III SA/Łd 106/10

Dnia 26 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant Pomocnik sekretarza Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2010 roku sprawy ze skargi R. Z. i M. Z., prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą A na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Państwowego Inspektora Pracy w Ł. z dnia [...] Nr rej. [...], a także postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. z dnia [...] Nr rej. [...] w zakresie punktu 1. 2. orzeka, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. 3. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. solidarnie na rzecz R. Z. i M. Z., prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą A kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Postanowieniem z dnia [...] numer [...] Inspektor Państwowej Inspekcji Pracy w Ł., działając na podstawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na spółkę cywilną A. R. Z., M. Z. grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 5.000 zł oraz wezwał zobowiązaną Spółkę do wykonania obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] w terminie do dnia 20 listopada 2009 r. W dniu 1 grudnia 2009 r. do Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. wpłynął wniosek M. Z. "o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego". W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że 1 grudnia 2009r. powziął telefoniczną wiadomość o wszczęciu wobec Spółki A. postępowania egzekucyjnego. Podkreślił, że nie otrzymał tytułu wykonawczego i postanowienia o nałożeniu grzywny z powodu złej pracy poczty. Wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia i "być może zarzutów". Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy w Ł., na podstawie art. 123 § 1 w związku z art. 58 § 1 k.p.a. oraz art. 17, art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przywrócił "A." R. Z., M. Z. termin do złożenia zarzutów i zażalenia oraz wstrzymał postępowanie egzekucyjne do dnia 19 grudnia 2009 r. W uzasadnieniu wskazano, iż wobec nieprawidłowego doręczenia korespondencji, zobowiązany nie miał możliwości zapoznania się z tytułem wykonawczym oraz postanowieniem o nałożeniu grzywny. Organ zaznaczył, iż mając na uwadze uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu do złożenia środków prawnych nastąpiło bez winy zobowiązanego termin przywrócono oraz wstrzymano postępowanie egzekucyjne do 19.12.2009r. Podkreślił, iż niezachowanie terminu do wniesienia środków odwoławczych lub poinformowania o sposobie wykonania decyzji w zakreślonym wyżej terminie spowoduje podjęcie postępowania egzekucyjnego bez wcześniejszego powiadomienia. W dniu 8 grudnia 2009 r. do organu administracji wpłynęło pismo M. Z. zatytułowane "odwołanie od postanowienia o nałożeniu grzywny". W uzasadnieniu wskazano, że grzywna jest rażąco za duża w stosunku do przewinień. W ocenie strony, większość nakazów zostało zrealizowanych, zwłaszcza te o dużym znaczeniu gatunkowym dla bezpieczeństwa pracy, lecz w czasie kontroli inspektor nie wziął ich pod uwagę. Podkreślono także, iż wiele maszyn wymienionych w postanowieniu o nałożeniu grzywny w chwili kontroli było wyłączonych z eksploatacji. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy w Ł. na podstawie art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podniesiono, iż wobec niewykonania przez A. R. Z., M. Z. s. c. w Ł. decyzji nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nakazu Inspektora Pracy nr [...] z dnia [...] wdrożono wobec Spółki postępowanie egzekucyjne. Ostatni termin wykonania decyzji upłynął w dniu 31 października 2006 r. Postępowanie egzekucyjne wszczęto z powodu niewykonania 8 decyzji z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy. W ocenie organu nałożona grzywna nie jest karą, lecz środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym, o czym stanowi art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Organ podał, że wysokość grzywny została ustalona z uwzględnieniem przepisów art. 121 powołanej ustawy w taki sposób, aby zapewnić efektywność prowadzonej egzekucji administracyjnej. Wymierzając grzywnę inspektor pracy kierował się rodzajem obowiązków objętych egzekwowanymi decyzjami oraz upływem zakreślonego terminu do ich wykonania. Organ odwoławczy wskazał, że decyzje dotyczą dostosowania użytkowanych maszyn do minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, który to obowiązek nakładają na pracodawcę przepisy Ministra Gospodarki z dnia 30 października 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy w zakresie użytkowania maszyn przez pracowników podczas pracy. Wszystkie decyzje nakładające na Spółkę obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy są prawomocne i te, które nie zostały wykonane, objęto postępowaniem egzekucyjnym. Podkreślono, że Spółka nie wniosła zarzutów w stosunku do przeprowadzonych kontroli. Wskazano, że kontrolę, w wyniku której wydano nakaz, przeprowadzono w roku 2006, czynności związane z jego sprawdzeniem w roku 2008, a postępowanie egzekucyjne wszczęto dopiero w październiku 2009 roku. W skardze z dnia 22 stycznia 2010 r. R. Z. i M. Z., prowadzący działalność gospodarczą jako spółka cywilna "A." w Ł., wnieśli o anulowanie grzywny w celu przymuszenia realizacji nakazu. W ocenie skarżących decyzje - nakazy nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] zostały wykonane w ten sposób, że maszyny zostały wyłączone z użytkowania. Fakt ten został jednak pominięty przez inspektora pracy. Maszyny nie były od dłuższego czasu używane ze względu na małą ilość zamówień lub używane były sporadycznie. W związku z ograniczoną ilością posiadanych środków finansowych i brakiem środków na dostosowanie do wymogów wynikających z nakazu maszyny te zostały wyłączone z eksploatacji. W ocenie skarżących wyłączenie maszyn z użytkowania spełnia przesłankę działania w celu zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy, a zatem jest wraz z poprzednimi działaniami wykonaniem decyzji - nakazu. W zakresie nakazu nr 19 strona wskazała, że nie został on wykonany ze względu na olbrzymie koszty usługi tłumaczenia oryginalnych DTR. Oryginalne dokumenty DTR były przedstawiane inspektorowi w czasie kontroli i fakt ten nie budził wątpliwości. M. Z. wskazał ponadto, że posiada uprawnienia praktyczne i teoretyczne do konserwacji i dokonywania przeglądów maszyn. Dodał, że maszyny te pracują w zakładzie od 25 lat, a niektóre od dnia założenia, i są w dobrym stanie technicznym. W ocenie strony skarżącej nałożenie grzywny w chwili trudnej sytuacji rynkowej spowoduje dodatkowe kłopoty nie tylko z wykonaniem nakazu, ale również z funkcjonowaniem zakładu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga R. Z. i M. Z., działających w formie spółki cywilnej o nazwie "A." w Ł. jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż powołane w skardze. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Niezwiązanie sądu administracyjnego zarzutami i wnioskami skargi, wynikające z treści art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obliguje sąd do rozstrzygnięcia danej sprawy w jej granicach bez względu na trafność sformułowanych w skardze zarzutów. Wychodząc z tym przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracji prowadząc postępowanie dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Państwowego Inspektora Pracy w Ł. z dnia 27 października 2009 roku oraz utrzymujące je w mocy postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącą Spółkę grzywny w celu przymuszenia w wysokości 5000 złotych. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem stosowanym w postępowaniu egzekucyjnym, którego celem jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego obowiązków o charakterze niepieniężnym, określonych w tytule wykonawczym (egzekucyjnym). Jest to środek przymuszający, który ma na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku poprzez dolegliwość nałożonej na zobowiązanego grzywny. W niniejszej sprawie źródłem tego obowiązku jest ostateczna decyzja - nakaz Państwowego Inspektora Pracy w Ł. z dnia [...] roku nr [...], zobowiązująca "A." do wykonania 19 opisanych w niej nakazów z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy. Nie ulega wątpliwości, iż dopóki decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, istnieje w stosunku do niej domniemanie zgodności z prawem i w razie niepodporządkowania się nakazom przez podmiot zobowiązany, podlega ona przymusowemu wykonaniu. Organ egzekucyjny zobowiązany jest zatem do jej realizacji, zgodnie z przepisami powołanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Analizując treść wydanych w sprawie postanowień o zastosowaniu środka egzekucyjnego Sąd doszedł do przekonania, że są one wadliwe, bowiem naruszają treść art. 120 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten w § 1 formułuje zasadę, że grzywna w celu przymuszenia może być nałożona na każdego zobowiązanego, niezależnie od tego, czy jest on osobą fizyczną, czy jednostką organizacyjną mającą lub niemającą osobowości prawnej. Zaś § 2 art.120 precyzuje tę zasadę poprzez określenie w stosunku do kogo personalnie należy taką grzywnę skierować w sytuacji, gdy zobowiązanym jest jednostka organizacyjna, bądź osoba fizyczna działająca przez ustawowego przedstawiciela. I tak, w przypadku egzekucji prowadzonej wobec jednostki organizacyjnej, grzywnę nakłada się na osobę, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonywaniem przez zobowiązanego obowiązków tego rodzaju, jakim jest egzekwowany obowiązek. Chodzi więc o wywarcie presji na właściwą osobę odpowiedzialną za zapewnienie wykonania egzekwowanego obowiązku. W ostatnim zdaniu tego paragrafu jest dodane, że jednocześnie może być nałożona grzywna bezpośrednio na zobowiązaną osobę prawną lub jednostkę organizacyjną, jeżeli jest to niezbędne dla przymuszenia wykonania obowiązku. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] wynika, iż stroną zobowiązaną jest spółka cywilna, czyli jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. O tym, kto personalnie jest odpowiedzialny w spółce za prowadzenie jej spraw decyduje umowa spółki cywilnej. Dla ustalenia zatem osoby, do której należy bezpośrednie czuwanie nad wykonaniem egzekwowanego obowiązku przez spółkę cywilną, konieczne jest sięgnięcie do treści umowy spółki. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny zarówno I jak i II instancji pominął ustalenie tej kwestii, nakładając grzywnę w celu przymuszenia wyłącznie na jednostkę organizacyjną z pominięciem regulacji art. 120 § 2 u.p.e.a. Nałożenie grzywny w celu przymuszenie wyłącznie na jednostkę organizacyjną z pominięciem osoby odpowiedzialnej w tej jednostce za wykonanie egzekwowanego obowiązku, stanowi ewidentne naruszenie art. 120 § 2 u.p.e.a. Rozpatrując zatem ponownie sprawę, organ egzekucyjny winien dokonać niezbędnych ustaleń w zakresie wskazania osoby odpowiedzialnej w spółce "A." za wykonanie egzekwowanych obowiązków. Kolejne uchybienie organów egzekucyjnych polega na niewłaściwym rozpatrzeniu wniosku strony skarżącej z dnia 1 grudnia 2009 r. "o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego". W uzasadnieniu tego wniosku M. Z. wskazał, iż powziął jedynie telefoniczną wiadomość o wszczęciu postępowania egzekucyjnego wobec "A." i wniósł jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia i "być może zarzutów". Z akt sprawy wynika bezspornie, iż do wniosku strona nie załączyła ani zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny, ani też zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W odpowiedzi na powyższy wniosek strony, Okręgowy Inspektor Pracy w Ł. postanowieniem z dnia [...] w punkcie 1 przywrócił termin do złożenia zarzutów i zażalenia, a w punkcie 2 wstrzymał postępowanie egzekucyjne do 19 grudnia 2009 r. W rozstrzygnięciu organ zaznaczył równocześnie, iż niezachowanie terminów do wniesienia środków odwoławczych lub poinformowania o sposobie wykonania decyzji w terminie do dnia 19 grudnia 2009r. spowoduje podjęcie postępowania egzekucyjnego bez wcześniejszego powiadomienia. W tym miejscu wskazać należy, że z przepisu art. 58 k.p.a. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wynika, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do § 2 tego artykułu - prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, a jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której termin był określony. Organ administracji oceniając wniosek o przywrócenie terminu z dnia 1 grudnia 2009 r. pod względem formalnym, winien był zatem wezwać do jego uzupełnienie w trybie art. 64 § 2 k.p.a., poprzez wezwanie strony wnoszącej wniosek o dokonanie czynności procesowej, której w terminie nie dokonała - czyli do wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny i zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Wezwanie winno zawierać pouczenie, iż nieuzupełnienie wniosku w ustawowym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Dlatego też, brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku strony o przywrócenie terminu do złożenia środków zaskarżenia, skoro wniosek ten nie odpowiadał wymogom formalnym wynikającym z art. 58 § 2 k.p.a. Niewątpliwie, w rozpatrywanym przypadku organ egzekucyjny błędnie zinterpretował w tym zakresie art. 58 § 2 zd. drugie k.p.a.: "Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin". Należy zaznaczyć, że warunek jednoczesności obu czynności (złożenia prośby o przywrócenie terminu i dokonania czynności) ma na celu uniknięcie takiej sytuacji kiedy to organ uwzględni prośbę, a strona nie dokonana czynności dla której przywrócono jej termin. W takiej sytuacji bowiem przywrócony termin pozostawałby niejako "otwarty" na przyszłość bez określonych konsekwencji dla braku dokonania czynności. Chodzi o to, że strona ma dopełnić czynności bez oczekiwania na przywrócenie terminu do jej dokonania. Tymczasem w niniejszej sprawie organ egzekucyjny przywrócił stronie skarżącej w dniu 2 grudnia 2009 r. termin zarówno do wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny jak i do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, nie posiadając przy tym w aktach sprawy ani zażalenia ani zarzutów. Dopiero w dniu 8 grudnia 2009 r. wpłynęło pismo strony skarżącej zatytułowane "odwołanie od postanowienia o nałożeniu grzywny", natomiast do chwili obecnej nie wpłynęły zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym (pismo Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. z dnia [...] – k. 51 akt sądowych). Oznacza to, iż termin do wniesienia zarzutów pozostawał cały czas otwarty, bowiem strona skarżąca tych zarzutów nie wniosła i organy nie prowadziły w tym zakresie postępowania administracyjnego. Tymczasem, należy przyjąć, iż postępowania w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne winno mieć pierwszeństwo rozstrzygnięcia przed postępowaniem w sprawie zażalenia na zastosowaną czynność egzekucyjną, gdyż ewentualne uznanie przez organ zasadności zarzutów może spowodować, iż orzekanie w przedmiocie zastosowanego środka egzekucyjnego stanie się bezprzedmiotowe. Wobec uchylenia przez Sąd postanowienia z dnia [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, zbytecznym jest wydawanie zaleceń dla organu, co do dalszego toku postępowania w sprawie wniosku strony z dnia 1 grudnia 2009r. Na marginesie Sąd zwraca również uwagę na kwestię doręczeń w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Jak już powyżej wskazano, stroną postępowania jest spółka cywilna. Zasady doręczeń pism osobom prawnym i jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej reguluje przepis art. 45 k.p.a., wskazując, że pisma doręcza się w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Wskazać należy, że w stosunkach prawnych spółka cywilna identyfikowana jest podwójnie - jako tworzące ją podmioty (osoby) i jako podmiot gospodarczy realizujący na zasadach określonych w umowie spółki i w przepisach kodeksu cywilnego wspólny cel gospodarczy. Spółka cywilna, jako jednostka nie posiadająca osobowości prawnej, nie może mieć firmy, więc to wspólnicy są przedsiębiorcami i to oni mają firmy (oznaczenia indywidualizujące przedsiębiorcę). W związku z powyższym przy doręczaniu pism w toku postępowania należy właściwie oznaczyć stronę zobowiązaną wskazując przy tym imiona i nazwiska wspólników spółki cywilnej. W odniesieniu do spółek cywilnych należy przyjąć, że pisma doręcza się tym adresatom w sposób przewidziany w powołanym wyżej przepisie (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1998 r., SA/Bk 1302/97, LEX 34158, w którym stwierdzono, że: "Spółka cywilna jest niewątpliwie inną jednostką organizacyjną, o jakiej mowa w przepisie art. 45 k.p.a. i zgodnie z nim jednostce takiej doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do ich odbioru. Wspólnik spółki cywilnej - w tym wypadku był to prezes spółki - jest osobą uprawnioną do odbioru pism skierowanych do spółki, zatem pokwitowanie przez niego odbioru decyzji wywołuje skutki, jakie są związane z doręczeniem decyzji"). Natomiast organy egzekucyjne w toku przeprowadzonego postępowania raz wysyłały korespondencję wskazując, że stroną jest A. nie określając wspólników (doręczenie upomnienia z dnia [...], doręczenie postanowienia o nałożeniu grzywny z dnia [...]), co należy uznać za postępowanie wadliwe, a innym razem określały spółkę jako A. R. Z. M. Z. ul. Plantowa 7a w Ł.. W tym zakresie organy powinny przyjąć jednolitą formułę doręczeń, bowiem w przeciwnym razie stanowi to naruszenie art. 45 k.p.a. Dodać także należy, iż dokumentacja przesłana Sądowi w postaci luźnych dokumentów nie spełnia wymogów stawianych aktom administracyjnym. Przesyłane sądowi akta postępowań, toczących się przed organem I i II instancji winny zawierać dokumenty ułożone chronologicznie, złączone i ponumerowane, wyposażone w kartę przeglądową, czyli "spis treści". Akta winny zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, pism składanych przez uczestników postępowania, notatek sporządzanych przez pracowników organu, dokumentów związanych z doręczaniem pism: pokwitowań pocztowych, kopert z pieczęciami, a w razie złożenia pisma bezpośrednio w kancelarii organu, adnotacji urzędowej, potwierdzającej datę i okoliczność osobistego złożenia pisma. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, iż sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji (vide wyrok WSA w Warszawie z 21.02.2008r. w sprawie II SA/Wa 2170/07 LEX nr 355205). Należy jednak stwierdzić, iż zastrzeżenia co do formy przesłanych akt administracyjnych nie miały w niniejszej sprawie wpływu na ocenę zasadności skargi. Reasumując, należy stwierdzić, że wskazane powyżej uchybienia proceduralne miały istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego doprowadziły do uchylenia postanowień organów obu instancji o wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia oraz postanowienia Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia i zarzutów. Prowadząc ponownie postępowanie organ egzekucyjny winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę prawną Sądu i przeprowadzić postępowanie w przedmiocie zasadności wymierzenia stronie grzywny w celu przymuszenia z uwzględnieniem regulacji prawnej wynikającej z art. 120 § 2 u.p.e.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 w/w ustawy. Działając natomiast na podstawie art. 152 ustawy Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. A. B.