III SA/Łd 1203/13

Dnia 31 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. L. i Z. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. k.p. W piśmie z dnia 13 grudnia 2012 roku skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. H. L. i Z. L. działając w oparciu o treść art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.)- dalej u.p.e.a. wnieśli "skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego" w związku z egzekucją wszczętą na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...], [...], [...]. Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpoznaniu skargi zawartej w piśmie z dnia 13 grudnia 2012 roku, na podstawie art. 123 § 1 k.p.a. oraz art. 54 § 1 i 5 w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a. oddalił skargę na czynność egzekucyjną jako nieuzasadnioną. Powyższe postanowienie wraz z pouczeniem o trybie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 13 czerwca 2013 roku. W dniu 19 czerwca 2013 roku na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżących wniósł zażalenie skierowane do Ministra Finansów. W dniu 16 października 2013 roku (data nadania przesyłki w polskiej placówce pocztowej) pełnomocnik skarżących wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że wniesione w dniu 19 czerwca 2013 roku przez pełnomocnika skarżących zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku, nr [...] nie zostało jeszcze rozpoznane przez Ministra Finansów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a. W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004r., I SA 2813/03 niepubl.). Przedmiotowy zakres kognicji sądów administracyjnych został z kolei wyznaczony przede wszystkim ramami art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kontroli sądów administracyjnych podlegają postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, to znaczy na postanowienie wydane w następstwie rozpoznania zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 54 § 1 i 5 u.p.e.a, zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W sprawie skargi, o której mowa w § 1, postanowienie wydaje organ nadzoru. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. Nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji (art. 23 § 1 u.p.e.a.). Przepis ten wprowadza ogólną zasadę sprawowania nadzoru nad egzekucją administracyjną przez organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Reguła ta odnosi się do organów egzekucyjnych w egzekucji świadczeń zarówno niepieniężnych, jak i pieniężnych. Zgodnie z art. 17 pkt 3 k.p.a. organami wyższego stopnia w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 – są odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku – organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. W myśl art. 23 § 5 u.p.e.a. dla postanowień wydanych w pierwszej instancji przez dyrektora izby skarbowej organem odwoławczym jest minister właściwy do spraw finansów publicznych. W konsekwencji uznać zatem należy, że na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną, stronie skarżącej służyło prawo wniesienia zażalenia do organu nadzoru – ministra właściwego do spraw finansów publicznych w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia i dopiero rozpatrzenie zażalenia przez organ nadzoru spowodowałoby wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 i 3 p.p.s.a. i stwarzałoby możliwość skierowania skargi do sądu administracyjnego. Strona skarżąca, pomimo wcześniejszego wniesienia zażalenia (pismo z dnia 19 czerwca 2013 roku), a jeszcze przed jego rozpoznaniem w postępowaniu odwoławczym wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku, które nie jest stanowiskiem ostatecznym w sprawie. W związku z powyższym, w sprawie nie został spełniony warunek uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy bowiem rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) przewidziany w ustawie. Nie można również mówić o spełnieniu tego warunku, dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany przez właściwy organ administracji. Z powyższych względów, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę odrzucił. k.p.