III SA/Łd 100/15

Dnia 10 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności na zalesianie p o s t a n a w i a : odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi. a.ł. W dniu 18 grudnia 2014r. K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności na zalesianie. Zarządzeniem z dnia 22 stycznia 2015 roku Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał skarżącego do usunięcia braków fiskalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez uiszczenie, stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) wpisu sądowego w kwocie 200 zł. Odpis powyższego zarządzenia został doręczony stronie skarżącej w trybie awizo w dniu 26 lutego 2015 roku. Postanowieniem z dnia 20 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę K. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...], z powodu nieuzupełnienia braków fiskalnych skargi. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 26 marca 2015 roku. W dniu 31 marca 2015 roku skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków fiskalnych skargi wskazując, że nie otrzymał żadnej przesyłki z sądu, tj. nie otrzymał żadnego awizo, ani pierwszego, ani drugiego, na przesyłce zwróconej do sądu pracownik operatora pocztowego poświadczył nieprawdę. Skarżący wyjaśnił, że w okresie od dnia 31 stycznia 2015 roku do dnia 28 lutego 2015 roku przebywał w sanatorium w Busko-Zdrój i nie był w stanie odebrać przesyłki. Podał, że po powrocie do domu przeglądał skrzynkę pocztową i nie znalazł żadnej korespondencji ani powiadomień od operatora pocztowego, które pracownik InPost powinien dwukrotnie umieścić w skrzynce pocztowej. Do wniosku skarżący załączył kopię karty informacyjnej leczenia sanatoryjnego oraz dowód uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) -dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.) należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określono kryteriów, według których należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu, co oznacza, że sąd ma możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne. W judykaturze przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorą pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i uwzględniając także uchybienia spowodowane choćby lekkim niedbalstwem. Uprawdopodobnienie braku winy nie oznacza udowodnienia braku winy, chodzi jednak o wskazanie na okoliczności świadczące o dopełnieniu obowiązku maksymalnej w danych warunkach staranności. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie sądu odnosząc powyższe uwagi do zachowania skarżącego należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności braku winy w niedochowaniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W rozpoznawanej sprawie przyczyną uchybienia terminu do złożenia skargi był pobyt skarżącego w sanatorium. Natomiast niedochowanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło według skarżącego z winy doręczyciela (pracownika InPost), który podczas jego nieobecności nie pozostawił w skrzynce pocztowej żadnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że w odniesieniu do strony, która wyjeżdża poza miejsce swego zamieszkania w trakcie postępowania, formułuje się powinność takiego zorganizowania spraw, z ustanowieniem pełnomocnika oraz wskazaniem adresu do doręczeń przesyłek włącznie, aby podczas nieobecności jej interesy nie doznały uszczerbku. Skarżący wyjeżdżając do sanatorium, wiedząc, że będzie przez dłuższy czas przebywać poza miejscem zamieszkania, winien podjąć czynności gwarantujące właściwe prowadzenie spraw, zwłaszcza sądowych (por. postanowienie NSA z dnia 2 września 2014r., sygn. akt I GZ 286/14, dostępne na str. orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro bowiem skarżący wyjechał do sanatorium po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, to przy zachowaniu należytej staranności przy prowadzeniu własnej sprawy powinien był przewidzieć, że może otrzymać korespondencję sądową i zostać zobowiązany do dokonania określonych czynności procesowych. Planując zatem dłuższy wyjazd mógł poinformować o tym fakcie sąd lub w inny sposób zapewnić możliwość skutecznego prowadzenia korespondencji pomiędzy stroną a sądem, np. ustanawiając pełnomocnika do prowadzenia sprawy, czy też do odbioru korespondencji, co oczywiście nie jest obligatoryjne. Z akt sprawy wynika jednak, że żadna informacja w tym zakresie do sądu nie dotarła. Należy wyraźnie zaznaczyć, że sąd nie ma podstaw do uznania że, jak twierdzi skarżący nie otrzymał żadnego zawiadomienia o przesyłce sądowej. Adnotacje poczynione przez doręczyciela na kopercie zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi odpowiadają wymaganiom, jakie nakłada rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1350), w zakresie awizowania przesyłek pocztowych pochodzących od sądów i wskazują, że podjęto próbę dwukrotnego doręczenia przesyłki skarżącemu. Skarżący nie przedstawił również żadnego dowodu na zgłoszenie i przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego z urzędem pocztowym dotyczącego tej przesyłki. Zdaniem sądu skoro przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego została przesłana na adres podany przez skarżącego i doręczona w trybie awizo, to zwłoka w dokonaniu czynności, nie nastąpiła bez winy skarżącego. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W świetle przedstawionych okoliczności, stwierdzić zatem należy, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu i nie uwiarygodnił, że zadbał w sposób należyty o własne interesy. W przedstawionych powyżej okolicznościach faktycznych sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 p.p.s.a. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. a.ł.