III SA/Łd 137/19

Dnia 8 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Blanka Kuźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2019 roku sprawy ze skargi S. Ś. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego oddala skargę. III SA/Łd 137/19 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096) – dalej: k.p.a.; art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 2137); art. 7, art. 8, art. 14, art. 21 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1312) – dalej: ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 maja 2018 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2018 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 897) – dalej: rozporządzeniem w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków; § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośrednich (Dz. U. z 2015 r., poz. 352) – dalej: rozporządzeniem w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski; art. 8, art. 43 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE z 20 grudnia 2013 r., Nr L 347, str. 608, z późn. zm.) – dalej: rozporządzenie 1307/2013; art. 26 ust. 5, art. 106 ust. 36 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549, z późn. zm.) – dalej: rozporządzenie 1306/2013; motyw 15 preambuły, art. 13, art. 15, art. 17, art. 18, art. 19 ust. 2, ust. 3, art. 19a ust. 1, art. 23 ust. 2, art. 64 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L z 2014 r., Nr 181, poz. 48) - dalej rozporządzenie 640/2014; art. 6 ust. 2 lit. c, art. 17 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014 ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.227.69) – dalej: rozporządzenie 809/2014; art. 3; art. 9 ust. 1-2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 1, z późn. zm.), art. 12 ust. 1 pkt a), załącznik IV dyrektywy Rady 2002/5 7/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych (Dz.U.UE.L.2002.193.74) – dalej: dyrektywa 2002/57/WE, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...], nr [...] orzekająca o: 1. odmowie przyznania S. Ś. płatności do konopi włóknistych na rok 2017 i nałożeniu sankcji w wysokości 636,43 zł, potrącanej z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Fun duszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu kolejnych 3 lat kalendarzowych; 2. przyznaniu S.Ś.: - jednolitej płatności obszarowej na rok 2017 (JPO) w wysokości 4.629,33 zł, pomniejszonej o kwotę 1.463,13 zł z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości i zastosowania współczynnika korygującego; - płatności za zazielenie na rok 2017 w wysokości 4.080,80 zł pomniejszonej o kwotę 8,16 zł z tytułu zastosowania współczynnika korygującego; - płatności redystrybucyjnej na rok 2017 w wysokości 1.245,50 zł, pomniejszonej o kwotę 560,10 zł z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości i zastosowania współczynnika korygującego; - płatność do powierzchni upraw roślin pastewnych na rok 2017 w wysokości 77, 14 zł, pomniejszonej o kwotę 0,15 zł z tytułu zastosowania współczynnika korygującego; 3. przyznaniu kwoty z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 19, 09 zł. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 5 maja 2017 r. skarżący wystąpił o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2017 , w tym : JPO, płatność za zazielenienie, płatność do uprawy konopi włóknistych, płatność do powierzchni upraw roślin pastewnych. Następnie w dniu 30 maja 2017 r. strona złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w S. oświadczenie z dnia 5 maja 2017 r. o uprawie konopi (podpisane przez pełnomocnika producenta); decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] o zezwoleniu S. Ś. na uprawę konopi włóknistych; kserokopię części jednej etykiety, z treści której wynika, że nasiona konopi to: gatunek cannabis satival, odmiana Finola, kategoria certyfied 1st generation, producent Kanada, nr referencyjny [...]. Ponadto przeprowadzona w dniach 20 września – 16 listopada 2017 r. przeprowadzono kontrolę w zakresie prawidłowości powierzchni, w wyniku której nie stwierdzono nieprawidłowości. Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. odmówił przyznania S. Ś. płatności do konopi włóknistych na rok 2017 i nałożył na skarżącego sankcję w wysokości 636,43 zł, a nadto orzekł o przyznaniu JPO, płatność za zazielenia, płatności redystrybucyjnej, płatność do powierzchni upraw roślin pastewnych na rok 2017 w pomniejszonej wysokości z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości i zastosowany współczynnik korygujący praz przyznał skarżącemu kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie w zakresie w jakim odmówił przyznania płatności do konopi włóknistych wskazał, iż skarżący nie przedłożył wraz z wnioskiem o przedmiotową płatność, a najpóźniej do dnia 30 czerwca, oficjalnych etykiet stosowanych na opakowaniach materiału siewnego w ilości nasion wymaganych do obsiania zadeklarowanej powierzchni, który to wymóg wynika z treści znajdujących zastosowanie w sprawie regulacji art. 17 ust. 7 rozporządzenia nr 809/2014; art. 32 ust. 6 rozporządzenia nr 1307/2013. Powyższe skutkowało, iż zadeklarowana we wniosku o płatności na rok 2017 powierzchnia zajęta pod uprawę konopi, jako niespełniająca warunków do jej zaliczenia do "kwalifikujących się hektarów", została wyłączona z wnioskowanych przez producenta płatności. Przy czym bez wpływu na powyższe stanowisko pozostawał fakt ustalenia w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu, iż rolnik posiadał powierzchnię uprawy konopi włóknistych. W dalszej części organ przedstawił podstawę materialnoprawną oraz sposób wyliczenia przyznanych skarżącemu JPO, płatność za zazielenia, płatności redystrybucyjnej, płatność do powierzchni upraw roślin pastewnych na rok 2017. Kwestionując wydane rozstrzygnięcie skarżący wniósł odwołanie , w którym wskazał, że złożony przez niego wniosek o płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 został pozytywnie sprawdzony przez pracownika Agencji przyjmującego wniosek, pod względem jego poprawności oraz kompletności. Zasadność powyższego potwierdza w ocenie strony skarżącej okoliczność, iż nie był on wzywany do złożenia wyjaśnień, czy też uzupełnienia braków formalnych wniosku, w szczególności poprzez doręczenie etykiet materiału siewnego konopi. Dalej odwołujący się wskazał, że obsiany przez niego obszar 2,20 ha nasionami konopi włóknistej Finola zawierającą max. 0,2 tetrahydrokanabinolu, a więc spełniającą normy warunkujące przyznanie płatności, potwierdza przeprowadzona kontrola przez UG S.. Ponadto kontrolę uprawy przeprowadziła także ARiMR w S., która to kontrola nie wykazała jakichkolwiek uchybień. Tym samym wobec jakichkolwiek wątpliwości, jak i mając na uwadze datę złożenia wniosku o płatność – 5 maj a2017 i datę upływu terminu na złożenie etykiet- 30 czerwca 2017 r., zdaniem skarżącego winien on zostać wezwany do uzupełnienia złożonego przez niego wniosku w trybie przepisów k.p.a., które mają odpowiednie zastosowanie. Do odwołania strona skarżąca załączyła protokół kontroli przeprowadzonej przez UG w S. w dniu 7 września 2017 r. oraz trzy oryginalne etykiety z opakowań materiału siewnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu i instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ odwoławczy odwołał się do dotychczasowych ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie oraz wskazał na przepisy zarówno prawa wspólnotowego, jak i krajowego regulujące kwestie dotyczące płatności bezpośrednich, w tym wnioskowanych przez skarżącego JPO, płatność za zazielenienie, płatność do uprawy konopi włóknistych, płatność do powierzchni upraw roślin pastewnych. W szczególności organ wskazał na treść art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z której wynika, iż wnioskowane przez stronę płatności są przyznawane do powierzchni działki rolnej: położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia 1307/2013. W myśl powołanego przepisu "kwalifikujący się hektar" oznacza: a) wszystkie użytki rolne gospodarstwa rolnego, w tym obszary, które w dniu 30 czerwca 2003 r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w państwach członkowskich przystępujących do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., które w momencie przystąpienia zdecydowały się na stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej, wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej lub w przypadku gdy każdy obszar wykorzystuje się także do prowadzenia działalności pozarolniczej wykorzystywane w przeważającym zakresie do prowadzenia działalności rolniczej; lub b)każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych odpowiednio w tytule III oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Obszary uznaje się za kwalifikujące się hektary, jeśli są one zgodne z definicją kwalifikującego się hektara przez cały rok kalendarzowy z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych (art. 32 ust. 4 rozporządzenia 1307/2013). Natomiast w myśl art. 32 ust. 6 powołanego rozporządzenia obszary wykorzystywane do produkcji konopi stanowią kwalifikujące się hektary tylko jeżeli stosowane odmiany zawierają maksymalnie 0,2% tetrahydrokanabinolu. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z treścią art. 17 ust. 7 rozporządzenia 809/2014 w przypadku obszarów wykorzystywanych do produkcji konopi zgodnie z art. 32 ust. 6 rozporządzenia 1307/2013 pojedynczy wniosek zawiera: a) wszelkie informacje wymagane do identyfikacji działek obsianych konopiami ze wskazaniem zastosowanych odmian nasion; b) wskazanie ilości wykorzystanych nasion (kg/h); c) oficjalne etykiety stosowane na opakowaniach materiału siewnego zgodnie z dyrektywą Rady 20002/57/WE. Jeżeli siew przypada po ostatecznym terminie złożenia pojedynczego wniosku, etykiety należy dostarczyć najpóźniej do dnia 30 czerwca. Ponadto jak wynika z § 6 powołanego na wstępie rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski do wniosku o przyznanie płatności do gruntów, na których prowadzona jest uprawa konopi włóknistych dołącza się miedzy innymi stosowne zezwolenie, o którym mowa w art. 47 albo art. 49 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, oświadczenie rolnika, że uprawia konopie włókniste oraz zadeklarował we wniosku powierzchnię uprawy konopi włóknistych, zawierające informacje, o których mowa w powołanym wyżej art. 17 ust. 7 rozporządzenia 809/2014; etykiety stosowane na opakowaniach nasion konopi włóknistych. W niniejszej sprawie skarżący wnosząc w dniu 5 maja 2017 r. o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017, w tym płatności do uprawy konopi włóknistych na zadeklarowanej powierzchni 2,1 ha (działki oznaczone jako F1, E1) nie przedłożył załączników wymienionych w § 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski do wniosku o przyznanie płatności. Jak wynika bowiem z ustalonego stanu faktycznego zezwolenie właściwego organu na prowadzenie uprawy konopi włóknistych zostało złożone w dniu 9 maja 2017 r., natomiast oświadczenie o prowadzeniu tego rodzaju uprawy oraz kopię części jednej etykiety zostały złożone w dniu 30 maja 2017 r. Przy czym złożona cześć etykiety nie zawierała wszystkich danych wymaganych do otrzymania płatności do uprawy konopi włóknistych, o których mowa w załączniku nr 4 pkt b do dyrektywy Rady 20002/57/WE. W ocenie organu odwoławczego, wobec powyżej wskazanych braków organ I instancji zasadnie odmówił przyznania skarżącemu płatności do uprawy konopi włóknistych, a nadto w sposób prawidłowy, stosownie do treści art.. 19 rozporządzenia 640/2014, z wnioskowanych przez stronę płatności w ramach systemów wparcia bezpośredniego na rok 2017, to jest: JPO, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej wykluczył, jako niekwalifikująca się do płatności powierzchnię 2,1 ha deklarowanej we wniosku jako uprawa konopi włóknistych. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił podstawy materialnoprawne przyznania i sposób wyliczenia przyznanych skarżącemu płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2017, w tym: JPO, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej (redystrybucyjnej);, płatności związanej do powierzchni upraw roślin pastewnych, a nadto przyznanej kwoty z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania organ odwoławczy za nieuzasadniony uznał zarzut, co do nieprzeprowadzenia przez pracownika Powiatowego Biura ARiMR w S. kontroli kompletności wniosku w dacie jego złożenia, to jest w dniu 5 maja 2017 r. Organ wskazał, iż wbrew stanowisku skarżącego wnosząc przedmiotowy uzyskał informacje o jego brakach, o czym świadczy fakt uzupełnienia wniosku w dniu 30 maja 2017 r. Ponadto organ wskazał, iż na etapie składania wniosków nie przeprowadza się ich kontroli pod kątem kompletności, a co więcej na dzień 5 maja 2017 r. skarżący nie posiadał jeszcze zezwolenia na uprawę konopi. Z uwagi na powyższe zarzut nieprzeprowadzenia kontroli kompletności wniosku także jest nieuzasadniony. Organ wskazał nadto, że pomimo uzyskania stosownego zezwolenia na uprawę konopi w dniu 9 maja 2017 r., zostało ono złożone do wniosku wraz z oświadczeniem oraz kopią części jednej etykiety dopiero w dniu 30 maja 2017 r., czym strona wnioskująca o płatność skróciła zarówno przysługujący jej możliwy termin do usuwania braków wniosku, jak i termin, w którym organ mógł skutecznie stwierdzić, iż złożony przez skarżącego wniosek jest obarczony brakami. Natomiast wszystkie prawidłowe etykiety z opakowań nasion konopi włóknistych użytych przez skarżącego do siewu, zostały złożone dopiero w dniu 4 lipca 2018 r., wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji, a więc zarówno po upływie terminów składania wniosków i załączników. Za nieuzasadnione organ odwoławczy uznał również argumentację skarżącego, co do możliwości składania etykiet w terminie do dnia 30 czerwca roku objętego wnioskiem o przyznanie płatności. W tym zakresie organ ponownie odwołał się do treści art. 17 ust. 7 lit. c akapitu 2 rozporządzenia nr 809/2014 wskazując, iż termin ten dotyczy producentów, którzy dokonali siewu konopi po upływie terminu ostatecznego składania wniosku (31 maja). Tymczasem złożone do akt sprawy w dniu 30 maja 2017 r. oświadczenie o uprawie konopi datowane jest na dzień 5 maja 2017 r., co oznacza, iż w sprawie nie znajdzie zastosowania regulacja powołanego wyżej art. 17 ust. 7 lit. c akapitu 2 rozporządzenia nr 809/2014. Tym samym w przedmiotowej sprawie etykiety z opakowań nasion konopi włóknistej wykorzystanych przez skarżącego do siewu złożyć należało w terminie przewidzianym prawem na złożenie wniosku, to jest do dnia 31 maja 2017 r., lub po tym terminie z sankcjami 1% za każdy dzień roboczy opóźnienia, maksymalnie do dnia 26 czerwca 2017 r. Odnośnie zarzutu niewezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku organ odwoławczy wskazał, iż w przypadku gdy wniosek o płatność nie czyni wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 §1 k.p.a. , kierownik Biura Powiatowego ARiMR niezwłocznie po otrzymaniu wniosku , informuje rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonywać poprawek, chyba, ze termin ten upłynął, Przepisu art. 64 §2 k.p.a. nie stosuje się. W przypadku nieusunięcia braków w terminie, w jakim można dokonać poprawek, wniosek o przyznanie płatności jest rozpatrywany w zakresie w jakim został on prawidłowo wypełniony, na podstawie dołączonych do niego dokumentów. Terminy te dotyczą także wniesienia poprawek, jak i przedłożenia dokumentów, które należało złożyć, jeżeli stanowią o kwalifikowalności wnioskowanej płatności, przy czym do dokumentów odpowiednie zastosowanie ma art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia na skarżącego kary administracyjnej, w szczególności określone w art. 64 ust. 2 lit. a, b, c, f rozporządzenia 1306/2013, czy też art. 15 rozporządzenia nr 640/2014. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podtrzymał dotychczas podniesione zarzuty i argumentacje. Wskazał, iż w jego sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 4 rozporządzenia nr 1306/2013, zgodnie z którym wnioski o płatności i dokumenty uzupełniające mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem, że beneficjent działał w dobrej wierze. Wskazał, że zadeklarowane do uprawy konopi włóknistych działki zostały obsiane zgodnie z oświadczeniem, a ponadto przeprowadzona przez UG w S. w dniu 7 września 2017 r. kontrola nie wykazała jakichkolwiek nieprawidłowości, o czym świadczy załączony do odwołania protokół kontroli. Natomiast nieświadome uchybienie skarżącego w zakresie nieprzedstawienia wymaganych etykiet zostało usunięte niezwłocznie, wraz z wniesionym odwołaniem od decyzji organu I instancji. W ocenie skarżącego powyższe świadczy o zasadności skargi, oraz uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz nałożonej sankcji i przyznanie płatności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. wnosił o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi S. Ś. uczynił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]., nr [...] wydaną w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017. Natomiast zasadniczą kwestią sporną niniejszej sprawy pozostaje prawidłowość wyłączenia z przyznanych skarżącemu płatności na rok 2017, jako niekwalifikujących się do płatności, zadeklarowanych do wniosku z dnia 5 maja 2017 r. dwóch działek o łącznej powierzchni 2,1 ha (działki oznaczone jako F1, E1), na których skarżący prowadził uprawę konopi włóknistych. Jako przyczynę odmowy przyznania skarżącemu przedmiotowe płatności organ administracji publicznej wskazał niespełnienie przez wnioskodawcę określonego w § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośrednich (Dz. U. z 2015 r., poz. 352) – dalej: rozporządzenie z 12 marca 2015 r., warunku przyznania tej płatności, to jest niezłożenie w terminie etykiet z opakowań materiału siewnego użytego przez producenta do obsiania zadeklarowanych działek. Kwestionując zasadność powyższego rozstrzygnięcia skarżący podnosi zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096) – dalej: k.p.a., poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli kompletności wniosku, a przede wszystkim poprzez niepowiadomienie skarżącego o brakach złożonego przez niego wniosku w zakresie wymaganych prawem etykiet. Ponadto zdaniem skarżącego przedmiotowe naruszenie stanowiło błąd oczywisty w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 809/2014, podlegający poprawieniu w dowolnym czasie. Odnosząc się do powyższych kwestii wskazać na wstępie należy, że zasady i tryb przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego uregulowane zostały zarówno w przepisach prawa krajowego, jak i prawa wspólnotowego. Na gruncie prawa krajowego zagadnienia te uregulowane zostały w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 132)- dalej ustawa o płatnościach bezpośrednich. Jak wynika z treści art. 1 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich ustawa określa zadania oraz właściwość organów i jednostek organizacyjnych w zakresie dotyczącym następujących płatności bezpośrednich w rozumieniu art. 1 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dla młodych rolników, płatności dodatkowej, płatności związanych do powierzchni upraw, płatności związanych do zwierząt i płatności dla małych gospodarstw, zwanych dalej "płatnościami bezpośrednimi", oraz płatności niezwiązanej do tytoniu, określonych w przepisach prawa wspólnotowego wymienionych w ust. 1 lit a- f oraz, co wynika z treści art. 1 ust. 2 powołanej ustawy zasady i tryb: a) przyznawania rolnikom płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu, b) przeprowadzania kontroli w zakresie płatności bezpośrednich oraz płatności niezwiązanej do tytoniu, c) wypłaty rolnikom płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu - w zakresie nieokreślonym w przepisach, o których mowa w pkt 1, lub przewidzianym w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich płatności związane do powierzchni upraw przysługują do uprawy w plonie głównym roślin strączkowych na ziarno, roślin pastewnych, ziemniaków skrobiowych, buraków cukrowych, pomidorów, chmielu, truskawek, lnu lub konopi włóknistych. Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz 2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Z treści art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich wynika natomiast, że jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw ( w tym przedmiotowa płatność do konopi włóknistych - przypis Sądu), zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej kwalifikującymi się hektarami. Przy czym jak wynika z treści art. 32 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia nr 1307/2013 kwalifikujący się hektar oznacza: a) wszystkie użytki rolne gospodarstwa rolnego, w tym obszary, które w dniu 30 czerwca 2003 r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w państwach członkowskich przystępujących do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., które w momencie przystąpienia zdecydowały się na stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej, wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej lub w przypadku gdy każdy obszar wykorzystuje się także do prowadzenia działalności pozarolniczej wykorzystywane w przeważającym zakresie do prowadzenia działalności rolniczej; lub b)każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych odpowiednio w tytule III oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003. Ponadto zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 powołanego rozporządzenia obszary uznaje się za kwalifikujące się hektary, jeśli są one zgodne z definicją kwalifikującego się hektara przez cały rok kalendarzowy z wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Natomiast w myśl art. 32 ust. 6 rozporządzenia obszary wykorzystywane do produkcji konopi stanowią kwalifikujące się hektary tylko jeżeli stosowane odmiany zawierają maksymalnie 0,2% tetrahydrokanabinolu. Podkreślenia również wymaga, ze zgodnie z treścią art. 17 ust. 7 rozporządzenia nr 809/2014 w przypadku obszarów wykorzystywanych do produkcji konopi zgodnie z art. 32 ust. 6 rozporządzenia 1307/2013 pojedynczy wniosek zawiera: a) wszelkie informacje wymagane do identyfikacji działek obsianych konopiami ze wskazaniem zastosowanych odmian nasion; b) wskazanie ilości wykorzystanych nasion (kg/h); c) oficjalne etykiety stosowane na opakowaniach materiału siewnego zgodnie z dyrektywą Rady 20002/57/WE, w szczególności z jej art. 12 lub jakikolwiek inny dokument uznawany przez dane państwo członkowskie za równoważny. Przy czym , jak wynika z treści przywołanego wyżej przepisu na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego lit. c), jeśli siew przypada po ostatecznym terminie złożenia pojedynczego wniosku, etykiety należy dostarczyć najpóźniej do dnia 30 czerwca. Jednak w przypadku konopi uprawianych jako międzyplon etykiety należy dostarczyć w terminie ustalonym przez państwo członkowskie, ale nie później niż do dnia 1 września. Jeśli etykiety należy dostarczyć także innym organom krajowym, to państwa członkowskie mogą ustalić, że po ich dostarczeniu zgodnie z wymienioną literą etykiety zwraca się beneficjentowi. Zwrócone etykiety oznacza się jako wykorzystane przy składaniu wniosku. Ponadto jak wynika z § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośrednich (Dz. U. z 2015 r., poz. 352) – dalej rozporządzenie z 12 marca 2015 r. ( w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie płatności na rok 2017), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 22 ust. 10 ustawy o płatnościach bezpośrednich, w przypadku ubiegania się o przyznanie płatności, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. a-e, do gruntów, na których jest prowadzona uprawa konopi włóknistych, do wniosku o przyznanie tych płatności dołącza się: 1) zezwolenie na uprawę, o którym mowa w art. 47 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r. poz. 124 oraz z 2015 r. poz. 28), lub jego kopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez notariusza, upoważnionego pracownika Agencji albo organ, który je wydał, albo oświadczenie rolnika, że jest podmiotem, o którym mowa w art. 49 tej ustawy; 2) oświadczenie rolnika, że uprawia konopie włókniste oraz zadeklarował powierzchnię uprawy konopi włóknistych we wniosku o przyznanie płatności, zawierające: a) numery działek ewidencyjnych i oznaczenie działek rolnych, na których jest prowadzona uprawa konopi włóknistych, b) odmianę zastosowanych nasion konopi włóknistych, c) ilość wykorzystanych nasion w kilogramach na hektar; 3) etykiety stosowane na opakowaniach nasion konopi włóknistych, o których mowa w art. 17 ust. 7 lit. c rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności, lub - w przypadku uprawy konopi włóknistych założonej z materiału matecznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie (Dz. U. poz. 1512, z 2013 r. poz. 865, z 2015 r. poz. 1893, z 2016 r. poz. 2246 oraz z 2017 r. poz. 60) pochodzącego od hodowcy danej odmiany - oświadczenie, o którym mowa w art. 36 ust. 8 pkt 1 tej ustawy, będące dokumentem równoważnym etykietom - chyba że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 17 ust. 7 akapit drugi zdanie pierwsze tego rozporządzenia. Z treści powyżej powołanych przepisów prawnych wynika zatem, iż jednym z warunków otrzymania płatności związanej do powierzchni upraw - konopi włóknistych, jest wymóg przedłożenia przez producenta rolne, w zakreślonym prawem terminie, oficjalnych etykiet stosowanych na opakowaniach materiału siewnego zgodnie z dyrektywą Rady 20002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włóknistych (Dz.U. UE L 2002.193.74), w szczególności z jej art. 12 lub jakiegokolwiek innego dokumentu uznawanego przez dane państwo członkowskie za równoważny. Powyższy wymóg jest ściśle związany z dbałością ochrony zdrowia publicznego, w szczególności pod kątem zawartości w uprawianych odmianach konopi substancji psychotropowych, do jakich zaliczany jest tetrahydrokanabinol, jak również, w celu uniemożliwienia ukrywania nielegalnych upraw pomiędzy uprawami kwalifikującymi się do płatności podstawowej, co wynika z motywów 28 i 31 powołanego na wstępie rozporządzenia nr 1307/2013. Przy czym, na co wskazuje analiza treści powołanych przepisów przedmiotowe etykiety, co do zasady złożyć należy w terminie przewidzianym na złożenie wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na dany rok, bądź też najpóźniej do dnia 30 czerwca jeżeli siew przypada po ostatecznym terminie złożenia pojedynczego wniosku, a przypadku konopi uprawianych jako międzyplon w terminie ustalonym przez państwo członkowskie, ale nie później niż do dnia 1 września. W niniejszej sprawie z ustalonego w sposób bezsporny stanu faktycznego wynika, iż S. Ś. wnosząc w dniu 5 maja 2017 r. (data złożenia wniosku – k. 10 akt administracyjnych) o przyznanie płatności w ramach systemów bezpośredniego, wnosił jednocześnie o przyznanie płatności do upraw związanych – konopi włóknistych, uprawianych zgodnie z deklaracją na dwóch działkach rolnych oznaczonych E1, F1, o łącznej powierzchni 2,1ha. Wnosząc o przyznanie przedmiotowej płatności skarżący nie załączył wymaganych prawem, określonych w wskazanym wcześniej § 6 pkt 1 – 3 rozporządzenia z 12 marca 2015 r. dokumentów, w tym: zezwolenia na uprawę konopi włóknistych wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce położenia uprawy ( w niniejszej sprawie Wójta Gminy S.); oświadczenia rolnika o prowadzeniu uprawy konopi włóknistych oraz o zadeklarowaniu powierzchni upraw do wniosku o płatność wraz ze wskazaniem numerów działek na, których prowadzona jest uprawa, odmiany zastosowanych nasion oraz ilości wykorzystanych nasion do obsiewu uprawy wyrażonej w kg/ha; etykiet z opakowań materiału siewnego użytego przez skarżącego do obsiania zadeklarowanych działek. Powyższe braki wniosku zostały częściowo uzupełnione przez skarżącego w dniu 30 maja 2017 r., poprzez złożenie do akt udzielonego mu zezwolenia na prowadzenie uprawy konopi włóknistych wydanego w dniu 9 maja 2017 r. przez Wójta Gminy S. oraz oświadczenia skarżącego o prowadzeniu konopi włóknistych datowanego na dzień 5 maja 2017 r. (k. 15-16 akt administracyjnych). Skarżący, jak słusznie uznały organy administracji procedujące w niniejszej sprawie, nie złożył natomiast wymaganych prawem etykiet z opakowań materiału siewnego użytego do obsiania uprawy. Zadośćuczynienia temu obowiązku nie stanowiła złożona w dniu 30 maja 2017 r. kopia części jednej z etykiet (k. 14 akt administracyjnych). Ponadto fakt niezłożenia w terminie wymaganych prawem etykiet potwierdził sam skarżący w treści wniesionej skargi, wskazując, iż było to nieświadome uchybienie, które uzupełnił w możliwie najkrótszym terminie, to jest wraz z wniesionym w dniu 4 lipca 2018 r. odwołaniem od decyzji organu I instancji. W tej dacie skarżący złożył do akt administracyjnych sprawy oryginały etykiet z opakowań materiału siewnego użytego przez skarżącego do obsiania zadeklarowanych działek (k. 63-68 akt administracyjnych). Tym samym w ocenie Sądu, organy procedujące w sprawie zasadnie uznały, iż skarżący nie spełnił jednego z warunku przyznania wnioskowanych płatności do zadeklarowanej uprawy konopi włóknistych na rok 2017, o którym mowa w § 6 pkt 3 rozporządzenia z 12 marca 2015 r., co skutkowało zgodną z obowiązującymi przepisami odmową przyznania przedmiotowej płatności i nałożeniem na producenta sankcji na podstawie art. 19 ust2 rozporządzenia nr 640/2014, w związku ze stwierdzoną 100% różnicą pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią kwalifikującą się do płatności. Powyższe uchybienie skutkowało także wykluczeniem zakwestionowanych działek z pozostałych wnioskowanych przez skarżącego płatności na rok 2017, to jest: JPO, płatności za zazielenienie oraz płatności redystrybucyjnej, co przekładało się bezpośrednio na wysokość przyznanych stronie płatności. W tym miejscu wskazać należy, iż dokonana przez Sąd, w oparciu o uprawnienie wynikające z art. 134 p.p.s.a., kontrola prawidłowości przyznania skarżącemu zaskarżoną decyzja płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2017- JPO, płatność za zazielenienie, płatność redystrybucyjna, płatność do powierzchni upraw roślin pastewnych oraz przyznanej kwoty z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej, pomimo braku jasno sformułowanych zarzutów w tym zakresie, wykazała, iż należne skarżącemu kwoty zostały obliczone w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa krajowego, jaki wspólnotowego. Natomiast, co do podniesionych przez stronę skarżąca naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazać na wstępie należy, iż zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl ust. 2 powołanego przepisu w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Ponadto jak wynika z treści art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Treść wyżej przywołanych przepisów art. 3 ust. 2-3 ustawy o płatnościach bezpośrednich wskazuje zatem na dokonaną przez ustawodawcę istotną modyfikację zasad procedowania przez organy ARiMR, skutkująca nadaniem tej procedurze szczególnego charakteru w stosunku do postępowania administracyjnego uregulowanego w k.p.a. Zasadę prawdy materialnej, wynikającą z art. 7 k.p.a. i rozwiniętą w art. 77 § 1 tego kodeksu, zredukowano do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, pomijając ciążący na organie administracji publicznej obowiązek podjęcia z urzędu lub na wniosek wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a także obowiązek zebrania materiału dowodowego. W konsekwencji wskazaną zasadę ograniczono jedynie do obowiązku rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organy w sprawach, jak przedmiotowa, nie mają obowiązku podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a jedynie winny rozpatrzeć, przedłożony przez rolnika wniosek i wyjaśnić, czy podmiot wnioskujący o przyznanie płatności bezpośrednich spełnia warunki do ich otrzymania. Organy są zatem zobligowane jedynie do stania na straży praworządności i do rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W ramach tego obowiązku są zatem, zobligowane do odniesienia się do zarzutów podnoszonych przez stronę, która kwestionuje ustalenia faktyczne organu i przedstawia własną argumentację na poparcie swojego stanowiska (por. wyrok WSA w Łodzi z 18 grudnia 2018 r., III SA/Łd 730/18; wyrok WSA w Białymstoku z 13 marca 2019 r., I SA/Bk 15/19; www.cbois.nsa.gov.pl). Dalej przywołać należy treść art. 23 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, zgodnie z którym w przypadku gdy wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, kierownik biura powiatowego Agencji, niezwłocznie po otrzymaniu tego wniosku, informuje rolnika o stwierdzonych brakach oraz o skutkach ich nieusunięcia w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, chyba że ten termin upłynął. Przepisu art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W przypadku nieusunięcia braków, o których mowa w ust. 1, w terminie, w jakim można dokonać poprawek zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 1 pkt 1, wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu jest rozpatrywany w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony, oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów (art. 23 ust. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, iż w roku 2017 wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wraz z załącznikami należało złożyć w terminie od 15 marca do 15 maja (art. 21 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich), który to termin został przedłużony do dnia 31 maja 2017 r. na mocy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2017 r ( Dz.U. z 2017 r. poz. 968). Wskazać również należy, iż możliwym było złożenie wniosku o przyznanie płatności wraz z załącznikami także w terminie 25 dni kalendarzowych po terminie składania wniosków, tj. do dnia 26 czerwca 2017 r. Wiązało się to jednak ze zmniejszeniem o 1% za każdy dzień roboczy kwot płatności, do których beneficjent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie, za wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4. Stosownie bowiem do art. 13 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 640/2014, bez uszczerbku dla jakichkolwiek szczególnych środków wprowadzanych przez państwa członkowskie odnośnie do konieczności składania dokumentów uzupełniających w należytym terminie, aby umożliwić planowanie oraz przeprowadzenie skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również do wniosków o wsparcie, dokumentów, umów oraz innych deklaracji, które należy przedstawić właściwym organom, jeśli takie wnioski o wsparcie, dokumenty, umowy lub deklaracje stanowią o kwalifikowalności do danej pomocy lub wsparcia. Jeśli natomiast takie opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny, a beneficjentowi nie przyznaje się pomocy lub wsparcia. W świetle powyższych regulacji, nie powinno budzić wątpliwości, że wniosek o płatność skarżący winien złożyć do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. nie później niż do 31 maja 2017 r. (bez sankcji terminowych), ewentualnie do 26 czerwca 2017 r., co skutkowałoby zmniejszeniem kwoty płatności o 1% za każdy dzień roboczy opóźnienia, poza wyjątkami, które nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Z kolei wniosek złożony po 26 czerwca 2017 r. nie byłby w ogóle rozpatrywany, co skutkowałoby pozbawieniem rolnika płatności za rok 2017. Terminy te, jak słusznie wywiodły organy administracji publicznej procedujące w niniejszej sprawie dotyczą także wniesienia poprawek, jak i przedłożenia dokumentów, które należało złożyć, jeżeli dokumenty te stanowią o kwalifikowalności wnioskowanej płatności, i to niezależnie od tego, czy miałoby to nastąpić z własnej inicjatywy wnioskodawcy, czy też po otrzymaniu informacji od organu o stwierdzonych brakach. Wykładni art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014 nie można bowiem dokonywać bez powiązania go z art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia, który w sposób jednoznaczny obowiązek terminowego składania wniosku rozciąga w akapicie 2 również na dokumenty, umowy oraz inne deklaracje, jeśli takie dokumenty, umowy lub deklaracje stanowią o kwalifikowalności do danej pomocy lub wsparcia. Stąd też pojęcie poprawek, o których mowa w art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014 r. odnosić należy również do dokumentów, które należy załączyć do wniosku. Podkreślić przy tym należy, że intencja ustawodawcy unijnego, nakazująca dokonanie takiej wykładni przepisów dotyczących terminów składania wniosków o przyznanie płatności, została wyrażona w motywie 15 preambuły do rozporządzenia 640/2014. Zgodnie z tym motywem przestrzeganie terminów składania wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o płatność i innych deklaracji, terminów zgłaszania poprawek do wniosków o przyznanie pomocy obszarowej lub wniosków o płatność oraz terminów składania dokumentów uzupełniających lub umów jest niezbędne, aby organy krajowe miały możliwość planowania, a następnie przeprowadzania skutecznych kontroli poprawności wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o płatność lub innych dokumentów. Należy zatem ustanowić przepisy dotyczące terminów, w których będą przyjmowane spóźnione dokumenty. Aby skłonić beneficjentów do przestrzegania terminów, w przypadku wniosków złożonych po terminie należy stosować zniechęcające zmniejszenie, z wyjątkiem opóźnień wynikających z przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Tymczasem jak już wcześniej wskazano skarżący złożył co prawda wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017, obejmujący swym zakresem wniosek o płatność związaną do powierzchni zadeklarowanej uprawy konopi włóknistych w dniu 5 maja 2017 r., a więc przed upływem terminu przewidzianego do jego złożenia, niemniej jednak wniosek ten obarczony był brakami w zakresie wymaganych prawem załączników, o których mowa w § 6 pkt 1-3 rozporządzenia z 12 marca 2015 r., warunkujących przyznanie płatności do uprawy konopi. Co prawda braki te zostały częściowo uzupełnione w dniu 30 maja 2017 r. , a więc na jeden dzień przed upływem terminu na złożenie wniosku o płatność, niemniej jednak, co już wcześniej wskazano, strona nie złożyła stosownych etykiet z opakowań materiału siewnego użytego przez skarżącego do obsiania zadeklarowanych działek, wymienionych w § 6 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia, co skutkowało odmową przyznania tej płatności. Podkreślenia wymaga również, na co słusznie wskazywał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżący uzupełniając przedmiotowe braki wniosku dopiero 30 maja 2017 r., to jest w przedostatnim dniu terminu, pomimo, iż zezwolenie na uprawę konopi włóknistych zostało mu udzielone w dniu 9 maja 2017 r., a oświadczenie skarżącego o uprawie zostało sporządzone w dniu 5 maja 2017 r., z sobie tylko znanych powodów skrócił przysługujący mu możliwy termin do usuwania braków wniosku (zgłoszenia poprawek, przedłożenia załączników), skracając równocześnie organowi termin do skutecznego stwierdzenia braków we wniosku. Ponadto, co istotne wbrew stanowisku skarżącego w realiach przedmiotowej sprawy nie znajdą zastosowania pozostałe, wynikające z art. 17 ust. 7 rozporządzenia nr 809/2014, terminy na złożenie przedmiotowych etykiet (30 czerwca oraz 1 września) bowiem jak wynika bezspornie ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym załączonego do akt sprawy oświadczenia o uprawie konopi włóknistej z 5 maja 2017 r. oraz złożonego w tej samej dacie wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017, w sprawie nie spełniona została przesłanka dokonania obsiewu zadeklarowanych działek nasionami konopi włóknistych po ostatecznym terminie złożenia wniosku, a nadto przedmiotowa uprawa nie stanowiła międzyplonu. Tym samym podniesione ogólne zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów k.p.a Sąd uznał za nieuzasadnione. Za nieuzasadniony Sąd uznał również podniesiony dopiero na etapie wniesione skargi zarzut możliwości uznania przedmiotowego uchybienia za błąd oczywisty w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 809/2014. Zgodnie z treścią powołanego przepisu wnioski o przyznanie pomocy, wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i dokumenty uzupełniające złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem że beneficjent działał w dobrej wierze. Właściwy organ może uznać oczywiste błędy tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym zawarte w art. 4 rozporządzenia nr 809/2014 pojęcie "oczywistego błędu" zawiera w sobie zarówno możliwość popełnienia go wskutek "oczywistej omyłki pisarskiej", jak i "oczywistej omyłki rachunkowej". Błąd wniosku jest oczywisty, jeżeli bez żadnych dodatkowych informacji od wnioskodawcy, bądź konfrontacji z innymi dokumentami, wynika on z weryfikacji samego wniosku przez organ. Zatem do błędów o charakterze oczywistym należą przede wszystkim błędy, które mogą zostać wykryte na podstawie informacji zawartej w złożonym wniosku pomocowym, tzn. pomyłki wykryte na skutek kontroli spójności wniosku, błędy o czysto pisarskim charakterze, które wydają się oczywiste przy lekturze wniosku pomocowego oraz błędy powstałe na skutek nieprawidłowej transkrypcji numerów referencyjnych lub identyfikacyjnych, które są wykryte podczas kontroli krzyżowej wniosku z bazami danych. Stwierdzenie oczywistego błędu najczęściej bowiem wiąże się z porównaniem dokumentu nim obarczonego z dokumentem wolnym od błędu (por. wyrok WSA w Białymstoku z 13 marca 2019 r., I Sa/Bk 38/19; wyrok WSA w Kielcach z 11 kwietnia 2019 r., I SA/Ke 88/19; www.cbois.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę bezspornym pozostaje, ze stwierdzone uchybienie, to jest niezłożenie właściwemu organowi, w zakreślonym prawem terminie etykiet stosowane na opakowaniach nasion konopi włóknistych użytych do obsiania przez skarżącego zadeklarowanej uprawy, nie stanowi oczywistej omyłki pisarskiej czy też rachunkowej, mogącej zostać uznaną za oczywisty błąd w rozumieniu powołanego wyżej przepisu art. 4 rozporządzenia nr 809/2014. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaję także podniesiona w skardze argumentacja, co do przeprowadzenia w dniu 7 września 2017 r. kontroli prowadzonej przez skarżącego uprawy konopi włóknistych, przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Gminy w S., która to kontrola nie wykazała jakichkolwiek nieprawidłowości, co potwierdza sporządzony protokół kontroli, którego kserokopie skarżący złożył przedłożył Agencji wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji. Wskazać bowiem należy, iż powołana przez skarżącego kontrola, przeprowadzona przez organ wydający zezwolenia na uprawę konopi włóknistych – Wójta Gminy S., w ramach ciążącego na tym organie wymogu sprawowania nadzoru nad uprawami maku lub konopi, wynikającego z art. 50 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, i sporządzona w następstwie tej kontroli dokumentacja, nie może konwalidować braków wniosku o przyznanie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, w niniejszej sprawie wymaganych prawem etykiet, których mowa w § 6 pkt 3 rozporządzenia z 12 marca 2015 r. Reasumując Sąd stwierdza, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego, skutkującego ich wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę oddalił. a.l.