III SA/Łd 124/10

Dnia 27 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie wydania prawa jazdy oddala skargę. W dniu 15 grudnia 2005r. J. D. złożył w Starostwie Powiatowym w B. wniosek o wymianę prawa jazdy kat. ABCDE. Decyzją z dnia [...] znak [...] Starosta B. odmówił J. D. wydania prawa jazdy kategorii "D". W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2002r. w sprawie wymiany praw jazdy (Dz.U. nr 69 poz. 640 ze zm.) przy wymianie dokumentów stosuje się zasady i tryb postępowania określone w przepisach w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami. Zgodnie natomiast z § 7 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r. (Dz.U. z 2004r. nr 24 poz. 215 ze zm.) w celu wydania prawa jazdy lub pozwolenia albo odmowy ich wydania należy zarejestrować wniosek w systemie informatycznym, odnotowując na wniosku przydzielony numer pozycji w rejestrze oraz przeprowadzić weryfikację dokumentów obejmującą sprawdzenie spełnienia przesłanek określonych w ustawie i przepisach, o których mowa w § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2002r. oraz dokonać sprawdzenia zgodności danych z posiadanymi w prowadzonych aktach ewidencyjnych kierowców danymi w zakresie posiadanych uprawnień i zakazów, orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami oraz orzeczeń psychologicznych o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, o ile są one wymagane. W wyniku weryfikacji dokumentów ustalono, że w aktach ewidencyjnych J. D. brak jest dokumentów potwierdzających uzyskanie uprawnień na kat. "D" prawa jazdy czyli zaświadczenia o ukończonym kursie i dokumentu potwierdzającego fakt zdania egzaminu państwowego na kategorię "D", w związku z czym Starosta B. wydał decyzję o odmowie wydania prawa jazdy tej kategorii. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., które postanowieniem z dnia [...] znak [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Na powyższe postanowienie J. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, która została oddalona wyrokiem z dnia 5 grudnia 2006r. sygn. akt III SA/Łd 306/06. W dniu 2 października 2008r. J. D. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie wydania prawa jazdy kategorii D, podnosząc, że decyzja powyższa jest nieważna z powodu jej wydania bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że ustalone orzecznictwo sądów administracyjnych kwestionuje konstytucyjność przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2002r. w sprawie wymiany prawa jazdy. Powołał przy tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2006r. syg. akt I OSK 934/05, w uzasadnieniu którego Sąd zauważył, że "Wszelkie przepisy zawarte w rozporządzeniu z dnia 29 kwietnia 2002r. w sprawie wymiany prawa jazdy (Dz.U. nr 69 poz. 640 ze zm.) wykraczające poza zakres delegacji ustawowej nie są przepisami powszechnie obowiązującym w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP. Jako takie nie mogą one stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji o cofnięciu prawa jazdy określonej kategorii. Decyzja weryfikująca uprawnienie kierowcy podjęta w trybie przewidzianym do wymiany prawa jazdy jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej. (...) gdyby przyjąć, że przepisy o wymianie praw jazdy stanowią podstawę prawną do weryfikacji uprawnień kierowców, to trzeba byłoby konsekwentnie uznać, że podstawę prawną do cofnięcia uprawnień nabytych w decyzji ostatecznej mogą stanowić przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy. Stanowisko to jest jednak nie do przyjęcia ze względu na reguły wykładni systemowej, ponieważ stosownie do obowiązującej w Polsce zasady stałości decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a.)". W kontekście powyższego wyroku skarżący zauważył, że w obrocie prawnym pozostają decyzje administracyjne, na podstawie których wydano mu w 1995r. prawo jazdy na kategorie ABCDE i do czasu zakwestionowania tych decyzji nie jest dopuszczalna odmowa wymiany prawa jazdy. Decyzją z dnia [...] znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] znak [...] w sprawie odmowy wydania J. D. prawa jazdy kategorii D. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że zgodnie z art. 156. § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Następnie podniesiono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczynając postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w decyzji będącej przedmiotem tego postępowania, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że w swojej decyzji Kolegium rozstrzyga wyłącznie co do nieważności albo niezgodności decyzji z prawem, a nie jest władne rozstrzygać w innych kwestiach dotyczących tej sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało także, że w dniu wydania przez Starostę B. decyzji z dnia [...] znak [...] w przedmiocie wydania prawa jazdy kategorii D istniały rozbieżności interpretacyjne dotyczące art. 150 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2002r. w sprawie wymiany praw jazdy. W ocenie części doktryny i orzecznictwa (wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 marca 2004r. sygn. akt SA/Bk 1462/03) obowiązek wymiany przez kierowcę dokumentu prawa jazdy ma między innymi na celu przeprowadzenie przez organ weryfikacji uprawnień i doprowadzenie do stanu zgodności z prawem takich uchybień, które dotychczas był niezauważone. Na takiej wykładni powyższych przepisów opierał się Starosta B. wydając zaskarżoną decyzje. Odmienny pogląd głosił, że wyżej wymienione przepisy nie stanowią podstawy do weryfikowania uprawnień, które kierowca nabył po zdaniu egzaminu i które zostały potwierdzone w decyzji o wydaniu prawa jazdy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 1609/03). Ostatecznie to drugie stanowisko znalazło potwierdzenie w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2006r. sygn. akt I OSK 934/05. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy istnieją możliwości różnej interpretacji przepisów prawnych. Wybór przez organ administracji jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa nie stanowi rażącego naruszenia prawa także w sytuacji, gdy następnie Naczelny Sąd Administracyjny uzna za właściwą odmienną ich interpretację w sytuacji, gdy w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, była to jedynie jedna z możliwych interpretacji. W dniu 6 października 2009r. J. D. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że kategoria D prawa jazdy jest mu niezbędna do podjęcia pracy zarobkowej, by utrzymać rodzinę, a przez okres 10 lat korzystał z tej kategorii. W dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją znak [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] znak [...] w sprawie odmowy wydania J. D. prawa jazdy kategorii D. Poza podtrzymaniem w całości uzasadnienia decyzji z dnia [...] znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zauważyło, że decyzja Starosty B. z dnia [...] znajduje obecnie uzasadnienie także z innych względów. J. D. składając wniosek o wymianę prawa jazdy m.in. w zakresie kategorii D legitymował się decyzją Wójta Gminy D. z dnia [...] w sprawie zarządzenia wydania J. D. prawa jazdy kategorii B, C, D, E/C podczas gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] znak [...] stwierdziło nieważność tej decyzji w części odnoszącej się do prawa jazdy kategorii D. Na skutek wniesienia środka odwoławczego od wyżej wymienionej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] znak [...] utrzymało w mocy powyższą decyzje, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 20 maja 2009r. sygn. akt. III SA/Łd 221/09 odrzucił skargę. Nie zgadzając się z powyższą decyzją J. D. wniósł w dniu 3 lutego 2010r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 6 i 7 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i pominięcie okoliczności, iż wnioskodawca został skierowany na egzamin na prawo jazdy kategorii "D", złożył ten egzamin z wynikiem pozytywnym i w dniu 14 listopada 1995r. zostało mu wydane prawo jazdy tej kategorii. Skarżący zarzucił także decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. naruszenie przepisu art. 7 oraz art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji odmawiającej wnioskodawcy wymiany prawa jazdy przy jednoczesnym pozostawieniu w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, na podstawie której wydano wnioskodawcy prawo jazdy kategorii D w dniu [...]. Na powyższą skargę, pismem z dnia 1 marca 2010 roku odpowiedź złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. W odpowiedzi tej wniosło o oddalenie skargi podnosząc, że zarzuty strony odnoszą się do postępowania odwoławczego od decyzji Starosty B. z dnia [...] znak [...] w sprawie odmowy wydania J. D. prawa jazdy kategorii "D", które to postępowanie zostało zakończone wydaniem w dniu [...] postanowienia znak [...], podczas gdy przedmiot prowadzonego postępowania dotyczył nadzwyczajnego trybu postępowania w stosunku do tej decyzji, co oznacza, że zarzuty te są chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p. p. s. a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia oceniając, czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Odnosząc się do pierwszego z postawionych w skardze zarzutów, tj. do naruszenia art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego uznać go należy za nieuzasadniony Stosownie do art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności organ administracji bada wyłącznie, czy zachodzą powyższe okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności i w razie braku spełnienia jakiejkolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności zawartych w powyższym przepisie art. 156 § 1 k.p.a wydaje decyzję, w której odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Decyzja o stwierdzeniu nieważności jest decyzją deklaratoryjną, działającą ex tunc, co oznacza, że nawiązuje ona do stanu prawnego z dnia wydania wadliwej decyzji. W dniu wydania przez Starostę B. decyzji znak [...] odmawiającej J. D. wydania prawa jazdy kategorii "D" ([...]) obowiązywała ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2005r. nr 108 poz. 908 z późn. zm.), która w art. 150 stanowiła: 1. Prawa jazdy i inne dokumenty uprawniające do kierowania pojazdami lub potwierdzające dodatkowe kwalifikacje i wymagania w stosunku do kierujących pojazdami, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują ważność do czasu ich wymiany dokonywanej na koszt osoby uprawnionej w zakresie, na jaki zostały wydane. Osoba uprawniona dokonująca wymiany jest obowiązana do uiszczenia opłaty ewidencyjnej. 2. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając wszystkie wydawane przed dniem wejścia w życie ustawy dokumenty uprawniające do kierowania pojazdem oraz koszty związane z ich wymianą, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i terminy wymiany praw jazdy i innych dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami lub potwierdzających dodatkowe kwalifikacje kierujących pojazdami oraz wysokość opłat za ich wymianę. Na podstawie delegacji zawartej w ust. 2 powyższego przepisu Minister Infrastruktury wydał w dniu 29 kwietnia 2002r. rozporządzenie w sprawie wymiany praw jazdy (Dz.U. nr 69, poz. 640 z późn. zm.). Akt ten w § 5 ust. 2 stanowi: Przy wymianie dokumentów stosuje się zasady i tryb postępowania określone w przepisach, o których mowa w § 2 ust. 1., a więc przepisy w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami, które zawarte są z kolei w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz.U. nr 24 poz. 215 z późn. zm.). Zgodnie z § 7 ust. 1 tego rozporządzenia w celu wydania prawa jazdy lub pozwolenia albo odmowy ich wydania należy: 1) zarejestrować wniosek w systemie informatycznym, odnotowując na wniosku przydzielony numer pozycji w rejestrze, oraz przeprowadzić weryfikację dokumentów, o których mowa w § 5 ust. 1, obejmującą sprawdzenie: a) poprawności ich wypełnienia oraz kompletności, b) zgodności danych z danymi ujętymi w dokumencie tożsamości osoby – w przypadkach określonych w § 5 ust. 1 pkt 3-5, pkt 7 lit. c i pkt 10-12, c) spełnienia przesłanek określonych w ustawie i przepisach, o których mowa w § 5 ust. 4, do wydania prawa jazdy lub pozwolenia, d) zgodności danych z posiadanymi w prowadzonych aktach ewidencyjnych kierowców danymi w zakresie posiadanych uprawnień i zakazów, orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz orzeczeń psychologicznych o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, o ile są one wymagane - jeżeli osoba posiada wcześniej wydane uprawnienie, e) zgodności danych z posiadanymi w prowadzonych aktach ewidencyjnych osób bez uprawnień danymi w zakresie orzeczonych zakazów prowadzenia pojazdów, orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i orzeczeń psychologicznych stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, o ile są one wymagane - jeżeli osoba nie posiada wcześniej wydanego uprawnienia, f) czy prawo jazdy jest wydane przez państwo ujęte w wykazie państw Stron Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r., stanowiącym załącznik nr 4 do rozporządzenia, lub czy odpowiada wzorowi określonemu w konwencjach o ruchu drogowym - jeżeli osoba ubiega się o wymianę wydanego za granicą prawa jazdy. Przeprowadzona na podstawie powyższego przepisu przez Starostę B. weryfikacja, w związku z brakiem w aktach sprawy dokumentów potwierdzających uzyskanie uprawnień na kat. "D" prawa jazdy czyli zaświadczenia o ukończonym kursie i dokumentu potwierdzającego fakt zdania egzaminu państwowego na kategorię "D" miała wynik negatywny, w związku z czym Starosta B. wydał decyzję o odmowie wydania prawa jazdy tej kategorii. Jak wyżej wskazano, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności organ administracji bada wyłącznie, czy zachodzą powyższe okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności i w razie braku spełnienia jakiejkolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności zawartych w powyższym przepisie art. 156 § 1 k.p.a wydaje decyzję, w której odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. W niniejszej sprawie brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na brak spełnienia jakiejkolwiek przesłanki stwierdzenia nieważności zawartej w art.156 § 1 k.p.a. W szczególności brak podstaw do stwierdzenia, że decyzja Starosty B. znak [...] z dnia [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w dniu wydania przez Starostę B. decyzji z dnia [...] znak [...] w przedmiocie wydania prawa jazdy kategorii D istniały rozbieżności interpretacyjne dotyczące art. 150 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2002r. w sprawie wymiany praw jazdy. W ocenie części doktryny i orzecznictwa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 marca 2004r. sygn. akt SA/Bk 1462/03) obowiązek wymiany przez kierowcę dokumentu prawa jazdy ma między innymi na celu przeprowadzenie przez organ weryfikacji uprawnień i doprowadzenie do stanu zgodności z prawem takich uchybień, które dotychczas był niezauważone. Na takiej wykładni powyższych przepisów opierał się Starosta B. wydając zaskarżoną decyzje. Odmienny pogląd głosił, że wyżej wymienione przepisy nie stanowią podstawy do weryfikowania uprawnień, które kierowca nabył po zdaniu egzaminu i które zostały potwierdzone w decyzji o wydaniu prawa jazdy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt II SA/Po 1609/03). Ostatecznie to drugie stanowisko znalazło potwierdzenie w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2006r. sygn. akt I OSK 934/05. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia NSA zauważył: "Wszelkie przepisy zawarte w rozporządzeniu z dnia 29 kwietnia 2002r. w sprawie wymiany prawa jazdy (Dz.U. nr 69 poz. 640 ze zm.) wykraczające poza zakres delegacji ustawowej nie są przepisami powszechnie obowiązującym w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP. Jako takie nie mogą one stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji o cofnięciu prawa jazdy określonej kategorii. Decyzja weryfikująca uprawnienie kierowcy podjęta w trybie przewidzianym do wymiany prawa jazdy jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej. (...) gdyby przyjąć, że przepisy o wymianie praw jazdy stanowią podstawę prawną do weryfikacji uprawnień kierowców, to trzeba byłoby konsekwentnie uznać, że podstawę prawną do cofnięcia uprawnień nabytych w decyzji ostatecznej mogą stanowić przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy. Stanowisko to jest jednak nie do przyjęcia ze względu na reguły wykładni systemowej, ponieważ stosownie do obowiązującej w Polsce zasady stałości decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych (art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a.)" W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę także powyższy wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego nie można przyjąć, że Starosta B. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze mogły odstąpić od zastosowania podustawowego aktu normatywnego z powodu jego niezgodności z ustawą. Ponadto wyrok ten został wydany już po wydaniu przez Starostę B. decyzji z dnia [...] znak [...], i nawet jeśli przyjąć, ze w wyniku jego wydania ukształtował się pogląd, iż przy wymianie praw jazdy organ administracji nie jest uprawniony do weryfikacji uprawnień kierowców, to w dacie wydawania decyzji przez Starostę B. był to tylko, jak wyżej wskazano, jeden z możliwych i uznawanych poglądów. Zastosowanie przez organ administracji jednej z kilku możliwych interpretacji przepisów nie może stanowić rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2. Nie można mówić o rażący naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdy istnieją możliwości różnej interpretacji przepisów prawnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17.04.1989r. sygn. akt I S.A. 1034/88). Powyższe twierdzenie znajduje uzasadnienie w dalszym orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2003r. sygn. akt III SA 2395/01 "rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Jako rażące naruszenie prawa nie należy traktować błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w których przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej interpretacji. Wybór jednej z możliwych interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa, nawet wtedy, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową. Rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów". Także w wyroku z dnia 29 czerwca 1987r. sygn. akt II S.A. 2145/86 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni praw, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny". Reasumując, wobec prawidłowego ustalenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. braku jakiejkolwiek podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty B. z dnia [...] znak [...], organ ten prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zarzut naruszenia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego uznać należy za nieuzasadniony. Przepis ten stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji prawidłowo ustaliło stan faktyczny sprawy, a więc wszelkie okoliczności mające wpływ na jej sprawy. Nie można mu także zarzucić, że przy załatwianiu sprawy nie miał na względzie interesu społecznego i słusznego interesu strony skoro szczegółowo przeanalizował wszystkie aspekty przedmiotowej sprawy, a także odniósł się w sposób wyczerpujący do zarzutów skarżącego zarówno na etapie pierwszego, jak i ponownego rozpoznawania sprawy. Także zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Ł. przepisu art. 7 oraz art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji odmawiającej wnioskodawcy wymiany prawa jazdy przy jednoczesnym pozostawieniu w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, na podstawie której wydano wnioskodawcy prawo jazdy kategorii D w dniu 14 listopada 1995r. należy uznać za bezpodstawny. Nadmienić jednocześnie należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] znak [...] stwierdziło nieważność Wójta Gminy D. z dnia [...] w części odnoszącej się do prawa jazdy kategorii D. Na skutek wniesienia środka odwoławczego od wyżej wymienionej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy powyższą decyzję, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 20 maja 2009r. sygn. akt. III SA/Łd 221/09 odrzucił skargę. Wyrok ten jest prawomocny. Zatem decyzja Wójta Gminy D. z dnia [...] w sprawie wydania J. D. prawa jazdy w zakresie kategorii D została wyeliminowana z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił. A. B.