II OSK 836/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska- Górnikiewicz (spr.) sędzia NSA Grażyna Radzicka Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 381/07 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną II OSK 836 / 08 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r., którą to decyzją odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż P. K. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia [...] grudnia 2004r., którym to orzeczeniem zatwierdzono projekt rozbiórki budynku fabrycznego i pozwolono na dokończenie jego rozbiórki. W uzasadnieniu skarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia [...] marca 2004 r. zostały wstrzymane roboty rozbiórkowe budynku fabrycznego położonego na działce Nr ew. [...] przy ul. K. w T. M. na długości budynków mieszkalnych, znajdujących się na działce przy ul. K. w T. M. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 107, poz. 2016 ze zm., dalej zwaną- Prawem budowlanym) nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w zakreślonym terminie projektu budowlanego rozbiórki przedmiotowego budynku fabrycznego. Ponieważ inwestor wykonał nałożony obowiązek, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego zatwierdził projekt rozbiórki budynku fabrycznego i pozwolił na dokończenie rozbiórki. W wyniku wniesionego przez P. K. i K. K. odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Oceniając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a złożony przez inwestora projekt rozbiórki budynku fabrycznego jest kompletny i został sporządzony przez uprawnionego projektanta. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności, organ wyjaśnił, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. pozwala na dokończenie rozbiórki budynku fabrycznego według projektu rozbiórki sporządzonego przez J. K., a nie jak twierdzi skarżący "budowy obiektu budowlanego- ściany posadowionej na fundamentach". Ponadto zgodnie z projektem, budynek mieszkalny przy ul. K. został dostawiony do budynku fabrycznego, a zatem ściana graniczna budynku fabrycznego musi pozostać jako ściana szczytowa budynku przy ul. K. Powyższy projekt rozbiórki budynku fabrycznego zawiera m. in. rozwiązania mające na celu zabezpieczenie ściany "granicznej" budynku fabrycznego oraz jej połączenie ze ścianą północną, elewacyjną i południową, szczytową w oficynie. Jak wskazał organ z projektu rozbiórki budynku fabrycznego nie wynika, że rozwiązania w nim zawarte uniemożliwią P. K. "dostęp do jego własności". Ponadto bezzasadny jest zarzut braku zgody skarżącego P. K. na rozbiórkę budynku fabrycznego, gdyż w świetle przepisów Prawa budowlanego nie jest wymagana zgoda właścicieli sąsiednich nieruchomości na rozbiórkę obiektu budowlanego. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 5 Prawa budowlanego, bowiem przepis ten określa warunki budowy i utrzymania obiektów budowlanych, a nie dotyczy rozbiórki obiektów budowlanych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. na wniosek P. K., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2005r. utrzymał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zaskarżoną decyzję własną. W uzasadnieniu organ podtrzymał swoją wcześniejszą argumentację podkreślając, iż badana decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i pozwalająca na wznowienie robót budowlanych jest skutkiem wykonania obowiązku sporządzenia projektu zamiennego nałożonego w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ uznał za niezasadny zarzut dotyczący niewykonalności decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005r. z uwagi na brak ściany budynku fabrycznego, bowiem z projektu budowlanego wynika, że budynki mieszkalne na działce o Nr ew. [...] i [...] zostały dobudowane do budynku fabrycznego, a zatem ściana graniczna między ww. budynkami mieszkalnymi, a budynkiem fabrycznym jest ścianą budynku fabrycznego. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieuzasadniony jest również zarzut, iż kontrolowana decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia [...] października 2003 r. Wskazana decyzja Wojewody została wydana w postępowaniu odwoławczym od decyzji Starosty Tomaszowskiego z dnia [...] sierpnia 2003 r. na podstawie art. 28, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 Prawa budowlanego w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynków m. in. budynku fabrycznego. Natomiast kontrolowana decyzja została wydana na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego i dotyczy pozwolenia na dokończenie rozbiórki budynku fabrycznego. Pomiędzy decyzjami nie zachodzi więc tożsamość przedmiotu sprawy, pozwalająca przyjąć, iż kontrolowana decyzja dotyczy sprawy już rozstrzygniętej inną ostateczną decyzją. Ponadto nie ma znaczenia dla sprawy zarzut dotyczący niezgodności kontrolowanej decyzji z planem zagospodarowania terenu, bowiem przepisy Prawa budowlanego nie wymagają badania zgodności decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę lub wznowienia robót rozbiórkowych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł P. K., domagając się jej uchylenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. ze względu na fakt, iż decyzja ta dotyczy sprawy już rozstrzygniętej uprzednio ostateczną decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia [...] października 2003 r. W ocenie skarżącego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. została wydana z naruszeniem art. 82 Prawa budowlanego, gdyż wydawanie decyzji o pozwoleniu na budowę należy do kompetencji Starosty. Ponadto przepis art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego nie mógł stanowić podstawy prawnej przedmiotowej decyzji, gdyż pozwala jedynie na zaniechanie dalszych robót i doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Dodatkowo decyzja ta jest niezgodna z planem zagospodarowania terenu. Skarżący zakwestionował także pogląd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż ściana graniczna między budynkami mieszkalnymi, a budynkiem fabrycznym jest ścianą budynku fabrycznego oraz wskazał, że projekt zatwierdzony decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. został wykonany z naruszeniem art. 34 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, a decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004 r. nakładająca obowiązek jego przedłożenia została wydana z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi oraz wyjaśniając, iż ściana podłużna, o której mowa w decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005r. należy do budynku przy ul. K., co zostało sprostowane postanowieniem z dnia [...] marca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę wskazał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż w postępowaniu nieważnościowym organ nie jest uprawniony do merytorycznego rozpoznania sprawy, jak w postępowaniu odwoławczym, ale do jej rozpatrzenia wyłącznie w granicach art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu ocena zawarta w skarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tegoż organu z dnia [...] czerwca 2005 r., iż badana w trybie nadzoru decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. nie narusza żadnej z przesłanek art. 156 § 1 k.p.a. jest zasadna. W sposób prawidłowy organ nadzorczy uznał, bowiem iż wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004 r. obligowało organ do wydania decyzji w oparciu o art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu pierwszej instancji wbrew zarzutom skarżącego, decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r., zatwierdzająca projekt rozbiórki budynku fabrycznego i pozwalająca inwestorowi na dokończenie rozbiórki została wydana przez właściwy organ i w oparciu o prawidłową podstawę prawną. Organem właściwym do prowadzenia postępowania naprawczego jest bowiem organ nadzoru budowlanego, który po sprawdzeniu wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w przypadku niezakończonej budowy. Przedstawiony przez inwestora projekt budowlany rozbiórki budynku fabrycznego jest projektem zamiennym w stosunku do uchylonego decyzją Starosty Tomaszowa Mazowieckiego z dnia [...] maja 2004 r. pozwolenia na rozbiórkę (decyzja ostateczna Starosty Tomaszowa Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2003 r.). Sąd stwierdził, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił złożony przez inwestora projekt rozbiórki budynku fabrycznego jako kompletny i sporządzony przez uprawnionego projektanta. Za nieuzasadniony należy więc uznać zarzut braku zgodności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. z planem zagospodarowania terenu. Przedmiotowa decyzja dotyczy bowiem pozwolenia na rozbiórkę budynku fabrycznego i nie wymaga badania zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do zarzutów skarżącego odnoszących się do ściany granicznej między budynkami mieszkalnymi a budynkiem fabrycznym oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004 r., Sąd wskazał, iż nie mogą one być uwzględnione w postępowaniu nadzwyczajnym, dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r., badanej pod kątem przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazując na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwaną- p.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. K. zaskarżając go w całości i zarzucając mu: - naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. w szczególności: 1) przepisu art. 5 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w przypadku rozbiórki obiektu budowlanego przy ul. K w T. M. w sytuacji, gdy w ramach prac rozbiórkowych niezbędnym wg projektu było wybudowanie przypór o wysokości 11 m oraz ściany o długości 37 m i wysokości 11 m, 2) przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia [...] grudnia 2004 r. nie wymagała uzgodnienia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jako decyzja zezwalająca na rozbiórkę budynku fabrycznego, podczas gdy decyzja ta obejmowała obok prac rozbiórkowych także roboty zabezpieczające budynek skarżącego tj. wybudowanie przypór o wysokości 11 m oraz ściany o długości 37 m i wysokości 11 m (wg przedłożonego organowi projektu), a więc nowego obiektu budowlanego, - naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. w szczególności przepisu art. 135 p.p.s.a. poprzez jego nie zastosowanie i niepodjęcie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w postępowaniu przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, który to organ w postępowaniu z wniosku skarżącego naruszył podstawowe zasady k.p.a. tj. w szczególności: 1) przepis art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wydający decyzję wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie w szczególności poprzez niezbadanie kwestii dotyczącej obowiązywania dwóch ostatecznych decyzji, dotyczących swym przedmiotem tego samego zagadnienia to jest zezwolenia na rozbiórkę budynku fabrycznego przy ul. K. w T. M., 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która nie została prawidłowo uzasadniona faktycznie- to jest organ nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz nie została prawidłowo uzasadniona prawnie, nie została wyjaśniona podstawa prawna decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji celem ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, a także o przeprowadzenie rozprawy w przedmiocie niniejszej skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż Sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę okoliczności, że projekt zamienny przedstawiony przez inwestora oprócz prac rozbiórkowych zawiera także elementy nowego obiektu budowlanego. Niezbędnym bowiem według projektu było wybudowanie przypór o wysokości 11 m. oraz ściany o długości 37 m i wysokości 11 m celem zabezpieczenia budynku skarżącego po rozbiórce budynku fabrycznego, a to w ocenie skarżącego wymagało uzyskania stosownego pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przypory są budowlami i jako takie wymagają pozwolenia. W konsekwencji doszło do naruszenie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że decyzja Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. nie wymagała uzgodnienia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta zezwalała na rozbiórkę budynku fabrycznego i zatwierdzała projekt rozbiórki, który zawierał także roboty zabezpieczające budynek skarżącego to jest wybudowanie przypór o wysokości 11 m oraz ściany o długości 37 m i wysokości 11 m, a więc powstanie nowego obiektu budowlanego, co wymagało uzgodnienia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto skarżący wskazał na naruszenie przepisów postępowania w szczególności naruszenia przepisu art. 135 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w postępowaniu przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, który to organ w postępowaniu z wniosku skarżącego naruszył podstawowe zasady k.p.a., w szczególności art. 7 k.p.a., przede wszystkim poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci akt postępowań administracyjnych zakończonych wcześniej prawomocnymi decyzjami wskazanymi powyżej. Dodatkowo skarżący wskazał, iż decyzją z dnia [...] października 2003 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Tomaszowskiego z dnia [...] sierpnia 2003 r. w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynków przy ul. K., a decyzja ta nie została w żaden sposób usunięta z obrotu prawnego, co potwierdza prawidłowość zarzutu, iż decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. dotyczy sprawy już rozstrzygniętej inną prawomocną decyzją. W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. wskazano, że Sąd pierwszej instancji wydał wyrok pomimo, iż skarżona decyzja nadzorcza zawierała szereg istotnych uchybień proceduralnych, a w szczególności nie została uzasadniona w sposób wymagany przepisami postępowania administracyjnego. W związku z tym organ wydał decyzję, która nie ma rzeczowego odzwierciedlenia w okolicznościach faktycznych i prawnych opisanych przez organ w uzasadnieniu. Decyzja została oparta wyłącznie na szczątkowych, niepełnych ustaleniach, a organ nie ustalił czy wcześniejsze decyzje wydawane przez organy mu podległe doprowadziły do prawidłowego zabezpieczenia nieruchomości skarżącego w toku prowadzenia robót rozbiórkowych na nieruchomości położonej w T. M. przy ul. K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera takich zarzutów, które pozwalałyby na jej uwzględnienie. W związku z treścią zarzutów i ich uzasadnieniem koniecznym jest wyjaśnienie na wstępie, iż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uwzględniania z urzędu ewentualnych uchybień, czy też samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest wyłącznie w granicach wyżej określonych do rozpatrywania wniesionej skargi kasacyjnej. Ponieważ skarga kasacyjna zawiera zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego w pierwszej kolejności należało rozpoznać te drugie, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy lub nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj. w szczególności art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., należy wskazać w pierwszej kolejności na błąd w konstrukcji zarzutu. Użycie zwrotu "w szczególności" sugeruje bowiem, iż doszło również do innych naruszeń przepisów postępowania, których skarżący jednak nie wskazuje w skardze kasacyjnej. Fakt ten czyni odniesienie to bezskutecznym, bowiem jak zostało już wyżej wskazane Naczelny Sąd Administracyjny nie jest upoważniony do samodzielnej konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej. Oceniając powyższe zarzuty należy podkreślić, iż przedmiotowe postępowanie prowadzone było w trybie tzw. nieważnościowym, co ma wpływ na granice postępowania wyjaśniającego prowadzonego w odniesieniu do decyzji badanej, a co pominął autor kasacji. W postępowaniu tym dopuszczalne jest bowiem orzekanie tylko w granicach wyznaczonych przepisem art.156 k.p.a. i tylko w tych granicach możliwe jest prowadzenie postępowania wyjaśniającego. Zauważyć też należy, iż organ administracyjny w postępowaniu nieważnościowym orzeka jako organ kasacyjny w oparciu o zamknięty materiał dowodowy. W ramach postępowania nieważnościowego nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania wyjaśniającego takiego, jakie prowadzi się rozpoznając sprawę w trybie zwykłym. Mając na względzie powyższe uwagi za chybiony trzeba uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania tj. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. Uzasadniając powyższy zarzut skarżący wskazał na pozostawanie w obrocie prawnym dwóch ostatecznych decyzji, zdaniem skarżącego, dotyczących swym przedmiotem tego samego zezwolenia na rozbiórkę budynku fabrycznego przy ul. K. w T. M. tj. decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. i decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] października 2003 r. Stwierdzić należy, iż dla zaistnienia przesłanki uzasadniającej stwierdzenie nieważności decyzji z powodów określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., niezbędne jest stwierdzenie tożsamości obu wyżej wskazanych spraw, która ma miejsce w przypadku tożsamości podmiotowej, przedmiotowej i tożsamości stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Tymczasem treść powyższych decyzji wskazuje na to, iż brak jest pomiędzy nimi tożsamości, bowiem decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] października 2003 r., wydana w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 28, art. 31 ust. 1 pkt 1, art. 32 ust. 1 pkt 2 oraz art. 36 Prawa budowlanego, dotyczyła pozwolenia na rozbiórkę budynków w niej określonych. Z kolei przedmiotem decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r., wydanej na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego było zatwierdzenie projektu budowlanego rozbiórki budynku fabrycznego na działce nr ewid. [...] przy ul. K. w T. M. i udzielenie inwestorowi pozwolenia na dokończenie rozbiórki ww. budynku. Istotne jest przy tym to, iż decyzja z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2004 r. wydana została w konsekwencji realizacji zobowiązań nałożonych na inwestora w decyzji z dnia [...] maja 2004 r. po wstrzymaniu prowadzonych robót rozbiórkowych postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. Ze wskazanych wyżej względów wynika, że pomiędzy wskazanymi przez skarżącego w kasacji decyzjami nie zachodzi tożsamość, która uzasadniałaby stwierdzenie nieważności badanej decyzji. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienia tegoż zarzutu skargi kasacyjnej wskazuje na to, że skarżący pominął podkreślany w zaskarżonym wyroku fakt, iż przedmiotem niniejszej sprawy była kontrola decyzji wydanej w tzw. trybie nieważnościowym, czyli ocena czy zachodzą przesłanki z art. 156 k.p.a. Organ tym samym nie mógł dokonywać ustaleń, które mogły być przedmiotem postępowania zwykłego i nie można tym samym zarzucić Sądowi pierwszej instancji, iż to pominął. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić trzeba, że zarzut naruszenia "przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym" został na tyle wadliwie sformułowany, że jego ocena merytoryczna jest niemożliwa. Sformułowany zarzut nie może bowiem być ogólnikowy i musi odnosić się do konkretnej jednostki systematycznej aktu normatywnego, tak by można było ustalić granice zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2007 r., sygn. I OSK 946/06, niepubl.; z dnia 14 maja 2007 r., sygn. I OSK 1247/06, niepubl.; z dnia 17 stycznia 2006, sygn. II OSK 403/05, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. I FSK 383/05, niepubl.; z dnia 24 listopada 2005 r., sygn. II OSK 260/05, niepubl.). Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5 Prawa budowlanego. Należy stwierdzić, iż w zaskarżonym wyroku Sąd nie dokonywał wykładni art. 5 Prawa budowlanego. Na czym z kolei miało polegać niewłaściwe zastosowanie w zaskarżonym wyroku tej normy autor kasacji nie przedstawił, a co było konieczne chociażby z uwagi na treść tego przepisu, jak i przedmiot kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji. Zważywszy na powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił wniesioną skargę kasacyjną.