III SA/Łd 141/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. J. kwotę 4367 (cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, ze zm.), zwanej dalej u.t.d., Ip. 5.3, Ip. 5.4, Ip. 6.2.1, Ip. 6.3.7, Ip. 6.3.9, Ip. 6.3.11, Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 8, art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r.), zwanego dalej rozporządzeniem nr 561/2006, art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tekst jedn.: Dz. Urz. UE z 2014 r., L 60, s. 1 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem nr 165/2014, art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, po rozpatrzeniu odwołania M.J. od decyzji Ł.W. Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 grudnia 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 25 000 zł, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na M.J. karę pieniężną w wysokości 25 000 zł. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że na podstawie upoważnienia z dnia 14 września 2015 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego w Łodzi przeprowadzili kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy M.J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M.J. Firma "Ax.". Zakres kontroli obejmował okres od 18 września 2014 r. do 17 września 2015 r. Ustalono, iż przedsiębiorca posiadał licencję nr A. dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. W okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał średnio 70 kierowców. Organ I instancji decyzją z dnia 24 grudnia 2015 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 25 000 zł. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 107 k.p.a. oraz art. 87 i 92a u.t.d. Zdaniem skarżącego organ I instancji nie zebrał w sposób zupełny materiału dowodowego oraz nie odniósł się do jego wyjaśnień. Odnośnie określonych w Ip. 5.3 załącznika do u.t.d. kar pieniężnych za naruszenie dziennego czasu odpoczynku w wysokości 100 zł czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz w wysokości 200 zł za każdą następną rozpoczętą godzinę organ II instancji stwierdził, że kierowca K.P. o godzinie 15:23 dnia 5 maja 2015 r. rozpoczął nowy 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 56 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 13:27 6 maja 2015 r. do godziny 21:23 6 maja 2015 r. W ocenie organu II instancji kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 4 minuty. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 300 zł. O godzinie 20:23 11 maja 2015 r. kierowca A.K. rozpoczął nowy 30-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 9 minut nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 20:28 11 maja 2015 r. do 03:37 12 maja 2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 51 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 300 zł. Kierowca G.L. o godzinie 16:52 27 maja 2015 r. rozpoczął nowy 30-godzinny okres rozliczeniowy w ciągu, którego powinien odebrać minimum 9-godzin nieprzerwanego odpoczynku. Kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 53 minuty nieprzerwanego odpoczynku w godzinach od 14:59 do 22:52 28 maja 2015 r. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 7 minut. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za naruszenie wynosi 300 zł. W ocenie organu II instancji kara pieniężna za wyżej opisane naruszenia w wysokości 900 zł została nałożona prawidłowo. Odnośnie kar pieniężnych w wysokości 50 zł za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny oraz w wysokości 100 zł z każdą następną rozpoczętą godzinę, określonych w Ip. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d., organ II instancji na podstawie danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy oraz protokołu kontroli za udowodnione uznał, że kierowca A.K. od godziny 00:00 18 maja 2015 r. do godziny 24:00 24 maja 2015 r. czasu UTC+1 nie wykonał wymaganego przepisami prawa odpoczynku tygodniowego, koniecznego do odebrania po maksymalnie 6 okresach dobowych od godz. 19:51 17 maja 2015 r., tj. licząc od zakończenia poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca we wskazanym okresie wykonał najdłuższy nieprzerwany odpoczynek w wymiarze 15 godzin i 6 minut od godziny 16:27 18 maja 2015 r. do godziny 07:33 19 maja 2015 r. czasu UTC+1, podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien odebrać odpoczynek w wymiarze minimum 24 godzin. W ocenie organu II instancji oznacza to bezspornie, iż kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 8 godzin i 54 minuty. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. W ocenie organu II instancji kara pieniężna za wyżej opisane naruszenia w wysokości 850 zł została nałożona prawidłowo. Odnośnie kary pieniężnej za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, określonej w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., organ II instancji stwierdził, że skarżący wykonywał przewóz, podczas którego kierowca na karcie kierowcy nie rejestrował swojej aktywności, prędkości pojazdu i przebytej drogi. Zdaniem organu II instancji analiza danych cyfrowych pobranych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] wskazuje, że w dniu 16 maja 2015 r. od godziny 11:26 do godziny 14:28 wykonywano pojazdem przewozy bez zalogowanej karty kierowcy. Pojazd bez zalogowanej karty kierowcy przejechał 111 kilometrów. Podczas przewozu w tachografie była wpisana funkcja "OUT", którą to funkcję wpisuje się, gdy nie ma obowiązku rejestrowania czasu pracy kierowcy, np. podczas jazdy na bazie przedsiębiorstwa. W trakcie kontroli skarżący nie potrafił wyjaśnić, który kierowca wykonywał jazdę bez zalogowanej karty kierowcy z funkcją "OUT" i gdzie odbywał się przewóz. Skarżący nie wyjaśnił, w jakich okolicznościach wykonywany był przewóz z funkcją OUT, a ilość przejechanych kilometrów, tj. 111 km w ciągu dwóch i pół godziny wskazuje, że przewóz był wykonywany poza bazą przedsiębiorstwa na drogach publicznych. Skarżący nie wykazał, że wykonywany wówczas przewóz był wyłączony z obowiązku rejestracji czasu pracy kierowcy. Organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i słusznie nałożył karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Odnośnie określonej w Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. kary pieniężnej za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień, organ II instancji stwierdził, że z danych cyfrowych pobranych z kart kierowców wynika, że w dniu 1 maja 2015 r. pojazdem kierował R.R. a w dniach 13-17 maja 2015 r. J.K. Skarżący nie okazał danych za 6 dni z pojazdu o nr rej. [...]. Kara za powyższe wynosi 3 000 zł. Skarżący w trakcie kontroli nie okazał także danych cyfrowych wczytanych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] za dni 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30 maja 2015 r. Z danych cyfrowych pobranych z kart kierowców wynika, że we wskazanych dniach pojazdem o nr rej. [...] kierował P.B.. Skarżący nie okazał danych za 23 dni z pojazdu o nr rej. [...]. Kara za powyższe wynosi 11 500 zł. Zdaniem organu II instancji kara za powyższe naruszenie w łącznej wysokości 14 500 zł została nałożona zgodnie z prawem. Odnośnie określonej w lp. 6.3.9 załącznika nr 3 do u.t.d. kary pieniężnej za udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy karą pieniężną w wysokości 300 zł za każdy dzień organ II instancji stwierdził, że analiza danych pobranych z kart kierowców wykazała, iż skarżący nie okazał do kontroli pełnych zapisów aktywności kierowcy T.B. za okresy od 17:00 do 23:59 7 maja 2015 r. oraz od 00:00 do 07:29 8 maja 2015 r. Łącznie skarżący nie okazał danych z aktywnością kierowcy za 2 dni. Kara za powyższe naruszenie wynosi 600 zł. Została nałożona słusznie i zgodne z przepisami prawa. Odnośnie określonej w Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę karą pieniężną w wysokości 500 zł organ II instancji wskazał, że dane z karty kierowcy K.P. sczytywane były w dniu 1 czerwca 2015 r. i w dniu 4 lipca 2015 r. Pomiędzy tymi dniami kierowca K.P. miał 33 dni zarejestrowanej działalności. Oznacza to, że przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożonego przez ustawodawcę obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w terminie do 28 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 zł. Dane z karty kierowcy S.K. sczytywane były w dniu 8 maja 2015 r. i w dniu 9 czerwca 2015 r. Pomiędzy tymi dniami kierowca S.K. miał 32 dni zarejestrowanej działalności. Oznacza to, że przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożonego przez ustawodawcę obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w terminie do 28 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania. W decyzji z dnia [...] organ I instancji stwierdził, że przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z karty kierowcy G.L. w ustawowym terminie. Zdaniem organu II instancji z protokołu kontroli z dnia 13 października 2015 r. oraz danych cyfrowych pobranych w trakcie kontroli z karty kierowcy G.L. wynika, że dane z karty kierowcy były pobierane w dniach 5 maja 2015 r. i 3 czerwca 2015 r. Pomiędzy tymi sczytaniami kierowca G.L. miał 28 dni zarejestrowanej działalności. Ponieważ pomiędzy dniami, kiedy skarżący dokonywał sczytana danych z karty kierowcy G.L., kierowca ten miał tylko 28 dni zarejestrowanej działalności, skarżący nie przekroczył terminu 28 dni zarejestrowanej działalności, w ciągu którego był obowiązany dokonać ponownego sczytania danych z karty kierowcy G.L. Z uwagi na fakt, że organ I instancji nie udowodnił, że skarżący nie sczytywał danych cyfrowych z karty kierowcy G.L. w terminie 28 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania, kara nałożona na przedsiębiorcę za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy G.L. jest niezasadna. Organ II instancji za udowodnione natomiast uznał, że dane z karty kierowcy R.M. sczytywane były w dniu 1 czerwca 2015 r. i w dniu 6 lipca 2015 r. Pomiędzy tymi dniami kierowca R.M. miał 32 dni zarejestrowanej działalności. Oznacza to, że przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożonego przez ustawodawcę obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w terminie do 28 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 zł. Dane z karty kierowcy Ł.N. sczytywane były w dniu 4 maja 2015 r. i w dniu 2 czerwca 2015 r. Pomiędzy tymi dniami kierowca Ł.N. miał 29 dni zarejestrowanej działalności. Oznacza to, że przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożonego przez ustawodawcę obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w terminie do 28 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 zł. Dane z karty kierowcy R.B. sczytywane były w dniu 1 czerwca 2015 r. i w dniu 6 lipca 2015 r. Pomiędzy tymi dniami kierowca R.B. miał 30 dni zarejestrowanej działalności. Oznacza to, że przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożonego przez ustawodawcę obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy w terminie do 28 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 zł. W decyzji z dnia [...] organ I instancji stwierdził, że przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z karty kierowcy J.K. w ustawowym terminie. W ocenie organu II instancji z protokołu kontroli z dnia 13 października 2015 r. oraz danych cyfrowych pobranych w trakcie kontroli z karty kierowcy J.K. wynika, że dane z karty kierowcy były pobierane w dniach 27 kwietnia 2015 r. i 8 czerwca 2015 r. pomiędzy tymi sczytaniami kierowca J.K. miał 24 dni zarejestrowanej działalności. Ponieważ pomiędzy dniami, kiedy skarżący dokonywał sczytana danych z karty kierowcy J.K., kierowca ten miał tylko 24 dni zarejestrowanej działalności, skarżący nie przekroczył terminu 28 dni zarejestrowanej działalności, w ciągu którego był obowiązany dokonać ponownego sczytania danych z karty kierowcy J.K. Z uwagi na fakt, że organ I instancji nie udowodnił, że skarżący nie sczytywał danych cyfrowych z karty kierowcy J.K. w terminie 28 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania, kara nałożona na skarżącego za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy J.K. jest niezasadna. Organ II instancji wyjaśnił, że z tych względów uchylił karę pieniężną w łącznej wysokości 3 500 zł nałożoną na skarżącego przez organ I instancji za naruszenie obowiązku wczytywania danych z kart kierowców w ustawowym terminie – za każdego kierowcę i nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 2 500 zł. Odnośnie określonej w Ip. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. kary pieniężnej w wysokości 500 zł za naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego za każdy pojazd organ II instancji stwierdził, że dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] sczytywane były w dniu 28 kwietnia 2014 r. i w dniu 3 sierpnia 2015 r. Pomiędzy 18 września 2014 r., tj. pierwszym dniem objętym kontrolą, a 3 sierpnia 2015 r. – dniem kiedy ostatni sczytano dane z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] minęło ponad 90 dni zarejestrowanej działalności, o czym świadczą dane zarejestrowane automatycznie przez tachograf. Oznacza to, że przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożonego przez ustawodawcę obowiązku wczytywania danych z cyfrowego urządzenia rejestrującego w terminie do 90 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 zł. W decyzji z dnia [...] organ I instancji stwierdził, że przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] w ustawowym terminie. W ocenie organu II instancji z protokołu kontroli z dnia 13 października 2015 r. oraz danych cyfrowych pobranych w trakcie kontroli z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] wynika, że dane z tachografu były pobierane w dniach 7 marca 2015 r. i 12 czerwca 2015 r. pomiędzy tymi sczytaniami pojazd miał 78 dni zarejestrowanej działalności. Zgodnie z rozporządzeniem nr 581/2010 dane z urządzenia rejestrującego należy wczytywać w okresie co 90 dni od ostatniego wczytania. Równocześnie zgodnie z wytycznymi Komisji zawartymi w tym rozporządzeniu określając maksymalne okresy na wczytanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, czyli tylko dni w których pojazd faktycznie się przemieszczał, a nie dni kalendarzowe. Oznacza to, że kontrolujący nie udowodnili, że termin 90 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego sczytania został przekroczony. Z uwagi na fakt, że organ I instancji nie udowodnił, że skarżący nie wczytywał danych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] w terminie 90 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania tak jak to stanowi rozporządzenie nr 581/2010, kara nałożona na przedsiębiorcę za naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego jest niezasadna. Organ II instancji za udowodnione natomiast uznał, iż przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] systematycznie, tj. co 90 dni zarejestrowanej działalności. Dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] sczytywane były w dniu 4 lutego 2015 r. i w dniu 12 czerwca 2015 r. Pomiędzy tymi dniami pojazd o nr rej. [...] miał 103 dni zarejestrowanej działalności o czym świadczą dane zarejestrowane automatycznie przez tachograf. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 złotych. Organ II instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych pobranych z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] i protokołu kontroli stwierdził, iż przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] systematycznie tj. co 90 dni zarejestrowanej działalności. Dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] sczytywane były w dniu 10 listopada 2014 r. i w dniu 6 lipca 2015 r. Pomiędzy tymi dniami pojazd o nr rej. [...] miał ponad 90 dni zarejestrowanej działalności, o czym świadczą dane zarejestrowane automatycznie przez tachograf. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 zł. Na podstawie danych pobranych z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] i protokołu kontroli organ II instancji uznał, że przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] systematycznie tj. co 90 dni zarejestrowanej działalności. Dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] sczytywane były w dniu 3 lutego 2015 r. i w dniu 6 lipca 2015 r. Pomiędzy tymi dniami pojazd o nr rej. [...] miał ponad 90 dni zarejestrowanej działalności, o czym świadczą dane zarejestrowane automatycznie przez tachograf. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 zł. Wskazując na dane pobrane z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] i protokołu kontroli organ II instancji stwierdził, że przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] systematycznie tj. co 90 dni zarejestrowanej działalności. Dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] sczytywane były w dniu 3 lutego 2015 r. i w dniu 6 lipca 2015 r. Pomiędzy tymi dniami pojazd o nr rej. [...] miał ponad 90 dni zarejestrowanej działalności o czym świadczą dane zarejestrowane automatycznie przez tachograf. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 zł. Na podstawie danych pobranych z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] i protokołu kontroli organ II instancji uznał, iż przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] systematycznie tj. co 90 dni zarejestrowanej działalności. Dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] sczytywane były w dniu 3 lutego 2015 r. i w dniu 3 lipca 2015 r. Pomiędzy tymi dniami pojazd o nr rej. [...] miał ponad 90 dni zarejestrowanej działalności, o czym świadczą dane zarejestrowane automatycznie przez tachograf. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 zł. W decyzji z dnia [...] organ I instancji stwierdził, że przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] w ustawowym terminie. W ocenie organu II instancji z protokołu kontroli z dnia 13 października 2015 r. oraz danych cyfrowych pobranych w trakcie kontroli z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] wynika, że dane z tachografu były pobierane w dniach 29 kwietnia 2015 r. i 3 sierpnia 2015 r. Pomiędzy tymi sczytaniami pojazd miał 78 dni zarejestrowanej działalności. Kontrolujący nie udowodnili, że termin 90 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego sczytania został przekroczony, ponieważ nie ma danych, z których by wynikało, ile kontrolowany pojazd miał dni zarejestrowanej działalności pomiędzy dniami, w których nastąpiło sczytanie danych cyfrowych. Kara nałożona na przedsiębiorcę za naruszenie obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego jest niezasadna. Na podstawie danych pobranych z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] i protokołu kontroli organ II instancji stwierdził, iż przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] systematycznie tj. co 90 dni zarejestrowanej działalności. Dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] sczytywane były w dniu 3 lutego 2015 r. i w dniu 1 października 2015 r. Pomiędzy 3 lutego 2015 r., tj. dniem w którym sczytano dane cyfrowe w kontrolowanym okresie, a 1 września 2015 r., tj. ostatnim dniem objętym kontrolą dane z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] minęło ponad 90 dni zarejestrowanej działalności o czym świadczą dane zarejestrowane automatycznie przez tachograf. Termin ustawowy na sczytanie danych nie został zachowany. Oznacza to, że przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożone przez ustawodawcę obowiązku wczytywania danych z cyfrowego urządzenia rejestrującego w terminie do 90 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 zł. Na podstawie danych pobranych z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] i protokołu kontroli organ II instancji stwierdził, iż przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] systematycznie, tj. co 90 dni zarejestrowanej działalności. Dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] sczytywane były w dniu 13 lutego 2015 r. i w dniu 22 września 2015 r. Pomiędzy 13 lutego 2015 r., tj. dniem w którym sczytano dane cyfrowe w kontrolowanym okresie, a 1 września 2015 r., tj. ostatnim dniem objętym kontrolą dane z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] minęło ponad 90 dni zarejestrowanej działalności o czym świadczą dane zarejestrowane automatycznie przez tachograf. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 złotych. Decyzją z dnia [...] organ I instancji stwierdził, że przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] w ustawowym terminie. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci danych pobranych z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] i protokołu kontroli organ II instancji stwierdził, iż przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] systematycznie tj. co 90 dni zarejestrowanej działalności. Dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] sczytywane były w dniu 7 stycznia 2015 r. i w dniu 28 września 2015 r. Pomiędzy tymi dniami pojazd o nr rej. [...] miał ponad 90 dni zarejestrowanej działalności. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 zł. Organ II instancji na podstawie danych pobranych z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] i protokołu kontroli stwierdził, iż przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] systematycznie tj. co 90 dni zarejestrowanej działalności. Dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] sczytywane były w dniu 7 kwietnia 2015 r. i w dniu 28 września 2015 r. Pomiędzy 7 kwietnia 2015 r., tj. dniem w którym sczytano dane cyfrowe w kontrolowanym okresie, a 17 września 2015 r., tj. ostatnim dniem objętym kontrolą dane z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] minęło ponad 90 dni zarejestrowanej działalności, o czym świadczą dane zarejestrowane automatycznie przez tachograf. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 zł. Na podstawie danych pobranych z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] i protokołu kontroli organ II instancji stwierdzi, iż przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] systematycznie, tj. co 90 dni zarejestrowanej działalności. Dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] sczytywane były w dniu 10 listopada 2014 r. i w dniu 2 października 2015 r. Pomiędzy 10 listopada 2014 r., tj. dniem w którym sczytano dane cyfrowe w kontrolowanym okresie, a 17 września 2015 r., tj. ostatnim dniem objętym kontrolą dane z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] minęło ponad 90 dni zarejestrowanej działalności o czym świadczą dane zarejestrowane automatycznie przez tachograf. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 zł. Organ II instancji na podstawie danych pobranych z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] i protokołu kontroli uznał, iż przedsiębiorca nie sczytywał danych cyfrowych z tachografu zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] systematycznie, tj. co 90 dni zarejestrowanej działalności. Dane z cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] sczytywane były w dniu 14 kwietnia 2015 r. i w dniu 30 września 2015 r. Pomiędzy 14 kwietnia 2015 r., tj. dniem w którym sczytano dane cyfrowe w kontrolowanym okresie, a 17 września 2015 r., tj. ostatnim dniem objętym kontrolą dane z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] minęło ponad 90 dni zarejestrowanej działalności o czym świadczą dane zarejestrowane automatycznie przez tachograf. Termin ustawowy na sczytanie danych nie został zachowany. Oznacza to, że przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożone przez ustawodawcę obowiązku wczytywania danych z cyfrowego urządzenia rejestrującego w terminie do 90 dni zarejestrowanej działalności od ostatniego wczytania. Kara za niniejsze naruszenie wynosi 500 zł. Organ II instancji wyjaśnił, że mając powyższe na uwadze uchylił karę pieniężną w łącznej wysokości 7 000 zł nałożoną na skarżącego przez organ I instancji za naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego w ustawowym terminie – za każdy pojazd i nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 5 500 zł. Łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie popełnione przez przedsiębiorcę naruszenia wynosi 31 350 zł. Stosownie do faktu, że karę pieniężną nałożono w wysokości 25 000 zł zgodnie z ograniczeniem określonym w art. 92a ust. 3 pkt 3 u.t.d. zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy. W skardze na powyższą decyzję M.J. wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: - obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i 78 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie; - naruszenie art. 92b, 92c u.t.d. przez nie zastosowanie dyspozycji przepisów pomimo zaistnienia przesłanek warunkujących ich zastosowanie; - naruszenie art. 2 rozporządzenia nr 581/2010. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że organ II instancji błędnie uznał, że skarżący nie dowiódł wystąpienia okoliczności stanowiących o braku wpływu przedsiębiorcy na naruszenia związane z przestrzeganiem czasu pracy przez kierowców określonych w art. 92c u.t.d., które stanowiłyby przesłankę do niewszczynania lub umorzenia wszczętego postępowania, okoliczności potwierdzających zapewnienie właściwej organizacji i dyscypliny pracy, które pozwalałyby na odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 92b u.t.d. w części, dotyczącej naruszenia Ip. 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. – wobec kierowcy A.K. Organ odrzucił przedłożone w toku kontroli wyjaśnienia skarżącego i kierowcy dotyczących okoliczności faktycznych zdarzenia. Skarżący w wyjaśnieniu wskazał, że wyłączną przyczyną przerwania wymaganego 9-godzinnego okresu wypoczynku kierowcy była konieczność zjazdu z promu relacji Włochy – Grecja i przejechanie w bezpieczne miejsce postoju pojazdu w celu kontynuowania wymaganego odpoczynku. Tym samym należy uznać, że zespół kierowców przerwał odpoczynek z przyczyn niezależnych od skarżącego, wyłącznie ze względu na wymogi bezpieczeństwa drogowego oraz zasady logistyki przewozu międzynarodowego. Taki stan faktyczny potwierdza odczyt danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy. Zdaniem skarżącego organ nie dołożył należytej staranności w ocenie materiału dowodowego, pomijając dowód z odczytu karty drugiego kierowcy z zespołu Z. Skarżący w wyjaśnieniu wskazał, że wyłączną przyczyną przesunięcia terminu rozpoczęcia wymaganego 24-godzinnego okresu nieprzerwanego odpoczynku kierowcy A.K. były utrudnienia w przejeździe na granicy państwowej pomiędzy Węgrami a Rumunią. Z przyczyn niezależnych od skarżącego i kierowcy, ze względu na wymogi bezpieczeństwa drogowego, zespół kierowców rozpoczął odpoczynek z ponad 2-godzinnym opóźnieniem spowodowanym staniem pojazdu w korku i przejazdem koniecznym do znalezienia bezpiecznego miejsca postoju pojazdu. Taki stan faktyczny potwierdza odczyt danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy. Ponadto organ nie dołożył należytej staranności w ocenie materiału dowodowego pomijając dostępny w trakcie kontroli dowód z odczytu karty drugiego kierowcy z zespołu – Z. Zdaniem skarżącego tym samym decyzja w zakresie nałożenia kary pieniężnej w części dotyczącej naruszenia Ip. 5.3.1 i 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d, wobec kierowcy A.K. zapadła z naruszeniem prawa materialnego wskutek odstąpienia przez organ od zastosowania dyspozycji art 92b i 92c u.t.d. Skarżący zarzucił także, iż w postępowaniu kontrolnym organ zastosował wyłącznie najprostszą z metod kontroli i ograniczył się do skorzystania przy obliczaniu maksymalnego dopuszczalnego terminu sczytania danych z karty kierowcy oraz danych z tachografu cyfrowego z urządzenia mierniczego wykorzystującego oprogramowanie informatyczne oparte na błędnych parametrach obliczeniowych. Wyniki przeprowadzonych przez organ błędnych pomiarów okresów rozliczeniowych wskazują, że zastosowane w obliczeniach parametry zakładały, że okres maksymalny do sczytania danych to ciąg kolejno następujących po sobie dni kalendarzowych, niezależnie od tego, czy działalność rejestrowana była w tych dniach wykonywana, podczas gdy z obowiązujących regulacji rozporządzenia nr 581/2010 wynika jednoznacznie, że okres maksymalny może obejmować tylko sumę dni działalności, która podlegała obowiązkowi rejestracji. Zdaniem skarżącego analiza kart kierowców oraz kalendarza wskazuje jednoznacznie, że w żadnym z objętych kontrolą przypadku nie doszło do przekroczenia terminu 28 dni zarejestrowanej działalności pomiędzy wykonaniem czynności sczytania danych z karty kierowcy. Według udostępnionej organowi przez skarżącego w trakcie kontroli dokumentacji, suma dni działalności, która podlegała obowiązkowi rejestracji w sprawdzanym okresie pomiędzy w stosunku do poszczególnych kierowców wynosiła dla: K.P. – 27, S.K. – 11, R.M. – 28, Ł.N. – 22, R.B. – 28. Podobnie analiza danych z tachografów pojazdów objętych kontrolą wskazuje jednoznacznie, że nie doszło do przekroczenia terminu 90 dni zarejestrowanej działalności pomiędzy pobraniami danych z tachografów. Pomimo pozostającej w dyspozycji organu pełnej dokumentacji dotyczącej przebiegu pracy kierowców oraz danych z urządzeń rejestrujących w objętych kontrolą pojazdach, organ zaniechał obowiązku zbadania dostępnych dowodów z dokumentacji. Organ II instancji zaniechał również analizy dokumentacji przedłożonej przez skarżącego, uznając za zasadne błędne wnioski dowodowe wysnute przez organ I instancji z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję zaakceptował błędną wykładnię organu pierwszej instancji w zakresie przepisów rozporządzenia nr 581/2010. Tym samym zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa materialnego wskutek zastosowania środków kontroli, których działania oparte były na błędnej wykładni przepisów rozporządzenia nr 581/2010, skutkiem czego sprawa nie została należycie wyjaśniona i rozstrzygnięta w zakresie nałożenia kary pieniężnej w części dotyczącej naruszenia Ip. 6.3.11 i lp. 6.3.12 załącznika nr 3 do u.t.d. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 17 marca 2017 r. skarżący oświadczył, że podtrzymuje wnioski i stanowisko wyrażone w skardze. Skarżący podniósł, że wykres tygodniowy pracy kierowcy A.K. za okres 8-14 maja 2015 r. stanowi dowód z dokumentu uzasadniający odstąpienie od nałożenia zaskarżoną decyzją kary z tytułu naruszenia 5.3.1 załącznika nr 3 u.t.d. (skrócenie dziennego czasu odpoczynku) przez kierowcę A.K. Dokument nie został uwzględniony w materiale dowodowym przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji. Przedstawia przebieg pracy i odpoczynku kierowcy, tożsamy z danymi cyfrowymi pobranymi w trakcie kontroli z karty kierowcy z okresu 11-12 maja 2015 r. Z dokumentu wynika, że nastąpiło przerwanie dziennego czasu odpoczynku A.K. "po 7.09 godzinach o godz. 3.40" 12 maja 2015 r. "w czasie 4.10 godz.-oznaczonym w powołanym dokumencie, jako dyspozycyjność kierowcy". Wykres tygodniowy pracy kierowcy T.Z. za okres 9-15 maja 2015 r. stanowi dowód z dokumentu uzasadniający odstąpienie od nałożenia zaskarżoną decyzją kary z tytułu naruszenia 5.3.1 załącznika nr 3 u.t.d. (skrócenie dziennego czasu odpoczynku) przez kierowcę A.K. Dokument nie został uwzględniony w materiale dowodowym przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji. Przedstawia przebieg pracy i odpoczynku w dniu 12 maja 2015 r. drugiego kierowcy załogi obok A.K. tj. kierowcy T.Z. Z dokumentu wynika, że nastąpiło przerwanie dziennego czasu odpoczynku T.Z. "po 7.09 godzinach o godz. 3.40" 12 maja 2015 r., następnie przez okres "4.10 godz." kierowca wykonywał pracę prowadząc pojazd. Zdaniem skarżącego dokumenty te świadczą o tym, że o godz. 3:40 12 maja 2015 r. załoga w osobach A.K. i T.Z. przerwała na okres "4.10 godz." odpoczynek na skutek zakończenia transportu morskiego pojazdu i konieczności zjazdu z promu oraz kontynuowania jazdy do bezpiecznego miejsce postoju. Kalendarz ciągłości danych – rok 2015 dla kierowcy K.P. stanowi dowód z dokumentu uzasadniający odstąpienie od nałożenia zaskarżoną decyzją kary z tytułu naruszenia Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 u.t.d. dotyczącego zarzutu przekroczenia terminu 28 dni zarejestrowanej działalności pomiędzy wykonaniem czynności sczytania danych z kart kierowcy w okresie 1 czerwca 4 lipca 2015 r. Z dokumentu wynika, że wymagana czynność sczytania nastąpiła w 27 dniu prowadzenia działalności. Kalendarz ciągłości danych – rok 2015 dla kierowcy S.K. stanowi dowód z dokumentu uzasadniający odstąpienie od nałożenia zaskarżoną decyzją kary z tytułu naruszenia Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 u.t.d. dotyczącego zarzutu przekroczenia terminu 28 dni zarejestrowanej działalności pomiędzy wykonaniem czynności sczytania danych z kart kierowcy w okresie 8 maja – 9 czerwca 2015 r. Z dokumentu wynika, że wymagana czynność sczytania nastąpiła w 11 dniu prowadzenia działalności. Kalendarz ciągłości danych – rok 2015 dla kierowcy R.M. stanowi dowód z dokumentu uzasadniający odstąpienie od nałożenia zaskarżoną decyzją kary z tytułu naruszenia Ip. 6,3,11 załącznika nr 3 u.t.d. dotyczącego zarzutu przekroczenia terminu 28 dni zarejestrowanej działalności pomiędzy wykonaniem czynności sczytania danych z kart kierowcy w okresie 1 czerwca – 6 lipca 2015 r. Z dokumentu wynika, że wymagana czynność sczytania nastąpiła w 28 dniu prowadzenia działalności. Kalendarz ciągłości danych – rok 2015 dla kierowcy Ł.N. stanowi dowód z dokumentu uzasadniający odstąpienie od nałożenia zaskarżoną decyzją kary z tytułu naruszenia Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 u.t.d. dotyczącego zarzutu przekroczenia terminu 28 dni zarejestrowanej działalności pomiędzy wykonaniem czynności sczytania danych z kart kierowcy w okresie 4 maja – 2 czerwca 2015 r. Z dokumentu wynika, że wymagana czynność sczytania nastąpiła w 22 dniu prowadzenia działalności. Kalendarz ciągłości danych – rok 2015 dla kierowcy R.B. stanowi dowód z dokumentu uzasadniający odstąpienie od nałożenia zaskarżoną decyzją kary z tytułu naruszenia Ip. 6.3.11 załącznika nr 3 u.t.d. dotyczącego zarzutu przekroczenia terminu 28 dni zarejestrowanej działalności pomiędzy wykonaniem czynności sczytania danych z kart kierowcy w okresie 1 czerwca – 6 lipca 2015 r. Z dokumentu wynika, że wymagana czynność sczytania nastąpiła w 28 dniu prowadzenia działalności. W piśmie z dnia 3 kwietnia 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego odnosząc się do pisma skarżącego z dnia 17 marca 2017 r. stwierdził, że z danych cyfrowych dotyczących A.K. jednoznacznie wynika, że pojazd był prowadzony w załodze. Po 7 godz. i 9 min. odpoczynku nieprzerwanego drugi kierowca zaczął prowadzić pojazd. Z rozporządzenia nr 561/20016 wynika jednoznacznie, że nie można odbierać odpoczynku dziennego w pojeździe, który jest prowadzony. Kierowca T.Z. rozpoczął prowadzenie pojazdu o godz. 20:23, a kierowca A.K. pozostawał w dyspozycji. Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 stanowi, że na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8, w przypadku gdy kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem i wykorzystuje regularny dzienny okres odpoczynku, okres ten można przerwać nie więcej niż dwukrotnie innymi czynnościami trwającymi łącznie nie dłużej niż godzinę. Podczas tego regularnego dziennego okresu odpoczynku kierowca ma do dyspozycji koje lub kuszetkę. Z danych dotyczących kierowcy T.Z. wynika, iż przerwa ta trwała 4 godz. 10 min. Natomiast od godz. 20:33 przerwany został odpoczynek, a dalej zarejestrowany odpoczynek nie jest oznaczony jako odpoczynek w związku z przeprawą promem. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził także, iż dniami zarejestrowanej działalności będą dni w których karta kierowcy była wkładana do tachografu lub dni w których stwierdzono prowadzenie pojazdu bez karty kierowcy włożonej do urządzenia rejestrującego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej: p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, tj. ich zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić ich nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sąd ocenia czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając zaskarżoną decyzje naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści uzasadnienia skargi wynika, iż strona podważa część ustaleń organu w zakresie stwierdzonych naruszeń dotyczących: 1) skrócenia dziennego i tygodniowego czasu odpoczynku przez kierowcę A.K., 2) przekroczenia maksymalnego – 28 dniowego okresu wczytywania danych z kart kierowców: P., K., M., N., B., 3) przekroczenia maksymalnego – 90 dniowego okresu wczytywania danych z jednostek pojazdowych. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Należy bowiem pamiętać, że nie jest rolą sądu administracyjnego zastępowanie organu administracji w podejmowaniu rozstrzygnięć administracyjnych, a zwłaszcza poszukiwanie w całokształcie sprawy motywów, jakimi kierowano się przy wydawaniu decyzji. Motywy te muszą wprost wynikać z decyzji, umożliwiając sądowi administracyjnemu kontrolę prawidłowości działań organu, które doprowadziły do wydania decyzji. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji, wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a., m.in. w zakresie objętym skargą. W przypadku stwierdzonego skrócenie przez kierowcę A.K. dziennego czasu odpoczynku w dniach 11-12 maja 2015 r. organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji ograniczył się do wskazania, iż kierowca odebrał 7 godzin i 9 minut nieprzerwanego odpoczynku, a ponadto nie okazano podczas kontroli dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów, dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu. Podobnie lakoniczny jest opis naruszenia polegającego na skróceniu przez tego kierowcę tygodniowego czasu odpoczynku ( dotyczy okresu od 18 do 24 maja 2015 r.). W trakcie postępowania administracyjnego organ I instancji wezwał stronę do złożenia dokumentacji potwierdzającej m.in. przeprawę promową pojazdu prowadzonego przez kierowcę A.K. w dniu 11 maja 2015 r. ( wezwanie z dnia 12 listopada 2015 r.). Strona wykonując wezwanie organu złożyła w dniu 19 listopada 2015 r. fakturę nr [...] i potwierdzenie rezerwacji, to jest dokumenty uzasadniające jej zdaniem skrócenie odpoczynku. Organ odwoławczy, wbrew wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. nie uwzględniając stanowiska strony nie podał przyczyn, dla których odmówił złożonym dokumentom mocy dowodowej. Zauważyć należy, że organ I instancji w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji odniósł się szerzej do kwestii naruszenia przez kierowcę A.K. skrócenia dziennego czasu odpoczynku. Jednakże organ odwoławczy w całości uchylił tę decyzję i nie dokonał własnych ustaleń w powyższym zakresie. W takiej sytuacji sąd nie jest władny przyjąć, iż wolą organu odwoławczego była pełna akceptacja ustaleń dokonanych przez organ I instancji, którego decyzję uchylono. Zasada dwuinstancyjności postępowania wymaga, aby w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest jednak, by rozstrzygnięcia te poprzedzone zostały przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których były prowadzone. Organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale jest zobowiązany ponownie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania strony i stosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy w omawianym zakresie skrócenia przez kierowcę dziennego odpoczynku nie odniósł się do stanowiska strony. W ocenie sądu uzasadnienie organu odwoławczego, także w przedmiocie stwierdzonych naruszeń przekroczenia okresu wczytywania danych jest zbyt lakoniczne. Organ w przypadku kierowców wymienionych w skardze podał jedynie daty, w których te dane wczytywano i wskazał ile minęło dni pomiędzy kolejnymi czynnościami wczytywania. Nie wyjaśnił jednak, które konkretnie dni uznał za dni zarejestrowanej działalności. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. (Dz.U. nr 159,poz. 1128 ze zm.), dane kierowcy pobiera się, co najmniej raz na 28 dni. Natomiast zgodnie z art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. (Dz.U.UE.L. 2010.168.16) w sprawie maksymalnych okresów wczytywania odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (zwane dalej rozporządzeniem Komisji) maksymalny okres na wczytywanie odpowiednich danych nie może przekracza 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Określając maksymalne okresy na wczytywanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności (pkt 3 preambuły do rozporządzenia Komisji). Dlatego też określając maksymalne okresy na wczytywanie danych, należy uwzględnić wyłącznie dni zarejestrowanej działalności. Okresami składającymi się z dni niezarejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadził pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Nie są to wszystkie dni kalendarzowe, czy też dni zarejestrowanej działalności samego przedsiębiorstwa ( v. wyrok NSA z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2719/14 – CBOSA). Organ odwoławczy w piśmie procesowym z dnia 31 marca 2017 r. stwierdził, że okresami składającymi się na dni niezarejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli te okresy, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. W piśmie tym organ potwierdził akceptację sądowej wykładni pojęcia "dni zarejestrowanej działalności". Jednakże z uzasadnienia decyzji, a także z treści ww. pisma nie wynika, by ustalając okresy pomiędzy kolejnymi odczytami uwzględnił wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowców. Strona w skardze wyjaśniła, że w przypadku kierowców: P., K., M., N. i B nie doszło do przekroczenia 28 dniowego terminu zarejestrowanej działalności pomiędzy wczytywaniem danych. Swoje stanowisko udokumentowała składając "kalendarze ciągłości danych" wymienionych kierowców. Organ po doręczeniu mu "kalendarzy ciągłości danych" nie odniósł się do stanowiska skarżącego i nie wskazał, które dni uwzględnił w swojej decyzji jako dni zarejestrowanej działalności. Obowiązkiem organu było przeprowadzenie dokładnej analizy dokumentacji przedstawionej mu przez stronę w czasie kontroli przedsiębiorstwa, ale także w przypadku każdego z zakwestionowanych odczytów ustalenie, które dni faktycznie są dniami zarejestrowanej działalności i nie powinny zostać pominięte jako te, w których kierowca nie prowadzi pojazdu i nie podlega obowiązkowi odpoczynku. W uzasadnieniu decyzji brak takich ustaleń. Sąd nie jest uprawniony zastępować organu administracji publicznej i ustalać, które dni były dniami zarejestrowanej działalność, a w konsekwencji, karty których kierowców nie zostały wczytane w terminie. Tylko dokładne ustalenie tych okoliczności pozwoli na dokładne wyjaśnienie sprawy i ewentualne przypisanie odpowiedzialności stronie za stwierdzone naruszenia. Zaskarżona decyzja nie zawiera również prawidłowego uzasadnienia w części dotyczącej zarzucanych skarżącemu uchybień w przestrzeganiu, nałożonego przez ustawodawcę, terminu wczytywania co 90 dni danych z cyfrowego urządzenia rejestracyjnego. Uzasadnienie, tak jak w przypadku oceny niezachowania terminu 28 dni na wczytywanie danych z kart kierowców, jest lakoniczne. Określa daty dokonywanych wczytywań i wskazuje o ile dni uchybiono terminowi. W tym zakresie również pomija analizę, które z dni były dniami zarejestrowanej działalności, a których nie można zaliczyć do tej kategorii. Organ ponownie rozpoznając sprawę przeprowadzi analizę dokumentów złożonych przez stronę. W przypadku ich nieuwzględnienia umotywuje dlaczego odmówił tym dokumentom mocy dowodowej. Ponadto ustalając częstotliwość wczytywania danych uwzględni wyłącznie dni zarejestrowanej działalności kierowców, wymieniając dokładnie te dni. Organ nie może bowiem ograniczać się do wskazania w uzasadnieniu zsumowanej ilości dni, nie opisując dlaczego, w jego ocenie, są to dni zarejestrowanej działalności kierowców, choć strona twierdzi, że w tych właśnie dniach kierowcy nie prowadzili pojazdów i nie podlegali obowiązkowi odpoczynku. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą uznając, że jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania w wysokości 4367 zł (wpis od skargi 750 zł., opłata za czynności pełnomocnika 3600 zł., opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł.) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). D.Cz.