III SA/Łd 127/14

Dnia 13 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 roku sprawy ze skargi K. M. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie orzeczenia o niezdolności do służby więziennej 1) uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w B. nr [...] z dnia [...] roku; 2) stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądza od Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł. na rzecz skarżącego – K. M. kwotę 257,00 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. III SA/Łd 127/14 UZASADNIENIE W dniu 13 sierpnia 2013 r. Dyrektor Zakładu Karnego we W. skierował K. M. – kandydata do Służby Więziennej na stanowisko strażnika działu ochrony ZK we W. na badania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w B. w celu ustalenia stanu zdrowia kandydata. Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w B. orzeczeniem lekarskim z dnia [...] r., nr [...] orzekła o niezdolności do Służby Więziennej kandydata K M. Podstawą powyższego orzeczenia było stwierdzenie u strony schorzeń określonych w załączniku nr 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej (Dz.U. z 2011 r. Nr 20 poz. 108) tj.: 1. przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B ( § 43 p. 6); 2. rozstępów skóry (§ 3 p. 2); 3. nieprawidłowej glikemii na czczo (§ 53 p. 5). Od powyższego orzeczenia lekarskiego K. M. odwołał się do Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł. Zarzucił, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. Zgodnie z objaśnieniami do § 43 p. 6 załącznika nr 1 rozpoznanie przewlekłego zapalenia wątroby powinno być potwierdzone klinicznym leczeniem szpitalny lub wynikiem badania biopsyjnego, co w jego przypadku nie nastąpiło. Odnosząc się do stwierdzonej u niego nieprawidłowej glikemii na czczo wskazał, że wbrew objaśnieniom do § 52 i § 53 załącznika nr 1 Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w B. nie przeprowadziła w tym zakresie konsultacji specjalisty endokrynologa, ewentualnie diabetologa popartej wynikami specjalistycznych badań dodatkowych. Natomiast co do stwierdzonych u niego rozstępów skóry strona wskazała, że według wyjaśnień do § 3 pkt 2 i pkt 3 załącznika nr 1, na ich podstawie należy kwalifikować m.in. wyleczoną gruźlicę skóry, zaś w kwalifikacji orzeczniczej należy brać pod uwagę wielkość, lokalizację i szpecący charakter zmian. W objaśnieniach tych wskazano także, że przez "blizny upośledzające sprawność ustroju" należy rozumieć blizny utrudniające noszenie umundurowania i oporządzenia, blizny połączone z ubytkami tkanek miękkich oraz blizny narażone na tarcie w czasie ruchów i chodzenia. Rozpoznane u niego rozstępy skóry nie można uznać za blizny upośledzające sprawność ustroju. Powstały bowiem one wskutek gwałtownej zmiany masy ciała, co jest naturalne i nie może być uznane za upośledzenie, czy mankament budowy ciała. Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł. orzeczeniem lekarskim z dnia [...] r., nr [...] po przeprowadzeniu badania lekarskiego kandydata do Służby Więziennej – K. M. rozpoznała u w/w: 1. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B ( § 43 p. 6); 2. rozstępy skóry (§ 3 p. 2); 3. nieprawidłową glikemię na czczo (§ 53 p. 5). Na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej określiła, że kandydat jest niezdolny do Służby Więziennej. K. M. reprezentowany przez adwokata T D R wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania , a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77, art. 80 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie niezbędnych dowodów i niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, co doprowadziło do uznania K. M. za niezdolnego do Służby Więziennej. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011 r. w zw. z § 3 p. 2, § 43 pkt 6, § 53 pkt 5 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i niezastosowanie się do objaśnień w nim zawartych. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł nadto o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. z zaświadczenia lekarskiego z dnia 9 grudnia 2013 r. na okoliczność aktualnego stanu zdrowia skarżącego. Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącego ponowił argumentację przedstawioną w odwołaniu od orzeczenia lekarskiego z dnia 27 września 2013 r. Wskazał także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt U 5/13, którym Trybunał orzekł o niezgodności zapisów załącznika nr 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych MSW z art. 60 w zw. z art. 30 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z publikacjami prasowymi na temat powołanego wyroku, który nie jest jeszcze dostępny w oficjalnych publikacjach, "strażak z AIDS może wykonywać prace biurowe". Pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że wprawdzie w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011r., jednakże mając na uwadze tożsamość wymagań dla poszczególnych służb, wyrok Trybunału Konstytucyjnego w ocenie strony skarżącej winien znaleźć zastosowanie. Ponadto wskazała, że pomimo, iż skarżący jest nosicielem wirusa HBV, to obecny stan jego zdrowia nie wymaga leczenia przeciwwirusowego. Skarżący posiada jedynie przeciwwskazania do wykonywania pracy związanej z dużym wysiłkiem fizycznym i wymagającej bezpośredniego kontaktu z żywnością. Powyższe oznacza, że brak jest przeciwwskazań do wykonywania przez skarżącego pracy na stanowisku wychowawcy, czy też pracy biurowej w Służbie Więziennej. Tym bardziej, że posiada on wykształcenie wyższe w kierunku resocjalizacji. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł. wniosła o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie wskazać należało, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, komisje lekarskie MSWiA działające w sprawach funkcjonariuszy czy kandydatów do służb mundurowych, dotyczące ustalenia zdolności do służby, są organami administracji publicznej i podejmują rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 930/11). Podkreślenia przy tym wymaga, że tryb postępowania komisji lekarskich, podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem z 1991r.). Ponadto przepisy te odnoszą się również do trybu odwoławczego w przypadku zakwestionowania orzeczenia przez stronę (§ 26 - § 31 rozporządzenia). Natomiast zasady orzekania o zdolności do służby określają przepisy § 10 - § 25 powołanego rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie materię poszczególnych schorzeń i ich wpływu na zdolność do służby regulują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2011r. w sprawie wymagań w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do Służby Więziennej, wydane na podstawie art. 110 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej (zwane dalej rozporządzeniem z 2011r.). W myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2011r. wymagania w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie Więziennej, zwanej dalej "zdolnością do służby", kategorie zdolności do służby oraz zakres badań lekarskich, w tym specjalistycznych, kandydatów do Służby Więziennej, zwanych dalej "kandydatami", lub funkcjonariuszy Służby Więziennej, zwanych dalej "funkcjonariuszami", określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Postępowanie orzecznicze jest dwuinstancyjne (komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach - § 2 ust. 1 rozporządzenia z 1991r.). Od każdego nieprawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje prawo odwołania (§ 26 ust. 1 rozporządzenia z 1991r.) W rozpoznawanej sprawie orzeczenie lekarskie w zakresie zdolności kandydata K. M. do służby w Służbie Więziennej zostało wydane przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW w B. [...]r., natomiast orzeczenie odwoławcze w dniu 20 listopada 2013r., przez Okręgową Komisję Lekarską MSW w Ł. We wszystkich ww. orzeczeniach stwierdzono, że skarżący jest niezdolny do służby w Służbie Więziennej. W tym miejscu wskazać należy, że w rozporządzeniu z 1991r., zawarto precyzyjne unormowania w zakresie orzekania o zdolności do służby m.in. kandydatów do służby w Służbie Więziennej. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1d i pkt 5 powołanego rozporządzenia, komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych, (...), oceniają na podstawie badań lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby kandydatów do Służby Więziennej i funkcjonariuszy Służby Więziennej . Rozporządzenie w § 10 ust. 1 enumeratywnie wymienia pojęcia i ustala kryteria ich zastosowania przez komisję lekarską dla określenia stopnia przydatności kandydatów do pełnienia służby w danej formacji. Zgodnie z tym przepisem stopień zdolności kandydatów do służby, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a)-e), ustala się przez zaliczenie osoby badanej do jednej z następujących kategorii: 1) kategoria "Z" - zdolny, co oznacza, że stan zdrowia badanego nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne nie stanowią przeszkody do pełnienia służby, 2) kategoria "N" - niezdolny, co oznacza, że stwierdzone u badanego schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne uniemożliwiają pełnienie służby. W myśl § 13 ust. 2 orzeczenie komisji lekarskiej powinno również zawierać wyszczególnienie wszystkich schorzeń i ułomności fizycznych lub psychicznych, w tym również tych, które nie obniżają zdolności do służby, w tym do służby kandydackiej. Rozpoznania pisze się w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz powołaniem się na paragrafy i punkty wykazu. Zgodnie z treścią § 23 pkt 1 rozporządzenia orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają trwałą niezdolność do służby powinny być szczegółowo uzasadnione. W tym miejscu godzi się podnieść, że fakt, iż w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy szczególne, tj. przepisy wymienionego rozporządzenia z 1991r., nie wyłącza stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w kwestiach nieuregulowanych w rozporządzeniu skoro zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, komisje lekarskie MSWiA działające w sprawach funkcjonariuszy czy kandydatów do służb mundurowych, dotyczące ustalenia zdolności do służby, są organami administracji publicznej i podejmują rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddział Zamiejscowy w Łodzi z dnia 19 maja 2001 r., sygn. akt II SA/Łd 1446/99, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym, do orzeczeń komisji lekarskich, wymienionych w § 10 ust. 1 rozporządzenia z 1991r. - ustalających stopień zdolności kandydatów do służby - mają zastosowanie przepisy określające warunki formalne decyzji administracyjnych, w tym art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej K.p.a.), według którego decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej (wskazanie konkretnych przepisów, tj. artykułów, paragrafów, ewentualnie innych jednostek redakcyjnych aktu normatywnego, z jednoczesnym określeniem aktu normatywnego przez wskazanie jego tytułu, daty wydania i publikatora), rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, a także uzasadnienie faktyczne i prawne, spełniające warunki określone w art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którym, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji musi więc zawierać niezbędne elementy dające odpowiedź na pytanie dlaczego w danej sprawie organ podjął takie a nie inne rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu wszystkie wydane w sprawie orzeczenia nie zawierają uzasadnień, które spełniałyby wymogi powołanego wyżej przepisu § 23 pkt 1 rozporządzenia z 1991r. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. Orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. w ogóle nie zawiera uzasadnienia. Również orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. nie odpowiada powyższemu wymogowi. Organ odwoławczy uzasadniając orzeczenie ograniczył się do stwierdzenia, że podtrzymuje orzeczenie WKL MSW w B. z dnia [...]r. Tymczasem skarżący po wniesieniu odwołania oczekiwał, że lektura uzasadnienia decyzji wyjaśni mu co najmniej: - dlaczego mimo, że zgodnie z objaśnieniami do § 43 p. 6 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 2011r. rozpoznanie przewlekłego zapalenia wątroby powinno być potwierdzone klinicznym leczeniem szpitalny lub wynikiem badania biopsyjnego, co w jego przypadku nie nastąpiło, skutkowało ustaleniem jego niezdolności do służby z tego powodu, - dlaczego wbrew objaśnieniom do § 52 i § 53 załącznika nr 1 Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w B. nie przeprowadziła konsultacji specjalisty endokrynologa, ewentualnie diabetologa popartej wynikami specjalistycznych badań dodatkowych w zakresie stwierdzonej u niego nieprawidłowej glikemii na czczo, - dlaczego w świetle objaśnień do § 3 pkt 2 i pkt 3 załącznika nr 1, na podstawie których w kwalifikacji orzeczniczej należy brać pod uwagę wielkość, lokalizację i szpecący charakter zmian skórnych, a pod pojęciem "blizny upośledzające sprawność ustroju" należy rozumieć blizny utrudniające noszenie umundurowania i oporządzenia, blizny połączone z ubytkami tkanek miękkich oraz blizny narażone na tarcie w czasie ruchów i chodzenia - do takich zaliczono rozpoznane u kandydata rozstępy skóry powstałe wskutek gwałtownej zmiany masy ciała, co jest zdaniem skarżącego naturalne i nie może być uznane za upośledzenie, czy mankament budowy ciała, a tym samym wpływać na zdolność kandydata do służby w SW. Należy też podkreślić, że zgodnie z § 28 ust. 2 rozporządzenia z 1991r., okręgowa komisja lekarska wydaje orzeczenie, po zapoznaniu się ze wszystkimi dokumentami w sprawie, a w razie potrzeby również po zleceniu przeprowadzenia dodatkowych badań lekarskich lub po dostarczeniu, na żądanie komisji dodatkowych dokumentów. Kompetencje orzecznicze odwoławczej komisji lekarskiej zostały określone w § 28 ust. 3 i 5 rozporządzenia. Wynika z nich, że okręgowa komisja odwoławcza może: 1/ zatwierdzić orzeczenie wojewódzkiej komisji lekarskiej, od którego nie wniesiono odwołania lub sprzeciwu, i do którego nie ma zastrzeżeń (§ 28 ust. 3 rozporządzenia); 2/ uchylić orzeczenie wojewódzkiej komisji lekarskiej i wydać nowe orzeczenie, które jest ostateczne (§ 28 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia); 3/ uchylić orzeczenie wojewódzkiej komisji lekarskiej i zarządzić ponowne badanie oraz wydanie nowego orzeczenia przez wojewódzką komisję lekarską (§ 28 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia); 4/ uchylić orzeczenie wojewódzkiej komisji lekarskiej ustalające stopień uszczerbku na zdrowiu spowodowanego wypadkiem lub chorobą, pozostającymi w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, i zwrócić je wraz ze swoją opinią co do zasadności ustaleń wojewódzkiej komisji lekarskiej w celu ponownego rozpatrzenia sprawy i wydania nowego orzeczenia (§ 28 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia). W niniejszej sprawie Okręgowa Komisja Lekarska MSW w Ł. wydała orzeczenie w oparciu o zebraną w sprawie dokumentację oraz po przeprowadzeniu badania lekarskiego. W wyniku tego organ odwoławczy uznał skarżącego za niezdolnego do służby, a wiec potwierdził prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji. W tej sytuacji, zgodnie z § 28 ust. 3 w związku z art. 25 ust. 4 rozporządzenia, okręgowa komisja winna była zatwierdzić orzeczenie wojewódzkiej komisji lekarskiej. Wydanie nowego orzeczenia, które jest ostateczne, może nastąpić dopiero po uchyleniu orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej (§ 28 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia), do czego w niniejszej sprawie nie doszło. Jak już była o tym mowa wyżej – warunki, jakie powinno spełniać uzasadnienie decyzji, zostały określone w art. 107 § 3 k.p.a., według którego, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji stanowi równocześnie naruszenie zasad zawartych w art. 8 i art. 11 K.p.a., według których organ jest zobowiązany do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz do dołożenia szczególnej staranności przy uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Całkowite pominięcie przez organ uzasadnienia orzeczenia, uniemożliwiło także kontrolę zgodności z prawem stwierdzeń organu, będących podstawą rozstrzygnięcia oraz kontrolę zgodności postępowania w sprawie z przepisami dotyczącymi postępowania dowodowego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy poszczególne okoliczności zostały udowodnione. Nie ulega wątpliwości, że naruszenie w powyższy sposób przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się natomiast do złożonego do skargi przez pełnomocnika skarżącego zaświadczenia z dnia 9 grudnia 2013r. o stanie zdrowia i przeciwwskazaniach zdrowotnych K. M. sąd nie mógł uwzględnić tego dowodu z uwagi na fakt, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że przedmiotem oceny sądu jest legalność zaskarżonych do niego aktów zgodnie ze stanem prawnym i faktycznym ustalonym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Dokumenty i dowody wskazujące na nowe okoliczności, których organ nie mógł wziąć pod uwagę w trakcie prowadzonego postępowania nie mogą być przedmiotem analizy sądu, który nie ustala stanu faktycznego, a jedynie ocenia, czy w toku prowadzonego przez organy postepowania, zakończonego zaskarżoną decyzją organy nie naruszyły przepisów postępowania w tym gromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego. W tym kontekście stwierdzone i opisane powyżej uchybienia i braki proceduralne uniemożliwiły sądowi dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia i skutkować musiały jego uchyleniem. W ocenie składu orzekającego brak należytego uzasadnienia kontrolowanych orzeczeń jest tym bardziej rażący, jeśli się zważy, że orzeczona wobec skarżącego niezdolność do służby w SW w istocie zamyka jemu dostęp do służby publicznej, gwarantowany w art. 60 Konstytucji RP na jednakowych zasadach wszystkim obywatelom polskim korzystającym z pełni praw publicznych. Ponadto arbitralna odmowa przyjęcia do służby w SW w związku z orzeczoną w sposób niedostatecznie umotywowany niezdolnością Kandydata do tej służby musi być postrzegana jako godząca w konstytucyjną wolność wyboru i wykonywania zawodu (art. 65 ust. 1 Konstytucji RP). Na ten właśnie aspekt zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2013r.w sprawie sygn. akt U 5/13, na który skarżący powoływał się w uzasadnieniu skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, wobec stwierdzonych uchybień naruszających przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego orzeczenia stwierdzono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono stosowni e do art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ przeprowadzi postępowanie mając na względzie uwagi poczynione w niniejszym uzasadnieniu. Po przeprowadzeniu postępowania organ wyda ponownie orzeczenia odpowiadające wymogom określonym w § 23 rozporządzenia z 1991r.w związku z art. 107 § 3 K.p.a. k.p.