III SA/Łd 1067/12

Dnia 11 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Cz. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji w sprawie odmowy umorzenia części opłaty karnej za zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a : 1) odrzucić skargę; 2) przyznać adwokatowi R. P. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. A. S. 26 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej skarżącej z urzędu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi R. P. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W dniu 7 listopada 2012 roku Cz. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji w sprawie odmowy umorzenia części opłaty karnej za zajęcie pasa drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi drugiej instancji skarżąca zawarła również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2013 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu wniosku Cz. N., oddalił wniosek w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i przyznał prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. W dniu 14 lutego 2013 roku do akt sprawy wpłynęło zawiadomienie z Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. o ustanowieniu pełnomocnika z urzędu w osobie – adwokata R. P. W dniu 17 lutego 2013 roku od powyższego postanowienia skarżąca osobiście wniosła sprzeciw. Postanowieniem z dnia 5 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek za zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia 29 marca 2013 roku Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków fiskalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez uiszczenie, stosownie do treści § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) wpisu sądowego w kwocie 200,00 zł. Powyższe zarządzenie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 kwietnia 2013 roku. W dniu 29 kwietnia 2013 roku do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącej, w którym wskazał, że w dniu 12 kwietnia 2013 roku telefonicznie oraz listem poleconym nadanym w tym samym dniu poinformował skarżącą o konieczności uiszczenia wpisu sądowego w niniejszej sprawie w kwocie 200,00 zł. W dniu 18 kwietnia 2013 roku telefonicznie oraz pisemnie - listem poleconym nadanym w dniu 18 kwietnia 2013 roku skarżąca poinformowała go, że nie dokona wpłaty wpisu sądowego w wysokości 200 zł i rezygnuje ze skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wobec powyższego pełnomocnik wniósł "o wydanie postanowienia kończącego postępowanie w sprawie i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w wysokości 240 zł plus VAT, oświadczając, iż koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części". Do pisma procesowego pełnomocnik załączył kopie zawiadomienia z dnia 12 kwietnia 2013 roku skierowanego do skarżącej o obowiązku uiszczenia wpisu sądowego wraz z potwierdzeniem nadania oraz oświadczenie skarżącej z dnia 18 kwietnia 2013 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270)- (zwaną dalej w skrócie - p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). W przypadku nieuiszczenia opłaty sądowej przy wniesieniu pisma do sądu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Natomiast skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w zakreślonym terminie. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych skargi zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 kwietnia 2013 roku, a zatem 7-dniowy termin do wykonania wezwania, rozpoczął swój bieg od dnia 12 kwietnia 2013 roku, a upływał w dniu 18 kwietnia 2013 roku (czwartek). W zakreślonym terminie skarżąca złożyła oświadczenie, że nie dokona wpłaty wpisu. W tej sytuacji wobec nie uzupełnienia braku fiskalnego skargi, skargę należało odrzucić. Odnosząc się natomiast to treści oświadczenia skarżącej z dnia 18 kwietnia 2013 roku, w którym wskazała, że rezygnuje ze skargi do Wojewódzkiego Sądu Aadminsitracyjnego w Łodzi należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wagą nieważności. Należy jednak podkreślić, że skarżący może cofnąć skargę, która została skutecznie wniesiona, czyli taką, która nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W przypadku, gdy skarga zawiera braki sąd skargę odrzuca (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 roku, SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207). W związku z powyższym Sąd uznał, iż skarga zawiera braki fiskalne i nie może zostać skutecznie przez skarżącą cofnięta. Zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie, niż określone w pkt 1 lit. a i b, wynosi 240 zł. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, o czym stanowi § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia. Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Mając zatem powyższe na uwadze, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej orzeczono zaś stosownie do treści art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia. a.ł.