III SA/Łd 1018/12

Dnia 28 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Ref. staż. Przemysław Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2013 roku sprawy ze skargi J.K. i M.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. orzekającej o nałożeniu na J.K. i M.K. wspólników spółki cywilnej "A." z siedzibą w S., kary pieniężnej w kwocie 5.600 zł za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. W dniu 13 marca 2012 r. pracownicy [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę w spółce cywilnej "A." J.K., M.K., [...] S., ul. B.. Przedmiotem kontroli były kwestie przestrzegania przepisów ustawy transporcie drogowym, czasie pracy kierowców oraz przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, za okres 14 marca 2011 r. – 13 marca 2012 r. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono następujące naruszenia przepisów przez kierowcę J.K. – współwłaściciela spółki: 1) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; 2) skrócenie dziennego czasu odpoczynku; 3) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku; 4) udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. Za powyżej stwierdzone naruszenia decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. wymierzono skarżącym karę pieniężną w wysokości 5. 600 zł. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. K. i M. K. W ocenie skarżących J.K. nie przedłużył czasu prowadzenia pojazdu ponad obowiązujące normy oraz zachował przepisowe okresy wypoczynku. Na powyższe wskazywali w piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2012 r. , w oparciu o zapisy na wykresówkach. I tak w odniesieniu do naruszenia z dnia 12 maja 2011 r. skarżący oświadczyli, ze z tarczy tachografu wynika, iż w okresie prowadzenia pojazdu od godziny 11:32 do godziny 18:04 J. K. odpoczywał przez 45 minut (w godz. 16:12 - 16:58). Podobna sytuacja miała miejsce w dniu 4 sierpnia 2011 r., gdzie organ uznał, iż J. K. prowadził pojazd nieprzerwanie przez 8 godzin i 39 minut, a z wykresówki wynika, że kierowca miał jednolity czas odpoczynku w godz. 18:20-19:12. W odniesieniu do zapisów na wykresówkach z dnia 18 maja 2011 r. i z dnia 19 września 2011 r. skarżący wskazali, iż organ nie uwzględnił dłuższych okresów odpoczynku. Tym samym w ocenie skarżących postawione wskazane przez organ naruszenia niemiały miejsca. Decyzją z dnia [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując przepis art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że podmiot wykonujący transport drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego , podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 zł za każde naruszenie. Sumę kar pieniężnych za stwierdzone w toku jednej kontroli naruszenia określa przepis art. 92a ust. 1 pkt 1 ustawy. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż w kwestii przekroczenia maksymalnego czasu pracy prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut, z zebranego materiału dowodowego wynika, że J.K. prowadząc pojazd w dniach 12 maja 2011 r. , 18/19 maja 2011 r., 4 sierpnia 2011 r., 19 września 2011r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, o której mowa w art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zgodnie z treścią powołanego przepisu po okresie prowadzenia pojazdu trwającym 4,5 godziny kierowcy przysługuje przerw trwająca, co najmniej 45 minut. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut. Za powyższe naruszenia organ nałożył łączną karę w wysokości 3 800 zł. W kwestii naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz każdą następną godzinę przeprowadzona kontrola wykazała, że w dniach 9 listopada 2011 r. i 9 grudnia 2011 r. J.K., skrócił dzienny czas odpoczynku odpowiednio o 46 minut i 3 godziny i 35 minut. Tym samym naruszył przepis art. 8 ust. 1-5 i ust. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, w myśl którego kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeżeli część dziennego odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Za powyższe naruszenia organ nałożył łączną karę w wysokości 800 zł. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny i za każdą następną rozpoczętą godzinę organ ustalił, że w okresie rozliczeniowym od 23 stycznia 2012 r. , godz. 00:00 do 29 stycznia 2012 r., godz. 23:59 J.K. odebrał jedynie 42 godziny 5 minut nieprzerwanego odpoczynku, podczas gdy powinien w tym okresie odebrać 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca skrócił czas nieprzerwanego odpoczynku o 2 godziny i 55 minut. Natomiast w okresie od dnia 30 stycznia 2012 r., godz. 00:00 do dnia 5 lutego 2012 r., godz. 23:59 odebrał jedynie 22 godziny i 39 minut nieprzerwanego odpoczynku, podczas gdy powinien odebrać minimum 24 godziny nieprzerwanego odpoczynku. Tym samym naruszył art. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, w myśl którego kierowca w ciągu dwóch kolejnych tygodni wykorzystuje co najmniej dwa regularne tygodniowe okresy wypoczynku, lub jeden regularny tygodniowy okres wypoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres wypoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak rekompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Za powyższe naruszenia organ nałożył łączną karę w wysokości 400 zł. W kwestii naruszenia polegającego na udostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy organ wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1 , w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Natomiast przepis art. 15 ust. 2 Rozporządzenia stanowi, że kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Wykresówki lub karty kierowcy nie wyjmuje się przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. W niniejszej prawie przeprowadzona kontrola tarcz tachografu wykazała, że kierowca kierując pojazdem o nr rej. ES 30305, w dniu 5 maja 2011 r. zakończył pracę, o godz. 02:50 w miejscowości M., a w dniu 10 maja 2011 r. rozpoczął pracę o godz. 11:15 w miejscowości G. Natomiast z przedłożonego do kontroli zaświadczenia z dnia 10 maja 2011 r. wynika, że kierowca w okresie od 5 maja 2011 r. do 10 maja 2011 r. zatrudniony był w innym charakterze niż kierowca. Również z przedłożonego zaświadczenia dotyczącego okresu od 31 maja 2011 r. do 2 czerwca 2011 r. wynika, że kierowca był zatrudniony w innym charakterze niż kierowca. Natomiast analiza wykresówek za w/w okres wykazała, dniu 31 maja 2011 r. zakończył pracę o godz. 20:55 w miejscowości S., a w dniu 2 czerwca 2011 r. rozpoczął jazdę o godz. 10:55 w miejscowości B. Za powyższe naruszenia organ nałożył łączną karę w wysokości 600 zł. Organ odwoławczy wskazał, iż naruszenia w postaci przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenia dziennego czasu odpoczynku oraz skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku realnie zagrażają bezpieczeństwu w ruchu drogowymi są powodem wypadków i kolizji powodowanych przez zmęczonych kierowców prowadzących wielotonowe pojazdy. Natomiast obowiązkiem przedsiębiorcy jest zapewnienie prawidłowej organizacji czasu pracy, w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami dotyczącym regulującym czas pracy kierowców. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie wystąpiły również określone w art. 92b ust. 1 i 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, które zwalniałyby stronę z odpowiedzialności za naruszenie przepisów w/w ustawy. Tym samym w ocenie organu odwoławczego ustalony w sprawie stan faktyczny, jak i zebrany materiał dowodowy wskazują na zasadność nałożenia na J.K. i M.K. wspólników spółki cywilnej "A." z siedzibą w S., kary pieniężnej w kwocie 5.600 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucili: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 poprzez przyjęcie istnienia i naruszenia obowiązków kierującego pojazdem polegającym na stosowaniu określonych tym, przepisem przerw w prowadzeniu pojazdu, a w konsekwencji nałożenia kar administracyjnych z tego tytułu, chociaż treść przepisu zawiera znaczenie określające uprawnienia, a nie obowiązki skutkujące nałożeniem tych kar. Zarzucono także przyjęcie, wbrew zapisom tarcz tachografu, że kierowca przekroczył we wskazanych okresach maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy; 2) naruszenie prawa procesowego poprzez niedostateczne zebranie faktów mających świadczyć o nie udostępnieniu danych o okresach aktywności kierowców. Błędnie przyjęto, że doszło do skrócenia czasu dziennego i tygodniowego odpoczynku oraz rażącą niewspółmierną wysokość kary w stosunku do wagi i ilości zarzucanych wykroczeń, mając na uwadze brak odpowiedniej infrastruktury drogowej, utrudniającej wykonywanie transportu zgodnie z rozporządzeniem. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z treścią art.92a.) ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012r. poz.1265 z późn. zm.) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. W myśl art.92 ust.6 wymienionej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie z treścią art.4 pkt.22 ppkt.a.) i h.) wymienionej ustawy obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) i rozporządzenia (WE) nr 561/2006, W rozpoznawanej sprawie skarżący zostali ukarani za cztery następujące naruszenia przepisów w zakresie transportu drogowego: 1. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy 2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku 3. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku 4. udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. Ad.1) Jeżeli chodzi o przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy to podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE nr 102 poz.1). Zgodnie z treścią art.7 wymienionego rozporządzenia po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. W myśl art.12 wymienionego rozporządzenia pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Z przepisu art.7 wynika, że wyróżnia się dwa rodzaje przerw: - ciągła – trwająca 45 minut - dzielona – składająca się z rozłożonych na okres prowadzenia pojazdu dwóch przerw: pierwszej trwającej co najmniej 15 minut i drugiej o długości co najmniej 30 minut. Ponieważ przerwa dzielona musi zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego to obie przerwy (15 i 30 minut) winny przypadać w pierwszych 4,5 godzinach jazdy. W rozpoznawanej sprawie skarżącym zarzucono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w czterech następujących dniach: a. 12 maja 2011r. b. 18 maja 2011r. c. 4 sierpnia 2011r. d. 19 września 2011r. Ad- a.) Z zebranego materiału dowodowego wynika, że J.K. prowadził pojazd od godz.1132 do godz. 1804czyli przez 5 godzin i 9 minut. W tym czasie odebrał przerwę od godz.1612 do godz.1632(20 minut) i od godz. 1633 do godz.1658 (25 minut). W ocenie skarżącego przerwa trwała od godz.1612 do godz.1658. W ocenie Sądu wersja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza tarczy tachografu wskazuje, że w okresie od godz.1632 do 1633 (1 minuta) J.K. prowadził pojazd i jechał z prędkością około 50 km/godz. Należy zaznaczyć, że prowadzenie pojazdu nawet przez 1 minutę jest "okresem prowadzenia pojazdu" w rozumieniu art.4 pkt.q.) rozporządzenia nr 561/2006 zaś w art.7 wymienionego rozporządzenia jest mowa, że po "okresie prowadzenia pojazdu" przysługuje przerwa. W myśl art.4 pkt. d.) rozporządzenia "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku; Pogląd, że przestawienie pojazdu z parkingu na stanowisko podjazdowe czyli uruchomienie silnika i jazda nawet 1 minutę przerywa okres przerwy w czasie pracy kierowcy wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 stycznia 2011r. w spr. VI SA/Wa 678/10 (Lex nr 954339). Podobny pogląd, w przypadku prowadzenia pojazdu przez 2 minuty, wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 8 marca 2012r. w spr. III SA/Po 115/12 (Lex nr 1139326). Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach. Może się oczywiście zdarzyć sytuacja, że kierowca jest zmuszony przestawić pojazd na parkingu w inne miejsce (np. aby umożliwić wyjazd innym samochodom). Przypadek taki reguluje art.12 wymienionego rozporządzenia. Jest to dopuszczalne o ile nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju. W takim przypadku kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała aby miała miejsce sytuacja określona w art.12 ani nie wskazała powodów odstępstwa odręcznie na jednym z dokumentów wymienionych w artykule 12. Brak jest zatem podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie miała miejsce sytuacja opisana w art.12 rozporządzenia. Sąd nie podzielił poglądu skarżących wyrażonego na rozprawie, iż przerwa w pracy kierowcy, o której mowa w art.7, jest uprawnieniem a nie obowiązkiem. Zgodnie z treścią punktu (17) rozporządzenia nr 561/2006 ma ono na celu między innymi poprawę bezpieczeństwa drogowego. Jest rzeczą zrozumiałą, iż kierowca prowadząc pojazd bez stosowania przerw określonych w art.7 stwarza zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego. W związku z czym "przerwa", w rozumieniu art.7 rozporządzenia, jest uprawnieniem dla kierowcy odczytywanym jako obowiązek jej odbycia a to w celach zapewnienia godnych warunków socjalnych kierowców oraz zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Pogląd taki wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 16 maja 2011r. w spr. VI SA/Wa 2334/10 (Lex nr 996276). W związku z czym odmienny pogląd skarżących w tym zakresie nie jest zasadny. W dniu 12 maja 2011r. doszło do naruszenia art.7 rozporządzenia nr 561/2006 i organy administracji prawidłowo wymierzyły karę pieniężną za przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 39 minuty w wysokości 350 zł (150zł + 200 zł). Ad – b.) Z zebranego materiału dowodowego wynika, że J.K. prowadził pojazd od godz.1534 w dniu 18 maja 2011r. do godz. 058 w dniu 19 maja 2011r. czyli przez 7 godzin i 57 minut. W tym czasie zrobił dwie przerwy: od godz.1853 do godz.1924 (31 minut) i od godz. 2024 do godz.2050 (26 minut). Skarżący zrobił dwie przerwy w odwrotnej kolejności niż wynika to z art.7 rozporządzenia nr 561/2006. Pierwsza przerwa winna wynosić co najmniej 15 minut a druga co najmniej 30 minut zaś J.K. zrobił pierwszą przerwę przez 31 minut zaś drugą przez 26 minut. Stanowi to naruszenie art.7 wymienionego rozporządzenia. Za wymienione naruszenie organy administracji prawidłowo wyliczyły karę pieniężną w wysokości 1350 zł (150zł + 200zł + 400zł + 400zł + 200 zł) za przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu o 3 godziny i 27 minut. Ad – c.) Z zebranego materiału dowodowego wynika, że J.K. prowadził pojazd od godz.1305 do godz.2323 czyli przez 8 godzin i 39 minut. W tym czasie wykorzystał trzy przerwy: od godz.1657 do godz.1722 (25 minut), od godz.1820 do godz.1846 (26 minut) i od godz.1846 do godz. 1912 (26 minut). W ocenie skarżącego miał on jedną przerwę od godz.1657 do godz.1912. Wersja ta nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza tarczy tachografu z tego dnia wskazuje, że w okresie od godz.1722 do godz.1820 skarżący prowadził pojazd. Także o godz. 1846(1 minuta) prowadził on pojazd ( kreska na tachografie, prędkość około 70 km/godz.) a więc okres przerwy pomiędzy godz.1820 a godz.1912 został przerwany. J.K. nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od obowiązku przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu i wymaganych przerw. W dniu 4 sierpnia 2011r. doszło do naruszenia art.7 rozporządzenia nr 561/2006 i organy administracji prawidłowo wymierzyły karę pieniężną za przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 4 godziny i 9 minut w wysokości 1750 zł(150 zł + 200zł + 400 zł + 400zł+ 400zł +200 zł). Ad – d.) Z zebranego materiału dowodowego wynika, że J.K. prowadził pojazd od godz.1404 do godz.1949 czyli przez 5 godzin i 6 minut. W tym czasie odebrał jedną przerwę od godz.1821 do godz.1846 (25 minut). W ocenie skarżącego odebrał on jeszcze jedną przerwę od godz.1946 do godz.2022. Okoliczność ta nie ma znaczenia dla oceny naruszenia art.7 rozporządzenia nr 561/2006 gdyż dwie przerwy (15 i 30 minut) winny być wykorzystane w pierwszych 4,5 godzinach jazdy. Skarżący natomiast wykorzystał druga przerwę po upływie 4,5 godzin prowadzenia pojazdu a dokładnie po 5 godzinach i 6 minutach. W związku z czym przekroczył czas prowadzenia pojazdu o 36 minut. W dniu 19 września 2011r. doszło do naruszenia art.7 rozporządzenia nr 561/2006 i organy administracji prawidłowo wymierzyły karę pieniężną za przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 36 minut w wysokości 350 zł(150 zł + 200zł). Ad-2.) Jeżeli chodzi o skrócenie dziennego czasu odpoczynku to odnośnie tego naruszenia skarżący nie podnosili żadnych konkretnych zarzutów. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia nr 561/2006 W myśl art.4 pkt.g.) wymienionego rozporządzenia "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": – "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin, – "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin; Zgodnie z treścią art.8 ust.1 rozporządzenia kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W myśl art.8 ust.2 rozporządzenia w każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Zgodnie z treścią art.8 ust.3 dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. W myśl art.8 ust.4 kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Zgodnie z treścią art.8 ust.5 za zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. W myśl art.8 ust.8 jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. W rozpoznawanej sprawie skarżącym zarzucono skrócenie dziennego czasu odpoczynku w dwóch następujących przypadkach: a. 9-10 listopada 2011r. b. 9 grudnia 2011r. Ad –a.) Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 9 listopada 2011r. o godz.1922 J.K. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w czasie którego winien odebrać co najmniej 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. Skarżący odebrał jednak tylko 8 godzin i 14 minut nieprzerwanego odpoczynku tzn. od godz.2324 w dniu 9 listopada 2011r. do godz.718 w dniu 10 listopada 2011r. Skrócił zatem dzienny cza odpoczynku o 46 minut. Na wymagany okres odpoczynku -9 godzin- odebrał tylko 8 godzin i 14 minut co stanowi naruszenie art.8 rozporządzenia nr 561/2006. Organy administracji prawidłowo wymierzyły karę pieniężna za to naruszenie w wysokości 100 zł. Ad – b.) Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 9 grudnia 2011r. o godz.1325 J.K. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego winien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym skarżący odebrał jedynie 5 godzin i 25 minut nieprzerwanego odpoczynku to jest od godz. 800 do godz.1325 w dniu 10 grudnia 2011r. Skrócił zatem dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 35 minuty co stanowi naruszenie art.8 rozporządzenia nr 561/2006. Organy administracji prawidłowo wymierzyły karę pieniężną za to naruszenie w wysokości 700 zł(100zł + 200zł + 200zł + 200zł). Ad – 3.) Odnośnie skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku to naruszenie to nie było kwestionowane przez skarżących. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia nr 561/2006. W myśl art.4 pkt. h.) wymienionego rozporządzenia "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku": – "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin, – "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin; Zgodnie z treścią art.8 ust.6 rozporządzenia W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: – dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub – jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. W myśl art.8 ust.7 rozporządzenia odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Zgodnie z treścią art.8 ust.9 rozporządzenia tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu. W rozpoznawanej sprawie skarżącym zarzucono skrócenie tygodniowego okresu odpoczynku w następujących przypadkach: a. 23 – 27 stycznia 2012r. b. 30 stycznia – 5 lutego 2012r. Ad – a.) Z zebranego materiału dowodowego wynika, że J.K. po przyjętym okresie rozliczeniowym, od godz.000 w dniu 23 stycznia 2012r. do godz.2359 w dniu 29 stycznia 2012r., odebrał jedynie 42 godziny i 5 minut nieprzerwanego odpoczynku (od godz.1856 w dniu 27 stycznia 2012r. do godz.1300 w dniu 29 stycznia 2012r.) podczas gdy winien odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Skrócił więc tygodniowy czas odpoczynku o 2 godziny i 55 minuty. Organy administracji prawidłowo wymierzyły za to naruszenie karę pieniężną w wysokości 250zł (50zł + 100zł + 100zł). Ad – b.) Z zebranego materiału dowodowego wynika, że J.K. po przyjętym okresie rozliczeniowym od godz.000 w dniu 30 stycznia 2012r. do godz.2359 w dniu 5 lutego 2012r. odebrał jedynie 22 godziny i 39 minut nieprzerwanego odpoczynku (od godz.1924 w dniu 1 lutego 2012r. do godz.1802 w dniu 2 lutego 2012r.) podczas gdy winien odebrać 24 godziny nieprzerwanego odpoczynku. Skarżący skrócił zatem tygodniowy okres odpoczynku o 1 godzinę i 21 minut. Organy administracji prawidłowo wymierzyły za to naruszenie karę pieniężną w wysokości 150 zł (50zł + 100zł). Ad – 4.) Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy: - rozporządzenia Rady (EWG0 nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r., w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. UE nr 370 poz.8 z późn. zm.) - ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. nr 92 poz.879 z późn. zm.) - rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zgodnie z treścią art.14 ust.2 rozporządzenia nr 3821/85 przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. W myśl art.15 ust.2 wymienionego rozporządzenia kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugie lit. b), c) i d): a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące. Jeśli pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB jedzie więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci upewniają się, że ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie otwory tachografu. Kierowcy uzupełniają odpowiednio wykresówki lub karty kierowcy, jeżeli w pojeździe znajduje się więcej niż jeden kierowca, w taki sposób, aby informacje, określone w załączniku I rozdziale II pkt 1-3, były zapisywane na wykresówce lub karcie kierowcy kierowcy prowadzącego pojazd. Zgodnie z treścią art.15 ust.6 rozporządzenia urządzenia rejestrujące określone w załączniku I muszą być tak skonstruowane, aby w razie potrzeby upoważniony funkcjonariusz służb kontrolnych mógł po ich otwarciu odczytać zarejestrowane dane dotyczące okresu dziewięciu godzin poprzedzających moment rozpoczęcia kontroli, bez trwałego zniekształcenia, uszkodzenia lub zabrudzenia wykresówki. Ponadto urządzenie powinno być tak skonstruowane, aby bez otwierania obudowy możliwe było sprawdzenie, że dokonywana jest rejestracja danych. W myśl art.15 ust.7 rozporządzenia a) jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem 1, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych: i)wykresówki z bieżącego tygodnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 15 dni; ii)kartę kierowcy, jeśli ją posiada; oraz iii)wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego tygodnia oraz poprzednich 15 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Jednakże po dniu 1 stycznia 2008 r. okresy, o których mowa w ppkt i) oraz iii), obejmują bieżący dzień i poprzednie 28 dni. b)jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, kierowca musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych: i)kartę kierowcy, której jest posiadaczem; ii)wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego tygodnia oraz poprzednich 15 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz iii)wykresówki odpowiadające okresowi, o którym mowa w poprzednim akapicie, w trakcie którego prowadził on pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I. Jednakże po dniu 1 stycznia 2008 r. okresy, o których mowa w ppkt. ii), obejmują bieżący dzień i poprzednie 28 dni. c)upoważniony funkcjonariusz służb kontrolnych może sprawdzić przestrzeganie przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, analizując wykresówki, wyświetlone lub wydrukowane dane zapisane przez urządzenie rejestrujące lub przez kartę kierowcy, lub, jeśli ich brak, analizując wszelkie inne dokumenty pomocnicze, usprawiedliwiające nieprzestrzeganie przepisów, takie jak określone w art. 16 ust. 2 i 3 Zgodnie z treścią art.31 ust.1 ustawy z 16 kwietnia 2004r. kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz. W myśl art.31 ust.2 wymienionej ustawy zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. Zgodnie z treścią art.31 ust.2a.) ustawy w przypadku, gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14), a kierowca to zaświadczenie podpisuje. W myśl art.31 ust.3 ustawy przepisy ust. 1-2a stosuje się odpowiednio do kierowcy niezatrudnionego przez przedsiębiorcę, lecz wykonującego osobiście przewozy na jego rzecz oraz do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe, z tym że przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy drogowe przedkłada stosowne oświadczenie. Zgodnie z treścią art.9 ust.2 rozporządzenia nr 561/2006 czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i posiada dostęp do koi lub do kuszetki. W rozpoznawanej sprawie zarzucono skarżącym udostępnienie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy w dwóch następujących przypadkach: a. 5 maja 2011r. b. 2 czerwca 2011r. Ad – a.) Z zebranego materiału dowodowego wynika, że J.K. w dniu 5 maja 2011r. o godz.200 zakończył pracę w miejscowości M. pojazdem o numerze rejestracyjnym ES 30305 przy stanie licznika 910077 km. W okresie od 5 maja do 10 maja 2011r. był on zatrudniony w innym charakterze niż kierowca. Z wykresówki z dnia 10 maja 2010r. wynika, że skarżący rozpoczął jazdę w dniu 10 maja o godz.1100 w miejscowości G. przy stanie licznika 910438 km. Brak jest natomiast wpisów odpowiadających czynnościom zawodowym wykonywanym w czasie przejazdu z miejscowości M. do miejscowości S., wynoszącym około 4,5 godziny (powrót do bazy). Należy zaznaczyć, iż skarżący nie odniósł się do tego naruszenia w wyjaśnieniach do protokołu kontroli, pismach z dnia 25 maja 2012r. i z 18 czerwca 2012r. jak również w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dopiero w skardze zaczął kwestionować te okoliczność. Podkreślić należy, iż naruszenie przepisów polega na tym, że przedstawiono niepełne dane o okresach aktywności podczas kontroli w przedsiębiorstwie. Istotne jest zatem to, że w czasie kontroli nie zostały udostępnione pełne dane o czasie aktywności kierowcy. Tłumaczenie obecnie, na etapie postępowania sądowego, jaka była aktywność zawodowa J.K. w dniu 5 maja 2011r. jest spóźnione. W skardze podniesiono, że w tarczce z 5 maja 2011r. wpisano miejscowość S. lecz wskutek mylnej informacji dyspozytora bazy o brak benzyny dokonano skreślenia nazwy miasta a później to skorygowano. Analiza tarczki z dnia 5 maja 2011r. rzeczywiście wskazuje, że nazwa miejscowości S. jest skreślona a wpisano miejscowość M. Skarżący mieli możliwość podnoszenia mylnego wpisu w czasie postępowania administracyjnego lecz tego nie uczynili. Nie podnosili tego zarzutu w wyjaśnieniach do protokołu kontroli, pismach procesowych z 25 maja i 18 czerwca 2012r. oraz w dowołaniu od decyzji organu I instancji. Dodać należy, iż skarżący zostali pouczeniu o przysługujących im prawach w postępowaniu administracyjnym w tym o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, zgłaszaniu żądań i możliwości udziału w każdym stadium pop stepowania (zawiadomienie z 27 kwietnia 2012r. doręczone skarżącym w tym samym dniu, zawiadomienie z 14 maja 2012r. doręczone w dniu 16 maja 2012r., zawiadomienie o zakończeniu postępowania z 6 czerwca 2012r. doręczone 11 czerwca 2012r.). Sąd administracyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie w jakich okolicznościach i dlaczego doszło do skreśleń w tarczce z dnia 5 maja 2011r. Skarżący mogli podnosić zarzut w tym zakresie w postępowaniu administracyjnym lecz tego nie zrobili. Jeszcze raz należy podkreślić, że naruszenie przepisów przez skarżących polegało na nieudokumentowaniu aktywności J.K. w dniu 5 maja 2011r. podczas kontroli firmy i sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie. Organy administracji prawidłowo wymierzyły karę pieniężną w wysokości 300 zł gdyż rzeczywiście w czasie kontroli nie udostępniono pełnych danych o aktywności J.K. w dniu 5 maja 2011r. Ad – b.) Jak wynika z zebranego materiału dowodowego J.K. w dniu 31 maja 2011r. o giodz.2055 zakończył pracę w miejscowości S. pojazdem o numerze rejestracyjnym ES 30305 przy stanie licznika 913092 km. W okresie od 31 maja do 2 czerwca 2011r. był on zatrudniony w innym charakterze niż kierowca. Z wykresówki J.K. z dnia 2 czerwca 2011r, wynika, że rozpoczął on jazdę w tym dniu o godz.1055 z miejscowości B. przy stanie licznika 913220 km. Brak jest natomiast wpisów odpowiadających czynnościom zawodowym wykonywanym przez niego w czasie przejazdu wynoszącego około 40 minut na trasie około 18 km z miejscowości S. do miejscowości B. tj. do miejsca postoju pojazdu. W załączonej do akt administracyjnych wykresówce z dnia 2 czerwca 2011r. faktycznie brak jest danych o aktywności zawodowej J.K. w tym dniu przed godziną 1055.Na odwrotnej stronie wykresówki znajduje się zapis o odpoczynku od godz.000 do godz.1100. Należy zaznaczyć, że czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu lub powrotu z tego miejsca nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa co wynika z treści art.9 ust.2 rozporządzenia nr 561/2006. Skarżący nie odnieśli się do zarzutu braku udokumentowanie aktywności J.K. w dniu 5 maja 2011r. w postępowaniu administracyjnym. Nieprzedstawienie podczas kontroli pełnych danych o okresach aktywności kierowcy w postaci wpisów czy innej dokumentacji odpowiadających czynnościom zawodowym wykonywanym w czasie przejazdu ze S. do B. stanowi naruszenie art.15 ust.1,2 i 6 rozporządzenia nr 3821/85, art.31 ust.1 ustawy z 16 kwietnia 2004r. i art.9 ust.2 rozporządzenia nr 561/2006. Organy administracji słusznie wymierzyły karę pieniężną za to naruszenie w wysokości 300 zł. Należy zaznaczyć, iż na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek prawidłowej organizacji czasu pracy kierowcy oraz obowiązek ich kontroli. Zgodnie z treścią art.10 ust.2 rozporządzenia nr 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób aby kierowcy mogli przestrzegać obowiązujących przepisów zaś w myśl art.10 ust.3 wymienionego rozporządzenia przedsiębiorstwo odpowiada za naruszenie przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa. Wspomnieć tylko należy, iż w niniejszej sprawie nie miały miejsca okoliczności, o których mowa w art. 92a ust.4 i art.93 ust.7 ustawy z 6 września 2001r. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2012r. (obecnie art.92 c. ust.1 pkt.1). Strona skarżąca zresztą nie powoływała się na okoliczności określone w tych przepisach. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. bg