III SA/Łd 1049/14

Dnia 18 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 roku sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2012r. Dz.U. poz. 749 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] określającą A Spółce z o. o. z siedzibą w P. zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. w łącznej wysokości 28.194.900 zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie, czy produkowany przez spółkę wyrób jest w istocie mieszaniną piwa i napoju bezalkoholowego, czy też mieszaniną pozostałego napoju fermentowanego i napoju bezalkoholowego a ściślej rzecz biorąc, czy wyrób do wyprodukowania którego użyto od 6,61% do 24,03 % ekstraktu słodowego i napoju bezalkoholowego należy uznać za "piwo otrzymywane ze słodu" klasyfikowane do kodu CN 2203 00. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.; – art. 122, art. 180 § 1, art. 187 §1 i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie dowodów przedłożonych przez stronę w postaci przedłożonych opinii prawnych i ekspertyz; - art. 120 oraz art. 121 w zw. z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie wadliwej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, w sytuacji gdy zobowiązanie podatkowe wykazane w deklaracjach było prawidłowe oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.; - art. 2 dyrektywy Rady 92/83/EWG oraz art. 94 ust. 1 u.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że piwo wytwarzane z bazy piwnej o nazwie 190 Plato wytwarzane z 7% ekstraktu słodowego oraz substancji słodzących nie jest piwem w rozumieniu ww. przepisów; -obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r. poprzez wadliwą interpretację definicji "piwa" polegająca na nieuzasadnionym przyjęciu, że syrop glukozowy nie może być dominującym składnikiem przy produkcji piwa oraz, że glukoza nie może być dodana do pozostałych produktów przed fermentacją piwa. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o powyższy przepis następuje z urzędu, lecz jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (vide postanowienia NSA z dnia 11 marca 2005 r. sygn. akt: I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r. sygn. akt: I OZ 382/08), zaś generalnie następuje wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadminstracyjnej zależy od wyniku innego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym). Podkreślić należy, że wskazana w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podstawa zawieszenia postępowania uległa istotnemu rozszerzeniu w stosunku do uregulowań zawartych w art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. W szczególności przepis ten daje podstawę zawieszenia postępowania z powodu skierowania, w wyniku innej sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym, pytania prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Warszawa 2006, s.281-182) W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. Dodatkowo należy podkreślić, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko Sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygniecie. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwołanie się przez sąd do rozstrzygnięcia NSA, jakie zapadnie w analogicznym stanie faktycznym i prawnym nie będzie stanowić uchybienia. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy wyrób produkowany przez stronę skarżącą jest piwem w rozumieniu art.94 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym czy też mieszaniną napoju fermentowanego z napojem bezalkoholowym objętym, pozycją CN 2206. Wyrób ten wyprodukowano z wykorzystaniem ekstraktu słodowego w ilości od 6,61 % do 29,3 %, w ramach poszczególnych metod produkcyjnych, oraz surowców niesłodowych w ilości od 70,70 % do 88,78 %. Z uwagi na to, że przeważającym składnikiem wykorzystywanym do produkcji brzeczki są substancji niesłodowe organy podatkowe uznały, że produkowany wyrób nie jest piwem lecz mieszaniną pozostałego napoju fermentowanego i napoju bezalkoholowego. Natomiast w ocenie strony skarżącej udział ekstraktu słodowego w produkcji brzeczki przesądza, że wyrób jest mieszanina piwa z napojem bezalkoholowym objętym pozycją CN 2206 a więc jest to piwo w rozumieniu art.94 ust.1 u.p.a. Podobny problem był już rozpoznawany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie sygn.. akt III SA/Łd 847/13. W sprawie tej stan faktyczny był niemal identyczny jak w niniejszej sprawie (udział ekstraktu słodowego wynosił 7,31 % zaś substancji słodzących 92,69 %). W sprawie III SA/Łd 847/13 sąd uznał, że wyrób produkowany przez stronę nie jest piwem z uwagi na niewielką ilość ekstraktu słodowego wykorzystanego do produkcji brzeczki. W związku z czym w dniu 8 lutego 2014r. sąd oddalił skargę. Od wyroku tego wniesiona została skarga kasacyjna. Sprawa została zarejestrowana w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygnaturą I GSK 978/14. Do chwili obecnej nie została ona rozpoznana w NSA. Zarówno w niniejszej sprawie jak i w sprawie III SA/Łd 847/13 występuje ten sam problem a mianowicie czy jest piwem wyrób produkowany z wykorzystaniem niewielkiej ilości ekstraktu słodowego oraz znacznej ilości substancji słodzących. Skoro w obu sprawach występuje ten sam problem to zachodzi konieczność zapewnienia jednolitej linii orzeczniczej. Celowym jest więc aby rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało wydane po rozstrzygnięciu przez NSA sprawy I GSK 979/14. Orzeczenie NSA w tej sprawie będzie miało istotny wpływ na wynik postępowania w niniejszej sprawie. Wzgląd na jednolitość orzecznictwa sądowego oraz ekonomię procesową przemawia za tym aby orzeczenie w niniejszej sprawie zostało wydane po rozpoznaniu przez NSA skargi kasacyjnej w sprawie I GSK 978/14. Można zatem uznać, że spełnione zostały przesłanki określone w art.125 § 1 pkt.1 p.p.s.a. Mając to na uwadze, na podstawie art.125 § 1 pkt.1 p.p.s.a sąd zawiesił postępowanie w niniejszej spawie do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej w sprawie I GSK 978/14. d.j.