III SA/Łd 1055/13

Dnia 12 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu w związku z realizacją projektu dofinansowanego ze środków europejskich p o s t a n a w i a : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. k.p. W dniu 2 września 2013 roku A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu w związku z realizacją projektu dofinansowanego ze środków europejskich. W skardze strona skarżąca wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji zawarła również wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku Spółka podała, że z uwagi na trwający w ostatnich latach kryzys gospodarczy odnotowywuje straty. Pomimo trudnej sytuacji finansowej utrzymuje się na rynku wyłącznie dzięki przeprowadzonym procesom reorganizacyjnym, nakierowanym na ograniczenie kosztów funkcjonowania oraz zdywersyfikowanie świadczonych usług. W bieżącym roku miesięczne przychody Spółki nie pokrywają kosztów jej funkcjonowania. W roku 2012 Spółka z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wykazała stratę w wysokości 466.719,05 zł, a w roku bieżącym, według stanu na dzień 30 czerwca 2013 roku strata wynosi 346.638,38 zł. Spółka posiada aktywa trwałe w postaci lokali biurowych, na których ustanowiona została hipoteka na rzecz [...] Bank S.A., zadłużenie kredytowe w wysokości około 1,2 mln zł, którego comiesięczna obsługa to koszt około 13.000 zł oraz kredyt w kwocie 180.000 zł z ratą około 8.000 zł miesięcznie. Cześć zadłużenia (tj. kwota około 700.000 zł) to należności przeterminowane. Spółka nie posiada żadnych wolnych środków na rachunkach bankowych, bieżące przychody są natychmiast rozdysponowywane na pokrycie zobowiązań o charakterze publicznym i prywatnym, zwykle opłacanych z opóźnieniem. Ponadto Spółka zwróciła uwagę, że konieczność zapłaty należności wynikającej z zaskarżonej do sądu decyzji pozbawiłaby Spółkę możliwości prowadzenia działalności i opłacania kosztów związanych ze świadczonymi usługami hostingu i pozycjonowania stron internetowych. W przypadku natomiast usług hostingu, brak środków na opłacenie kosztów związanych z utrzymaniem serwerów spowoduje konieczność natychmiastowego wstrzymania świadczonych usług dla klientów i tym samym doprowadzi do utraty płynności finansowej (brak środków na spłatę istniejącego zadłużenia) i możliwości prowadzenia przez Spółkę działalności operacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w ww. przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Zarządu Województwa [...] z dnia [...] określająca kwotę (53.632,34 zł) przypadającą do zwrotu z tytułu realizacji przez stronę skarżącą projektu dofinansowanego ze środków europejskich. W ocenie sądu wykonanie powyższej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Należy podzielić stanowisko strony skarżącej wskazujące, że realnym następstwem wykonania zaskarżonej decyzji byłaby m.in. utrata płynności finansowej, a konsekwencji brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Uzyskane przez Spółkę środki zostały wydatkowane na realizację projektu, zaś wykonanie zaskarżonej decyzji nakazującej zwrot należności przyznanych na realizację tego projektu na obecnym etapie postępowania uzasadnia stwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków tzn. takich, których powstanie spowoduje istotną, trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego będzie możliwy w dłuższym okresie czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy wskazać, że przedstawionych przez stronę skarżącą dokumentów wynika, że w roku 2012 Spółka wykazała stratę w wysokości 466.719,05 zł, a w roku bieżącym, według stanu na dzień 30 czerwca 2013 roku strata wynosi 346.638,38 zł. Spółka posiada aktywa trwałe w postaci lokali biurowych, na których ustanowiona została hipoteka na rzecz [...] Bank S.A., zadłużenie kredytowe w wysokości około 1,2 mln zł, którego comiesięczna obsługa to koszt około 13.000 zł oraz kredyt w kwocie 180.000 zł z ratą ok. 8.000 zł miesięcznie. Cześć zadłużenia (tj. kwota około 700.000 zł) to należności przeterminowane. Spółka nie posiada żadnych wolnych środków na rachunkach bankowych, a bieżące przychody są natychmiast rozdysponowywane na pokrycie kosztów związanych z prowadzoną działalnością. Wysokość należności wynikającej z zaskarżonej decyzji (podlegających wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej) pozostaje więc w wyraźnej dysproporcji do aktywów majątkowych, jakimi dysponuje Spółka. W istocie wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do utraty przez Spółkę płynności finansowej, a w konsekwencji do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej i pozbawienia zatrudnienia 15 osób. Biorąc powyższe pod uwagę sąd uznał, że strona skarżąca wykazała zaistnienie przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. dlatego też należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Na marginesie powyższych rozważań należy jedynie wskazać, że kwestia zgodności, bądź braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Przesłanki umożliwiające wstrzymanie wykonania decyzji w toku postępowania sądowoadministracyjnego (art. 61 § 3 p.p.s.a.) nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej zasadności działań podjętych w toku postępowania administracyjnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. a.ł.