III SA/Łd 1163/11

Dnia 21 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant ref. staż. Bartosz Adamus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2012 roku sprawy ze skargi B. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania w sprawie skierowania na badania psychologiczne 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. B. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wnioskiem z dnia [...] B. D. zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] nr [...] o skierowaniu na badania psychologiczne. Skarżący podniósł, że postępowanie administracyjne toczyło się bez jego udziału, do chwili obecnej organ nie wydał w tej sprawie żadnego rozstrzygnięcia w formie przewidzianej przez k.p.a., wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne nie znane w dniu wszczęcia postępowania w postaci pisma Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] oraz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], wskazał na przyczyny wymienione w art. 145 § 1 pkt 4, 5 k.p.a. Decyzją z dnia [...] Komendant Miejski Policji w P. odmówił wznowienia postępowania. Na skutek odwołania strony organ drugiej instancji uchylił decyzję z dnia [...] o odmowie wznowienia, zalecając wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania oraz zbadanie, czy został zachowany termin z art. 148 § 1 k.p.a. oraz czy we wniosku wskazane są podstawy wznowienia. Ponownie rozpoznając sprawę postanowieniem z dnia [...] Komendant Miejski Policji w P. na podstawie art. 149 § 1 i § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, 5 k.p.a. w związku z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym wznowił postępowanie. Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Miejski Policji w P. po rozpatrzeniu wniosku o wznowienie postępowania odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] nr [...] o skierowaniu na badania psychologiczne. W uzasadnieniu wskazano, że ostateczną decyzją z dnia [...] Komendant Miejski Policji w P. skierował B. D. na badania psychologiczne z powodu przypisania 26 punktów karnych. Organ wyjaśnił, że B. D. zarzuca, że postępowanie administracyjne toczyło się bez jego udziału, do chwili obecnej organ nie wydał w tej sprawie żadnego rozstrzygnięcia w formie przewidzianej przez k.p.a., wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne nie znane w dniu wszczęcia postępowania w postaci pisma Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] oraz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. Organ I instancji wskazał, że decyzja z dnia [...] została doręczona B. D. w dniu [...] poprzez placówkę pocztową, co potwierdza znajdujące się również w aktach sprawy "potwierdzenie odbioru". Ponadto do podania o wznowienie dołączone są skany: zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z [...] oraz protokół zaznajomienia strony z materiałami postępowania z dnia [...., gdzie strona kwestionuje przypisanie 14 pkt karnych. Zdaniem organu trudno uznać, iż postępowanie toczyło się bez udziału skarżącego i nie wydano decyzji administracyjnej. Termin do złożenia wniosku przez B. D. o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. upłynął w dniu [...], co oznacza, iż wniosek o wznowienie, został złożony po terminie przewidzianym w art. 148 § 2 k.p.a. (miesiąc od doręczenia decyzji). Nowe okoliczności (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.) wskazane przez skarżącego to pismo Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] skierowane do strony stwierdzające, że w okresie 2007 – 2009 nazwą obowiązującą było N., postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] dotyczące sprostowania omyłki pisarskiej. Mają one wskazywać na niemożność popełnienia przez stronę wykroczenia w dniu [...]. Porównanie daty wydania decyzji oraz dat wydania "nowych dowodów", wskazanych przez stronę świadczy, iż ze względów wyłącznie formalnych nie mogą one stanowić podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż nie istniały w dniu wydania decyzji, tj. w dniu [...] ponieważ powstały później. Ponadto postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] dotyczy sprostowania omyłki pisarskiej nazwy miejscowości dotyczącego innego postępowania administracyjnego, a mianowicie cofnięcia uprawnień do kierowania prawa jazdy. Organ I instancji zauważył również, że Komendant Miejski Policji wydając ostateczną decyzję z dnia [...] o skierowaniu na badania psychologiczne z powodu przypisania 26 pkt karnych był związany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...], sygn. akt [...], który stwierdzał popełnienie przez stronę wykroczenia z art. 97 k.w. w miejscowości C., gdyż zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe (wyrok karny) sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W ocenie organu nie można zatem przyjąć kwestionowania przez stronę w niniejszym postępowaniu administracyjnym faktu dopuszczenia się przez B. D. wykroczenia drogowego wyłącznie z powodu omyłkowo użytej nazwy miejsca popełnienia wykroczenia w prawomocnym wyroku sądowym (C. – N.). Nie zmienia to faktu dopuszczenia się przez stronę wykroczenia drogowego, a w konsekwencji przypisania stronie 14 pkt karnych. Organ administracyjny nie jest uprawniony do podważania prawomocnego wyroku sądowego, co do faktu skazania za wykroczenie. Tylko i wyłącznie zastosowanie przepisów procedury karnej przed sądem karnym może spowodować ewentualną zmianę takiego wyroku. Ponieważ wyrok ten pozostaje niezmieniony - nie zachodzą również podstawy wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W odwołaniu B. D. zarzucił naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych. Podniósł, że Sąd Rejonowy w L. XV Wydział Grodzki w dniu [...], wydał orzeczenie nakazowe sygn. akt [...] skazując go za wykroczenia drogowe. Wyrok ten nigdy nie został mu przysłany w żadnym trybie, w tym zastępczo, a stwierdzono jego prawomocność. Wyrok zawiera poważny błąd uniemożliwiający jego wykonanie bez wydania przynajmniej postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Wykroczenia miał dokonać w dniu [...] w miejscowości "C.", której nie ma w wykazie spisu administracyjnego Rzeczypospolitej, jak również w nazewnictwie w systemie TERYT stosowanym przez Główny Urząd Statystyczny. Okoliczności o braku nazwy miejscowości zostały jednoznacznie ujawnione dopiero w dniu [...] w piśmie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. W niezwłocznym w terminie 30 dni od powzięcia informacji o nowych okolicznościach skierował wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji błędnie interpretuje art. 148 § 2 k.p.a., iż termin na wniesienie wznowienia postępowania upłynął z dniem [...]. W toku postępowania administracyjnego powinny zostać wyjaśnione wszystkie podnoszone przez niego okoliczności. Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy, potwierdza fakt przekroczenia przez B. D. w okresie od [...] do [...] liczby 24 punktów. Powyższe wskazuje na ziszczenie się przesłanek dla skierowania strony na badania psychologiczne. Zgodnie bowiem z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany w drodze decyzji przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Dla sprawy istotne znaczenie ma fakt przekroczenia liczby punktów określonych przez przytoczone przepisy. Liczba punktów wpisana do ewidencji kierowców zgodna jest z obowiązującymi przepisami. Na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenia zostaną stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym. Podnoszone przez stronę nieprawidłowości dotyczą odrębnego postępowania sądowego sygn. akt [...], w wyniku którego zapadł wyrok, który uprawomocnił się w dniu [...] Na podstawie tego wyroku organ prowadzący ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego zobowiązany był dokonać wpisu ostatecznego. Naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniu [...] polegało na wyprzedzaniu na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi oraz niestosowaniu się do znaku P-4 (linia podwójna ciągła) i za te naruszenia zostały przypisane punkty. Wymieniona w wyroku nakazowym z dnia [...] nazwa miejscowości "C.", pomimo obowiązującej nazwy "N." nie ma wpływu na prawomocność wydanego wyroku, a tym samym na przypisane punkty. Wskazana przez stronę nieprawidłowość wynikająca z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych nie mogła mieć wpływu na wydaną decyzję. Z otrzymanego pisma Dyrektora Departamentu Administracji Publicznej MSWiA z dnia [...] wynika, że do końca 2010r. na terenie gminy S. obowiązywała nazwa N., a na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] w sprawie ustalenia, zmiany i zniesienia urzędowych nazw niektórych miejscowości oraz ustalenia nazw niektórych obiektów fizjograficznych zniesiono nazwę wsi N. i ustalono nazwy dla dwóch nowych jednostek osadniczych: C., wieś i N., wieś. Strona niezwłocznie wniosła podanie o wznowienie postępowania, niemniej jednak dowody, na które powołuje się strona nie istniały w dniu wydania decyzji. Dowody te nie mają istotnego znaczenia dla postępowania w sprawie skierowania na badania psychologiczne w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż przypisanie punktów następuje tylko i wyłącznie na podstawie prawomocnych wyroków sądu, mandatów karnych albo orzeczeń dyscyplinarnych w sprawie naruszeń rozpatrywanych w postępowaniu dyscyplinarnym. W skardze na powyższą decyzję B. D. wniósł o jej uchylenie w całości jako rażąco naruszającej prawo materialne i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że składając wniosek o wznowienie postępowania wskazał w załącznikach na nowe fakty i okoliczności, które istniały, a nie były znane w dniu wydania decyzji. Nowymi okolicznościami podnoszonymi we wniosku o wznowienie postępowania było ustalenie w dniu [...] przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że brak jest miejscowości na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, w której miał popełnić wykroczenia wskazane we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji prawa jazdy. Ów wniosek zawiera jeszcze inne miejscowości, w których [...] nie przebywając w tych miejscach miał popełnić dwa wykroczenia (w C. i L.) i w związku z tym przypisano mu 14 punktów karnych. Organ odwoławczy błędnie stwierdza, że skoro w wyroku jest nazwa miejscowości nieistniejąca, to może on posługiwać się taką nazwą również w trybie administracyjnym. Na etapie postępowania powinno się wystąpić do sądu, który powinien przynajmniej wydać postanowienie o sprostowaniu wyroku. Jednak organ prowadzący postępowanie nie zwrócił się do sądu z takim wnioskiem. Z uwagi na brak postanowienia o sprostowaniu wyroku sądu doszło do obrazy prawa materialnego i proceduralnego, a w szczególności art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych. Nie jest w stanie odnieść się do tego, jakim wyrokiem dysponuje Komendant Wojewódzki Policji w [...]w jego sprawie, ponieważ w dniu w dniu 29 września 2010r odmówiono mu wglądu w akta. Skarżący ponownie zakwestionował okoliczność doręczenia mu wyroku dotyczącego wykroczeń popełnionych w dniu [...] oraz jego uprawomocnienia się. Zarzucił, że organ pierwszej instancji w toku pierwszego postępowania i obecnego nie zwrócił się do sądu w celu zweryfikowania, czy orzeczenie jest nieprawomocne. O nieistnieniu prawomocnego wyroku może świadczyć to, że kiedy zwrócił się do wskazanego sądu o wyjaśnienie, okazało się ostatecznie, iż nie figuruje w tym sądzie, jako obwiniony. Wskazana przez organ odwoławczy inna miejscowość N., która nie jest zawarta w wyroku, ale jednak sugerująca, że tam mogło dojść do wykroczeń z dnia [...] i za nie skazał go sąd jest chybiona, ponieważ miejscowość ta jest znajduje się w obszarze właściwości Sądu Rejonowego w C., a nie w L. Skarżący powołał się nadto na brak dokumentów świadczących o tym, że przyznał się do wykroczeń z dnia [...] oraz stwierdził, że nie popełnił wkroczeń. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. W wykonaniu postanowienia Sądu z dnia [...] wydanego na rozprawie, pełnomocnik skarżącego podtrzymał sformułowany w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy art. 6 ust. 2 ustawy o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych poprzez jego niezastosowanie oraz całość zawartej w skardze argumentacji. Zarzucono również naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób wadliwy, bowiem organ II instancji nie odniósł się do wskazywanej przez skarżącej podstawy wznowienia polegającej na niebraniu przez niego bez swojej winy udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną oraz art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 268 a k.p.a. poprzez niewskazanie w decyzji podstawy prawnej upoważnienia, w oparciu o które Kierownik Sekcji ds. Wykroczeń i Przestępstw w Ruchu Drogowym podpisał zaskarżoną decyzję oraz poprzez niewykazanie jakimkolwiek dokumentem tego upoważnienia. Co do terminu wynikającego z treści art. 148 § 1 k.p.a. pełnomocnik skarżącego wskazał, że został on zachowany, bowiem z pisma MSWiA z dnia 20 stycznia 2011 r. skarżący dowiedział się o nieistnieniu nazwy miejscowości a podanie o wznowienie wniósł w dniu 10 lutego 2011 r. Pełnomocnik wniósł o przyznanie 150% kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. W piśmie z dnia [...] pełnomocnik organu wniosła o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego z powodu wykonania badań przez skarżącego w dniu [...], z ostrożności procesowej o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga B. D. jest niezasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 powoływanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Stosownie natomiast do art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem rozpoznania Sądu była decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] nr [...] sprawie skierowania na badania psychologiczne. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja oraz decyzja pierwszoinstancyjna wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego ani prawa procesowego w stopniu uzasadniającym konieczność ich uchylenia. Wznowienie postępowania administracyjnego – jako szczególny rodzaj procedury umożliwiającej, w przypadkach prawem przewidzianych (art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. – Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), wzruszenie ostatecznych indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej – składa się z dwóch etapów. W pierwszym organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych, co – w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony – oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia postępowania pochodzi od osoby mającej czynną legitymację procesową, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 k.p.a. a także, czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Jeżeli wstępne postępowanie wyjaśniające wykaże, że żądanie wznowienia postępowania pochodzi bezspornie (w sposób niebudzący wątpliwości) od osoby nie mającej (nie mogącej mieć) przymiotu strony w danym postępowaniu, albo że wniosek został złożony po upływie ustawowych terminów, albo wnioskodawca – mimo stosownego wezwania przez organ administracji – nie podał ustawowej przyczyny wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje decyzję odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.). Gdy nie zaistnieje żadna z wymienionych okoliczności, organ ten wznawia postępowanie administracyjne w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). W drugim etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania przechodzi do badania przyczyn wznowienia a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie podejmuje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a., tj. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z przywołanych unormowań wynika, że w pierwszym etapie organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania nie analizuje przyczyn wznowienia, gdyż jego kompetencje w tej fazie proceduralnej sprowadzają się jedynie do ustalenia, czy wnioskodawca wskazał przynajmniej jedną z ustawowych przyczyn uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych. Powinność zbadania przyczyn wznowienia aktualizuje się dopiero w drugim etapie postępowania, a więc po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Odnosząc poczynione uwagi do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Komendant Miejski Policji w P. zasadnie wydał postanowienie z dnia [...] o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...]. Stanowiło to podstawę do kolejnego etapu postępowania, jakim było merytoryczne rozważenie przesłanek wznowienia postępowania. W podaniu o wznowienie skarżący zarzucił, że postępowanie prowadzone było bez jego udziału i ujawniły się nowe okoliczności nieznane w chwili wszczynania postępowania. Z akt administracyjnych wynika jednak, że skarżący brał udział w przedmiotowym postępowaniu. Zawiadomieniem z dnia [...] poinformowano skarżącego o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie skierowania na badania psychologiczne. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że skarżący odebrał osobiście to zawiadomienie w dniu [...] Dodatkowo zauważyć należy, że skarżący podpisał protokół zaznajomienia strony z materiałami postępowania w dniu [...] (akta administracyjne). Nowe okoliczności według skarżącego mają wynikać z postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] prostującego decyzję z dnia tego organu z dnia [...] nr [...] oraz pisma Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], z którego wynika, że do końca 2010 r. na terenie gminy S. obowiązującą nazwą miejscowości była nazwa "N.". Zdaniem Sądu nie jest to nowa okoliczność ani nowy dowód, o których stanowi przepis art. 145 § 1 punkt 5 k.p.a., a jedynie błąd pisarski. Z powyższego wynika, że skarżący w trybie wznowienia postępowania kwestionuje prawidłowość postępowania przed sądem karnym, co do popełnienia wykroczenia. Przypomnieć należy, że wyrokiem nakazowym z dnia [...]sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w L. XV Wydział Grodzki uznał B. D. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 97 k.w., popełnionego w dniu [...] w miejscowości C.. Z akt administracyjnych wynika, że wyrok ten jest prawomocny od dnia [...]. Podnoszone przez skarżącego okoliczności mogłyby stanowić ewentualnie podstawę do wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem z dnia [...] i być podnoszone w tamtym postępowaniu. Dopiero wzruszenie tego orzeczenia mogłoby hipotetycznie stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] określoną w przepisie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Wyjaśnić również należy, że organy administracji nie mają możliwości znajdującej oparcie w przepisach prawa kwestionowania prawomocnego wyroku sądu karnego z dnia [...] bowiem są tym orzeczeniem związane. Jednocześnie, już na marginesie zauważyć wypada, że skarżący dopuścił się popełnienia wykroczenia z art. 97 k.w. i ta okoliczność nie jest kwestinowana, natomiast w wyroku z dnia [...] wskazanie nazwy miejscowości stanowiło błąd pisarski. A zatem nie można przyjąć, że skarżący faktycznie tego wykroczenia nie popełnił. Zdaniem Sądu w tym składzie brak było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 punkt 5 k.p.a., zasadnie zatem organ administracji odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej z dnia 4 sierpnia 2008 r. Sąd uznał za niezasadne zarzuty zwarte w piśmie pełnomocnika z dnia [...] Jak wynika bowiem z nadesłanych przez organ administracji dokumentów – decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] upoważnił m.in. podinspektora A. S. Kierownika Sekcji WRD KWP w [...] do wydawania decyzji administracyjnych w sprawie skierowania badania lekarskie i badania psychologiczne (k. 78). Zatem uznać należy, że decyzja organu II instancji z dnia [...] została podpisana przez osobę upoważnioną do jej wydania. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi bowiem logiczna i spójną całość, a wnioski w nim zawarte znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Z uzasadnienia wynika, że organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji, który stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego trudno uznać, że postępowanie toczyło się bez jego udziału, skoro sam do podania o wznowienie załączył skany zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] oraz protokołu zaznajomienia strony z materiałami postępowania z dnia [...]. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika organu zawartego w piśmie dnia [...] o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego Sąd uznał, że nie zasługuje on uwzględnienie. Przedmiotowe postępowanie miało bowiem na celu merytoryczne zbadanie przesłanek zasadności wznowienia postępowania, zatem o bezprzedmiotowości tego postępowania nie może być mowy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. O wynagrodzeniu ustanowionego pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Sąd uznał, iż nakład pracy pełnomocnika w tej sprawie nie uzasadniał zwiększenia wynagrodzenia o 50%. b.a.