III SA/Łd 1037/11

Dnia 15 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki jawnej z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące luty, marzec, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2006 roku oraz umorzenia postępowania podatkowego za styczeń, kwiecień i maj 2006 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. j.m. Skargą z dnia 8 września 2011r. pełnomocnik A Spółki jawnej z siedzibą w P. zaskarżył do sądu administracyjnego decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące luty, marzec, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2006r. w łącznej kwocie 360.837,00 zł oraz umorzenia postępowania podatkowego za styczeń, kwiecień i maj 2006r. W skardze pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej podniósł, iż prowadzona działalność gospodarcza w formie spółki jawnej stanowi jedyne źródło utrzymania jej wspólników. W razie egzekucji tak dużej kwoty zobowiązania, spółka utraci swą płynność finansową i będzie musiała być zlikwidowana. Pracownicy zatrudnieni w spółce stracą pracę, a podatniczka, mimo iż nie jest dużą spółką jest i tak dość dużym zakładem pracy w okolicy. Ponadto wspólnicy posiadają nieletnie dzieci w wieku szkolnym, których byt zależy od dochodów spółki. Niewielkie dochody wskazują jednoznacznie, że podatnik nie jest w stanie uregulować jednorazowo kwoty ponad 300.000,00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w powołanym przepisie i z taką sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżącej poza wskazaniem na zagrożenie likwidacją bądź znacznym ograniczeniem działalności gospodarczej spółki, powiązanym z koniecznością redukcji zatrudnienia, nie odwołał się do materiałów źródłowych, przemawiających za uznaniem, że w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółka nie podała jakichkolwiek danych odzwierciedlających jej sytuację ekonomiczną, w tym wielkości osiąganych przychodów, ponoszonych kosztów, posiadanych zobowiązań wobec kontrahentów, pracowników, banków i innych podmiotów, posiadanych aktywów itp. Wprawdzie wysokość zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji jest relatywnie wysoka (360.837,00 zł), jednakże strona nie wskazała żadnych danych związanych z jej aktualną sytuacją majątkową, stąd też nie jest możliwe dokonanie oceny, czy faktycznie wykonanie zaskarżonej decyzji przekracza możliwości finansowe skarżącej. Twierdzenia o konieczności redukcji zatrudnienia bądź nawet całkowitej likwidacji działalności gospodarczej pozostają zatem gołosłowne. Poza żądaniem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi, pełnomocnik skarżącej nie uzasadnił okoliczności uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy w tym miejscu wskazać, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, natomiast obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można przenosić ciężaru poszukiwania tych okoliczności na Sąd (por. postanowienie NSA z dnia 23 września 2010r., sygn. akt I OZ 705/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie CBOSA). Podkreślenia wymaga, że rodzaj obowiązku, tj. zapłata należności pieniężnej, nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. Należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2011r., sygn. akt I GZ 137/11, dostępne w CBOSA). Należy przy tym także podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przez Sąd w decyzji wady kwalifikowanej (w postaci rażącego naruszenia prawa). Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. Ponadto Sąd ma możliwość dokonania zmiany, w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. j.m. ----------------------- 1