III SA/Łd 1089/18

Dnia 9 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska, , Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2019 roku sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania S.W. od decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 czerwca 2018 r., działając na podstawie art. 134 zw. z art. 39, art. 391, art. 41, art. 42, art. 43, art. 44, art. 46 § 1, art. 129 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...]kwietnia 2017 r. Starosta [...] przyznał S.W. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 11 kwietnia 2017 r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Decyzja została doręczona stronie w dniu 14 kwietnia 2017 r. za pośrednictwem operatora pocztowego. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez S.W. statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 czerwca 2018 r. wskazując, że po skierowaniu strona nie podjęła zatrudnienia, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 33 ust. 4 ca cyt. Ustawy. Decyzję doręczono na adres: [...] S. 25 za pośrednictwem operatora pocztowego w trybie art. 44 k.p.a. W dniu 4 listopada 2018 r. S.W. złożył za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni i liczy się go od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania (art. 129 § 3 k.p.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z przytoczonych przepisów wynika, że odwołanie dla swojej skuteczności musi być wniesione w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a. lub w terminie określonym w przepisach szczególnych (art. 129 § 3 k.p.a.) oraz, że w przypadku czternastodniowego terminu z art. 129 § 2 k.p.a., bieg jego rozpoczyna się od dnia doręczenia decyzji stronie (ewentualnie ogłoszenia decyzji -- gdy decyzja była ogłaszana). W myśl art. 63 § 1 k.p.a., podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (art. 63 § 2 k.p.a.). Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu (art. 63 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 63 § 3a k.p.a., podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno: 1) być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym, lub uwierzytelniane w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej; 2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru; 3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie. Jeżeli podanie, o którym mowa w § 3a, nie zawiera adresu elektronicznego, organ administracji publicznej przyjmuje, że właściwym jest adres elektroniczny, z którego nadano podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego, a gdy wniesiono je w innej formie i zawiera ono żądanie, o którym mowa w art. 391 § 1 pkt 2, doręczenie pism następuje na adres wskazany zgodnie z § 2, przy czym w pierwszym piśmie poucza się o warunku podania adresu elektronicznego w żądaniu doręczania pism środkami komunikacji elektronicznej (art. 63 § 3b k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący tego zażąda. W przypadku wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego organ jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania przez doręczenie urzędowego poświadczenia odbioru na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny (art. 63 § 4 k.p.a.). Zgodnie z art. 63 § 5 k.p.a., urzędowe poświadczenie odbioru podania wniesionego w formie dokumentu elektronicznego zawiera: 1) informację o tym, że pisma w sprawie będą doręczane za pomocą środków komunikacji elektronicznej; 2) pouczenie o prawie do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o którym mowa w art. 391 § 1d. Stosownie do treści art. 39 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. póz. 106, 138, 650, 1118 i 1629), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W myśl art. 391 § 1 k.p.a., doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków: 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej; 2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny; 3)wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. Zgodnie z art. 391 § 1a k.p.a., organ administracji publicznej może zwrócić się do strony lub innego uczestnika postępowania o wyrażenie zgody na doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego w innych, określonych przez organ kategoriach spraw indywidualnych załatwianych przez ten organ. Organ administracji publicznej może wystąpić o wyrażenie zgody, o której mowa w § 1 pkt 3 lub w § 1a, przesyłając to wystąpienie za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres elektroniczny strony lub innego uczestnika postępowania (art. 391 § 1b k.p.a.). Do wystąpienia, o którym mowa w § 1b, nie stosuje się art. 46 § 3-8 (art. 391 § 1c k.p.a.). Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania zrezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, organ administracji publicznej doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektronicznego (art. 391 § 1d k.p.a.). Stosownie natomiast do treści art. 41 § 1 k.p.a., w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego. W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (art. 41 § 2 k.p.a.). Z treści art. 42 § 1 k.p.a. wynika, iż pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma, zgodnie z art. 42 § 2 k.p.a., mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (...) - art. 43 k.p.a. Odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swym podpisem ze wskazaniem daty doręczenia (art. 46 § 1 k.p.a.). W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona stronie zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego określonymi w art. 39 i w art. 42 k.p.a. Kwestia pozbawienia S.W. statusu osoby bezrobotnej od dnia 23 czerwca 2018 r. na okres 120 dni, została rozstrzygnięta decyzją Starosty [...] z dnia [...] S.W. w dniu rejestracji, tj. 12 kwietnia 2017 r. podał adres zameldowania na pobyt stały, tj. [...] D., S. 25. Nie podał natomiast adresu ePUAP, tylko swój adres email i telefon. W związku z powyższym organ pierwszej instancji nie miał możliwości doręczenia stronie korespondencji zawierającej decyzję Starosty [...] z dnia [...] na adres ePUAP. Nie mógł też skierować korespondencji za pośrednictwem portalu praca.gov.pl albowiem S.W. nie wyraził zgody na doręczanie korespondencji we wskazany sposób. Powyższa decyzja została przesłana na adres zameldowania na pobyt stały. Przesyłka została awizowana po raz pierwszy w dniu 18 lipca 2018 r., a powtórne awizo miało miejsce w dniu 26 lipca 2018 r. zwrot przesyłki do nadawcy nastąpił w dniu 3 sierpnia 2018 r. Strona nie odebrała przesyłki w żadnym ze wskazanych terminów, co oznacza, że stosownie do treści art. 44 k.p.a. należało uznać, że doręczenie zostało dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, tj. w dniu 31 lipca 2018 r. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 14 sierpnia 2018 r. (wtorek). Z akt sprawy wynika natomiast, że odwołanie od powyższej decyzji zostało złożone przez S.W. za pomocą środków komunikacji elektronicznej do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w dniu 4 listopada 2018 r., o godzinie 19:09:24 (niedziela). W dniu 5 listopada 2018 r. odwołanie zostało wydrukowane ze skrzynki ePUAP w wersji papierowej i przekazane na dziennik podawczy Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. Wniesienie odwołania w dniu 4 listopada 2018 r. nastąpiło zatem po upływie ustawowego terminu, który upłynął w dniu 14 sierpnia 2018 r. (wtorek). Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie dotyczące trybu i terminu złożenia środka zaskarżenia. Jednocześnie wraz z odwołaniem skarżący nie złożył prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w trybie określonym w art. 58 i 59 k.p.a. Żaden natomiast przepis prawa nie nakłada na organy administracji publicznej obowiązku informowania o przysługującym prawie do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Samo natomiast złożenie odwołania po terminie nie może być traktowane jako równoznaczne z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności. Termin do wniesienia odwołania jest terminem ustawowym, a więc nie może być przedłużany ani skracany przez organ administracji publicznej, jest terminem procesowym obliczanym według przepisów kodeksu oraz terminem zawitym, którego upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. Konsekwencją wniesienia odwołania po terminie, w sytuacji braku równoczesnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jest obowiązek organu do wydania aktu o którym mowa w art. 134 k.p.a., a więc postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Skuteczne wszczęcie postępowania odwoławczego wymaga bowiem, w świetle art. 129 § 2 i 3 w zw. z art. 134 k.p.a., zachowania ustawowego terminu do wniesienia odwołania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia z powodu rażącego naruszenia jego praw podkreślił, że portal praca.gov.pl jest dodatkową usługą, a rezygnacja z tej usługi w całości lub w części nie powinna powodować zgodnie z regulaminem usługi ujemnych skutków, poza skutkami jakie wynikają bezpośrednio z rezygnacji. Skarżący wskazał, że podanie adresu ePUAP w dniu rejestracji nie było konieczne, ponieważ Powiatowy Urząd Pracy w Ł. znał i dysponował adresem w związku z wcześniejszą korespondencją i nie zwracał się o jego udostępnienie. Po rejestracji, która miała miejsce w dniu 12 kwietnia 2018 r., złożył w dniu 23 kwietnia 2018 r. na https://epuap.gov.pl/wps/myportal. aplikacje/skrzynka kolejne pismo za pomocą środków komunikacji elektronicznej udostępniając tym samym po raz kolejny identyfikator poświadczenia, tj. [...]. Z powyższego adresu organ skorzystał w dniu 25 września 2018 r., co oznacza, że argumentacja organu odwoławczego przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że nie było możliwości wysyłania korespondencji na adres ePUAP jest nieprawdziwa. Ponadto skarżący podał, że nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania, a decyzja została wydana z datą wsteczną, co stanowi naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. Zdaniem skarżącego brak skutecznego powiadomienia o oczekującej na odbiór decyzji spowodował, że nie nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania i tym samy brak podstaw prawnych do złożenia prośby o jego przywrócenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W tym zakresie kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję/postanowienie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U.2018 r. poz. 1302, dalej zwanej: P.p.s.a.) Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Skarga podlega oddaleniu w przypadku braku uzasadnionych podstaw zaskarżenia (art. 151 P.p.s.a.) Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a). Spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości doręczenia skarżącemu decyzji o pozbawieniu go statusu bezrobotnego, a w konsekwencji zachowania terminu do wniesienia odwołania Organ odwoławczy przyjmując za prawidłowe doręczenie decyzji w trybie fikcji doręczenia na adres korespondencyjny uznał, że wniesione odwołanie za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej ePUAP zostało wniesione z uchybieniem terminu. Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia należy wskazać, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a. organ administracji stojąc na straży praworządności, ma obowiązek podjęcia z urzędu lub na wniosek wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje procesowe zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Według art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena czy dana okoliczność została udowodniona następuje na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Podnieść również należy, że doręczenie jest czynnością procesową organu administracji publicznej, wywołującą skutki prawne przewidziane w przepisach K.p.a. Od daty doręczenia rozpoczynają bowiem bieg niektóre terminy do dokonania czynności procesowych, a ponadto doręczenie pisma może wywoływać także inne skutki prawne, w szczególności związanie organu rozstrzygnięciem jest skuteczne od chwili jego doręczenia. W piśmiennictwie przyjmuje się, że instytucja doręczeń urzeczywistnia zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, bowiem umożliwia stronie zapoznanie się z czynnościami organu i innych uczestników postępowania albo uczestniczenie w tych czynnościach (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz wyd. Zakamycze, Kraków 2000 r., s. 321). Przyjmuje się też, że K.p.a. wprowadza zasadę oficjalności doręczeń. Ustawowy obowiązek dokonywania wszelkich doręczeń z urzędu spoczywa na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Zasada ta znajduje zastosowanie w każdym postępowaniu, niezależnie od jego struktury podmiotowej. Zapewnia organowi administracyjnemu stanowczy wpływ na sam tok postępowania, służy także zrównaniu w tym zakresie pozycji prawnej podmiotów uczestniczących w postępowaniu. Strony i inni uczestnicy postępowania ani nie muszą składać osobnych wniosków lub żądań co do doręczania im pism, ani nie muszą dowiadywać się w siedzibie organu, czy jest jakieś pismo do odebrania w ich sprawie. Nieprawidłowe, czyli niezgodne z przepisami K.p.a. doręczenie pisma, od którego rozpoczyna bieg termin procesowy, należy uznać za naruszenie zasady oficjalności doręczeń pism, mogące spowodować pozbawienie strony możliwości obrony swych praw. Prawidłowość postępowania organu w tym zakresie podlega także kontroli ze strony sądu administracyjnego. Niezgodne z przepisami postępowania administracyjnego doręczenie pisma (decyzji, postanowienia) może być uznane przez Sąd w konkretnych okolicznościach sprawy za pozbawione znaczenia prawnego i uzasadniające stwierdzenie, że do doręczenia doszło w innej dacie, niż to przyjmuje organ, albo że w ogóle nie doszło do doręczenia. Wynika to z obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady, że decyzja administracyjna (postanowienie) wywiera skutki prawne od daty jej doręczenia lub ogłoszenia. Powyższe uwagi skłaniają do wniosku, że doręczenie rozstrzygnięć organów administracji publicznej, powinno następować z datą pewną, potwierdzoną osobiście przez adresata decyzji (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. I OSK 448/16, LEX nr 2297205). W ocenie Sądu, wniesienie odwołania aktualizuje ciążący na organie odwoławczym obowiązek ustalenia, czy zostało ono wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. To zaś wymaga uprzedniego ustalenia, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie w terminie, od którego należy liczyć spełnienie warunku zachowania terminu. Zgodnie z art. 39 K.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529 oraz z 2015 r. poz. 1830), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Z kolei stosownie do art. 391 § 1 K.p.a., doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków: 1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej; 2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny; 3)wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. W doktrynie przyjmuje się, że złożenie podania do elektronicznej skrzynki podawczej automatycznie powoduje, że wszelkie doręczenia będą dokonywane do tej strony w formie elektronicznej (Chróścielewski Wojciech (ted.), Kmieciak Zbigniew, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 391) W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga, że istotnie skarżący złożył 11 kwietnia 20917 r. wniosek o rejestrację za pomocą portalu praca.gov.pl i wskazał do powiadomień (e-mail oraz numer telefonu). Z akt administracyjnych wynika, że nie wyraził zgody na otrzymywanie korespondencji za pomocą portalu praca gov.pl. Nie można jednak pomijać faktu, że na potrzeby tejże rejestracji skarżący w dniu 10 kwietnia 2017 r, przedłożył świadectwo pracy poprzez elektroniczną skrzynkę podawczą ePUAP. Należy również w tym miejscu podkreślić, że w czerwcu i lipcu 2017 r. wszelka korespondencja ( w tym m.in. decyzja PUP w Ł. w sprawie nienależnie pobranego świadczenia) była kierowana do skarżącego za pomocą ePUAP-u. Również za pomocą ePUAP-u skarżący złożył odwołanie i co istotne również tą drogą otrzymał zaskarżone postanowienie Wojewody [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Dodatkowo analiza załączonego przez organ do akt sprawy wydruku wniosku złożonego za pomocą portalu praca.gov.pl w zakresie "Zgoda na powiadomienia/kontakt" wskazuje na to, że w polu "Zgoda na otrzymywanie powiadomień z Urzędu" skarżący wyraził zgodę na otrzymywanie powiadomień e-mail na wskazany adres oraz sms-ów na podany numer telefonu. Tą drogą miał otrzymywać wiadomości od pracowników urzędu, powiadomienia o wizycie w urzędzie, powiadomienia o ofertach pracy. Godzi się w tym miejscu podkreślić, że mimo takich ustaleń zawiadomienie z dnia 12 kwietnia 2017 r. o koniecznej wizycie w Urzędzie w dniu 5 maja 2017 r, organ wysłał pocztą. Wobec powyższego w okolicznościach przedmiotowej sprawy można uwzględnić argumentację skarżącego, że dlatego przy rejestracji w kwietniu 2017 r. nie wyraził zgody na doręczanie mu korespondencji przez portal praca.gov.pl ponieważ organ dysponował jego adresem ePUAP w związku z wcześniejszą korespondencją i z tego powodu nie zwracał się o jego udostepnienie. Fakt, iż organy przekazywały dotychczas skarżącemu korespondencje za pośrednictwem ePUAP potwierdzają akta administracyjne. Słuszne są również zarzuty skarżącego, że organ nie kontaktował się z nim w sposób ustalony we wniosku o rejestrację. Tym samym stanowisko organu, że skarżący prawidłowo otrzymał decyzję o pozbawieniu go statusu bezrobotnego na podstawie art. 44 § 4 K.p.a. tj. w trybie fikcji doręczenia jest co najmniej przedwczesne. Bezsporne wyjaśnienie kwestii prawidłowości doręczania skarżącemu korespondencji determinuje prawidłowość przekazywania przez organ bezrobotnemu decyzji. W ocenie Sądu w okolicznościach przedmiotowej sprawy (rejestracja przez portal praca.go.pl, przesłanie koniecznego do rejestracji świadectwa pracy w systemie ePUA, znany i wykorzystywany przez PUP w Ł. w dotychczasowej korespondencji adres skarżącego w systemie ePUAP) wskazujących na przeważający sposób wykorzystywania w korespondencji ze skarżącym środków komunikacji elektronicznej obowiązkiem organu było jednoznaczne ustalenie ze skarżącym sposobu doręczania mu korespondencji. Jeszcze raz należy podkreślić, że rezygnacja z otrzymywania korespondencji przez konto praca.gov.pl nie przekreślała możliwości przekazywania skarżącemu korespondencji na znany i dotychczas wykorzystywany organowi adres ePUAP. Zgodnie z art. 9 k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, wątpliwości budzi zachowanie organu, który znając adres elektroniczny w systemie ePUAP skarżącego i wysyłając mu za jego pośrednictwem korespondencję w przedmiotowej sprawie twierdzi, że takiej wiedzy nie miał co uzasadniało doręczenie decyzji organu I instancji drogą pocztową i przyjęcie jej doręczenia w trybie fikcji doręczenia w oparciu o art. 44 § 4 K.p.a. Jeszcze raz należy podkreślić, że na potrzeby tej konkretnej sprawy skarżący w dniu 10 kwietnia 2017 r, przedłożył świadectwo pracy poprzez elektroniczną skrzynkę podawczą ePUAP, następnie 11 kwietnia 20917 r. złożył wniosek o rejestrację za pomocą portalu praca.gov.pl i wskazał do powiadomień (e-mail oraz numer telefonu). Jak twierdzi zrezygnował z przekazywania mu pism poprzez portal praca.gov.pl uznając, że organ będzie to czynił tak jak do tej pory poprzez elektroniczną skrzynkę podawczą ePUAP. Wprawdzie przesłanie świadectwa pracy poprzez elektroniczną skrzynkę podawczą ePUAP nie jest równoznaczne ze złożeniem podania i nie wyczerpuje przesłanki z art. 391 § 1 pkt 1 K.p.a., tym niemniej takie zachowanie skarżącego powinno wzbudzić wątpliwości organu co do intencji skarżącego w zakresie doręczania mu korespondencji urzędowej, tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy istotnie dotychczas organy prowadziły wymianę korespondencji ze skarżącym za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP, co najmniej od 2015 r. Należy również podkreślić, że stanowisko organu prezentowane w zaskarżonym postanowieniu jest niespójne i niekonsekwentne również w kontekście faktu, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego zostało doręczone przez ePUAP. Na marginesie sprawy należy podnieść, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się również wcześniejsza korespondencja Wojewody doręczana za pomocą ePUAP-u. Reasumując istota uchybienia w zakresie prawidłowego doręczenia skarżącemu decyzji ma fundamentalne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W skardze S.W. kwestionuje fakt prawidłowości doręczenia mu decyzji za pośrednictwem poczty, podkreślając, że jego adres ePUAP był organowi znany i wykorzystywany do przekazywania mu korespondencji. Zatem w niniejszej sprawie, to przede wszystkim wyjaśnienie - ustalenie kwestii sposobu doręczania skarżącemu korespondencji, do czego zobowiązuje organ art. 7,8, 9 i 77 K.p.a., ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Jak wskazał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 9 sierpnia 2018 r. w sprawie sygn.akt III SAB/Kr 35/18 "Próba doręczenia decyzji w sposób tradycyjny, tj. pocztą w sytuacji, gdy adresat żąda doręczenia w formie elektronicznej, skutkuje tym, że wobec nieodebrania przesyłki, organ nie może powołać się na fikcje doręczenia (podwójnie awizowana przesyłka) wynikającą z art. 44 § 4 Kk.p.a."(LEX nr 2537989). W okolicznościach przedmiotowej sprawy wskazane wyżej uchybienia powodują, że zaskarżone postanowienie nie może pozostać w obrocie prawnym. Jeszcze raz należy podkreślić, że nieprawidłowe, czyli niezgodne z przepisami K.p.a. doręczenie pisma, od którego rozpoczyna bieg termin procesowy, należy uznać za naruszenie zasady oficjalności doręczeń pism, mogące spowodować pozbawienie strony możliwości obrony swych praw. Godzi się w tym miejscu przypomnieć, że w przedmiotowej sprawie dotyczy to doręczenia decyzji pozbawiającej skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni z uwagi na niepodjęcie pracy do której został skierowany, co skarżący kwestionuje. Reasumując należy stwierdzić, że w sprawie organ dopuścił się naruszenia przepisów art.: 7, 8, 9, 77 § 1 i 80 w zw. z art. 391K.p.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powtórnie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni powyższą ocenę prawną i przeanalizuje zgromadzone w sprawie dokumenty, w kontekście prawidłowości doręczania skarżącemu korespondencji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. k.ż.