III SA/Łd 131/26

Dnia 18 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 12 grudnia 2025 roku nr SKO.4141.498.2025 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Postanowieniem z 12 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania A. M. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżąca) od decyzji Starosty Zgierskiego z 31 października 2025 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 250,00 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia starosty w terminie nieprzekraczającym 30 dni o zbyciu pojazdu. Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podnosząc błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieprawidłowym wyliczeniu daty do wniesienia odwołania. Strona wskazała, że termin ustawowy został zachowany, a nie jak napisano w postanowieniu przekroczony. Po ponownej analizie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej również: kolegium, sko lub organ II instancji) uznało skargę za w pełni zasadną i postanowieniem z 20 lutego 2026 r., na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględniło skargę w całości oraz uchyliło w całości własne postanowienie z 12 grudnia 2025 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Zgierskiego z 31 października 2025 r. W odpowiedzi na skargę kolegium wniosło o umorzenie postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Organ II instancji stwierdził, że strona skarżąca skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do złożenia środka odwoławczego od decyzji organu I instancji i 18 listopada złożyła odwołanie w siedzibie organu I instancji, tj. w Starostwie Powiatowym w Zgierzu, a co za tym idzie strona zachowała termin do wniesienia odwołania. Tym samym, w ocenie organu II instancji, powyższa skarga zasługuje na uwzględnienie. W piśmie z 11 marca 2026 r. strona skarżąca w związku z uchyleniem przez organ zaskarżonego postanowienia oświadczyła, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie podlega umorzeniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." - organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednoznacznie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Jak wynika z akt sprawy organ II instancji w odpowiedzi na skargę wskazał, że uwzględnił skargę - z akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z 20 lutego 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, w pkt 1, uwzględniło skargę w całości oraz, w pkt 2, uchyliło w całości postanowienie z 12 grudnia 2025 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Zgierskiego z 31 października 2025 r. Tym samym organ skorzystał z uprawnień przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Taka sytuacja niewątpliwie odpowiada przesłance uzasadniającej umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z tym przepisem sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w § 1 pkt 1 i 2. Postępowanie w sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe "z innych przyczyn", gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Tym samym do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. (w ramach tzw. autokontroli). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 6 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1168/05, Lex/el nr 321161; czy wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 85/05, Lex/el nr 188791). Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca, w piśmie z 11 marca 2026 r., wniosła o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Mając na względzie to, że zaskarżone postanowienie z 12 grudnia 2025 r. zostało uchylona w trybie autokontrolnym, a rozstrzygnięcie w trybie autokontroli z 20 lutego 2026 r. jest satysfakcjonujące dla strony skarżącej, z uwagi na uwzględnienie jej żądania zawartego w skardze do sądu administracyjnego, należy stwierdzić, że podstawa prowadzenia niniejszego postępowania sądowego odpadła w sposób trwały, co uzasadnia umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3. W sytuacji bowiem, gdy zaskarżone postanowienie zostało uchylone w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., sąd został pozbawiony przedmiotu kontroli, a postępowanie sądowe - dotyczące zaskarżonego postanowienie, stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i art. 161 § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji. a.kr