III SA/Łd 1041/18

Dnia 7 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Asesor WSA Małgorzata Kowalska, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 roku sprawy ze skargi B. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o uznaniu za osobę bezrobotną i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w części braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w części braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego; 2) przyznaje adwokat E. M.- B. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A 249/251 lok. B 15, kwotę 442,80 (czterysta czterdzieści dwa i 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej B. R. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokat E. M.- B. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1265) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uznania B.R. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] r. i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta [...] przyznał B.R. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia [...] r. i orzekł o braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Powyższa decyzja została odebrana osobiście przez B.R. w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy w [...] w dniu [...] r. W dniu 31 sierpnia 2018 r. od powyższej decyzji B.R. złożyła odwołanie, wnosząc o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Wskazała, że w marcu 2017 r. została skierowana przez urząd pracy do Krajowego Centrum Pracy w [...] przy ul. A. 59 w celu aktywizacji zawodowej. Za pośrednictwem Krajowego Centrum Pracy w [...] od dnia 15 maja 2017 r. podjęła zatrudnienie jako sprzątaczka, choć faktycznie rozpoczęła pracę już od dnia 9 maja 2017 r. Skarżąca podkreśliła, że została zatrudniona na 1/2 etatu, a następnie od dnia 1 lipca 2017 r. na ¾ etatu uzyskując obietnicę zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Po okresie próbnym, umowa o pracę została zawarta na czas oznaczony, tj. do dnia 31 lipca 2018 r. i po upływie wskazanego okresu umowa o pracę została rozwiązana. Skarżąca podkreśliła, że przez pół roku pozostawała pod opieką Krajowego Centrum Pracy w [...] i była przekonana, ponieważ takie uzyskała pouczenie, że podejmując zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy, po przepracowaniu wymaganego okresu zatrudnienia uzyska prawo do zasiłku dla bezrobotnego. Podała, że nie posiadała wiedzy, że nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnego uzależnione jest od wysokości uzyskiwanych zarobków podczas zatrudnienia. Nadmieniła również, że Krajowe Centrum Pracy w [...] po przepracowaniu 3 miesięcy na stanowisku sprzątaczki obiecywało jej pomoc w dalszym znalezieniu zatrudnienia, które byłoby adekwatne do posiadanego wykształcenia i umiejętności, czego oczywiście nie dopełniono. Wskazała, że czuje się oszukana i wprowadzona w błąd, ponieważ po przepracowaniu wymaganego okresu (tj. ponad 12 miesięcy) nie nabyła prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Podała, że wykorzystano jej trudną sytuację życiową, zdrowotną i materialną. Obecnie oczekuje na komisję lekarską w sprawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, a przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnego pozwoliłoby jej na spokojne poszukiwanie zatrudnienia zgodnie z wykształceniem i posiadanymi umiejętnościami. W dniu 20 września 2018 r. B.R. złożyła w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] oświadczenie, stanowiące uzupełnienie odwołania. Podkreśliła, że presja związana z koniecznością podjęcia pracy jako sprzątaczka w ramach działań aktywizacyjnych oraz posiadane przez nią orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności sprawiły, że nie mogła podjąć zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy i tym samym uzyskać minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że zasady nabycia i utraty statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku zostały uregulowane w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, pojęcie bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (...). Zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2 ww. ustawy, powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Rejestracja w urzędzie pracy ma charakter dobrowolny i następuje po zgłoszeniu się bezrobotnego do właściwego urzędu pracy i przedłożeniu przez bezrobotnego wymaganych dokumentów. Bezrobotny nie ma obowiązku zarejestrowania się w urzędzie pracy w określonym terminie, natomiast data rejestracji jest jednocześnie datą ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Stosownie do art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania posiada co najmniej 365 dni okresów zaliczanych do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku. Okresy zaliczane do wymaganych "365 dni" zostały wymienione enumeratywnie w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 cyt. ustawy. Stosownie do treści art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. W myśl art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy, do "365 dni" zalicza się okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżąca w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], tj. [...] r. spełniała warunki nabycia statusu osoby bezrobotnej, ponieważ była osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia, nie uczącą się w szkole w systemie dziennym (...). Osobie zarejestrowanej w powiatowym urzędzie pracy, spełniającej kryteria przyznania statusu bezrobotnego przysługuje zasiłek dla bezrobotnego, po udokumentowaniu okresu uprawniającego do jego nabycia. Zdaniem Wojewody [...] B.R. nie spełnia warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego, ponieważ z akt przedmiotowej sprawy wynika jednoznacznie, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 26 lutego 2017 r. do dnia 26 sierpnia 2018 r. łącznie przez okres 365 dni nie udokumentowała żadnego okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnego. Okres 18 miesięcy, w ciągu których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować zatrudnienie lub inne okresy zaliczane do stażu w łącznej liczbie 365 dni, może być liczony tylko do dnia rejestracji. W dniu [...] r. skarżąca oświadczyła, że nigdy nie dokonywała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a w okresie zatrudnienia od dnia 15 maja 2017 r. do dnia 31 lipca 2018 r. była zatrudniona w niepełnym wymiarze czasu pracy i uzyskiwała wynagrodzenie za pracę niższe niż minimalne wynagrodzenie. Oświadczyła również, że po dniu 31 lipca 2018 r. nigdzie nie pracowała. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że prawo do zasiłku przysługuje wyłącznie osobom spełniającym warunki określone w tych przepisach. Ponadto z treści art. 71 ustawy wyraźnie wynika, że zasiłek dla bezrobotnego przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania udokumentował co najmniej 365 dni okresów "zaliczanych", enumeratywnie wymienionych w powyższym artykule. Decydujące znaczenie dla ustalenia uprawnień zasiłkowych ma zatem dzień dokonania rejestracji w urzędzie pracy. Rejestracja w urzędzie pracy ma charakter dobrowolny i następuje po zgłoszeniu się bezrobotnego do właściwego urzędu pracy i przedłożeniu przez bezrobotnego wymaganych dokumentów. Skarżąca nie spełniła przesłanek nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, wskazanych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (nie udokumentowała okresu uprawniającego do zasiłku), co oznacza, że wydanie przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...] r. odmawiającej przyznania skarżącej prawa do zasiłku było uzasadnione. W dniu 13 listopada 2018 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżając powyższą decyzję w całości, wniosła o zmianę zaskarżonej i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnego oraz dopuszczenie dowodu w postaci świadectwa pracy z dnia 31 lipca 2018 r. na okoliczność przepracowania spornego okresu. W uzasadnieniu podała, że jest arystką, nie zna się na przepisach prawa i ma problemy zdrowotne, tj. nadciśnienie tętnicze, zwyrodnienie wielostawowe i problemy z błędnikiem. W załączeniu przedstawiła oryginał ww. świadectwa pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu 25 lutego 2019 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącej z dnia 20 lutego 2019 r. w którym zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a w zw. z art. 104 ust. 1 i art. 104b ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że B.R. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 26 lutego 2017 r. do dnia 26 sierpnia 2018 r. łącznie przez okres 365 dni nie udokumentowała żadnego okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, w sytuacji gdy ww. okresie skarżąca była zatrudniona przez okres 1 roku, 2 miesięcy i 15 dni (tj. od 15 maja 2017 r. do 31 lipca 2018 r.), zaś co do drugiego oprócz stażu pracy warunku osiągnięcia prawa do zasiłku, tj. osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, to zgodnie z jednolitym orzecznictwem, jeśli nie ma obowiązku odprowadzania składek na Fundusz Pracy (a tak jest w przedmiotowej sprawie), to wysokość osiąganego wynagrodzenia, w kontekście prawa do zasiłku, nie ma znaczenia. W oparciu o sformułowane zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] w części dotyczącej odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w wysokości 150% stawki minimalnej oświadczając, że koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że skarżąca udokumentowała fakt zatrudnienia przez okres co najmniej 365 dni przed dniem rejestracji, a konkretnie przez okres 1 roku, 2 miesięcy i 15 dni (od 15 maja 2017 r. do 31 lipca 2018 r.). Okoliczność powyższą potwierdza załączone do akt sprawy świadectwo pracy. Odwołując się orzecznictwa sądowoadministracyjnego pełnomocnik wskazał, że w przedmiotowej sprawie pracodawca nie miał obowiązku i nie odprowadzał składek na Fundusz Pracy, co wynika z załączonego zaświadczenia z 6 lutego 2019 r. ponieważ, składka na Fundusz Pracy opłacana jest tylko wówczas, gdy podstawa wymiaru przekracza kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę. W sytuacji natomiast, gdy pracownik osiąga dochód mniejszy od minimalnej płacy, pracodawca zwolniony jest z opłacania składki na Fundusz Pracy za pracownika. Ponadto pracodawcy nie opłacają składek na Fundusz Pracy przez okres 12 miesięcy, począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę, za osoby zatrudnione, które ukończyły 50 rok życia i w okresie 30 dni przed zatrudnieniem pozostawały w ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy (art. 104b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Skarżąca spełniła zatem jedyny warunek, od którego uzależnione było przyznanie prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej, tj. w okresie 18 przed dniem rejestracji była zatrudniona przez okres co najmniej 365 dni. W załączeniu pełnomocnik przedstawił odpis zaświadczenia o zarobkach skarżącej wystawione w dniu 6 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej według kryterium legalności i w granicach rozpoznawanej sprawy była decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a to wobec niespełnienia przez skarżącą wymogu określonego w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1265 dalej powoływana jako u.p.z.). Zgodnie z tym przepisem prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Organy uznały, że skarżąca nie spełnia warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego, ponieważ z akt przedmiotowej sprawy wynika jednoznacznie, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 26 lutego 2017 r. do dnia 26 sierpnia 2018 r. łącznie przez okres 365 dni nie udokumentowała żadnego okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnego. Okres 18 miesięcy, w ciągu których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować zatrudnienie lub inne okresy zaliczane do stażu w łącznej liczbie 365 dni, może być liczony tylko do dnia rejestracji. W dniu [...] r. skarżąca oświadczyła, że nigdy nie dokonywała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a w okresie zatrudnienia od dnia 15 maja 2017 r. do dnia 31 lipca 2018 r. była zatrudniona w niepełnym wymiarze czasu pracy i uzyskiwała wynagrodzenie za pracę niższe niż minimalne wynagrodzenie. Oświadczyła również, że po dniu 31 lipca 2018 r. nigdzie nie pracowała. Podkreślić należy, iż dokonując ustaleń w kontrolowanej sprawie organy pominęły – wbrew obowiązkom wynikającym z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. – że przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. wymaga ustalenia i uwzględnienia okoliczności faktycznych do których odnosi się zawarte w tym przepisie zastrzeżenie wynikające z art. 104a-105 ustawy. Oznacza to, że organy stosując art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. nie uwzględniły zawartego w tym przepisie sformułowania "od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105". Podkreślić bowiem należy, iż z analizy powyższego przepisu wynika, że warunek przyznania prawa do zasiłku w postaci osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę ma znaczenie wtedy, gdy od wypłacanego wynagrodzenia istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy ("od którego istnieje obowiązek..."). Jeśli takiego obowiązku nie ma, to przeszkodą do przyznania bezrobotnemu prawa do zasiłku, na gruncie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z., nie może być wysokość wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wysokość wynagrodzenia ma znaczenie jedynie w kontekście wysokości składek na Fundusz Pracy, z którego finansowane są zasiłki. Jeśli zatem nie ma obowiązku odprowadzania składek na Fundusz Pracy, to wysokość osiąganego wynagrodzenia, w kontekście prawa do zasiłku, nie ma znaczenia. W przeciwnym razie zwrot "z zastrzeżeniem art. 104a-105" nie miałby żadnego zastosowania, bo cóż oznaczałoby - w kontekście prawa do zasiłku - odesłanie do przepisu określającego, od kogo nie pobiera się składek na Fundusz Pracy. W takiej sytuacji nie można oprzeć się jedynie na bezpośrednim rozumieniu przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. i uznać, że w każdym przypadku, oprócz odpowiedniego okresu zatrudnienia, konieczne jest także spełnienie warunku odpowiedniej wysokości wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, nawet w sytuacji, gdy nie istniał obowiązek odprowadzania składek. Powyższe stanowisko co do wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z. jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 11 lipca 2016 r., I OSK 2787/14 i 30 sierpnia 2017 r., I OSK 2569/16, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 sierpnia 2017 r., II SA/Sz 333/17, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2017 r., II SA/Wa 513/17). Zgodnie z art. 104 b ust. 1 u.p.z. Pracodawca oraz inne jednostki organizacyjne nie opłacają składek na Fundusz Pracy przez okres 12 miesięcy, począwszy od pierwszego miesiąca po zawarciu umowy o pracę, za osoby zatrudnione, które ukończyły 50 rok życia i w okresie 30 dni przed zatrudnieniem pozostawały w ewidencji bezrobotnych powiatowego urzędu pracy. W kontekście powyższego stwierdzić należało, że jak wynika z akt sprawy skarżąca ukończyła 50 lat w 2015 r. w okresie 30 dni przed zatrudnieniem tj. przed 15 maja 2017 r. pozostawała w ewidencji bezrobotnych. Była zatrudniona w okresie od 15 maja 2017 r. do 31 lipca 2018 r. Organy nie przeanalizowały tych okoliczności w kontekście art. 104b ust. 1 u.p.z., a więc istnienia obowiązku uiszczania składek na Fundusz Pracy od wynagrodzenia osiąganego przez skarżącą, a tym samym występowania przeszkody do przyznania jej prawa do zasiłku na gruncie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z., którą, nie może być wysokość wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Jak bowiem podkreślono wyżej warunek przyznania prawa do zasiłku w postaci osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę ma znaczenie wtedy, gdy od wypłacanego wynagrodzenia istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy ("od którego istnieje obowiązek...") Niewątpliwie naruszenie powyższych przepisów postępowania oraz prawa materialnego miało wpływ na wynik postępowania. Uwzględnienie bowiem zakwestionowanych przez organ okresów zatrudnienia powodował, iż skarżąca spełniła warunek, iż przez co najmniej 365 dni był zatrudniona w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania. Jeśli natomiast nie ma obowiązku odprowadzania składek na Fundusz Pracy, to wysokość osiąganego wynagrodzenia, w kontekście prawa do zasiłku, nie ma znaczenia. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. a i c i art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w zakresie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych. O przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 pkt 2 oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016r. poz. 1714). Sąd przychylił się do wniosku reprezentującego skarżącą adwokata z urzędu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w wysokości 150 procent stawki minimalnej uwzględniając nakład pracy adwokata i wkład jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. D.Cz.