III SA/Łd 107/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – III Wydział w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant: Asystent sędziego Agata Brolik, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę. III SA/Łd 107/09 Uzasadnienie W dniu 26 czerwca 2007 r. zobowiązany – K. A. otrzymał odpisy tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...] i [...] wystawionych przez wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł., obejmujących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za czerwiec, lipiec, za okres od września do grudnia 2001 r., za styczeń i lipiec 2002 r. W dniu 3 lipca 2007 r. K. A. zgłosił zarzuty na postępowanie egzekucyjne, podnosząc, że tytuły wykonawcze wystawione zostały na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...]r. nr [...], doręczonej na niewłaściwy adres, co powoduje, iż decyzja ta nie może zostać uznana za doręczoną i podlegającą wykonaniu. Decyzja została przesłana na jego już nieaktualny adres do doręczeń, ponieważ w dniu 29 sierpnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. został powiadomiony o zmianie adresu zamieszkania (doręczeń). Dodatkowo zobowiązany podkreślił, iż powyższą decyzję odebrała osoba, która ze względu na chorobę obniżającą możliwość świadomego podejmowania działań nie mogła i nie podjęła się skutecznie doręczyć decyzji. Ponadto decyzja ta w dacie wydania dotyczyła zobowiązań podatkowych już przedawnionych, odnosiła się do zaliczek płatnych w ciągu 2001 roku i 2002 roku, które to z upływem roku podatkowego utraciły byt prawny, odrębność prawną i wygasły. W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. wydał postanowienie nr [...], którym stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu. K. A. złożył zażalenie na powyższe postanowienie. W dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydał postanowienie nr [...], w którym stwierdził niedopuszczalność zażalenia z dnia 16 sierpnia 2007 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] r. nr [...]. Ponadto postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził nieważność postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, iż na skutek złożonych zarzutów wierzyciel winien był wydać dwa różne rozstrzygnięcia, tj. postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie złożonych zarzutów (w kwestii zarzutu braku wymagalności dochodzonego obowiązku, z uwagi na przedawnienie się zobowiązania podatkowego) oraz postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł., jako wierzyciel należności pieniężnych od zobowiązanego, nie uwzględnił wniesionych zarzutów w kwestii dotyczącej braku wymagalności dochodzonego obowiązku w związku z przedawnieniem się zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. wskazał, że wobec zobowiązanego wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...] i [...]. Tytuły te wystawiono w oparciu o decyzję Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] r. nr [...], orzekającą o odpowiedzialności za zaległości podatkowe płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych "A." Spółki z o.o. w Ł. Jej doręczenie K. A. nastąpiło w dniu 29.11.2006 r. Zobowiązany wniósł od decyzji odwołanie w dniu 3.01.2007 r., tj. z uchybieniem terminu, a w dniu 28.02.2007 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Na postanowienie to strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23.10.2007 r. sygn. akt l SA/Łd 764/07 oddalił skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. wyjaśnił, że źródłem odpowiedzialności osoby trzeciej jest już istniejący stosunek prawnopodatkowy, którego treścią jest konkretne zobowiązanie podatkowe. Decyzja wydana na podstawie art. 107 ustawy Ordynacja podatkowa nie tworzy nowego zobowiązania podatkowego. Określa ona jedynie podmiot, warunki, czy zakres odpowiedzialności za zobowiązania spółki, a zatem odpowiedzialność ta ma miejsce w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania ciążącego na tym podmiocie. W analizowanej sprawie należność powstała z mocy prawa z chwilą zaistnienia okoliczności, z którymi prawo łączyło powstanie takiego obowiązku. Odpowiedzialność osób trzecich może być orzekana w terminie określonym w art. 118 § 1. Przepis ten stanowi, że nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat Jednakże dochodzenie należności podatkowych wynikających z decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na osoby trzecie, reguluje przepis art. 118 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi 3 lata. Przepisy art. 70 § 2 pkt 1, § 3 i 4 stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi 3 lata. W przedmiotowej sprawie decyzja o przeniesieniu odpowiedzialności na osoby trzecie została wydana w terminie określonym w art. 118 Ordynacji podatkowej, tj. przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa. Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, o której mowa w art. 107 ustawy Ordynacja podatkowa, nie ma charakteru odpowiedzialności samodzielnej, równorzędnej z podatnikiem, lecz ma charakter odpowiedzialności solidarnej z podatnikiem. Przesłanką wystąpienia tej odpowiedzialności jest istnienie zobowiązania podatnika. Zobowiązanie osoby trzeciej jest w stosunku do zobowiązania podatnika zobowiązaniem wtórnym, które nie może występować samoistnie. Oznacza to, że wygaśnięcie zobowiązania podatkowego podatnika (tj. zobowiązania pierwotnego) lub zmniejszenie jego wysokości powoduje wygaśnięcie lub zmniejszenie wysokości zobowiązania osoby trzeciej, wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej tej osoby (tj. zobowiązania wtórnego). Zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczące Spółki z o.o. "A." nie uległy przedawnieniu z uwagi na zastosowanie w toku prowadzonego postępowania środka egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie ustalono, iż: 1. w dniach 24.04.2003r., 18.08.2005r. dokonano skutecznego zajęcia rachunku bankowego we Wschodnim Banku Cukrownictwa Oddział P., 2. w dniu 17.08.2005 r. dokonano skutecznego zajęcia rachunku bankowego w PKO I Oddział w Ł. O dokonanych czynnościach egzekucyjnych, poinformowano spółkę w dniu 25.08.2005r. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł., mając na uwadze regulacje zawarte w art. 118 § 2 oraz art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, należności wynikające z decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności z uwagi na wymagalność zobowiązania podmiotu pierwotnego (tj. spółki "A.") mogą być dalej dochodzone. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł., odnosząc się do kwestii wygaśnięcia zaliczek w podatku dochodowym od osób fizycznych z upływem roku podatkowego wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) podatnicy mają obowiązek deklarować i uiszczać zaliczki miesięczne, a w terminie do złożenia zeznania rocznego deklarować i uiszczać różnicę pomiędzy podatkiem należnym od dochodu wynikającego z zeznania a sumą należnych za dany rok zaliczek, w tym również sumą zaliczek pobranych przez płatników. Zaliczki tracą byt prawny z końcem roku podatkowego dla podatników, którzy zobowiązani są złożyć zeznanie roczne w podatku dochodowym od osób fizycznych. Płatnik w myśl przepisu art. 8 ustawy Ordynacja podatkowa obowiązany jest do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Płatnik nie składa zeznania rocznego i zaliczki te nie tracą bytu prawnego z końcem roku podatkowego. Art. 59 ustawy rozróżnia wygaśnięcie zobowiązań podatkowych podatnika i płatnika. W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono zaistnienia przesłanek z art. 59 § 2, a zarzut w sprawie braku wymagalności dochodzonego obowiązku z uwagi na przedawnienie się zobowiązania podatkowego nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. art. 33 pkt 1 oraz 34 § 1 i § 2 powołanej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organy pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że zgodnie z treścią art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna. O odpowiedzialności osoby trzeciej orzeka organ podatkowy w odrębnej decyzji o charakterze konstytutywnym, po wszczęciu postępowania podatkowego wobec osoby trzeciej, a odpowiedzialność tej osoby powstaje dopiero w momencie wręczenia jej decyzji organu podatkowego. W przedmiotowej sprawie wydanie decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych na osoby trzecie nastąpiło w dniu 23.11.2006 r., a zatem decyzja została wydana w terminie określonym w art. 118 ww. ustawy, tj. przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość. Ponadto zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczące Spółki z o.o. "A." nie uległy przedawnieniu z uwagi na zastosowanie względem Spółki, w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego skutecznego środka egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, mając na uwadze regulacje zawarte w art. 118 § 2 oraz art. 70 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa, iż należności wynikające z decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności z uwagi na wymagalność zobowiązania podmiotu pierwotnego tj. Spółki z o.o."A." mogą być nadal dochodzone. Nie budzi więc wątpliwości, iż decyzja o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych Spółki z o.o. "A." - za okres od 6-07/2001, 9-12/2001, 1/2002 i 7/2002 została wydana przed upływem terminu, o którym mowa w art. 118 § 2 ustawy - Ordynacja podatkowa. Ponadto organ egzekucyjny zastosował skuteczny środek egzekucyjny wobec podmiotu pierwotnego, tj. Spółki z o.o. "A." wobec czego został przerwany bieg terminu przedawnienia, a zatem zarzut w sprawie braku wymagalności dochodzonego obowiązku z uwagi na przedawnienie się zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości ww. Spółki na członka Zarządu K. A. nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił : naruszenie art. 59 § 1 pkt 9 i § 2 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie tych przepisów, nieuwzględnienie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego w wyniku przedawnienia oraz nieumorzenie postępowania egzekucyjnego mimo wygaśnięcia zobowiązania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżący podnosił, jak w zażaleniu, kwestie dotyczące egzekwowania zobowiązania na podstawie decyzji, przenoszącej na niego zobowiązanie podatkowe Spółki, niedoręczonej mu w sposób właściwy. Podnosząc zarzut przedawnienia i wygaśnięcia zobowiązania objętego postępowaniem egzekucyjnym skarżący powołał się na wyrok NSA w Warszawie z dnia 14.12.2005 r. sygn. II FSK 41/05 Lex nr 175856, w którym Sąd stwierdził, iż "Powstanie zobowiązania podatkowego za rok podatkowy oznacza, że z tą chwilą zobowiązanie podatkowe z tytułu zaliczek na podatek traci swój byt prawny, a więc sytuację, w której organ podatkowy nie tylko, że nie może ustalić innej wysokości zaliczek niż zadeklarowane, ale i nie może tych zaliczek egzekwować, gdyż utraciły swój byt prawny. Przypadki wygasania zobowiązań podatkowych z tytułu podatku określone w art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej odnoszą się również do wygasania zobowiązań podatkowych z tytułu zaliczek na podatek. W żadnym razie nie można zasadnie twierdzić, by zaliczka na podatek, jako samoistne świadczenie zobowiązaniowe, wygasło tylko i wyłącznie w przypadkach określonych w art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej." W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Sąd ustalił, iż wyrokiem z dnia 9 czerwca 2009 roku, sygn. akt II FSK 325/08 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2007 roku sygn. akt I SA/Łd 764/07 oddalającego skargę K. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] roku orzekającej o odpowiedzialności za zaległości podatkowe płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów zgłoszonych przez skarżącego. Badając legalność zaskarżonego aktu sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Zgodnie z treścią art. 33 pkt 1 ustawy z z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 36 z 1991r. poz. 161 ze zm.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. W myśl art. 34 § 1 wymienionej ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7,9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 wypowiedź wierzyciela dla organu egzekucyjnego jest wiążąca. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 29 sierpnia 2009 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. W myśl § 2 tegoż artykułu, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za: 1) podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów; 2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych; 3) niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek; 4) koszty postępowania egzekucyjnego. Stosownie do treści art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna,[...]. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 ustawy). W niniejszej sprawie przedmiotem zarzutu skarżącego jest kwestia przedawnienia obowiązku płatności zaległości podatkowej i w związku z tym brak podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Należy zaznaczyć, iż obowiązek uiszczenia zaległości podatkowej został nałożony na skarżącego, jako członka Zarządu "A." Spółki z o.o. w Ł., decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] roku o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych Spółki z o.o. "A". Zgodnie z art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. W myśl art. 118 § 2 przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji, o której mowa w § 1, następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Przepisy art. 70 § 2 pkt 1, § 3 i 4 stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi 3 lata. Stosownie do treści art. 8 Ordynacji podatkowej płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. "A." Spółka z o.o. w Ł. była płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych i nie wykonała obowiązków nałożonych na płatnika mocą art. 8 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa w § 1 lub 2, organ ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku (§ 4 art. 30) . W myśl art. 30 § 6 decyzję, o której mowa w § 4 i 5, organ podatkowy może wydać również po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego. Zasadą jest więc, iż za podatki (zaliczki) niepobrane od podatnika, mimo takiego obowiązku, odpowiada płatnik a nie podatnik. Zgodnie z art. 59 § 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie płatnika lub inkasenta wygasa w całości lub w części wskutek: 1) wpłaty; 2) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku; 3) umorzenia, w przypadkach przewidzianych w art. 67d § 3; 4) przejęcia własności nieruchomości lub przejęcia prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym; 5) przedawnienia; 6) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m. Stosownie do treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny (art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej). W niniejszej sprawie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczące Spółki z o.o. "A." nie uległy przedawnieniu. Wierzyciel wskazał, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zastosowano względem Spółki skuteczny środek egzekucyjny. Zawiadomieniami z dnia 24.04.2003 r. i 18.05.2005 r. o numerach III [...] i [...] doręczonymi Spółce odpowiednio w dniach 28.05.2003 r. i 25.08.2005 r. - organ egzekucyjny skutecznie dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego we Wschodnim Banku Cukrownictwa S.A. O/P., zawiadomieniem z dnia 17.08.2005 r. nr [...] – doręczonym Spółce w dniu 25.08.2005 r. organ egzekucyjny skutecznie dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego PKO l Oddział w Ł. Skarżący powyższego nie kwestionuje. W ocenie Sądu, interpretacja przedstawiona przez stronę skarżącą, że obowiązek płatnika pobrania i wpłacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, który powstał w roku 2001 i w roku 2002 przedawnił się, jest nie do przyjęcia. Takie rozwiązanie byłoby nieuzasadnionym uprzywilejowaniem dłużnika, który przez wiele lat unikał zapłaty należnego zobowiązania. Nie budzi zaś wątpliwości, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która nie płaciła zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych odpowiada członek zarządu. Przy czym nie ma znaczenia, czy skarżący, jako członek Zarządu Spółki przyczynił się do powstania zaległości podatkowej. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego z tytułu zaliczek na podatek, gdyż utraciły one swój byt prawny oraz w związku z powołania się przez skarżącego na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. II FSK 41/05 Lex nr 175856, wskazać należy, iż wyrok ten dotyczy sprawy o innym stanie faktycznym. W powołanym wyroku NSA stwierdził przede wszystkim, że artykuł 53a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa nie stanowi podstawy do egzekwowania zaliczek po zakończeniu roku podatkowego. Zauważyć należy, że art. 53a Ordynacji podatkowej dotyczy niezapłaconych zaliczek przez podatnika. Natomiast w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w stosunku do członka Zarządu Spółki, będącej płatnikiem, która nie regulowała należności podatkowych (zaliczek). Zgodnie zaś z powołanym powyżej art. 30 § 6 decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika organ podatkowy może wydać również po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego. A zatem w tym przypadku można zaliczki egzekwować i brak jest podstaw do stwierdzenia, że utraciły one byt prawny, tak jak w przypadku niezapłaconych zaliczek na podatek przez podatnika. Reasumując sąd uznał, iż skarga K. A. nie jest zasadna. Organy administracji słusznie uznały, iż nie nastąpiło przedawnienie obowiązku uiszczenia zaległości podatkowej. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, iż postępowanie administracyjne dotyczyło jedynie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, a przedmiotem zarzutu była tylko kwestia przedawnienia. Jest to postępowanie "wpadkowe" w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. W związku z czym wierzyciel miał obowiązek wypowiedzieć się jedynie w kwestii przedawnienia, a nie rozstrzygać inne kwestie jak np. niedoręczenie decyzji z dnia 23 listopada 2006 roku, o co wnosił skarżący. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku, Sąd oddalił skargę. e.o.