określonymi zadaniami związanymi z przeprowadzeniem egzaminu adwokackiego. Jednym z takich zadań jest przyjęcie od przewodniczącego komisji egzaminacyjnej – po zakończeniu egzaminu – dokumentacji związanej z jego przeprowadzeniem (art. 78g ust. 2 ustawy – Prawo o adwokaturze). Tym samym dochodzimy do momentu, w którym należy stwierdzić, iż okręgowa rada adwokacka – od momentu protokolarnego przekazania – jest w posiadaniu dokumentacji wytworzonej w związku z przeprowadzeniem egzaminu adwokackiego, a więc informacji publicznej. Powyższa okoliczność w realiach niniejszej sprawy nie jest sporna. Wynikają z niej natomiast implikacje, pozwalające udzielić jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o to czy okręgowa rada adwokacka jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia owej dokumentacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznych. Stosownie do treści art. 4 ust. 3 owej ustawy zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji, a więc dysponujący taką informacją. Skoro adwokatura stanowiąc podmiot korporacyjny wykonujący zadania publiczne odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy, to nie może być wątpliwości, iż zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej winien być organ izby adwokackiej, a więc wyodrębnionej terytorialnie części adwokatury, o ile jest dysponentem informacji publicznych. Ponieważ fakt posiadania przez organ żądanej przez stronę skarżącą informacji publicznej nie jest w realiach niniejszej sprawy dyskusyjny, to należy stanowczo opowiedzieć się za istnieniem po stronie Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. obowiązku udzielenia informacji publicznej w zakresie ocen z poszczególnych dziedzin prawa (ocen cząstkowych), sformułowanych wobec osób egzaminowanych podczas przeprowadzenia konkretnego egzaminu adwokackiego. Z punktu widzenia powyższej regulacji kluczowe znaczenie ma okoliczność legalnego posiadania (dysponowania) przez organ izby adwokackiej informacją publiczną, nie zaś to kto ową informację wytworzył. Tym samym – na gruncie powyższej regulacji – niemożliwe do zaakceptowania jest stanowisko uznające wyłącznie komisję powołaną do przeprowadzenia konkretnego egzaminu adwokackiego, za jedynego dysponenta dokumentacji wytworzonej podczas przeprowadzenia egzaminu i tym samym za jedyny podmiot zobowiązany do udostępnienia tej dokumentacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pogląd ten jest nietrafny także z tego powodu, że owa komisja powoływana jest na potrzeby przeprowadzenia konkretnego egzaminu adwokackiego, a po jego zakończeniu przekazuje wytworzoną dokumentację do właściwej okręgowej rady adwokackiej. Nie jest zatem w jej posiadaniu i nie może jej udostępnić. Analizując okoliczności sprawy należy także wskazać – uwzględniając treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej – iż przedmiotem żądania jest informacja prosta, a strona skarżąca podała w jakiej formie i w jaki sposób żądana informacja winna zostać udostępniona. Złożyła więc wniosek, który winien zainicjować postępowanie uregulowane przepisami ustawy z dnia 6 września 2001r.. Analiza uregulowań omawianej ustawy prowadzi do konkluzji, iż w razie skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej, podmiot zobowiązany do udostępnienia takiej informacji, który taki wniosek otrzymał może zachować się w jeden z poniższych sposobów: 1. – udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Wówczas winien dokonać tego w formie czynności materialno – technicznej; 2. – poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 ustawy), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 ustawy); 3. – odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 ustawy) lub umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 ustawy), czego winien dokonać w formie decyzji administracyjnej; 4. – odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Pozostając w realiach niniejszej sprawy wypada wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest jednolity pogląd, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wydanie decyzji administracyjnej wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia jakiegoś faktu lub dokumentu (art. 16 ust. 1 ustawy), bądź umarza postępowanie w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 2 ustawy. Wydanie owych aktów następuje jednak zawsze wtedy gdy mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 omawianej ustawy. Natomiast, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy. W takiej sytuacji formą obrony swojego stanowiska jest skarga wnioskodawcy na bezczynność organu (vide: postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010r., w sprawie sygn. akt I OSK 405/10; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2012r., w sprawie sygn. akt II SAB/Go 31/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc jeśli żądana przez stronę skarżącą informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów omawianej ustawy, to odmowa jej udzielenie mogła nastąpić wyłącznie w formie przewidzianej w art. 16 ust. 1 owej ustawy, ze wszystkimi elementami zastrzeżonymi dla decyzji administracyjnej, nie zaś w formie pisma, które nie stanowiąc władczego załatwienia wniosku, wymyka się merytorycznej kontroli sądu administracyjnego. Niezałatwienie wniosku strony skarżącej w prawem przewidziany sposób, w zastrzeżonym do tego terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 omawianej ustawy), stanowi o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wobec powyższego należało skargę uwzględnić, na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. i tym samym zobowiązać Okręgową Radę Adwokacką w Ł. do załatwienia wniosku w zakreślonym terminie. Z okoliczności sprany nie wynika aby bezczynność stanowiła rażące naruszenia prawa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.. ms