II SO/Łd 17/18

Dnia 28 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 listopada 2018 roku sprawy z wniosku A. K. o wymierzenie Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2. zasądzić od Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. na rzecz A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Lp/ W dniu 21 września 2018 r. A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o wymierzenie Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") za nieprzekazanie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Jednocześnie A. K. wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wniosku A. K. wyjaśnił, że w dniu 11 listopada 2017 r. wniósł za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, którą doręczono organowi w dniu 16 listopada 2017 r., zatem winna być ona przesłana do sądu najpóźniej w dniu 1 grudnia 2017 r. Jednakże pomimo upływu ustawowego terminu, skarga nie została przekazana do rozpoznania przez sąd, skutkiem czego prawomocnym postanowieniem z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt IISO/Łd 3/18 została wymierzona Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. grzywna w wysokości 200 zł. A. K. podniósł, że pomimo upływu kilku miesięcy od ukarania organu grzywną, skarga w dalszym ciągu nie została przekazana do rozpoznania przez sąd, co wnioskodawca ustalił za pośrednictwem Wydziału Informacji Sądowej. Fakt ten, w ocenie skarżącego, uzasadnia ponowny wniosek o wymierzenie organowi grzywny, co w świetle obowiązujących przepisów p.p.s.a. jest dopuszczalne. W odpowiedzi na wniosek pełnomocnik Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wniósł o oddalenie ponownego wniosku A. K. Organ wyjaśnił, iż przesłał Sądowi do sprawy II SO/Łd 3/18 akta sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na nią przy piśmie z dnia 26 kwietnia 2018 r., a Sąd te akta odebrał w dniu 30 kwietnia 2018 r. i zwrócił spółce w dniu 23 lipca 2018 r. Jednocześnie organ wskazał, iż pismem z dnia [...], wysłanym skarżącemu w dniu 11 grudnia 2017 r, a odebranym przez niego w dnu 14 grudnia 2017 r., spółka w całości uwzględniła doręczoną w dniu 16 listopada 2017 r. skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Nadto pełnomocnik organu wniósł o zasądzenie od A. K. na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 208 p.p.s.a według norm przepisanych z uwagi na wprowadzenie sądu w błąd co do faktu, że spółka nie przekazała Sądowi akt sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na nią. W uzasadnieniu odpowiedzi na wniosek pełnomocnik organu podniósł, że skoro Spółka w całości uwzględniła skargę w terminie przewidzianym w art. 54 § 3 p.p.s.a., brak było podstaw do przekazania sądowi akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę w trybie art. 54 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik organu zaznaczył, że nawet gdyby przyjąć stanowisko odmienne, to zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. przepis § 2 tego artykułu stosuje się odpowiednio. Z kolei art. 55 § 1 p.p.s.a. przewiduje możliwość nałożenia grzywny w wypadku nieprzekazania sadowi uporządkowanych akt wraz ze skargą i odpowiedzią organu na nią. Ww. przepis nie przewiduje natomiast możliwości nałożenia grzywny w sytuacji, gdy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia skargi w całości ją uwzględnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest zasadny. Zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1764 ze zm., dalej jako: "u.d.i.p."), przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., a więc do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W ocenie Sądu grzywna, o której mowa w powyższym unormowaniu, nie ma charakteru jednorazowego i w sytuacji, gdy organ, pomimo wymierzenia takiej grzywny, w dalszym ciągu nie wypełnia obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, dopuszczalne jest ponowne jej wymierzenie. W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 418/12 (publ. OSP 2013/7-8/75, LEX nr 1335530), trafnie wskazując, że z uwagi na dyscyplinujący charakter wniosku o wymierzenie grzywny, nie sposób przyjąć, że grzywna raz wymierzona czyni niedopuszczalnym kolejny wniosek w tym zakresie. Takie rozumowanie - w ocenie NSA, którą to ocenę skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela - prowadziłoby wprost do ograniczenia konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Organ bezkarnie mógłby nadal pozostawać w zwłoce, a skarżący utraciłby instrumenty do zwalczania dalszego łamania prawa przez organ. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. nie stanowi, że grzywna może zostać wymierzona tylko raz, a nadto art. 55 § 2 p.p.s.a. daje sądowi możliwość rozpoznania skargi na podstawie jej odpisu, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi wątpliwości, ale tylko na żądanie skarżącego. Zatem ponowny wniosek o wymierzenie grzywny organowi w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie może być uznany za niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. tylko dlatego, że grzywna ta została organowi już raz wymierzona, skoro organ nadal nie wywiązuje się z obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie zachodzi w takiej sprawie stan tzw. powagi rzeczy osądzonej. Powyższe rozważania są o tyle istotne na gruncie niniejszej sprawy, że rozpoznawany wniosek jest drugim wnioskiem A. K. o wymierzenie Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. grzywny za nieprzekazania Sądowi tej samej skargi (z dnia 11 listopada 2017 r.), zaś poprzedni wniosek skarżącego w tym przedmiocie został przez Sąd uwzględniony postanowieniem z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt II SO/Łd 3/18, wymierzającym Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej w T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. grzywnę w wysokości 200 zł. Grzywna ta nie osiągnęła jednak jej dyscyplinującego celu. Pomimo bowiem doręczenia organowi w dniu 28 sierpnia 2018 r. odpisu prawomocnego już postanowienia w przedmiocie jej wymierzenia (potwierdzenie odbioru k.67 akt sądowych w sprawie II SO/Łd 3/18), organ w dalszym ciągu przez ponad dwa miesiące nie wykonał obowiązku przekazania Sądowi skargi z dnia 11 listopada 2017 r. Pełnomocnik organu powołuje się na fakt, że przesłał Sądowi do sprawy II SO/Łd 3/18 akta sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na nią. Jednakże w aktach przywołanej sprawy znajduje się odpowiedź organu z dnia [...] na wezwanie Sądu do ustosunkowania się do treści wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie do sądu skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji sądowej wraz z wykazem nadesłanych załączników. Podkreślić należy, że ani ze wskazanego wykazu, ani z akt sprawy nie wynika, ażeby organ nadesłał przedmiotową skargę A. K. Należy ponadto wskazać, iż w żaden sposób nie uzasadnia oddalenia rozpoznawanego wniosku okoliczność, jakoby organ w całości uwzględnił wniosek skarżącego z dnia 28 kwietnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, w sprawie którego dotyczy przedmiotowa skarga z dnia 11 listopada 2017 r. na bezczynność organu, i z tego powodu odstąpił od przekazania tej skargi Sądowi. Nawet bowiem w razie uwzględnienia skargi w całości przez organ w trybie autokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a., obowiązek przekazania sądowi takiej skargi jest nadal aktualny. To sąd bowiem w takiej sytuacji bada, czy uwzględnienie skargi przez organ czyni wszczęte nią postępowanie sądowe w jakimkolwiek zakresie bezprzedmiotowym, co może prowadzić do jego ewentualnego umorzenia postanowieniem sądu. W związku z powyższym, skoro nie budzi wątpliwości, że Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T., pomimo ukarania tego podmiotu przez Sąd grzywną za nieprzekazanie skargi A. K. z dnia 11 listopada 2017 r., w dalszym ciągu uchyla się od przedmiotowego obowiązku, należy uznać, że zachodzą podstawy do ponownego ukarania go grzywną na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Podkreślić należy, że orzeczona kwota grzywny mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 154 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Określając jej wysokość Sąd miał na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim znaczny, bo przeszło półroczny okres w uchybieniu terminu do przekazania skargi oraz fakt, iż uprzednio wymierzona organowi grzywna w kwocie 200 zł nie była wystarczająca dla osiągnięcia zarówno jej dyscyplinującego, jak i prewencyjnego celu. Sąd tym razem orzekł zatem o wymierzeniu grzywny w kwocie 500 zł, uznając ją za adekwatną do naruszenia prawa stwierdzonego na obecnym etapie postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w pkt 2 sentencji, znajduje natomiast uzasadnienie w art. 200 p.p.s.a. Lp/