III SA/Łd 1090/18

Dnia 24 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, , Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy postanowienie wierzyciela – Wójta Gminy [...] z [...] o uznaniu za niezasadne zarzutów zgłoszonych przez S. W. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. na podstawie tytułu wykonawczego z [...]. Na powyższe postanowienie S. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu. W myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że przepis ten wyłącza spod kognicji sądów administracyjnych kontrolę legalności postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przepis art.3 §2 pkt.3 p.p.s.a. w takim brzmieniu obowiązuje od dnia 15 sierpnia 2015r. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów, dotyczy zatem sprawy nie objętej właściwością sądu administracyjnego i na mocy powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. W postanowieniu organu odwoławczego znajduje się błędne pouczenie o możliwości jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Należy przy tym wyjaśnić, że wykluczenie możliwości sądowej kontroli postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie pozbawia jednak strony skutecznej ochrony swoich praw, lecz możliwość uzyskania tej ochrony przenosi na późniejszy etap postępowania. Incydentalny charakter postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela zadecydował o uznaniu zasadności kontroli tego rodzaju aktu w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (por. postanowienia NSA: z 8 sierpnia 2017 r., II OSK 1897/17; z 8 grudnia 2017 r., II OSK 3098/17; z 8 lutego 2018 r., II OSK 141/18; z 12 lipca 2018 r., II OSK 1979/18; z 29 sierpnia 2018 r., II OSK 2128/18). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego złożonego w dniu rozprawy o jej odroczenie na czas nieokreślony(k.26). Należy zaznaczyć, że wniosek ten został złożony w formie dokumentu elektronicznego i nie został podpisany własnoręcznie przez S. W. a więc zawiera brak formalny. Podkreślić należy, że skarżący wiedział, że wszelkie pisma składane do sądu administracyjnego muszą być własnoręcznie podpisane gdyż składał je wcześniej w postaci elektronicznej (skarga, pismo z 20 marca 2019r.) i był wzywany do ich podpisania wraz z odpowiednim pouczeniem. Mimo to kolejne pismo – wniosek z 23 kwietnia 2019r. nie został podpisany przez skarżącego. Nawet jednak gdyby S. je podpisał to i tak jego wniosek nie zasługiwałby na uwzględnienie. We wniosku jako przyczynę odroczenia rozprawy wskazano bowiem to, że Urząd Skarbowy w Ł. nie doręczył skarżącemu pełnej dokumentacji w postaci elektronicznej jakiej on żądał. Zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. nie jest stroną w sprawie i nie wiadomo jakich dokumentów żądał skarżący od organu a jakie mu doręczono. Nie można zatem sprawdzić wiarygodności informacji zawartej we wniosku. Nadto niniejsza sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W związku z czym sąd nie uwzględnił wniosku S. W. o odroczenie rozprawy na czas nieokreślony. a.k.