III SA/Łd 1015/14

Dnia 19 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 roku sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zapłaty kosztów powstałych w następstwie usunięcia pojazdu 1. uchyla zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz P. G. kwotę 419,- (czterysta dziewiętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania Pana P. G. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] orzekającej o obowiązku zapłaty kosztów powstałych w następstwie usunięcia pojazdu marki OPEL ASTRA o numerze rejestracyjnym [...] , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. określił P. G. wysokość kosztów powstałych w następstwie usunięcia pojazdu marki Opel Astra o nr rej. [...] na kwotę 5 774,28 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie dyspozycji usunięcia, pojazd został w dniu 6 stycznia 2009 r. odholowany na parking strzeżony. Pojazd nie został odebrany przez właściciela w terminie 3 miesięcy od dnia usunięcia pomimo prawidłowego powiadomienia go o obowiązku odbioru. W dniu 10 lutego 2012 r. Sąd Rejonowy [...] w Ł. wydał postanowienie o przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Gminy Ł. i zutylizowany w dniu 8 października 2013 r. Właścicielem pojazdu w dniu jego usunięcia był P. G. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dniu [...] uchyliło decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium zaznaczyło, że decyzja ta oprócz podania kwoty 5 774,28 zł za przechowywanie przedmiotowego pojazdu na parkingu, w żadnym akapicie nie wskazuje zarówno mechanizmu jej obliczenia, jak i cezur czasowych w jakich tą opłatę naliczono. Ponadto wskazano, że określenie przez organ I instancji kosztów wyceny pojazdu na poziomie 246 zł w żaden sposób nie korespondowało z zebranym materiałem dowodowym, gdyż akta sprawy oprócz opinii z dnia 24 czerwca 2013r. w żadnym dokumencie nie odnoszą się kosztów wydania tej opinii. Organ odwoławczy wskazał, że ustalenie przedmiotowych opłat może mieć miejsce wyłącznie w oparciu o stosowną uchwałę Rady powiatu, podczas, gdy organ I instancji w żądnym akapicie ww. decyzji nie przywołał stosownej uchwały Rady powiatu wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] określił łączną wysokość kosztów powstałych w następstwie usunięcia pojazdu w wysokości 4528,79 zł , na którą to kwotę składają się: a. koszty przechowywania pojazdu marki OPEL ASTRA o numerze rejestracyjnym [...] na parkingu strzeżonym od dnia 4 września 2010r. do dnia 14 grudnia 2010 r. (łącznie 102 doby) - w kwocie 1.162,80 zł b. koszty przechowywania pojazdu określonego w ppkt a na parkingu strzeżonym od dnia 15 grudnia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. (łącznie 259 dób) - w kwocie 2338.77 zł c. koszty przechowywania pojazdu określonego w ppkt a na parkingu strzeżonym od dnia 01 września 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. (łącznie 121 dób) w kwocie 197.90 zł d. koszty przechowywania pojazdu określonego w ppkt a na parkingu strzeżonym od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 7 października 2013 r. (łącznic 646 dób) w kwocie 583,32 zł e. koszty oszacowania wartości pojazdu określonego w ppkt. a w kwocie 246.00 zł. Ponadto organ I instancji pomniejszył kwotę zobowiązania określoną w pkt 1 sentencji decyzji o kwotę 500 zł z tytułu odpłatnego złomowania pojazdu i ostatecznie zobowiązał adresata decyzji do zapłaty kwoty 4 028,79 zł w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 8, art. 11, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek którymi kierował się organ dokonując, wyliczenia żądanej kwoty a w szczególności sposobu wyliczenia kwot objętych pkt 1 c d decyzji, co w konsekwencji narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów publicznych. Ponadto skarżący wskazał art. 6, art. 7, art. 77 § 1, i art. 80 k.p.a. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób wybiórczy z pominięciem dokumentów, na które organ powołuje się w sprawie oraz dowolną, a nie swobodną ocenę tego materiału polegającą na przyjęciu, iż skarżący winien ponosić koszty usunięcia pojazdu powstałe do utylizacji pomimo, iż rzecz porzucił, a nadto orzeczono przepadek pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Zdaniem strony naruszono również art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż podmiot będący właścicielem pojazdu w chwili jego usunięcia z drogi ponosi wszelkie związane z tym koszty powstałe do chwili utylizacji pojazdu niezależnie od przejścia prawa własności na inny podmiot. Skarżący wskazał także na naruszenie art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie usunięcia pojazdu w: zw. z art. 180 i art. 181 k.c., poprzez pominięcie okoliczności, iż przedmiotowy pojazd w wyniku porzucenia rzeczy i jej zawłaszczenia stał się własnością Skarbu Państwa a w konsekwencji na Skarb Państwa przeszły wszelkie ciężary związane z posiadanym prawem. Skarżący podkreślił , że 21 stycznia 2009 r. złożył oświadczenie o zrzeczeniu się pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, gdyż został poinformowany przez urzędników, że nie będzie wtedy zobowiązany do uiszczenia kosztów związanych z usunięciem samochodu. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 130a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10 d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Organ wskazał, że stosownie do ust. 5c ww. normy, pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. W myśl ust. 10j ww. normy, termin płatności należności ustalonych decyzją, o której mowa w ust. 10h wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Odsetki ustawowe nalicza się od dnia następującego po upływie terminu płatności. Należności te wraz odsetkami podlegają egzekucji w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Samorządowe kolegium Odwoławcze stwierdziło, że Prezydent Miasta Ł. ponownie rozpoznając sprawę i wydając zaskarżoną decyzję usunął wskazane wcześniej uchybienia, albowiem, po pierwsze zaskarżona decyzja wskazuje mechanizm obliczenia ustalonej opłaty oraz cezury czasowe w jakich tą opłatę naliczono i tak organ I instancji wskazał, że na opłatę 4528.79 zł (pomniejszoną o kwotę 500.00 zł z tytułu odpłatnego złomowania pojazdu) składają się: • koszty przechowywania pojazdu marki OPEL ASTRA o numerze rejestracyjnym [...] na parkingu strzeżonym od dnia 4 września 2010 r. do dnia 14 grudnia 2010 r. (łącznie 102 dni) - w kwocie 1.162.80 zł (102 dni x 11.40 zł/dzień): • koszty przechowywania ww. pojazdu od dnia 15 grudnia 2010 r. do dnia 31 sierpnia 2011 r. (łącznie 259 dni) - w kwocie 2338,77 zł (259 dni x 9.03 zł/dzień): koszty przechowywania ww. pojazdu od dnia 01 września 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. (łącznie 121 dni) - w kwocie 197,90 zł (197,90zł / 121 dni tj. około 1,6355 zł/dzień); koszty przechowywania ww. pojazdu od dnia 01 stycznia 2012 r. do dnia 7 października 2013 r. (łącznie 646 dób) – w kwocie 583.32 zł "(583,32 zł / 646 dni tj. około 0.903 zł/dzień); koszty wyceny przedmiotowego pojazdu na poziomie 246 zł., która to kwota wynika z umowy nr [...] zawartej w dniu 18 lutego 2013r. Ponadto Kolegium zauważyło, że organ I instancji wskazał, iż wydanie zaskarżonej decyzji ma również swoje umocowanie w uchwałach wydanych na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym uchwale nr LXXXVIII/1946/02 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 10 października 2002r. w sprawie ustalenia opłat za usuwanie i parkowanie pojazdów (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 288. poz. 3479), uchwale nr XVII/317/11 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg publicznych na terenie miasta Łodzi w 2011 roku (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 221, po z. 2262), uchwale nr XXXVIII/702/12 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg publicznych na terenie miasta Łodzi w 2012 roku (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego poz.1788), uchwale nr LI/1048/12 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 7 listopada 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na terenie miasta Łodzi w 2013 roku (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego póz. 3874). W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja jest zasadna i znajdująca swoje umocowanie w przywołanych powyżej przepisach, co stanowi o podjętym w sprawie rozstrzygnięciu. Odnosząc się do zarzutów organ odwoławczy stwierdził, że są one chybione i w konsekwencji pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. W szczególności, zdaniem organu, chybiona jest teza strony, iż przedmiotowy pojazd - stosownie do art. 180 i art. 181 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (Dz.U. Nr 16. póz. 93 z późniejszymi zmianami) - w wyniku porzucenia rzeczy i jej zawłaszczenia stał się własnością Skarbu Państwa, albowiem Sąd Rejonowy [...] w Ł. postanowieniem z dnia [...] (sygn. akt:[...]) orzekł w zakresie prawa własności przedmiotowego pojazdu (samochód marki Opel Astra o numerze rejestracyjnym[...]), iż wobec jego przepadku pojazd ten stanowiący dotychczas własność P. G. - stał się własnością Miasta Ł. Organ powołał się na treść art. 365 § 1 k.p.c., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. materiał dowodowy został prawidłowo zgromadzony i poddany prawidłowej ocenie prawnej przez organ I instancji. W sprawie wypełniona bowiem została dyspozycja art. 130a ustawy i uprawniony organ zobligowany był do wydania decyzji o zapłacie kosztów związanych z. usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. Ponadto Kolegium nie stwierdziło naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 art. 77 § 1 k.p.a. W skardze P. G. zarzucił : 1.naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż podmiot będący właścicielem pojazdu w chwili jego usunięcia z drogi ponosi wszelkie związane z tym koszty powstałe do chwili utylizacji pojazdu niezależnie od przejścia prawa własności na inny podmiot; art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie usunięcia pojazdu w zw. z art. 180 k.c. i art. 181 k.c. poprzez pominięcie okoliczności, iż przedmiotowy pojazd w wyniku porzucenia rzeczy i jej zawłaszczenia stał się własnością Skarbu Państwa a w konsekwencji na Skarb Państwa przeszły wszelkie ciężary związane z posiadanym prawem. 2.naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6 k.p.a, art. 8 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 107§1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt l k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] pomimo, iż narusza ona przepisy prawa i pozostawienie w obrocie prawnym niezgodnej z porządkiem prawnym decyzji a w konsekwencji naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie decyzji jak również nieumorzenie postępowania pierwszej instancji pomimo, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na przejście własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i niedostateczne wyjaśnienie odmowy uwzględnienia zarzutów odwołującego się, co narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a w rezultacie także przedłuża postępowanie. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie skarżącego w zaistniałym stanie faktycznym najistotniejszą jest okoliczność złożenia przez skarżącego w dniu 21 stycznia 2009 r. oświadczenia o zrzeczeniu się pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, co pozostaje pomiędzy stronami bezsporne. W konsekwencji w sprawie zastosowany winien być art. 130a ust. 10 sprzed nowelizacji zaś złożone przez skarżącego oświadczenie winno być oceniane w świetle art. 180 k.c. i art. 181 k.c. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci. Nabycie zaś własności rzeczy niczyjej następuje poprzez jej objęcie w posiadanie samoistne. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w kontekście poczynionych powyżej uwag prowadzi do wniosku, iż w zaistniałym stanie faktycznym doszło do przejęcia własności pojazdu przez Skarb Państwa już w dniu 21 stycznia 2009 r. Nadto, zdaniem skarżącego, organ pozostaje w błędzie twierdząc, iż nie można w zaistniałej sprawie mówić o zawłaszczeniu pojazdu przez Skarb Państwa z uwagi na orzeczenie przez Sąd przepadku na rzecz Miasta Ł. Sytuacja niezgodności w tym zakresie związana jest ze zmianą przepisów prawa. Skarżący złożył oświadczenie o zrzeczeniu się pojazdu przed zmianą przepisów mającą miejsce w dniu 4 września 2010 r., a więc w czasie obowiązywania art. 130a ust 10 p.r.d., który stanowił o przejęciu własności pojazdu przez Skarb Państwa. Postanowienie Sądu zostało zaś wydane w czasie obowiązywania już zmienionych przepisów Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którymi starosta występuje do Sądu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Ponadto z art. 12 ust. 2 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. nowelizującej prawo o ruchu drogowym wynika, że w przypadkach, w których termin 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi upłynął przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. przed dniem 4 września 2010 r., i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, przepadek pojazdu orzekany jest na rzecz powiatu. W zaistniałym stanie faktycznym skarżący prawidłowo złożył oświadczenie o zrzeczeniu się pojazdu na rzecz Skarbu Państwa a zmiana przepisów nie eliminuje go z obiegu prawnego. Skarb Państwo został jedynie zastąpiony przez Miasto Ł., co nie może powodować negatywnych konsekwencji w stosunku do obywateli. Zatem podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 130a ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie usunięcia pojazdu w zw. z art. 180 k.c. i art. 181 k.c. jest zasadny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył , co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosowne do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2102r. poz. 270) – [dalej p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia). Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenie prawa, o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, określone zostały w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego, choć nie wszystkie sformułowane w skardze zarzuty można w pełni podzielić. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. określającą P. G. wysokość kosztów powstałych w następstwie usunięcia pojazdu z drogi publicznej w dniu 6 stycznia 2009 r. Koszty te zostały naliczone za okres od 4 września 2010 r. do 8 października 2013 r. kiedy to nastąpił demontaż pojazdu. Stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia jest niesporny i nie budzi wątpliwości. Z akt administracyjnych wynika, że uszkodzony 6 stycznia 2009 r. samochód Opel Astra z 1992 r. został pozostawiony przez P. G. na skrzyżowaniu w centrum miasta. W dniu 6 stycznia 2009 r. wydana została dyspozycja usunięcia pojazdu i pojazd został odholowany na parking strzeżony. W dniu 21 stycznia 2009 r. P. G. zgłosił się do Komendy Miejskiej Policji w Ł. okazując umowę kupna przedmiotowego samochodu z 2007 r. i złożył pisemne oświadczenie o zrzeczeniu się własności samochodu na rzecz Skarbu Państwa. W dniu 1 lutego 2011 r. skierowano do P. G. zawiadomienie o usunięciu pojazdu oraz skutkach jego nieodebrania, a następnie 12.10.2011 r. Prezydent Miasta Ł. skierował do Sądu Rejonowego [...] w Ł. wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu w trybie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W dniu 10 lutego 2012 r. Sąd Rejonowy postanowieniem wydanym w sprawie [...] orzekł przepadek na rzecz Miasta Ł. przedmiotowego pojazdu. W dniu 8 października 2013r., po uprzednim dokonaniu wyceny pojazdu ( koszt wyceny 246 zł.), w której określono jego wartość na 250 zł, samochód został zdemontowany. W dniu 11 marca 2014 r. na wniosek Prezydenta Miasta Ł. postanowieniu nadana została klauzula wykonalności. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 130a ust. 10 h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2014 r. zm. Dz. U. z 2013 r. poz.1446), który stanowi, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Z treści tego przepisu wynika, że ten, kto był właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu ponosi koszty wymienione w tym przepisie powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Obowiązek ponoszenia kosztów, o których mowa w tym przepisie nie jest jednak nieograniczony, a ich wysokość powinna podlegać kontroli. Koszty przechowywania pojazdu są iloczynem stawki opłaty określonej w uchwale Rady Miejskiej oraz długości przechowywania pojazdu na parkingu. Ten drugi element musi polegać ocenie organu, co do zasadności długości okresu przechowywania pojazdu. Wysokość kosztów usunięcia pojazdu z drogi publicznej obciążająca osobę będącą właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia, musi być uzasadniona. Wydaje się oczywiste, że koszty uzasadnione, to tylko te koszty, które Skarb Państwa, a obecnie Starosta musi normalnie ponieść do chwili, gdy samochód zostanie odebrany przez właściciela, albo gdy właściciela nie można ustalić lub odnaleźć lub nie chce on odebrać pojazdu, do chwili gdy samochód zostanie sprzedany lub rozmontowany. Nie ulega wątpliwości, że w tych dwóch ostatnich przypadkach, konieczne jest wcześniejsze przeprowadzenie postępowania mającego na celu uzyskanie przez Prezydenta Miasta Ł. własności konkretnego pojazdu. Czas przeznaczony na uregulowanie stanu prawnego pojazdu nie może być nadmiernie wydłużany. Podstawę prawną do tego daje art. 130a ust. 10 ustawy stanowiąc, że starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10 nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia ( ust. 10 a). Ponadto przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 4 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu nie został ustalony jego właściciel lub osoba uprawniona do jego odbioru, mimo że w jej poszukiwaniu dołożono należytej staranności. Do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta , a wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( ust. 10f). Podkreślić więc należy, że ustawa wyraźnie kładzie nacisk na to, aby przechowywanie samochodu na parkingu nie było nadmiernie wydłużane nakazując wystąpienie z wnioskiem do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu po upływie 3 miesięcy od jego odholowania, gdy właściciel został powiadomiony, a po upływie 4 miesięcy, gdy właściciel (osoba uprawniona) nie został ustalony. Wskazuje na to kategoryczne sformułowanie " starosta występuje z wnioskiem..." Przepisy dotyczące usuwania pojazdów z dróg zostały wprowadzone w dniu 1 stycznia 2002 r. ustawą z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. nr 129, poz. 1444 ze zm.) i były wielokrotnie nowelizowane, a także były przedmiotem orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. W dacie odholowania samochodu stanowiącego własność skarżącego tj. 6 stycznia 2009 r. art. 130a ust. 5c stanowił, że pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1i 2 , umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. W myśl art. 130 ust. 10 tego przepisu ( w ówczesnym brzmieniu), pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. W sprawie o sygn. P 4/06 ( wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 czerwca 2008 r., OTK ZU nr 5/A/2008, poz. 76) Trybunał Konstytucyjny badał konstytucyjność art. 130a ust. 10 prawa o ruchu drogowym ( w powyżej przytoczonym brzmieniu) w sytuacji, w której pojazd usunięty w trybie określonym w art. 130a ust. 1 i 2 nie został odebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że wymieniony przepis w zakresie w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. W uzasadnieniu tego wyroku TK stwierdził, że na gruncie art. 130a ust. 10 prawa o ruchu drogowym mamy w istocie do czynienia z ustawowym pozbawieniem jednostki własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa potwierdzonym tzw. orzeczeniem organu władzy publicznej. Rozwiązanie takie narusza art. 46 Konstytucji, który stanowi, że przepadek rzeczy może nastąpić tylko w wypadkach określonych w ustawie i tylko na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. TK orzekł ponadto, że art. 130a ust 10 i ust. 11 pkt 3 prawa o ruchu drogowym w zakresie wskazanym w sentencji traci moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, ale tylko we wskazanym wyżej zakresie, utracił moc obowiązującą z dniem 12 czerwca 2009 r. Odnosząc powyższe rozważania w zakresie obowiązującego stanu prawnego do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy zauważyć, ze wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie dotyczył takiego stanu faktycznego jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawie. Skarżący własności samochodu wyzbył się porzucając samochód na ulicy, a następnie złożył pisemne, jednoznaczne w swojej treści, oświadczenie woli o zrzeczeniu się prawa własności samochodu na rzecz Skarbu Państwa. Zamiar wyzbycia się własności samochodu ujawnił więc w sposób nie budzący wątpliwości. Zgodnie z art. 180 Kodeksu cywilnego właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci. Porzucenie rzeczy to wyzbycie się władztwa nad rzeczą w sposób umożliwiający każdemu objęcie jej w posiadanie. Porzucenie rzeczy ruchomej jest równocześnie czynnością techniczną i jednostronną czynnością rozporządzającą ( G. Bieniek artykuł Rejent 2004/3-4/27 teza 1). Aby doszło do utraty własności oba te elementy tj. wyzbycie się posiadania rzeczy i zamiar wyzbycia się własności, muszą zachodzić łącznie. W uchwale z 29 listopada 2010 r. sygn. I OPS 1/10 ( ONSAiWSA z 2011r. nr 1, poz. 4) Naczelny Sąd Administracyjny rozważał, czy użyte w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym sformułowanie: "pojazd usunięty i nieodebrany uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się" oznacza, że fakt nieodebrania przez właściciela pojazdu traktuje się jako porzucenie w rozumieniu art. 180 Kodeksu cywilnego i stwierdził, że porzucenie rzeczy w rozumieniu cywilistycznym pozwala na stwierdzenie, że posiadacz takiej rzeczy pozbył się jej w rozumieniu administracyjno – prawnym. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę w niniejszej sprawie takie rozumowanie pozwala przyjąć, że skarżący P. G. z dniem 21 stycznia 2009 r. przestał być właścicielem samochodu i nie było już żadnych przeszkód prawnych aby, w obowiązującym wówczas ( do 3 września 2010 r.) stanie prawnym, stwierdzić nabycie własności tego samochodu przez Skarb Państwa, a następnie podjąć decyzje co do sprzedaży lub zdemontowania pojazdu. Niezależnie bowiem od tego, że Trybunał Konstytucyjny odroczył wejście w życie swojego wyroku do 12 czerwca 2009 r., a więc przepis art. 130a ust. 10 do tej daty obowiązywał w pierwotnym brzmieniu, to jeszcze wyrok ten, jako wyrok zakresowy, w ogóle nie dotyczył takiego stanu faktycznego jaki zaistniał w niniejszej sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony był pogląd, że decyzja naczelnika właściwego miejscowo urzędu skarbowego stwierdzająca przejście na Skarb Państwa własności samochodu uznanego za porzucony, była decyzją deklaratoryjną i potwierdzała tylko to, co nastąpiło z mocy samej ustawy ( uzasadnienie Uchwały Siedmiu Sędziów NSA z 29.11.2010 r. I OPS 1/10, wyrok NSA z 10.03.2009 r. I OSK 1399/08). W ocenie Sądu, taka decyzja mogła być zgodnie z prawem wydana do 3 września 2010 r. Fakt, że działania w tym zakresie podjęte zostały 2,5 roku później, gdyż dopiero 24 września 2011 r. Prezydent Miasta Ł. skierował do Sądu Rejonowego wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Miasta Ł., nie może obciążać wyłącznie skarżącego. Jak zaznaczono na wstępie, osobę będącą właścicielem samochodu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, co do zasady powinny obciążać tylko te koszty, które są wynikiem jej niewłaściwego, niezgodnego z zasadami porządku prawnego zachowania, a więc gdy chodzi o koszty związane z przechowywaniem samochodu, koszty przechowywania, w tym wypadku przez czas niezbędny do uregulowania jego statusu prawnego, a następnie oszacowania i sprzedaży lub zniszczenia. Nie powinny natomiast osoby będącej właścicielem pojazdu w dniu jego odholowania na parking obciążać koszty nieuzasadnionej bezczynności organu. Nie można na stronę przerzucać skutków niewłaściwej interpretacji przepisów przez organy administracji, ani skutków błędów ustawodawcy, do których należy zaliczyć uchwalanie niekonstytucyjnych i niejednoznacznych przepisów. W tym zakresie można podzielić argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skargi przez pełnomocnika strony skarżącej. W rozpoznawanej sprawie należy także uwzględnić fakt, że w dniu 4 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 152, poz. 1018 ze zm.)( dalej ustawa zmieniająca), która zmieniła brzmienie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym m.in. ust. 10, który od tego dnia stanowi, że: "Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu." Dodane zostały także w art. 130a ust 10a – 10l regulujące tryb postępowania a także kwestie dotyczące kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu w brzmieniu obowiązującym także w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej stanowi, że w przypadkach w których bieg terminu określonego w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, rozpoczął się i nie zakończył przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepadek pojazdów orzeka się na rzecz powiatu. Zgodnie z art. 12 ust. 2 tej ustawy, w przypadkach, w których termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, upłynął ( tak jak w rozpoznawanej sprawie ) przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, przepis art. 11 stosuje się odpowiednio. W rozpatrywanej sprawie dopiero Prezydent Miasta Ł. wystąpił z wnioskiem do sądu powszechnego o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Miasta Ł. i jego wniosek został uwzględniony. Znajdujące się w aktach sprawy postanowienie Sądu Rejonowego [...] w Ł. z dnia [...] jest postanowieniem prawomocnym, co wynika z treści postanowienia tego sądu z dnia 11 marca 2014 r. o nadaniu klauzuli wykonalności. Wobec tego jest wiążące zarówno dla organu jak i dla sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Uczestnikiem postępowania przed sądem powszechnym był także skarżący. Przedmiotowy pojazd na mocy art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym przeszedł więc na własność Miasta Ł. Istotne znaczenie ma też art. 13 ustawy zmieniającej, który stanowi, że Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6- miesięczny termin od ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Przepis ten ma niewątpliwie zastosowanie w niniejszej sprawie. Wynika z niego, że Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania przedmiotowego pojazdu, które powstały po upływie 6 miesięcznego terminu od dnia jego usunięcia tj. od 7 lipca 2009 r. do 4 września 2010 r., gdyż 6 miesięczny termin od usunięcia przedmiotowego pojazdu upłynął w okresie od 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej (upłynął 6 lipca 2009 r.). Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 5 września 2013 r. sygn.. III SAB/Lu 13/13 ( http://orzeczenia.nsa.gov.pl), decyzja ustawodawcy o przejęciu przez Skarb Państwa obowiązku poniesienia kosztów przechowywania pojazdów za okres, o którym mowa w art. 13 ustawy z 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, ma jedynie taki skutek, że z mocy ustawy właściciel pojazdu, który co do zasady ponosi takie koszty – został zwolniony z długu, zaś zobowiązanym stał się Skarb Państwa. W rozpatrywanej sprawie Prezydent Miasta Ł. domaga się od skarżącego, jako właściciela pojazdu w dniu jego odholowania na parking, kosztów przechowywania pojazdu od dnia 4 września 2010 r. do jego złomowania 8.10. 2013 r. Data początkowa okresu za jaki organ domaga się zapłaty kosztów powstałych w następstwie usunięcia pojazdu nie budzi więc wątpliwości. Rozstrzygnięcie w tym zakresie wymaga natomiast przeanalizowania i wykazania przez organ, w jakim zakresie, jeżeli chodzi o czas przechowywania, koszty przechowywania przedmiotowego samochodu można uznać za uzasadnione. Powinno to znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy rozważyć i wyjaśnić m.in. dlaczego wniosek do Sądu o orzeczenie przepadku rzeczy nie został skierowany od razu po wejściu w życie ustawy zmieniającej ( wykazem samochodów organ dysponował już 17 września 2010 r.) lecz dopiero 12.10.2011r., kiedy postanowienie Sądu Rejonowego uprawomocniło się ( nie wynika to z dokumentów załączonych do akt administracyjnych) i dlaczego dopiero 1,5 roku od wydania tego postanowienia nastąpiła likwidacja pojazdu. Dopiero wyjaśnienie tych okoliczności pozwoli na dokonanie oceny, czy wszystkie koszty związane z przechowywaniem przedmiotowego samochodu od 4 września 2010 r. do 8 października 2013 r., a więc za cały ten okres, można uznać za uzasadnione i obciążyć nimi skarżącego. Skarżącego obciążyć powinny bowiem tylko te koszty związane z przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu, które są normalnym skutkiem jego zachowania z 6 stycznia 2009 r., które spowodowało wydanie dyspozycji usunięcia samochodu z drogi oraz jego decyzji o porzuceniu samochodu. Skarżącego nie powinny obciążać skutki finansowe ewentualnych zaniechań czy bezczynności leżące po stronie organu powodujące, że samochód, być może bez uzasadnionych przyczyn, był przechowywany na parkingu strzeżonym przez kilka lat, generując niepotrzebne koszty. W tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało żadnego wyjaśnienia, co stanowiło naruszenie art. 107 § 3 k.pa., a zgromadzony w aktach materiał dowodowy nie dawał podstaw do wiążącego rozstrzygnięcia. W tym zakresie doszło, w ocenie Sądu , do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego podniesionych skardze wskazać należy, że w świetle jednoznacznego brzmienia art. 130a ust.10h ustawy wszystkie koszty, ogólnie mówiąc, powstałe w następstwie usunięcia pojazdu, ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji o jego usunięciu. W ocenie sądu mogą to być także koszty powstałe po uprawomocnieniu się postanowienia o przepadku pojazdu, skoro ustawa wymienia wśród tych kosztów koszty sprzedaży lub koszty zniszczenia pojazdu. W związku z tym stanowisko pełnomocnika skarżącego, że przejście prawa własności na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy na inny podmiot , w tym wypadku na Prezydenta Miasta Ł., powoduje, że od tej daty wszystkie koszty obciążają kolejnego właściciela, nie znajduje uzasadnienia w treści przepisu. W tym zakresie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym jest nieuzasadniony. Nie jest uzasadniony także drugi zarzut naruszenia art. 130a ust. 1 ustawy, w brzmieniu z daty usunięcia pojazdu, w zw. z art. 180 i art.181 Kodeksu cywilnego, podniesiony w skardze, że przedmiotowy pojazd wyniku porzucenia rzeczy i jej zawłaszczenia stał się własnością Skarbu Państwa, a konsekwencji na Skarb Państwa przeszły wszystkie ciężary związane z posiadanym prawem. Należy ponownie podkreślić, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę , ale także skarżący i organ są związani prawomocnym orzeczeniem stwierdzającym nabycie własności samochodu przez Miasto Ł., a ponadto z mocy ustawy nabycie własności, czy to przez Skarb Państwa, czy to przez Powiat nie zdejmuje obowiązku poniesienia kosztów usunięcia, przechowania, oszacowania, sprzedaży lub zniszczenia pojazdu z osoby będącej właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że skarżący wyzbył się własności pojazdu 21 stycznia 2009 r. i były podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie przejęcia własności pojazdu przez Skarb Państwa. Decyzja taka nie została jednak wydana, a ustawodawca również taką sytuację przewidział w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej, nakazując w takiej sytuacji stosowanie odpowiednio art. 11 tej ustawy. W tej sytuacji wiążące jest postanowienie Sądu Rejonowego [...] w Ł. z dnia 10.02.2012 r. wydane w sprawie o sygn.. [...] i orzekające przepadek pojazdu na rzecz Miasta Ł. W postępowaniu tym skarżący był uczestnikiem postępowania. Ponadto organ prawidłowo w zaskarżonej decyzji rozstrzygał o kosztach powstałych w następstwie usunięcia pojazdu tylko za okres od 4 września 2010 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych występują rozbieżności dotyczące określenia "zakończenie postępowania" zawartego w treści art. 130a ust.10h ustawy. O ile bowiem początek terminu, od którego powstałe koszty obciążają właściciela pojazdu w dniu jego odholowania nie budzi wątpliwości, o tyle pojęcie "zakończenie postępowania" użyte w tym przepisie nie jest jednoznaczne. Dla porządku wskazać należy na dwa odmienne stanowiska w tym przedmiocie. WSA w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 2 września 2014 r. sygn. III SA/Kr 293/14 jako datę końcową terminu naliczenia kosztów parkowania pojazdu przyjął datę odebrania pojazdu z parkingu strzeżonego i złomowania go. Jednocześnie zaś stwierdził, że kwestia ewentualnej przewlekłości postępowania nie jest przedmiotem badania sądu w postępowaniu w przedmiocie obowiązku zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem pojazdów. Odmienne stanowisko zaprezentował WSA w Łodzi w wyroku z dnia 12. 03. 2014 r. sygn. III SA/Łd 1166/13 , gdzie wskazał, że w art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym nie określono precyzyjnie jak należy rozumieć sformułowanie "zakończenie postępowania". Można przyjąć, że chodzi tutaj o postępowanie sądowe w sprawie o przepadek pojazdu na rzecz powiatu. W takiej sytuacji "zakończenie postępowania" należałoby rozumieć jako dzień uprawomocnienia się orzeczenia o przepadku samochodu. Przyjęcie takiego stanowiska pozostawałoby z kolei w sprzeczności z wcześniejszymi sformułowaniami tego przepisu, że właściciel pojazdu w dniu jego usunięcia ponosi koszty między innymi związane z jego usunięciem i zniszczeniem. Z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia sądowego o przepadku pojazdu staje się ona własnością powiatu, który będąc jego właścicielem może go sprzedać, uzyskując z tego tytułu określoną kwotę pieniężną, bądź zniszczyć. Jest rzeczą zrozumiałą, że sprzedaż bądź zniszczenie pojazdu mogą nastąpić dopiero po zakończeniu postępowania sądowego o jego przepadek. Podkreślając, że przepis art. 130a ust. 10h ustawy nie jest jasny i oczywisty, jego treść budzi wątpliwości i może być różnie interpretowany, WSA w Łodzi stanął na stanowisku, że dotychczasowy właściciel pojazdu winien ponosić koszty określone w art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym do daty uprawomocnienia się orzeczenia sądowego o jego przepadku. Wszelkie pozostałe koszty powstałe po tym dniu, związane ze sprzedażą i zniszczeniem samochodu, winien ponosić jego aktualny właściciel, czyli powiat. Odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze, że organ odwoławczy powinien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe z uwagi na to, że skarżący nie był właścicielem pojazdu w okresie od 4 września 2010 r. do 7 października 2013 r., gdyż wcześniej własność samochodu z mocy ustawy nabył na własność Skarb Państwa, uznać należy, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie jest on zasadny. W sprawie samochodu, którego właścicielem w dacie wydania dyspozycji usunięcia był skarżący, jak wynika z akt sprawy, nie zostało bowiem wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Dopiero sąd powszechny, przy udziale skarżącego, postanowieniem z dnia [...] orzekł o przepadku samochodu na rzecz Miasta Ł. Zgodnie zaś z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydal, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej /.../. Zarówno organ administracji jak i sąd rozpoznający niniejszą skargę mają obowiązek przyjąć, że własność przedmiotowego pojazdu nabyło Miasto Ł., z chwilą uprawomocnienia się postanowienia sądu. Z powyższych względów uznając, że nie zostały w sposób dostateczny wyjaśnione i ocenione okoliczności mające wpływ na określenie wysokości kosztów powstałych w następstwie usunięcia pojazdu, które obciążają skarżącego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. d.j.