III SA/Łd 105/18

Dnia 19 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. na rzecz M. P. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzja z dnia [...] nr [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku poz.1257) w związku z art. 85 ust. 2 pkt. 2, oraz art. 218 ust. 1 pkt. 3, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o Służbie Więziennej (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 631 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. P. od decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia [..] nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe specjalisty działu kadrowo organizacyjnego, utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. orzekł o przeniesieniu M. P., zastępcy kierownika działu penitencjarnego na niższe stanowisko służbowe, specjalisty działu kadrowo organizacyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Aresztu Śledczego w Łodzi podniósł, że działając na podstawie art. 114 ustawy o Służbie Więziennej w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w Służbie Więziennej (Dz. U. 2010 r. Nr 143, poz. 966) zarządził w dniu 27 czerwca 2017 r. przeprowadzenia badań M. P. w celu określenia jego predyspozycji do zajmowania stanowiska służbowego zastępcy kierownika działu penitencjarnego. W wyniku powyższego zarządzenia po przeprowadzeniu badań, sporządzona została przez psychologów Zakładu Opieki Zdrowotnej Medycyny Pracy Służby Więziennej w Ł. ocena psychologiczna zwierająca w punkcie 3 wynik badania - "wskazuje na istnienie przeciwwskazań do służby na stanowisku, związanym z kierowaniem, nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi" oraz w pkt. 4 wniosek psychologów, dotyczący predyspozycji badanego na wskazanym przez pracodawcę stanowisku zastępcy kierownika działu penitencjarnego - "nie spełnia wymagań psychologicznych". Po przeprowadzeniu, wszczętego z urzędu, postępowania administracyjnego na podstawie ustaleń z których wynika, że skarżący nie spełnia wymagań psychologicznych wymaganych na stanowisku zastępcy kierownika działu penitencjarnego oraz utracił kwalifikacje wymagane na zajmowanym stanowisku, Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. uznał, że istnieją podstawy do przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe na podstawie art. 85 ust. 2 pkt. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. uzasadniając rozstrzygnięcie podniósł , że szeroko pojmowane predyspozycje do służby na określonych stanowiskach mieszczą się w pojęciu kwalifikacji, o którym mowa wart. 85 ust. 2 pkt. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Wprawdzie ustawa o Służbie Więziennej nie zawiera takiej definicji, posługując się jedynie pojęciem "utraty kwalifikacji", to jednak należy uznać, że pojęcie użyte wart. 85 ust. 2 pkt. 2, trzeba rozumieć szeroko, w odróżnieniu od "kwalifikacji zawodowych" lub "kwalifikacji specjalistycznych", o których mowa w przepisach wyżej wymienionej ustawy. Tym samym kwalifikacje na zajmowanym stanowisku o których mowa wart. 85 ust. 2 pkt. 2 ustawy o Służbie Więziennej to pojęcie odnoszące się nie tylko do kwalifikacji zawodowych, ale także innych czynników w tym umiejętności, uzdolnień niezbędnych do pełnienia danej funkcji. Predyspozycje zaś zgodnie ze słownikiem PWN to "wrodzona skłonność lub zdolność do czegoś". Ustawodawca nie zdefiniował w ustawie o Służbie Więziennej pojęcia predyspozycji do służby na określonym stanowisku, nie mniej jednak wskazał w § 8 ust. 4 rozporządzenia - zakres badań predyspozycji - który obejmuje w szczególności: radzenie sobie w sytuacjach trudnych, komunikatywność, kreatywność, etykę, empatyczność, motywowanie innych, autentyczność, otwartość, kompetencje i rozwój osobisty. A zatem istotne są, z tego punktu widzenia, umiejętności, predyspozycje do służby na stanowisku związanym z nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi. Dyrektor Aresztu Śledczego podkreślił, że stanowisko zastępcy kierownika działu penitencjarnego, wymaga, poza kwalifikacjami zawodowymi, rozumianymi jako umiejętności zawodowe (wykształcenie, kwalifikacje zawodowe) potwierdzone określonymi dokumentami, umiejętności zarządzania i współpracy z dużym zespołem ludzi wykonujących w strukturze jednostki zadania bezpośrednio w kontakcie z osobami pozbawionymi wolności. Istotne jest zatem, aby taka osoba spełniała wymagania psychologiczne do zajmowania tego typu stanowiska, tak z punktu widzenia współpracy i zarządzania licznym zespołem ludzkim, jak i z punktu widzenia zadań, które realizowane są przez dział penitencjarny, w tym w jednostce typu areszt śledczy. Zauważył również, że funkcjonariusze działu penitencjarnego, zgodnie z Zarządzeniem Nr 19/2016 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 14 kwietnia 2016 r. w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia i organizacji pracy penitencjarnej oraz zakresów czynności funkcjonariuszy i pracowników działów penitencjarnych i terapeutycznych oraz oddziałów penitencjarnych, prowadzą szeroko zakreślone oddziaływania penitencjarne, które obejmują wszelkie aspekty związane z funkcjonowaniem osadzonych w oddziałach mieszkalnych, w tym z przeludnieniem jednostek penitencjarnych, samobójstwami, samouszkodzeniami, napaściami na funkcjonariuszy, niebezpiecznymi kategoriami osadzonych z przestępczości zorganizowanej i "grup ryzyka", oddziaływaniami psychokorekcyjnymi, terapeutycznymi, programami resocjalizacyjnymi, nauczaniem. Organ I instancji podkreślił, że psycholodzy badający predyspozycje skarżącego zgodnie z przepisem § 10 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia dysponowali szerokim wachlarzem wniosków, które można było sformułować po badaniu funkcjonariusza: a) "spełnia wymagania psychologiczne w stopniu wysokim", b) "spełnia wymagania psychologiczne w stopniu powyżej przeciętnego", c) "spełnia wymagania psychologiczne w stopniu przeciętnym", d) "spełnia wymagania psychologiczne w stopniu poniżej przeciętnego", e) "nie spełnia wymagań psychologicznych". Badający zaś zawarli w Ocenie psychologicznej jednoznaczny i niepodlegający ocenie wniosek o niespełnianiu przez skarżącego wymagań psychologicznych. Przy tak wyraźnym i niepozostawiającym wątpliwości wniosku, nie sposób zdaniem organu I instancji uznać, że M. P. posiada predyspozycje do pełnienia służby na stanowisku zastępcy kierownika działu penitencjarnego, a tym samym posiada nadal szeroko rozumiane kwalifikacje na zajmowanym stanowisku które obejmują nie tylko wykształcenie lub kompetencje zawodowe, ale także umiejętności i predyspozycji do pełnienia służby na określonym stanowisku służbowym. Organ I instancji podniósł, że rozważył i uwzględnił dowody z opinii służbowych, wyróżnień, decyzji nagrodowych, wniosków o nadanie wyższych stopni służbowych oraz nadanie odznaki za zasługi w pracy penitencjarnej oraz argumentację strony zawartą w pisemnych wyjaśnieniach z dnia 11.08.2017 r., jednakże materiał ten wskazuje na posiadanie przez skarżącego kwalifikacji zawodowych, a nie kwalifikacji w znaczeniu szerokim (umiejętności, predyspozycje), o którym mowa w art. 85 ust. 2 pkt. 2 ustawy o Służbie Więziennej. W konkluzji organ I instancji wywiódł, że zgodnie z przepisem art. 85 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w związku z utratą kwalifikacji na zajmowanym stanowisku. Wobec niepodważonego w toku postępowania administracyjnego ustalenia - dokonanego przez kompetentny organ w toku przewidzianego prawem postępowania na podstawie art. 114 ustawy o Służbie Więziennej w zw. z § 10 i 16 rozporządzenia - o braku predyspozycji do służby na określonym stanowisku służbowym oraz stwierdzeniu przeciwwskazań do służby na stanowisku związanym z nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi, uznał, że skarżący utracił kwalifikacje wymagane na zajmowanym stanowisku. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznanie organowi I instancji. Powyższy wniosek sformułowany został w związku z następującymi zarzutami mającymi istotny wpływ na wynik sprawy: 1. rażącego naruszenia przepisów postępowania a to art. 7,8 i 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. 2. rażącego naruszenia przepisów postępowania a to art. 57 § 2 w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nadanie ostatniego dnia terminu liczonego w tygodniach, pisma w polskiej placówce operatora wyznaczonego stanowi uchybienie terminu. 3. naruszenia przepisów postępowania a to art. 7.77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. 4. naruszenia przepisów postępowania a to art. 8 § 1 w zw. z art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie decyzji. 5. naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, 77 § 1 k.p.a. przez nieodniesienie się do zgłoszonych przez stronę w piśmie z dnia 5 października 2017 r. wniosków dowodowych. 6. naruszenia przepisów postępowania a to art. 8,11, 107 § 3 k.p.a. przez niewłaściwe uzasadnienie faktyczne decyzji. 7. naruszenia przepisów prawa materialnego § 16 ust 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w Służbie Więziennej poprzez nieuzyskanie analizy i interpretacji wyników badania psychologicznego co uniemożliwia dokonanie prawidłowej oceny badania stanowiącego podstawe wydania decyzji. 8. naruszenia przepisów prawa materialnego § 8 ust 4 powołanego wyżej rozporządzenia poprzez dopuszczenie dowodu z oceny psychologicznej która nie zawiera odpowiedzi na zakres badań określony w rozporządzeniu. 9. naruszenia przepisów prawa materialnego tj. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. poprzez przyjęcie, że na stanowisku zastępcy kierowania działu penitencjarnego wymagane jest posiadanie kwalifikacji mierzalnych za pomocą opinii psychologicznej. 10. naruszenia przepisów prawa materialnego art. 114 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji przenoszącej stronę na niższe stanowisko służbowe w związku z utratą kwalifikacji gdy wspomniany przepis upoważnia skierowanie funkcjonariusza na badanie psychologiczne w związku z utratą predyspozycji. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o przeprowadzenie badań psychologicznych w celu określenia predyspozycji M. P. do służby na stanowisku związanym z kontrolowaniem, nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi oraz zarządzenie przeprowadzenia badań były wynikiem dokonanych w postępowaniu wyjaśniającym, dotyczącym anonimowej skargi, ustaleń wskazujących na zaburzone relacje interpersonalne w kontekście przełożony - podwładny, mogące świadczyć o utracie predyspozycji do pełnienia funkcji przełożonego. Organ wskazał, że prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym w I instancji nie zostało ograniczone, a strona była właściwie pouczona o przysługujących jej prawach. W myśl art. 10 § 1 k.p.a. stronie zapewniono możliwość czynnego udziału w każdym stadium prowadzonego postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiono wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wskazując miejsce i termin na dokonanie przedmiotowych czynności. Strona była odpowiednio wcześniej zawiadamiana o przysługujących jej uprawnieniach, a wyznaczone terminy w ocenie organu II instancji miały charakter realny, tj. uwzględniający specyfikę sprawy, objętość materiałów i umożliwiający ustosunkowanie się do treści akt sprawy. Organ zaznaczył, że stronie przysługuje prawo, a nie obowiązek czynnego udziału w postępowaniu, co oznacza że zakres udziału strony w postępowaniu i stopień jej aktywności zależy wyłącznie od jej uznania. Przed wydaniem decyzji organ wyznaczył stronie termin na zapoznanie się i wypowiedzenie co do zebranych dowodów i materiałów, poprzez wskazanie ostatniego dnia terminu, tj. 4.10.2017 r. Organ odwoławczy za nieuzasadnione uznał twierdzenie, że strona została pozbawiona prawa czynnego udziału w postępowaniu poprzez nieuwzględnienie tygodniowego terminu na złożenie wniosków dowodowych i wypowiedzenie się co do przedmiotu postępowania, albowiem organ podnoszonego w odwołaniu tygodniowego terminu nie wyznaczył. Ustawodawca nie określił bowiem terminu na realizację wskazanych czynności, pozostawiając organowi swobodę w tym zakresie. W ocenie organu odwoławczego pełnomocnik błędnie odczytał informację wskazaną w przedmiotowym zawiadomieniu. Stronę skutecznie zawiadomiono o planowanym terminie zakończenia postępowania administracyjnego, tj. do dnia 7 października 2017 r., a decyzję w sprawie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe wydano zgodnie z dyspozycją art. 35 § 3 k.p.a. Tak więc strona posiadała pełną wiedzę w zakresie czynności podejmowanych przez organ. Pismo profesjonalnego pełnomocnika z dnia 5 października 2017 r. zostało więc sporządzone i nadane za pośrednictwem operatora pocztowego już po dacie 4 października 2017 r., który był ostatecznym terminem do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego. Organ wskazał, że nie można zatem uznać, że strona dochowała terminu, a organ pośpieszył się z wydaniem decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku zarzutami wskazanymi w punktach 3 i 4 odwołania, skarżący podnosi, że w jego ocenie postępowanie dowodowe było pobieżne, bowiem nie dało podstaw do wydania skarżonej decyzji a nadto, że uzasadnienie decyzji zawiera wiele, zbyt ogólnych twierdzeń. Pełnomocnik podnosi, że strona złożyła wnioski dowodowe, których uwzględnienie spowodowałoby wydanie decyzji innej treści. W związku z nieuwzględnieniem dowodu z prywatnej opinii psychologa klinicznego A. B.- T., skarżący podnosi zarzut większych kompetencji A. B.-T. do oceny kwalifikacji strony do zajmowania stanowiska związanego z kierowaniem i nadzorowaniem ludźmi z uwagi na posiadany tytuł naukowy - doktora nauk medycznych, w stosunku do psychologów, którzy wydali ocenę psychologiczną z dnia 27 lipca 2017 r. Nadto pełnomocnik wywodzi, że opinia psychologiczna z dnia 27 lipca 2017 r. nie zawierała uzasadnienia, ani żadnej części opisowej, która pozwalałby na dokonanie oceny jej rzetelności. Co więcej strona podnosiła zarzuty dotyczące przebiegu badań oraz wskazujące na brak podpisu jednego z psychologów pod oceną psychologiczną. Organ odwoławczy wyjaśnił, że argument o wyższych kompetencjach dr A. B.-T. jest pozbawiony jakiejkolwiek podstawy, a także nie ma żadnego znaczenia w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Faktem jest, że istotne znaczenie dla wyniku postępowania administracyjnego, miał dowód z dokumentu - Oceny psychologicznej z dnia 27 lipca 2017 r. wydanego przez psychologów Zakładu Opieki Zdrowotnej Medycyny Pracy Służby Więziennej w Ł, będącego wynikiem badania psychologicznego w celu określenia predyspozycji skarżącego do służby na zajmowanym stanowisku służbowym zastępcy kierownika działu penitencjarnego, badania przeprowadzonego przez psychologów – E. W.-W. i M. Z. - w dniach 29 czerwca 2017 roku i 6 lipca 2017 r. Ocena psychologiczna została wydana w oparciu o przepis § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w Służbie Więziennej. W § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazano, że badanie psychologiczne "przeprowadzają jednostki służby medycyny pracy Służby Więziennej, z zastrzeżeniem że badania mogą przeprowadzać osoby posiadające wykształcenie wyższe z tytułem zawodowym magistra psychologii, przeszkolone w zakresie metod stosowanych w tych badaniach w Służbie Więziennej". Organ uznał zatem, że badanie zostało przeprowadzone przez kompetentne osoby, które oprócz wymaganego tytułu zawodowego magistra psychologii posiadały specjalistyczne, kierunkowe przeszkolenie w zakresie metod badawczych stosowanych w Służbie Więziennej, takiego zaś, odnoszącego się do Służby Więziennej przygotowania, nie przedstawiono w związku z osobą dr A. B.-T. Opinia prywatna sporządzona przez osobę posiadającą tytuł zawodowy magistra psychologii, a dodatkowo tytuł naukowy z zakresu nauk medycznych, sama w sobie nie podważa czynności wykonanych przez psychologów – E. W.-W. i M. Z. jako, że fakt posiadania tytułu naukowego, nie generuje przymiotu większych kompetencji do przeprowadzenia czynności z danego zakresu. Organ I instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji, przedstawił wyraźne stanowisko dotyczące przyczyn nieuwzględnienia opinii prywatnej sporządzonej przez dr A. B.-T. Przede wszystkim wykazano, że opinia prywatna sporządzona została w innym trybie, w nieporównywalnych warunkach oraz przy zastosowaniu odmiennych metod, niż ocena psychologiczna. Opinia ta zatem nie podważyła oceny psychologicznej. Organ podkreślił, że opinia ta w przeważającej części odnosiła się do ogólnej zdolności do służby skarżącego, a wobec tego odnosiła się do ogólnej zdolności psychicznej badanego, która weryfikowana jest w trybie przepisów art. 110 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej oraz przepisów art. 112 i 113 ww. ustawy, które to przepisy znajdują zastosowanie w związku ze stanem zdrowia funkcjonariusza Służby Więziennej. Dlatego powoływanie się przez stronę postępowania, na badania (kontrolne i okresowe) przeprowadzone na zasadach określonych wart. 112 ustawy o Służbie Więziennej, nie może skutecznie podważyć wniosków Oceny psychologicznej wydanej na podstawie badań przeprowadzonych w trybie art. 114, tj. badania predyspozycji psychologicznych na zajmowanym stanowisku służbowym. Za chybione organ odwoławczy uznał argumenty odwołania, dotyczące braków formalnych i merytorycznych oceny psychologicznej z dnia 27 lipca 2017 r. Zdaniem organu odwoławczego ocena zawiera wszelkie elementy wymienione w § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia. Brak było podstaw do żądania uzupełnienia oceny w zakresie podnoszonym przez skarżącego, czego nie czynił także skarżący w toku postępowania w I instancji, bowiem elementy oceny zostały zawarte w "zamkniętym" katalogu określonym w §. 10 ust. 1. Nadto w piśmie z dnia 21 września 2017 r. Zakład Opieki Zdrowotnej Medycyny Pracy potwierdził, że badanie przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami ww. rozporządzenia, nietrafne zatem są twierdzenia, że doszło do wydłużenia badania ponad ustaloną w przepisie prawa normę czasu. Ocena psychologiczna z dnia 27 lipca 2017 r. sporządzona w zakresie kompetencji zakreślonych w przepisach prawa oraz w formie wyznaczonej przez te przepisy, na podstawie przepisu art. 76 § 2 k.p.a. stanowi w istocie dokument urzędowy, który zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. korzysta z przymiotu prawdziwości tego co w nim oświadczono. Błąd formalny w postaci braku podpisu jednego z psychologów prowadzących badanie i sporządzających opinię, został skutecznie uzupełniony przez właściwego psychologa przed wydaniem decyzji z dnia 6 października 2017 r. Organ odwoławczy wskazał, że sporządzający opinię końcową nie ma obowiązku wystąpienia o analizę i interpretację wyników badania psychologicznego, o której mowa w § 16 ust. 2 rozporządzenia, co usiłuje zarzucić skarżący. Organ podkreślił, że wniosek zawarty w ocenie psychologicznej, był jednoznaczny, nie dający żadnej możliwości interpretacji, a w związku z tym nie było potrzeby wystąpienia o analizę i interpretację wyników badania, przy czym brak było również takiego obowiązku. Organ II instancji podzielił argumenty podniesione przez Dyrektora Aresztu Śledczego przemawiające za oddaleniem wniosku dowodowego o dopuszczeniu dowodu z opinii badania psychologicznego na okoliczność predyspozycji funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku, którą wyda jednostka służby medycyny pracy Służby Więziennej spoza Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w Ł. wskazane w uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 września 2017 r. oraz w uzasadnieniu decyzji z dnia 6 października 2017 r. Dowód z opinii badania psychologicznego na okoliczność predyspozycji funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku, którą wyda jednostka służby medycyny pracy Służby Więziennej spoza Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w Ł., zmierzał w istocie, do ponownego przeprowadzenia badania psychologicznego skarżącego w trybie art. 114 ustawy o Służbie Więziennej. Zgodnie zaś z przepisem § 14 ust. 1 w zw. z ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. wynik badania, dotyczący wskazanego we wniosku stanowiska służbowego lub komórki organizacyjnej, zachowuje ważność przez okres 12 miesięcy od daty badania. Wobec tego, nawet uzyskanie innego wyniku badania przeprowadzonego przez inną jednostkę medycyny pracy, nie mogło skutecznie podważyć wyników badania uzyskanego w Zakładzie Opieki Zdrowotnej Medycyny Pracy Służby Więziennej w Ł. Organ wskazał, że twierdzenie, że skarżący poddawany był cyklicznym badaniom psychologicznym, w tym wykonywanym przez E. W.-W. i M. Z., które były dla badanego korzystne, co zdaniem strony miałoby wskazywać, że skarżący może zajmować dane stanowisko służbowe, nie może być uwzględnione. Jak już wyżej wskazano, badania kontrolne i okresowe dotyczą stanu zdrowia funkcjonariusza i nie są badaniem predyspozycji, które wymaga innych, bardziej złożonych instrumentów badawczych. Dlatego brak zdarzeń wpływających na wyniki badań przeprowadzonych w związku ze stanem zdrowia (badaniami kontrolnymi lub okresowymi) nie może skutecznie podważyć oceny psychologicznej. Badania prowadzone w związku ze stanem zdrowia funkcjonariusza nie stanowią kontrdowodu w stosunku do oceny wydanej na podstawie art. 114 ustawy. Organ odwoławczy ponadto wskazał, że Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych w piśmie z dnia 5 października 2017 r. ponieważ wymienione pismo zostało sporządzone i nadane po dniu 4 października 2017 r., a więc z uchybieniem terminu wskazanego jako ostateczny termin do przedstawienia stanowiska przez stronę. Pismo to wpłynęło do Aresztu Śledczego w Ł. w dniu 11 października 2017 r., strona nie dochowała terminu wyznaczonego przez organ dla realizacji czynności, a postępowanie przed organem I instancji zostało zakończone wydaniem decyzji administracyjnej. W związku z zarzutem wskazanym w punkcie 6 odwołania, dotyczącym braków uzasadnienia faktycznego decyzji przez niewskazanie przez organ pierwszej instancji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił waloru wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności nie odniesienie się do zeznań świadków pozostających w sprzeczności z przyjętym przez organ stanem faktycznym a mających istotne znaczenie dla sprawy, organ stwierdził, że zarzut ten nie jest uzasadniony. W uzasadnieniu skarżonej decyzji odniesiono się także do pozostałych dowodów - z opinii służbowych, wyróżnień, decyzji nagrodowych, wniosków o nadanie wyższych stopni służbowych oraz nadanie odznak "Za zasługi w pracy penitencjarnej" oraz twierdzeń strony zawartych w pisemnych wyjaśnieniach z dnia 11 sierpnia 2017 r. Przy ocenie tej uznano, że ten materiał dowodowy wskazuje na posiadanie przez stronę kwalifikacji zawodowych, a nie kwalifikacji w znaczeniu szerokim (umiejętności, predyspozycje), o którym mowa w art. 85 ust. 2 pkt. 2 ustawy o Służbie Więziennej. W ocenie organu II instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 6 października 2017 r. właściwie ustalono stan faktyczny w sprawie, a także wskazano dowody, na których oparto rozstrzygnięcie. Nadto odpowiednio uzasadniono stanowisko organu w kwestii dowodów oddalonych lub dowodów, którym odmówiono mocy dowodowej. Organ wyjaśnił, że w sprawie nie przesłuchano żadnych świadków, ani z urzędu, ani na wniosek strony. Co więcej w terminie, do dnia wydania decyzji, strona postępowania nie zgłaszała wniosku dowodowego z zeznań jakichkolwiek świadków, dopiero w piśmie z dnia 5 października 2017 r. doręczonego organowi, 5 dni po dacie wydania decyzji (11.10.2017), strona zgłosiła wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań E. W.-W. i M. Z. zakreślając bardzo ogólną tezę dowodową. Podsumowując, zarzuty oparte na naruszeniu przepisów art. 7, 8, 11, 107 § 3 k.p.a. organ uznał za ogólnikowe, nieuzasadnione i niewykazujące istotnego wpływu na wynik postępowania. W związku z zarzutem określonym w punkcie 7 odwołania, organ odwoławczy podniósł, że nie można uznać za naruszenia przepisu prawa materialnego § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. poprzez działanie organu polegające na nieuzyskaniu analizy i interpretacji wyników badania psychologicznego skarżącego. Organ I instancji wystąpił, zgodnie z wnioskiem strony, do Zakładu Opieki Zdrowotnej Medycyny Pracy Służby Więziennej w Ł. o przesłanie analizy i interpretacji wyników badania psychologicznego. Z przyczyn od organu niezależnych nie uzyskano wnioskowanego materiału. Wskazać jednak należy, że analiza i interpretacja wyników badania psychologicznego sporządzana jest w toku postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy ww. rozporządzenia i udostępniana jest na wniosek osoby sporządzającej opinię końcową. Osoba ta nie ma jednak obowiązku uzyskania analizy i interpretacji wyników. A wobec tego nie można skutecznie zarzucić organowi pierwszej instancji naruszenia przepisu § 16 ust. 2 ww. rozporządzenia, bowiem organ w postępowaniu administracyjnym nie posiadał uprawnienia do pozyskania omawianego materiału, nie miał także wpływu na nieuwzględnienie wniosku strony postępowania w tym zakresie. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w związku z ustawą z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, wskazany w punkcie 9 odwołania, został również uznany za niezasadny. Przede wszystkim w zarzucie wskazano jedynie tytuł aktu prawnego nie wskazano natomiast naruszonego przepisu prawa materialnego, zaś z uzasadnienia można wywieść, że zarzut odnosi się do przyjętego przez organ I instancji poglądu, że na stanowisku zastępcy kierownika działu penitencjarnego wymagane jest posiadanie kwalifikacji mierzalnych za pomocą opinii psychologicznych. Organ podkreślił, że przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko służbowe nastąpiło w związku z utratą kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku. Organ zauważył, że ustawodawca w przepisie art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej odnosi się do pojęcia "kwalifikacji", a nie pojęcia "kwalifikacji zawodowych". Dlatego też "kwalifikacje" wskazane w tym przepisie muszą być rozumiane szerzej niż kwalifikacje zawodowe, czy kwalifikacje specjalistyczne. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 6 października 2017 r. , organ I instancji szczegółowo rozważył zagadnienie pojęcia "kwalifikacji", a organ II instancji podziela przedstawiony tam pogląd. Podkreślić zdaniem organu II instancji należy, że nie może budzić wątpliwości, iż osoba zatrudniona na stanowisku kierowniczym, która kieruje dużym zespołem ludzkim, winna posiadać kwalifikacje rozumiane szerzej niż tylko kwalifikacje zawodowe, a także i specjalistyczne odnoszące się do wiedzy i wykształcenia. Kwalifikacje, o których mowa wart. 85 ust. 2 pkt. 2 ustawy o Służbie Więziennej należy w odniesieniu to tych osób pojmować także jako umiejętności i predyspozycje do kierowania czy współkierowania, określoną komórką organizacyjną, zespołem osób. W "Wykazie stanowisk służbowych lub komórek organizacyjnych w jednostkach organizacyjnych, na których funkcjonariusze mogą być poddani badaniom psychologicznym lub testowi sprawności fizycznej w celu określenia ich predyspozycji do służby na określonych stanowiskach" stanowiącym Załącznik do wyżej wskazanego rozporządzenia, wymienione jest stanowisko związane z kontrolowaniem, nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi, dla którego to zakreślono możliwość skierowania funkcjonariusza na badania psychologiczne w celu określenia jego predyspozycji do służby na wskazanym stanowisku. Uprawniony jest wniosek, że badanie to może stać się niezbędnym, w celu określenia dalszej możliwości pełnienia służby na zajmowanym stanowisku w sytuacji wystąpienia nieprawidłowości, w tym przypadku w sferze stosunków personalnych. A zatem omawiany zarzut, że organ I instancji błędnie przyjął, że na stanowisku zastępcy kierownika działu penitencjarnego wymagane jest posiadanie kwalifikacji "mierzalnych" za pomocą opinii psychologicznych, jest co do zasady błędny, bowiem szeroko pojmowane predyspozycje do służby na określonych stanowiskach mieszczą się w pojęciu kwalifikacji, o których mowa wart. 85 ustawy o Służbie Więziennej. Orzeczenie zawarte w ocenie psychologicznej z dnia 27 lipca 2017 r. o niespełnieniu przez skarżącego wymagań psychologicznych do zajmowania stanowiska zastępcy kierownika działu penitencjarnego oraz wynik badania wskazujący na istnienie przeciwwskazań do służby na stanowisku związanym z nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi, musiał skutkować ustaleniem, że funkcjonariusz utracił kwalifikacje do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Za nietrafny w ocenie organu II instancji należy uznać zarzut sformułowany w punkcie 10 odwołania, dotyczący naruszenia przepisu art. 114 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji przenoszącej stronę na niższe stanowisko służbowe "w związku z utratą kwalifikacji", gdy wspominany przepis upoważnia skierowanie funkcjonariusza na badanie psychologiczne jedynie w związku z utratą predyspozycji. Organ zwrócił uwagę, że wydał zaskarżoną decyzję na podstawie przepisu art. 85 ust. 2 pkt 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 218 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 roku o Służbie Więziennej. W oparciu o przepis art. 114 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej nastąpiło zaś, zarządzenie przez przełożonego przeprowadzenia badań psychologicznych w celu określenia predyspozycji funkcjonariusza do służby na określonym stanowisku lub w określonych komórkach organizacyjnych w Służbie Więziennej. Organ II instancji podkreśla, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji z dnia [...] wskazano, że brak predyspozycji psychologicznych do służby na zajmowanym stanowisku służbowym zastępcy kierownika działu penitencjarnego stwierdzony w ocenie psychologicznej, a także brak predyspozycji do służby na stanowisku zastępcy kierownika działu penitencjarnego stwierdzony w opinii końcowej wydanej na podstawie Oceny psychologicznej zawierającej jednoznacznie brzmiącym wniosek, że M. P. nie spełnia wymagań psychologicznych do zajmowania stanowiska zastępcy kierownika działu penitencjarnego oraz istnieją przeciwwskazania do służby na stanowisku związanym z nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi, wpływa na ocenę kwalifikacji na zajmowanym stanowisku zastępcy kierownika działu penitencjarnego. Bezwzględnie orzeczony brak predyspozycji psychologicznych do zajmowania stanowiska zastępcy kierownika działu penitencjarnego przesądza o braku kwalifikacji do pełnienia służby na tym stanowisku. W skardze M. P. zarzucił naruszenie: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a tym samym zaakceptowanie rażącego naruszenia prawa przez organ I instancji; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6, 7, 7a i art. 81a § 1 k.p.a. polegające na rozstrzygnięciu postępowania na niekorzyść strony przy wątpliwościach co do treści normy prawnej; 3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w zw. z § 10 ust. 2 w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w Służbie Więziennej polegające na wydaniu decyzji na podstawie oceny psychologicznej wydanej z rażącym uchybieniem terminu; 4. naruszenie art. 106 k.p.a. w zw. z § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w Służbie Więziennej poprzez wydanie decyzji przy braku uzyskania stanowiska innego organu, o który wystąpił organ I instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega uwzględnieniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] która utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. z dnia [...] przenoszącą M. P. na niższe stanowisko służbowe - specjalisty działu kadrowo organizacyjnego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 631 ze zm.) zwanej w dalszej części uzasadnienia - "ustawą". Stosownie do art. 85 ustawy: 1. Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. 2. Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w następujących przypadkach: 1) orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne w zakresie pobieranego uposażenia zasadniczego; 2) utraty kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku; 3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy; 4) likwidacji zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości mianowania funkcjonariusza na stanowisko równorzędne w zakresie pobieranego uposażenia zasadniczego. 3. Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę. Zgodnie z art. 218 ustawy Sprawy dotyczące: 1) zwolnienia ze służby, 2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, 4) zawieszenia w czynnościach służbowych - rozstrzyga się w formie decyzji. 2. Od decyzji wymienionych w ust. 1 funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. 3. Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji. 4. Do postępowań w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego 5. Od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi W sprawie istotne znaczenie ma również art. 114 ustawy w świetle którego 1. Funkcjonariusz może zostać poddany procedurze określającej jego predyspozycje do służby na określonych stanowiskach służbowych lub w określonych komórkach organizacyjnych jednostek organizacyjnych polegającej na przeprowadzeniu testu sprawności fizycznej lub badań psychologicznych. 2. Test i badania, o których mowa w ust. 1, zarządza właściwy przełożony. 3. Test sprawności fizycznej przeprowadza właściwa komórka organizacyjna jednostki organizacyjnej, a badania psychologiczne - jednostka służby medycyny pracy. 4. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby, właściwość komórek organizacyjnych w tych sprawach, a także predyspozycje wymagane na określonych stanowiskach służbowych lub w określonych komórkach jednostek organizacyjnych, uwzględniając w szczególności zapewnienie ochrony zdrowia funkcjonariusza w sposób umożliwiający prawidłowe wykonywanie obowiązków służbowych. Na podstawie art. 114 ust. 4 ustawy Minister Sprawiedliwości wydał Rozporządzenie z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w Służbie Więziennej (Dz.U. z 2010 r. Nr 143 poz. 966), zwanego w dalszej części uzasadnienia "rozporządzeniem". Jak wynika z załącznika do tego rozporządzenia zawierającego wykaz stanowisk służbowych lub komórek organizacyjnych w jednostkach organizacyjnych, na których funkcjonariusze mogą być poddani badaniom psychologicznym lub testowi sprawności fizycznej w celu określenia ich predyspozycji do służby na określonych stanowiskach lub w określonych jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej, wykaz ten obejmuje funkcjonariuszy pełniących służbę na stanowiskach związanych z kontrolowaniem, nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi( pkt 9 wykazu). Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 6 października 2017 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. orzekł o przeniesieniu M. P., zastępcy kierownika działu penitencjarnego na niższe stanowisko służbowe - specjalisty działu kadrowo organizacyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. podniósł, że działając na podstawie art. 114 ustawy o Służbie Więziennej w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie określenia trybu przeprowadzania procedury określającej predyspozycje funkcjonariuszy do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych w Służbie Więziennej zarządził w dniu 27 czerwca 2017 r. przeprowadzenia badań M. P. w celu określenia jego predyspozycji do zajmowania stanowiska służbowego zastępcy kierownika działu penitencjarnego. W wyniku powyższego zarządzenia po przeprowadzeniu badań, sporządzona została przez psychologów Zakładu Opieki Zdrowotnej Medycyny Pracy Służby Więziennej w Ł. ocena psychologiczna zwierająca w punkcie 3 wynik badania - "wskazuje na istnienie przeciwwskazań do służby na stanowisku, związanym z kierowaniem, nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi" oraz w pkt. 4 wniosek psychologów, dotyczący predyspozycji badanego na wskazanym przez pracodawcę stanowisku zastępcy kierownika działu penitencjarnego - "nie spełnia wymagań psychologicznych". Po przeprowadzeniu, wszczętego z urzędu, postępowania administracyjnego Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. uznał, że skarżący nie spełnia wymagań psychologicznych wymaganych na stanowisku zastępcy kierownika działu penitencjarnego oraz utracił kwalifikacje wymagane na zajmowanym stanowisku i podjął decyzję o przeniesieniu skarżącego na niższe stanowisko służbowe na podstawie art. 85 ust. 2 pkt. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w Ł. Przechodząc do rozważań merytorycznych należy podkreślić, że z treści cytowanej wyżej regulacji art. 85 ustawy wynika jednoznacznie, że w ust. 1 ww. przepisu ustawy zostały ustalone przesłanki obligatoryjne przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, zaś w ust. 2 przesłanki, które zawierają w sobie element uznaniowości. Ustawodawca bowiem użył w tym przepisie ustawy słowa "można". Wynika z tego, że w pierwszym przypadku mamy do czynienia z decyzją związaną, zaś w drugim z decyzją uznaniową. Oznacza to, że w przypadkach określonych w ust. 1 tego przepisu organ przenosi funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe, zaś w sytuacjach określonych w ust. 2, organ może przenieść na niższe stanowisko służbowe. W przeciwieństwie do art. 85 ust. 1, w unormowaniu zawartym w art. 85 ust. 2 ustawy nie ma automatyzmu. Zatem organ przenosząc funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe jest zobowiązany wykazać w uzasadnieniu decyzji w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości dlaczego podjął takie rozstrzygnięcie. Wynika to z braku związania organu opinią, w której stwierdzono niespełnianie wymagań psychologicznych do zajmowanego stanowiska, jak i braku obligatoryjności przeniesienia na niższe stanowisko, w przypadku gdy opinia stwierdza niespełnianie wymagań psychologicznych i istnienie przeciwwskazań do służby na stanowisku, związanym z kierowaniem, nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi. Pozostawienie tego uprawnienia uznaniowej decyzji organu nie oznacza, że ma on całkowitą swobodę w tym względzie. Innymi słowy mówiąc, właściwy przełożony wydając stosowną decyzję, jest związany regułami postępowania administracyjnego, które określają jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Stąd też musi on m. in. przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej, a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 K.p.a.), jak również jest on zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw oraz obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 K.p.a.) i musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami przewidzianymi przepisami prawa (art. 107 § 3 K.p.a.). Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi jednak mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 K.p.a. dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja uznaniowa pozostaje wprawdzie pod kontrolą sądu, to jednak zakres tej kontroli jest ograniczony. W tego rodzaju sprawie sąd administracyjny jest zobowiązany do zbadania, czy podjęcie decyzji zostało dokonane przez właściwego przełożonego oraz czy przy wydaniu decyzji nie przekroczono granic uznania administracyjnego. Kontrola sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Sprawdzenie w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizując określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11, dostępny CBOSA). W tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzje nie są arbitralne lub podjęte przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Ocena, czy przy podejmowaniu decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego, a słusznym interesem strony. Nie wynika to z prostego odczytania treści art. 7 K.p.a. Wskazać należy, iż zarówno pojęcia interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. Z reguły interes indywidualny nie pokrywa się z interesem społecznym. Ustawodawca w art. 7 K.p.a. nie określił hierarchii tych wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem strony. Sąd Najwyższy w wyroku z 18 listopada 1993 r., III ARN 49/93 (OSNCP 1994/9/181) stwierdził, że "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej". W niniejszej sprawie niewątpliwie najważniejszym kryterium szczególnym jest dobro służby. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że ma ono niejako prymat nad dobrem jednostki. Osoby pełniące służbę, w odróżnieniu od osób podejmujących pracę na podstawie stosunku pracy, pozostają z władzą służbową w takim stosunku podporządkowania, który charakteryzuje się wysoką dyspozycyjnością, zarówno co do sposobu wykonywania służby, w tym pod względem pory i miejsca świadczenia pracy, jak i innych warunków należących do treści tego stosunku prawnego. Pracodawca ma tu szeroką możliwość jednostronnego kształtowania treści tego stosunku i doboru funkcjonariuszy. Jest to praca jednostronnie wyznaczana, w odróżnieniu od pracy umownie podporządkowanej, podlegającej przepisom kodeksu pracy. Jednakowoż ograniczenia równoważone są pewnymi przywilejami, do których m.in. zalicza się dodatkowe elementy uposażenia, dodatki, urlopy, czy trwałość stosunku służbowego gwarantowaną też enumeratywnie wyliczonymi przyczynami zwolnienia ze służby. W tej materii kognicja sądów administracyjnych jest ograniczona. W sprawie nie jest kwestionowane, że w świetle przepisów ustawy o Służbie Więziennej wydanie zaskarżonej decyzji było dopuszczalne. Zaistniała bowiem przesłanka do ewentualnego zastosowania przepisu art. 85 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, tj. sporządzona została opinia służbowa (końcowa) z dnia 4 sierpnia 2017 r. stwierdzająca brak predyspozycji na stanowisku zastępcy kierownika działu penitencjarnego w Areszcie Śledczym w Ł.. Opinia ta została sporządzona na podstawie opinii psychologicznej wydanej po przeprowadzeniu w trybie art. 114 ustawy postępowania mającego na celu określenie predyspozycji do służby na stanowisku zastępcy kierownika działu penitencjarnego w Areszcie Śledczym w Ł. Wbrew jednak stanowisku organu decyzja o przeniesieniu na niższe stanowisko służbowe nie jest naturalną konsekwencją wydanej w sprawie opinii służbowej w związku z opinia psychologiczną. Otworzyła ona jedynie organowi możliwość wykorzystania przewidzianego przepisami ustawy o Służbie Więziennej rozwiązania prawnego. Decydując się na skorzystanie z niej, organ był jednak zobowiązany do rozważenia tak interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony. Temu obowiązkowi organy w rozpoznawanej sprawie nie sprostały. W konsekwencji, jako niesłuszne należy ocenić stanowisko organu, że sam fakt wydania opinii służbowej, w której stwierdzono brak predyspozycji na dotychczas zajmowanym przez skarżącego stanowisku, obliguje organ do przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. Właściwy organ może zatem, ale nie musi przenieść funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. Jeżeli jednak decyduje się na takie rozwiązanie, to winien przedstawić przyczyny oraz okoliczności, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia. Organ nie może poprzestać na powołaniu się na istnienie opinii służbowej(końcowej) i psychologicznej, czy na ich zacytowaniu. Organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych funkcjonariusza. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza bowiem do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. W przedmiotowej sprawie Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. w decyzji z [...] podkreślał, że wydanie opinii końcowej z dnia 4 sierpnia 2017 r. nastąpiło w związku z jednoznacznie brzmiącym wnioskiem oceny psychologicznej z dnia 27 lipca 2017 r., stwierdzającej, że skarżący nie spełnia wymagań psychologicznych do zajmowanego stanowiska zastępcy kierownika działu penitencjarnego. To samo uczynił organ odwoławczy, akcentując rolę i znaczenie opinii psychologicznej. Zarówno organ pierwszej instancji jak również organ odwoławczy skoncentrował się na odpieraniu zarzutów skarżącego pod adresem sporządzonej opinii psychologicznej z dnia 27 lipca 2017 r. Organy w swojej argumentacji nie wyjaśniły powodów, które przesądziły o przeniesieniu skarżącego na niższe stanowisko służbowe, czyli mówiąc inaczej nie wskazały dlaczego zdecydowały się skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy, w kontekście interesu służby i słusznego interesu skarżącego. Argumentacja uzasadnienia rozstrzygnięć organów skonstruowana jest w taki sposób jakby organy wydawały decyzję związaną, której treść determinuje wydanie opinii psychologicznej w związku z zastosowaniem art. 114 ustawy. Tymczasem co podniesiono wyżej w przeciwieństwie do art. 85 ust. 1, w unormowaniu zawartym w art. 85 ust. 2 ustawy nie ma automatyzmu. Zatem organ przenosząc funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe jest zobowiązany wykazać w uzasadnieniu decyzji w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości dlaczego podjął takie rozstrzygnięcie. Wynika to z braku związania organu opinią, w której stwierdzono niespełnianie wymagań psychologicznych do zajmowanego stanowiska, jak i braku obligatoryjności przeniesienia na niższe stanowisko, w przypadku gdy opinia stwierdza niespełnianie wymagań psychologicznych i istnienie przeciwwskazań do służby na stanowisku, związanym z kontrolowaniem, nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi. Nie chcąc się narazić na zarzut dowolności organy winny uzasadnić więc podjęte rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Nie jest kwestionowane, że opinia psychologiczna wydana w sprawie jest opinią ostateczną ważną przez okres 12 miesięcy. Na tym etapie nie podlega ona już badaniu. Kognicji sądu administracyjnego nie podlega jednak ocena opinii o funkcjonariuszu oraz jego kwalifikacji, a niekwestionowanym prawem organów Służby Więziennej jest określenie kwalifikacji i predyspozycji funkcjonariusza do służby w danej komórce organizacyjnej i na danym stanowisku służbowym. Sporządzona na podstawie § 16 rozporządzenia w dniu 4 sierpnia 2017 r. opinia służbowa z wykorzystaniem wniosków wynikających z opinii psychologicznej z dnia 27 lipca 2017 r. nie powoduje zmian w zakresie stosunku służbowego funkcjonariusza, a jedynie zawiera ocenę kwalifikacji do pełnienia służby przez funkcjonariusza. Stanowi także swego rodzaju informację dla przełożonych o ewentualnej możliwości wykorzystania funkcjonariusza na innym stanowisku służbowym. Przełożony po zapoznaniu się z opinią, o której mowa w § 16 Rozporządzenia rozstrzyga o dalszym postępowaniu w odniesieniu do funkcjonariusza, który był poddany czynnościom oceniającym (§ 17 Rozporządzenia). Żaden przepis prawa nie stanowi, że wydana opinia ma charakter wiążący dla organu podejmującego decyzję w sprawie utraty kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku. Tymczasem w niniejszej sprawie opinia psychologiczna przesądziła niejako automatycznie o przeniesieniu skarżącego na niższe stanowisko służbowe. Organy w swojej argumentacji nie wskazały dlaczego zdecydowały się skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy, w kontekście interesu służby i słusznego interesu skarżącego. W tym miejscu godzi się podnieść, że Sąd podziela stanowiska skarżącego odnośnie braków wydanej opinii psychologicznej z dnia 27 lipca 2017 r. Jeszcze raz należy bowiem podkreślić, że ocena przez Sąd decyzji uznaniowych jaką jest niewątpliwie decyzja wydana na podstawie art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy sprowadza się do oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania miedzy innymi z punktu widzenia gromadzenia i oceny materiału dowodowego. W niniejszej sprawie jak wynika z uzasadnienia decyzji organów obu instancji przypisały one decyzji psychologicznej przesadzające znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Jak to podkreślono w powyższych rozważaniach uzasadnienia obu decyzji prowadzą do wniosku, że zostały wydane jako konsekwencja wniosków zawartych w opinii psychologicznej o niespełnieniu przez skarżącego wymagań psychologicznych na zajmowanym stanowisku. Z uwagi na fakt, że przedmiotowa opinia była dla organów dowodem podstawowym i kluczowym słusznie uzasadnia skarżący, iż winna spełniać wymagania § 10 rozporządzenia. Tymczasem treść tej opinii wskazuje, że tak nie jest. Zgodzić się należy ze skarżącym, że brak jest bowiem w opinii psychologicznej elementu koniecznego wymienionego w § 10 ust.1 pkt 3 rozporządzenia tj. wyników badania psychologicznego. Wbrew twierdzeniom organów zawarte w pkt 3 opinii z dnia 27 lipca 2017 r. stwierdzenie, że "Wynik badania psychologicznego wskazuje na istnienie przeciwskazań do służby na stanowisku związanym z kierowaniem, nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi" to nie są wyniki badania psychologicznego w rozumieniu powyższego przepisu, a jedynie konkluzja psychologów oceniających konkretne wyniki badania. W tym kontekście podkreślić również należy, że z § 16 ust. 2 rozporządzenia wynika uprawnienie sporządzającego opinię końcową do wystąpienia z wnioskiem do psychologa wykonującego badania o analizę i interpretację wyników badania psychologicznego. Zdaniem Sądu oznacza to, że takie wyniki badania przedmiotowa opinia powinna zawierać. Co istotne w sprawie organ wystąpił do jednostki badającej o taką analizę i interpretację wyników badania jednak dokumentu tego nie otrzymał. Stwierdził to jednoznacznie Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. Odnosząc się do tej kwestii organ odwoławczy podkreślił natomiast, że sporządzający opinię końcową nie ma obowiązku wystąpienia o analizę i interpretację wyników badania, a ponieważ wniosek zawarty w ocenie psychologicznej był jednoznaczny, nie dający żadnej możliwości interpretacji w związku z tym nie było potrzeby wystąpienia o analizę i interpretacje wyników badania. Sąd nie podziela tego stanowiska. Po pierwsze takie uzasadnienie organu odwoławczego wskazuje na niekonsekwencję organów. Skoro bowiem jak twierdzą organy nie było takiego obowiązku, to tym samym jednak fakt wystąpienia o analizę i interpretacje wyników badania i jej nieotrzymanie nie może być następnie dyskredytowane tłumaczeniem, że sporządzający opinię końcową nie ma obowiązku wystąpienia o analizę i interpretację wyników badania. Zgodzić się należy z organem, że zawarty w przedmiotowej opinii psychologicznej wniosek był jednoznaczny jednak w § 16 ust. 2 rozporządzenia nie ma mowy o analizie i interpretacji wniosków opinii tylko o analizie i interpretacji wyników badania psychologicznego. Takie zachowanie organów stanowi o istotnym naruszeniu art. 7, 77 , 80 i 107 § 3 K.p.a. Wskazać również należy, że Dyrektor Aresztu Śledczego w Ł. podjął próbę wyjaśnienia pozostałych zarzutów skarżącego dotyczących sposobu przeprowadzania badania psychologicznego, czasu jego trwania, zachowania terminu wydania opinii oraz faktu niepodpisania opinii psychologicznej przez drugiego psychologa przeprowadzającego badanie i zwrócił się w tej kwestii do jednostki badającej. W odpowiedzi na wezwanie organu skierowane do jednostki badającej celem odniesienia się do tych zarzutów skarżącego organ uzyskał jedynie informację, że powyższe kwestie regulują wskazane przepisy rozporządzenia oraz uzupełniono wydaną opinię psychologiczną o brakujący podpis drugiego psychologa (pismo Zakładu Opieki Zdrowotnej Medycyny Pracy z dnia 21 września 2017 r. karta 19 akt administracyjnych). W ocenie Sądu fakt, że organ występował do jednostki badającej o wyjaśnienie tych kwestii wskazuje na istnienie po stronie organu wątpliwości co do przeprowadzonego badania i rzetelności sporządzonej opinii. Organ nie uzyskał odpowiedzi na powyższe kwestie i również sam nie zajął stanowiska jaki wpływ na ewentualny wynik badania psychologicznego miał m.in. czas jego trwania znacznie przekraczający, jak twierdzi skarżący, dopuszczalne normy czasowe wynikające z § 8 ust. 3 rozporządzenia. Powracając do głównego wątku oceny zaskarżonej decyzji uznaniowej Sąd jeszcze raz podkreśla, że nawet w wypadku otrzymania przez przełożonego jednoznacznej opinii o braku predyspozycji do zajmowanego stanowiska daje mu ona tylko możliwość przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko, a nie obowiązek. W konsekwencji, jako niesłuszne należy ocenić stanowisko organu, że sam fakt wydania opinii służbowej – na podstawie opinii psychologicznej, w której stwierdzono brak predyspozycji na dotychczas zajmowanym przez skarżącego stanowisku, obliguje organ do przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. Właściwy organ może zatem, ale nie musi przenieść funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe. Jeżeli jednak decyduje się na takie rozwiązanie, to winien przedstawić przyczyny oraz okoliczności, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia. Organ nie może poprzestać na powołaniu się na istnienie opinii psychologicznej (służbowej) o braku kwalifikacji(predyspozycji) psychologicznych do zajmowania określonego stanowiska i na jej zacytowaniu. Opinia otworzyła jedynie organowi możliwość wykorzystania przewidzianego przepisami ustawy o Służbie Więziennej rozwiązania prawnego. Decydując się na skorzystanie z niej, organ był jednak zobowiązany do rozważenia tak interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony czego organy nie uczyniły. W tym miejscu należy stwierdzić, że nieuprawniony jest zarzut skargi naruszenia art. 106 K.p.a. w związku z § 16 ust. 2 rozporządzenia. Wynika to, jak to wyjaśniono wyżej, z braku związania organu opinią, w której stwierdzono niespełnianie wymagań psychologicznych do zajmowanego stanowiska, jak i braku obligatoryjności przeniesienia na niższe stanowisko, w przypadku gdy opinia stwierdza niespełnianie wymagań psychologicznych i istnienie przeciwwskazań do służby na stanowisku, związanym z kontrolowaniem, nadzorowaniem i kierowaniem ludźmi. Sąd nie podziela również zarzutów skarżącego odnośnie interpretacji pojęcia kwalifikacji użytego w art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy. W tej kwestii należy zgodzić się z organami i bardzo obszerną argumentacją, że pojęcie to należy traktować szeroko rozumiejąc go nie tylko w kontekście kwalifikacji zawodowych. Jak bowiem słusznie zauważył sam skarżący trudno mówić o utracie kwalifikacji zawodowych, bowiem nie można utracić ani stażu w służbie ani wykształcenia wymaganego na zajmowanym stanowisku. W tym sensie dowodem w sprawie nie może być zatem powoływane przez skarżącego rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 lutego 2011 r. w sprawie stanowisk służbowych oraz stopni funkcjonariuszy Służby Więziennej (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 544 ze zm.) określające wykształcenie oraz staż pracy na zajmowanym stanowisku. Oczywista jest natomiast możliwość weryfikacji predyspozycji funkcjonariuszy do pełnienia służby w określonych jednostkach organizacyjnych oraz na określonych stanowiskach co przewidział ustawodawca w art. 114 ustawy. Zgodzić się również należy z organami, że badanie psychologiczne przeprowadzone w tym trybie jest niezależne od kontrolnego lub okresowego badania psychologicznego funkcjonariusza przeprowadzanego na innej podstawie prawnej tj. art. 110-113 ustawy. Co do zasady uzasadnione jest zatem twierdzenie organów, że podstawą ewentualnego zastosowania art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy dającego możliwość przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe w związku z utratą kwalifikacji wymaganych na danym stanowisku może być wynik badania psychologicznego przeprowadzonego w trybie art. 114 ustawy. Zgodzić się również należy z organem, że do przeprowadzenia takiego badania kompetencje mają tylko jednostki i lekarze wymienieni w cytowanym wyżej rozporządzeniu z dnia 29 lipca 2010 r. Zaakceptować również należy stanowisko organów, że wprawdzie cytowane rozporządzenie przewiduje termin na wydanie opinii psychologicznej (§ 10 ust. 2 ) nie oznacza to jednak, że niedotrzymanie tego terminu powoduje bezskuteczność wydanej opinii. W tym miejscu godzi się podkreślić, że sam skarżący na etapie postępowania administracyjnego złożył w dniu 28 czerwca 2017r. wymagane na podstawie rozporządzenia oświadczenie, że w okresie ostatnich 12 miesięcy nie był poddany badaniom psychologicznym na podstawie rozporządzenia z 29 lipca 2010r.(§4 rozporządzenia) co czyni nieuzasadnionymi jego zarzuty o posiadaniu aktualnych pozytywnych badań psychologicznych - przy prawidłowym stanowisku organów, że badania psychologicznego w trybie art. 114 ustawy nie należy utożsamiać z kontrolnymi, okresowymi badaniami psychologicznymi. Reasumując należy stwierdzić, że kwalifikacje o których mowa w art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy obejmują również predyspozycje psychologiczne do pełnienia służby w określonych jednostkach organizacyjnych i na określonych stanowiskach, których możliwość weryfikacji i oceny przewiduje art. 114 ustawy i wydane na jego podstawie rozporządzenie określające organy i tryb przeprowadzanego badania psychologicznego. Zatem w tym zakresie zarzuty skargi nie są uzasadnione. Odnosząc się do zarzutów skargi co do nieuwzględnienia pisma procesowego z dnia 5 października 2017r. (wpływ do organu I instancji 11 października 2017 r.) dostarczonego na wezwanie organu z dnia 28 września 2017 r. do zapoznania się ze zgromadzony materiałem dowodowym w związku z zakończeniem postępowania przed Dyrektorem Aresztu Śledczego w Ł., Sąd podnosi, że w świetle art. 218 ustawy postępowanie w sprawie m.in. przeniesienia na niższe stanowisko służbowe jest postępowaniem dwuinstancyjnym, do którego zastosowanie mają przepisy K.p.a. W świetle utrwalonego stanowiska doktryny i orzecznictwa rolą organu odwoławczego nie jest tylko kontrolowanie wydanej decyzji przez organ I instancji. Organ drugiej instancji, rozpoznając odwołanie, nie jest związany ani ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organ pierwszej instancji, ani żądaniami zawartymi w odwołaniu. Organ ten obowiązany jest rozpatrzyć sprawę w jej całokształcie, zatem zakres postępowania odwoławczego nie jest węższy niż zakres postępowania przed organem pierwszej instancji, a organ odwoławczy ma nie mniejsze w tym względzie obowiązki. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, w którym brak jest wnikliwego ustosunkowania się do zarzutów odwołania albo odniesienia się i oceny wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i dowodów pozwalających na ocenę prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, uzasadnia nie tylko uznanie, że decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego, ale jednocześnie daje podstawę do stwierdzenia, że przy tego rodzaju postępowaniu pod znakiem zapytania pozostają gwarancje wynikające z wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania. W przedmiotowej sprawie co należy podkreślić, mamy do czynienia z decyzją uznaniową, której ocena legalności przez sąd administracyjny dokonywana jest z punktu widzenia prawidłowości przeprowadzonego postępowania, ustalenia czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Należy podkreślić, że postępowania w sprawie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe zostało wszczęte w związku z pozyskaniem anonimowych informacji wskazujących na nieprawidłowe relacje interpersonalne skarżącego z podwładnymi. Z pisma procesowego skarżącego z dnia 5 października 2017 r. wynika, że w tej sprawie w stosunku do skarżącego toczy się również postępowanie dyscyplinarne. Do powyższego pisma procesowego skarżący załączył sprawozdanie z prac komisji ds. relacji w środowisku służby i pracy w związku ze zgłoszeniem dotyczącym sposobu pełnienia służby przez zastępcę kierownika działu penitencjarnego. Niestety organ odwoławczy w żaden sposób nie ustosunkował się do pisma procesowego z dnia 5 października 2017 r, ani do jego załącznika. Jak wynika z treści pism skarżącego z dnia 5 października 2017 r, zmierza on do wykazania, że nie utracił kwalifikacji do zajmowania stanowiska zastępcy kierownika działu penitencjarnego, a zaistniała sytuacja spowodowana jest okolicznościami zewnętrznymi, niezależnymi od strony, brakami kadrowymi w dziale penitencjarnym i spowodowanej tym złej atmosfery w pracy. Brak oceny tych okoliczności wskazuje na istotne naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 w zw. z art. 15 K.p.a. Jak podkreślono wyżej organy orzekające w tym organ odwoławczy skoncentrował się jedynie na wnioskach opinii psychologicznej i tym uzasadnił prawidłowość wydania decyzji na podstawie art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy. Tymczasem, co wykazano wyżej, w tym trybie nie ma automatyzmu i brak jest związania organu wydaną opinią psychologiczną. Opinia otworzyła jedynie organowi możliwość wykorzystania przewidzianego przepisami ustawy o Służbie Więziennej rozwiązania prawnego. Decydując się na skorzystanie z niej, organ był jednak zobowiązany do rozważenia tak interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony w kontekście całokształtu materiału dowodowego należycie zgromadzonego i rozpatrzonego w świetle regulacji art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. czego organy nie uczyniły. Badaniu przez Sąd podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego (interesu służby) i słusznego interesu strony. Uzasadnienie decyzji w tym kontekście powinno odpowiadać wymogom z art. 107 § 3 K.p.a. Ewentualne stwierdzenie utraty kwalifikacji organ winien rozważyć w kontekście interesu służby i interesu skarżącego z uwzględnieniem faktów podnoszonych przez skarżącego zarówno co do sposobu i przebiegu przeprowadzonego badania psychologicznego jak co do sytuacji panującej w Areszcie, czego brakuje w zaskarżonych decyzjach. Konstatując organy w niniejszej sprawie naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 15 art. 77 k.p.a. art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Ponieważ jak wynika z poczynionych rozważań, zarówno decyzja organu odwoławczego, jak i organu pierwszej instancji, naruszają przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na istotę rozstrzygnięcia, tym samym nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Organy ponownie rozpatrujące sprawę będą miały na uwadze poczynione uwagi. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 ww. ustawy. Na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł . d.j.