III SA/Łd 1025/17

Dnia 1 lutego 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Pomocnik sekretarza Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 roku sprawy ze skargi T. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na budowę zjazdu publicznego z drogi publicznej oddala skargę. III SA/Łd 1025/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego i likwidacji istniejącego zjazdu indywidualnego. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 14 grudnia 2016 r. T. Ś. wystąpił o wydanie zgody na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny oraz zmianę jego lokalizacji, z drogi publicznej – ul. A w R., w celu zapewnienia dojazdu do stanowiącej jego współwłasność nieruchomości nr ew. 307 obręb 11 w R., na której zamierza prowadzić działalność gospodarczą. Powyższy wniosek został na wezwanie organu uzupełniony pismem strony z dnia 28 kwietnia 2017 r. , do którego załączone zostały: załącznik graficzny, mapa sytuacyjno- wysokościowa w skali 1:5000, na której zaznaczony został planowany zjazd publiczny oraz istniejący zjazd indywidualny, przeznaczony do likwidacji. Strona wyjaśniła, że na przedmiotowej nieruchomości zamierza prowadzić działalność gospodarczą w zakresie miejsc parkingowych dla samochodów osobowych (10 stanowisk). Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta R. odmówił zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego i likwidacji istniejącego zjazdu indywidualnego. Uzasadniając organ wskazał, iż przedmiotowa działka jest usytuowana na całej swej długości pomiędzy dwoma skrzyżowaniami, gdzie z uwagi na mieszczące się tam instytucje publiczne występuje duże obciążenie ruchem. Przeprowadzone pomiary natężenia ruchu na ul. A (stanowiąca drogę gminną lasy Z, o szerokości 6 m) na tym odcinku wykazały, iż w określonych porach dnia, w natężenie ruchu osiąga wartość nawet 413 pojazdów na godzinę, a przeprowadzony 12 godzinny pomiar natężenia ruchu wykazał wartość 3.978 pojazdów. Ponadto w godzinach porannych oraz popołudniowych, z uwagi na lokalizację przedmiotowej nieruchomości pomiędzy dwoma skrzyżowaniami (z ul. B oraz z ul. C), na całym odcinku tworzą się tzw. korki. Dodatkowo, co istotne poza ruchem samochodowym na przedmiotowym odcinku odbywa się także ruch pieszych oraz rowerzystów. Tym samym przebudowa istniejącego zjazdu zgodnie z wnioskiem skarżącego skutkowałaby pogorszeniem bezpieczeństwa ruchu, co przemawia za nieuwzględnieniem wniosku. Ponadto w ocenie organu I instancji, z posiadanych przez organ dokumentów wynika, iż wnioskowana przez skarżącego zmiana może wygenerować ruch o większym natężeniu, niż planowana przez skarżącego działalność gospodarcza w zakresie 10 stanowiskowego parkingu. Organ jest bowiem w posiadaniu dokumentacji, z której wynika, że skarżący oraz jego małżonka (drugi z współwłaścicieli przedmiotowej działki) zawarli z D S.A. z siedzibą w K. notarialną przedwstępną umowę kupna sprzedaży tej nieruchomości. Jak wynika z treści zawartej umowy jej realizacja uzależniona jest od uzyskania przez skarżącego, do dnia 30 czerwca 2017 r. między innymi ostatecznej i wykonalnej decyzji o lokalizacji i budowie zjazdu publicznego, prawo i lewo skrętnego, dla pojazdów o masie całkowitej ponad 25 ton, bez konieczności przebudowy układu drogowego. Ponadto organowi wiadomo, iż skarżący uzyskał już decyzje w przedmiocie zgody na wycięcie drzew, zgodnie z wymogami zawartej umowy przedwstępnej oraz zgodę na lokalizację w pasie drogowym ul. A kabla energetycznego nN na okoliczność budowy przyłącza kablowego dla zasilania obiektu handlowego planowanego do budowy na przedmiotowej działce. Odwołując się od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.) – dalej: u.d.p., poprzez błędną wykładnie i uznanie, że fakt, iż inny podmiot wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowej nieruchomości stanowi okoliczność uzasadniającą niewyrażenie zgody na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny, w oparciu o kryterium bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz warunków technicznych jakim winny odpowiadać drogi publiczne, jak również powołanie się na niejasne docelowe przeznaczenie nieruchomości; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a w szczególności nieustalenie rodzaju działalności jaką planuje prowadzić skarżący na przedmiotowej działce, nieustalenie czy planowana przebudowa zjazdu stworzyłaby realne zagrożenie dla zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego i poprzestanie w tym zakresie na ustaleniach dowolnie wywiedzionych z danych o natężeniu ruchu, nieustalenie czy planowany zjazd znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania, niedoniesienie się do kwestii kategorii drogi przy której usytuowana jest przedmiotowa nieruchomość; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie uprawnienia skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu poprzez niepowiadomienie go o możliwości zapoznania się z zgromadzonym materiałem oraz wypowiedzenia się w sprawie. Z uwagi na powyższe naruszenia wniósł o uchylenie decyzji I instancji w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydent Miasta R. z dnia [...] Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ odwoławczy przedstawił dokonane w sprawie ustalenia faktyczne oraz przywołał znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa regulujące kwestie budowy i przebudowy zjazdu, w tym art. 29 ust. 1-5 u.d.p. Organ odwoławczy przywołał nadto przepisy wykonawcze – rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst. jedn.: 2016 r. poz. 124) – dalej rozporządzenie, to jest § 55 ust. 1 pkt 3 i pkt 4, § 77, § 78 ust. 1 – 2, § 113 ust. 7 rozporządzenia, z których wywiódł, iż jedną z istotnych przesłanek wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu publicznego (o co wnosi skarżący) są względy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponadto, co istotne wskazując na treść art. 29 ust. 1 u.d.p. organ odwoławczy wskazał, iż decyzja administracyjna w sprawie budowy lub przebudowy zjazdu, należy do decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, iż zarządca drogi jest uprawniony do wydania decyzji odmawiającej zgody na lokalizację zjazdu, w przypadku, gdy jego wykonanie ograniczyłoby bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, w tym także pieszych. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nieruchomość skarżącego położona jest przy ul. A w R., która, wbrew zarzutom odwołania, stanowi drogę gminną klasy "Z", co wynika z uchwały Rady Miejskiej w R. z dnia 29 października 2013 r., nr XLIII/388/13 podjętej w sprawie ustalenia przebiegu dróg gminnych. Działka jest zlokalizowana pomiędzy dwoma skrzyżowaniami: z ul B(droga krajowa nr 42 klasy G) oraz z ul. C (droga gminna klasy Z), oddalonymi od siebie w odległości 63 m. Przedmiotowa nieruchomość ma także zapewnione połączenie z drogą publiczną poprzez istniejący zjazd indywidualny na ul. A. Istotnym zdaniem organu odwoławczego jest również fakt, iż lokalizacja nieruchomości skarżącego znajduje się w łuku ul. A. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, iż bezspornym pozostaje, że planowany przez skarżącego zjazd publiczny znajdowałby się w rejonie oddziaływania dwóch skrzyżowań, a jego lokalizacja, z uwagi na łuk drogi, nie zapewniałaby wymaganej widoczności. Powyższe z uwzględnieniem dokonanych przez organ I instancji ustaleń w zakresie natężenia ruchu, informacji udzielonych przez Komendę Powiatową Policji w R., co do ilości zdarzeń drogowych mających miejsce na tym odcinku w latach 2012-2014, jak również fakt lokalizacji w najbliższej okolicy instytucji publicznych, a co za tym idzie wzmożonego ruchu w tym pieszych i rowerzystów, jak i tworzących się w godzinach porannych i popołudniowych zatorów (korków) na całej długości odcinka ul. A pomiędzy wskazanymi wcześniej skrzyżowaniami, pozwala zdaniem Kolegium na stwierdzenie, iż uwzględnienie wniosku skarżącego ograniczyłoby bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego na tym odcinku, a co za tym idzie uzasadnia decyzję odmowną. Niezależnie od powyższego Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, co do braku wiarygodności uzasadnienia przedmiotowego wniosku, jakoby przebudowa zjazdu miała służyć planowanej działalności skarżącego polegającej na obsłudze parkingu dla samochodów osobowych w ilości 10 sztuk. Za powyższym twierdzeniem przemawiają działania podejmowane przez skarżącego, związane z zawartą umową przedwstępną sprzedaży przedmiotowej nieruchomości spółce D S.A. Z uwagi na powyższe Kolegium uznało, iż decyzja I instancji odpowiada prawu, a podniesione zarzuty są niezasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi T. Ś. ponowił zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w szczególności zarzucając naruszenie: - art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p., poprzez błędną wykładnie i uznanie, że fakt, iż inny podmiot wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowej nieruchomości stanowi okoliczność uzasadniającą niewyrażenie zgody na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny, w sytuacji gdy jedynym kryterium określonym w powołanym przepisie jest bezpieczeństwo ruchu drogowego oraz spełnienie wymogów technicznych jakim winny odpowiadać drogi publiczne; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a w szczególności nieustalenie rodzaju działalności jaką planuje prowadzić skarżący na przedmiotowej działce, nieustalenie czy planowana przebudowa zjazdu stworzyłaby realne zagrożenie dla zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego i poprzestanie w tym zakresie na ustaleniach dowolnie wywiedzionych z danych o natężeniu ruchu, nieustalenie czy planowany zjazd znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzasadniając wskazała, iż kwestionowana decyzja wydana została z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, a przedstawiona przez organy argumentacja opiera się nie na dowodach, a na braku zaufania organu wobec strony, co do celu planowanej przebudowy istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny. Takie działanie w ocenie skarżącego, doprowadziło do sytuacji, w której w ogóle nie zbadano jaki wpływ dla bezpieczeństwa ruchu drogowego mogłoby mieć udzielenie zgody na zjazd publiczny na potrzeby parkingu na 10 samochodów, a skoncentrowało się na ocenie wpływu udzielenia takiego zezwolenia n potrzeby zupełnie innego zamierzenia, które nie jest celem skarżącego. Ponadto zdaniem skarżącego odmawiając lokalizacji zjazdu publicznego organy pominęły zupełnie kwestię, że na terenie miasta R. zlokalizowanych jest bardzo dużo zjazdów o podobnych parametrach jak objęty wnioskiem skarżącego. Wydając decyzję organy nie dokonały jakiejkolwiek analizy w odniesieniu do innych istniejących rozwiązań komunikacyjnych, zarówno w odniesieniu do parkingów, jaki nieruchomości, na których prowadzone są działalności gospodarcze. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd bada zatem legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a. uchylić ją jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c); stwierdzić jej nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2); stwierdzić wydanie jej z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 3). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga nie zasługuje uwzględnienie, gdyż w sprawie nie doszło do naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia T. Ś. zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego i likwidacji istniejącego zjazdu indywidualnego z drogi publicznej (ul. A w R. do nieruchomości o nr. Ew. 307 obręb 11 w R., której współwłaścicielem jest skarżący. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz.1440 ze zm.) – dalej: u.d.p., oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn.: 2016 r. poz 124) – dalej: rozporządzenie. Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, iż zgodnie z ustawową definicją "zjazdu", zawartą w art. 4 pkt. 8 u.d.p., zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w myśl art. 4 pkt 21 u.d.p., ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 u.d.p. budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (art. 29 ust. 4 u.d.p.). Analizując treść powyżej powołanych przepisów po pierwsze wskazać należy, iż brak określenia przez ustawodawcę w art. 29 ust. 1 u.d.p., kryteriów koniecznych do wyrażenia zgody na budowę/przebudowę zjazdu, jak również zawarty w ust. 4 powołanego przepisu zwrot "może odmówić" wskazuje, iż decyzja wydawana w tym zakresie stanowi decyzję uznaniową. W ramach uznania administracyjnego organ ma pewną swobodę rozstrzygnięcia, co nie oznacza dowolności w wyborze sposobu załatwienia sprawy. Granice tego uznania, w myśl art. 7 k.p.a., wyznaczają interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Powyższe oznacza, że rozpatrując wniosek o lokalizację zjazdu, zarządca drogi jest obowiązany wnikliwie wyjaśnić i rozważyć wszystkie okoliczności sprawy, a następnie załatwić sprawę uwzględniając słuszny interes strony, o ile nie koliduje on z interesem społecznym, który w tym przypadku wyraża się w potrzebie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu wszystkim użytkownikom drogi. Rozstrzygnięcie to winno być właściwie i w sposób przekonujący uzasadnione. Winno ono zawierać motywy potwierdzając zasadności takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. w sprawie I PR 170/90 (Wokanda nr 7 z 1991 r.) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 1981 r. w sprawie S.A. 974/81(ONSA nr 1 z 1981 r. poz.49) i z dnia 13 lutego 1997 r. w sprawie V S.A. 246/96 (ONSA nr 1 z 1998 r. poz.15). Ponadto, co już wyżej sygnalizowano, z treści powołanych przepisów wynika, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na budowę/przebudowę zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Warunki te uregulowane zostały w powołanym rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie m.in. z § 1 rozporządzenia, warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i związane z nimi urządzenia budowlane oraz ich usytuowanie mają zapewniać: 1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: bezpieczeństwa użytkowania, nośności i stateczności konstrukcji, bezpieczeństwa z uwagi na możliwość wystąpienia pożaru lub innego miejscowego zagrożenia, ochrony środowiska ze szczególnym uwzględnieniem ochrony przed nadmiernym hałasem, wibracjami, zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleb; 2) odpowiednie warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem drogi publicznej; 3) niezbędne warunki do korzystania z drogi publicznej przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Z powyższego bezspornie wynika, że jednym z podstawowych wymogów stawianym drogom publicznym jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Tym samym zarządca drogi, rozpatrując wniosek dotyczący lokalizacji nowego zjazdu publicznego, jest zobowiązany rozważyć, w jaki sposób wykonanie zjazdu oddziałuje na płynność ruchu pojazdów i czy lokalizacja tego zjazdu będzie miała znaczenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Pogląd, iż zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium przy wyrażaniu zgody na budowę zjazdu jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 11 lipca 2007 r., I OSK 1148/06 ; wyrok NSA z 13 lutego 2001 r., II SA 770/00; wyrok NSA z 31 marca 1999 r., II SA 188/99; wyrok NSA z 15 lipca 1998 r., II SA 705/98 – publ. www.cbois.nsa.gov.pl). Wskazać także należy, że w przepisie § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia określono, że "droga klasy Z powinna mieć powiązania z drogami wszystkich klas, z ograniczeniami wynikającymi z pkt 1 i 2 , a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 500 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 300 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 250 m, a na terenie zabudowy – nie mniejsze niż 150 m, przy czym na drodze klasy Z (zbiorcze) należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Ponadto jedną z podstawowych zasad, gdy chodzi o zjazd z drogi, zawiera § 113 ust. 7 pkt 1 i 5 rozporządzenia, który stanowi, że wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności: w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła (pkt 1) oraz w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę (pkt 2). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż organy administracyjne procedujące w niniejszej sprawie zasadnie odmówiły wyrażenia zgody na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny oraz zmianę jego lokalizacji, zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia 14 grudnia 2016 r. W sprawie, bezspornie ustalono bowiem, iż przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana jest przy ul. A w R., stanowiącą drogę gminną klasy "Z", co potwierdza Rady Miejskiej w R. z dnia 29 października 2013 r., nr XLIII/388/13 podjętej w sprawie ustalenia przebiegu dróg gminnych. Ponadto nieruchomość ta jest zlokalizowana w łuku drogi, pomiędzy dwoma skrzyżowaniami: z ul B (droga krajowa nr 42 klasy G) oraz z ul. C (droga gminna klasy Z), oddalonymi od siebie w odległości 63 m. Ponadto bezspornym jest, iż lokalizacja, w najbliższej okolicy działki skarżącego, instytucji publicznych, przekłada się na wzmożenie ruchu drogowego, w tym zarówno ruchu pieszych i rowerzystów, co potwierdzają przeprowadzone przez organy badanie natężenia ruchu na przedmiotowym odcinku drogi, tworzące się w godzinach porannych i popołudniowych zatory (korki) na całej długości odcinka drogi, pomiędzy skrzyżowaniami oraz powołane przez organ informacje KMP w R., co do ilości zdarzeń drogowych w tym miejscu w latach 2012-2014. Tym samym w ocenie Sądu organy procedujące w niniejszej sprawie zasadnie odmówiły uwzględnienia wniosku skarżącego, gdyż wyrażenie zgody na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny w lokalizacji wskazanej we wniosku ograniczyłoby bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego na tym odcinku. Zdaniem Sądu stworzyłoby dodatkowe zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu, gdyż zjazd ten ograniczałby niewątpliwie płynność ruchu pojazdów na drodze i dezorganizowałoby dotychczasową organizację ruchu, jak również zwiększyłby prawdopodobieństwo powstania kolizji lub wypadku drogowego. Ponadto, co w sprawie istotne, skoro proponowana przez skarżącego lokalizacja zjazdu znajduje się w bezpośrednim rejonie oddziaływania dwóch skrzyżowań, jak również z uwagi na łukowaty przebieg tego odcinka ul. A, co nie zapewnia wymaganej widoczności wjazdu na drogę, to okoliczność ta, w myśl powołanego wcześniej § 113 ust. 7 pkt 1 i 5 rozporządzenia, wyklucza pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego. Wskazać w tym miejscu wypada na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2007 r. (sygn. akt II OSK 836/08, LEX Nr 338663) oraz z dnia 19 listopada 2010 r. (sygn. akt I OSK 89/10) w których Sąd wyraził pogląd, że w § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie wymieniono szereg miejsc, w których zdaniem prawodawcy zawsze (ex definitione) występuje sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i z tego powodu przepis ten nie uzasadnia przeprowadzania dodatkowego badania stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym. Istotnym jest także, że nieruchomość skarżącego posiada aktualnie dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd indywidualny. Nie bez znaczenia na zasadność wydanego rozstrzygnięcia pozostaje także argumentacja Kolegium, co do posiadanych przez organy informacji, w zakresie podejmowanych przez skarżącego działań prawnych i inwestycyjnych, wynikających z treści zawartej pomiędzy skarżącym, a D S.A. z siedzibą w K. notarialną umową przedwstępną sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Działania te zdaniem Sądu, choć nie stanowią podstawowej przesłanki nie uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 14 grudnia 2016 r., czynią uzasadnionymi wątpliwości, co do rzeczywistych zamierzeń strony, związanych z przebudową istniejącego zjazdu. Tym bardziej, że skarżący uzyskał już decyzję zezwalającą na wycięcie drzew, zgodnie z wymogami zawartej umowy przedwstępnej (które to drzewa na dzień rozpoznania skargi zostały już wycięte) oraz lokalizacyjną w pasie drogowym ul. A kabla energetycznego nN na okoliczność budowy przyłącza kablowego dla zasilania obiektu handlowego planowanego do budowy na przedmiotowej działce. Tym samym organy administracji trafnie uznały, że wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu do nieruchomości skarżących stanowiłoby dodatkowe zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, w tym rejonie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ podejmując, w granicach uznania administracyjnego, decyzję w przedmiocie możliwości lokalizacji zjazdu publicznego na czas nieokreślony może i powinien uwzględniać nie tylko aktualną sytuację na tej drodze, ale również przyszłą, wynikającą między innymi z charakteru działalności gospodarczej planowanej na przedmiotowej działce, która wbrew twierdzeniu skarżącego, w świetle materiałów pozostających w dyspozycji organu, nie jest jednoznaczna. W tym miejscu wskazać należy także, że w każdej sprawie o wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu należy wyważyć dwa sprzeczne interesy. Z jednej strony to interes zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu pojazdów (każdy nowy zjazd stwarza dodatkowe zagrożenie dla uczestników ruchu) a z drugiej strony to interes wnioskodawcy, który w niniejszej sprawie odnosi się do możliwości skarżącego do swobodnego wykorzystywania na cele gospodarcze nieruchomości, której jest współwłaścicielem. W przypadku konfliktu takich interesów pierwszeństwo ma interes publiczny (zapewnienie bezpieczeństwa ruchu na ul. A oraz w bezpośrednim rejonie skrzyżowań z ul. B i ul. C) przed interesem skarżących. W takiej sytuacji, w ocenie Sądu, interes publiczny ma prymat przed interesem strony. Tym samym, mając na względzie bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, zaskarżone rozstrzygnięcie uznać należało za prawidłowe, a zarzut skargi, co do naruszenia art. 29 u.d.p. za nietrafny. Za chybione Sąd uznał również zarzuty skargi, co do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W cenie Sądu organy administracji w sposób dostateczny wyjaśniły stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Zgromadzona w sprawie dokumentacja była wystarczająca dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Nieruchomość skarżącego posiada dostęp do drogi publicznej, a przebudowa istniejącego zjazdu, polegającą na likwidacji zjazdu indywidualnego i urządzenie nowego zjazdu publicznego, w lokalizacji proponowanej przez skarżącego powodowałaby dodatkowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu na tej ulicy. Tym samym organy administracji słusznie odmówiły uwzględnienia wniosku skarżącego zaś ich rozstrzygnięcia nie były dowolne i nie zostały wydane z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. a.l.