III SA/Łd 1150/13

Dnia 11 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 roku sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Zakładu Pracy Chronionej w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za kwiecień, czerwiec, sierpień wrzesień, październik i listopad 2008 roku postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 29 października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Zakładu Pracy Chronionej w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące kwiecień, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2008 r. w wysokości 2470 zł oraz umorzenia zobowiązania w podatku akcyzowym za okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2007 r. oraz w miesiącach styczeń, luty, marzec, maj, lipiec i grudzień 2008 r. Jako podstawę określenia zobowiązania organ wskazał sprzedaż na terytorium kraju wyrobów akcyzowych Venol dodatek do oleju napędowego oraz Venol dodatek do benzyny. Zaskarżona decyzja wydana została m.in. na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1 i 2 pkt 1, art. 13 ust.1 i art. 65 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.) oraz art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r., nr 108, poz. 626 t.j.). W skardze strona zarzuciła zastosowanie błędnej wykładni prawa polegającej na przyjęciu, że z brzmienia przepisu art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004 r. wynika objęcie opodatkowanie podatkiem akcyzowym wyrobów w postaci dodatków do paliw silnikowych, które nie mają cech paliwa oraz przyjęciu, że dodatki do paliw zostały zawarte w klasyfikacji wyrobów akcyzowych jako pozostałe wyroby wymienione w art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z uwagi na kryterium przeznaczenia i sposób użycia. Zdaniem skarżącej, organy również nieprawidłowo zastosowały wskazany przepis w związku z poz. 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego poprzez wadliwe uznanie, że wyroby Venol są dodatkami do paliw w rozumieniu ww. przepisów i podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym według stawki 1.882 zł/1000 l. Zarzucono także bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie zastosowanie mają bezpośrednio przepisy art. 2 ust. 3 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę z dnia 28 października 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 punkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) – dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest prawidłowość dokonanej przez skarżącą Spółkę klasyfikacji wyrobów Venol dodatek do oleju napędowego i Venol dodatek do benzyny. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w [...], strona wadliwie zaklasyfikowała wskazane wyroby do kodu CN 381190, bowiem są to wyroby akcyzowe w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym. Organ wskazał, że środki te, jako przeznaczone do czyszczenia i konserwacji układów paliwowych i do utrzymania ich w czystości oraz zapobiegające korozji, bez względu na symbol PKWiU i kod CN są w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym paliwem silnikowym. W toku rozpoznawania przedmiotowej skargi Sąd z urzędu ustalił, że skarżąca Spółka wnosiła również skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży na terytorium kraju wyrobów Venol za okres od sierpnia do grudnia 2007 r. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. III SA/Łd 980/12 Sąd oddalił skargę Spółki. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że brzmienie art. 62 ust. 1 pkt 2 jest jednoznaczne, co pozwala uznać, że wyroby przeznaczone do użycia lub oferowane na sprzedaż lub używane jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, bez względu na symbol PKWiU i kod CN są w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym paliwem silnikowym. Sąd podkreślił, że ani organy ani Sąd nie podważają twierdzenia, że produkowane przez skarżącą wyroby nie mają właściwości pędnych, jednak ta okoliczność nie ma znaczenia dla prawidłowej klasyfikacji tych wyrobów. W ocenie Sądu wystarczającym jest fakt, że są to produkty dodawane do paliwa, czyli przeznaczone jako dodatek do paliwa. Wyrok ten nie jest prawomocny, bowiem w dniu 7 maja 2013 r. strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną. Sprawa oznaczona jest sygn. I GSK 805/13 i oczekuje na wyznaczenie terminu rozprawy. W tak ustalonym stanie faktycznym należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od rozstrzygnięcia, jakie zapadnie w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 980/12 na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej do wyroku z dnia 22 lutego 2013r. Zauważyć bowiem należy, że stan faktyczny i prawny rozpoznawanej sprawy jest identyczny jak w sprawie III SA/Łd 980/12, która dotyczy wcześniejszych okresów podatkowych. Dopóki zatem nie zostanie wydany przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrok na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej, zasadnym jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w rozpoznawanej sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. Dodatkowo należy podkreślić, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko Sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (vide: postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygnięcie W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji. b.a.