III SA/Łd 141/25

Dnia 13 maja 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2025 roku sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 14 stycznia 2025 roku nr RPS-II.8641.136.2024 w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z 14 stycznia 2025 r., nr RPS-II.8641.136.2024, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 104 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudniania i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 475 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia", Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Bełchatowskiego z 22 listopada 2024 r., nr 51/2024 o uznaniu K.C. za osobę bezrobotną z dniem 7 listopada 2023 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że decyzją Starosty Bełchatowskiego z 20 listopada 2023 r., nr 382/11/23 K.C. została uznana za osobę bezrobotną z dniem 7 listopada 2023 r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżąca spełniła warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia, przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Od decyzji tej skarżąca wniosła odwołanie. Decyzją z 1 lutego 2024 r., nr RPS-II.8641.2.2024 Wojewoda Łódzki uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. K.C. złożyła od powyższej decyzji sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z 21 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 140/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił sprzeciw skarżącej. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Starosta Bełchatowski decyzją z 22 listopada 2024 r., nr 51/2024 uznał K.C. z dniem 7 listopada 2023 r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W odwołaniu od decyzji z 22 listopada 2024 r. skarżąca wskazała, że odbywała staż w Prokuraturze w B. (od którego powinna mieć odprowadzone składki przez Powiatowy Urząd Pracy w B.). Następnie pracowała na podstawie umowy zlecenia od 12 grudnia 2022 r. do 30 grudnia 2022 r. (wcześniej od 18 lipca 2022 r. do 9 grudnia 2022 r. – staż jako pracownik biurowy w Prokuraturze Rejonowej w B.). W okresie od 15 grudnia 2022 r. do 30 września 2023 r. pracowała dla P. Skarżąca wniosła o ponowne skierowanie sprawy do sądu oraz poinformowanie Państwowej Inspekcji Pracy o toczącym się przed sądem postępowaniu. Organ drugiej instancji utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 22 listopada 2024 r. podniósł, że osobie zarejestrowanej w powiatowym urzędzie pracy, spełniającej kryteria przyznania statusu bezrobotnego przysługuje zasiłek dla bezrobotnego, po udokumentowaniu okresu uprawniającego do jego nabycia i spełnieniu przez bezrobotnego warunków określnych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia. Do okresu 365 dni wymaganego dla nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego należy zaliczyć okresy wymienione w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia, które przypadają w okresie 18 miesięcy przed dniem rejestracji. Bezrobotny winien udokumentować wymagany przez przepisy "okres uprawniający do zasiłku" w dniu dokonania rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Skarżąca zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w B. w celu dokonania rejestracji 7 listopada 2023 r. W tym dniu spełniała warunki nabycia statusu osoby bezrobotnej, bowiem była osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia. Organ drugiej instancji stwierdził, że skarżąca nie spełnia warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego, gdyż w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających datę rejestracji, tj. od 6 maja 2022 r. do 6 listopada 2023 r. nie udokumentowała odpowiedniego okresu uprawniającego do nabycia zasiłku (365 dni). Skarżąca w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od 6 maja 2022 r. do 6 listopada 2023 r.: świadczyła usługi na podstawie umowy zlecenia w Prokuraturze Okręgowej w P. w okresie od 12 do 30 grudnia 2022 r., tj. 19 dni, świadczyła usługi na podstawie umowy o nieopłatną praktykę absolwencką w Telewizji P. Sp. z o.o. w okresie od 11 stycznia do 30 marca 2023 r. oraz świadczyła usługi na podstawie umowy o dzieło z przeniesieniem praw autorskich w Telewizji P. Sp. z o.o. w okresie od 1 kwietnia do 30 września 2023 r. Skarżąca nie udokumentowała odpowiedniego okresu uprawniającego do zasiłku, określonego w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia. Nie wykazała, że w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy była zatrudniona lub wykonywała inną pracę zarobkową i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105, bądź spełniała warunki określone w art. 71 ust. 2 pkt 10 ustawy o promocji zatrudnienia, przez co najmniej 365 dni. W okresie świadczenia przez skarżącą pracy w ramach umowy zlecenia w Prokuraturze Okręgowej w P., przypadającego w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, (tj. od 6 maja 2022 r. do 6 listopada 2023 r.) tylko okres od 12 grudnia 2022 r. do 30 grudnia 2022 r. może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Do okresu uprawniającego do przyznania prawa zasiłku dla bezrobotnych nie można zaliczyć okresu świadczenia usług na podstawie umowy o nieopłatną praktykę absolwencką w Telewizji P. Sp. z o.o. w okresie od 11 stycznia do 30 marca 2023 r., tj. 79 dni oraz świadczenia usług na podstawie umowy o dzieło z przeniesieniem praw autorskich w Telewizji P. Sp. z o.o. w okresie od 1 kwietnia do 30 września 2023 r., tj. 183 dni. Umowy te są umowami nieoskładkowanymi w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, co oznacza, że od wynagrodzenia z tytułu tych umów nie są odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Tym samym osoba, która rejestruje się w urzędzie pracy po zakończeniu świadczenia pracy na podstawie takich umów, nie nabędzie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca nie udokumentowała żadnych innych okresów uprawniających do zasiłku dla bezrobotnego. Skarżąca w dniu rejestracji została pouczona o zasadach nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że prawo do zasiłku przysługuje wyłącznie osobom spełniającym warunki określone w tych przepisach. Organ administracji nie ma uprawnień do uznaniowego przyznawania zasiłków dla bezrobotnych. W razie stwierdzenia określonych przesłanek faktycznych, nie ma luzu decyzyjnego, lecz musi wydać decyzję o treści przewidzianej przez ustawodawcę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Wojewody Łódzkiego z 14 stycznia 2025 r. K.C. wskazała, że pracowała w okresie, który uprawnia ją do otrzymywania zasiłku. Odbywała staż, od którego powinny być odprowadzane wszelkiego rodzaju składki. Pracowała również w P. Nigdy nie podpisała z P. umowy na wykonanie poszczególnych "dzieł" lub ich części. Nigdy "nie miała za wszystko zapłacone", bo nigdy "nie dostała umowy". Jedyne co kazano jej podpisać to umowa o przeniesienie praw majątkowych, ale nie autorskich. Publikowano jej utwory bez podania imienia i nazwiska wykonawcy. "Oddelegowano" ją także do pracy w innych działach niż ten, który widnieje na zaświadczeniach. Organ pierwszej instancji nigdy nie wyjaśnił od kiedy rzeczywiście została zatrudniona i na jakich warunkach, dlaczego wydane zostały różne zaświadczenia przez pracodawcę i czy posiada ubezpieczenie zdrowotne. Pracodawca nigdy nie przedstawił podpisanych obustronnie umów o dzieło, a praca wykonywana w P. miała charakter stały. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części. Stosownie do powołanych wyżej przepisów sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem celowości czy słuszności. Badanie legalności zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego i ich wykładni przez organ administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji. Dokonując kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy i posiada jedynie uprawnienia kasacyjne. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Bełchatowskiego z 22 listopada 2024 r. o uznaniu skarżącej z dniem 7 listopada 2023 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zaś istotą sporu jest odmowa przyznania skarżącej prawa do zasiłku. Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Należy podkreślić, że przytoczone wyżej regulacje nie mają charakteru uznaniowego, lecz bezwzględnie obowiązujący. Skoro zaś art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia jest przepisem o charakter bezwzględnie obowiązującym, niedającym organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym, to brak jest podstaw do kierowania się jakimikolwiek innymi względami przy ustaleniu przesłanek w nim ustanowionych. Ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił bowiem przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, których skarżąca nie spełniła. Mają one charakter obligatoryjny, co oznacza, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych, zgodnie z wolą ustawodawcy, mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające kryteria przyjęte w ustawie. Podstawowym warunkiem, od którego spełnienia zależy nabycie zasiłku, jest – jak wskazano wcześniej – opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowi kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Podkreślić trzeba, że organ nie może do ustalenia uprawnień danej osoby do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych przyjmować innego okresu, aniżeli określony wyraźnie w ustawie okres 365 dni przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Oznacza to, że organ w prowadzonym postępowaniu zobowiązany jest ustalić, czy zaistniały wskazane w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przesłanki przyznania zasiłku, a w razie ich braku nie może oceniać przyczyn, dla których wymagane przesłanki się nie ziściły. Treść art. 71 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia jest w ocenie sądu orzekającego zrozumiała i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Z powyższego wynika, że bezwzględnym warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących, co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest wypadku zatrudnienia, świadczenia usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracy przy wykonywaniu tych umów, i innych okresów niewymienionych w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, których podstawę stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Ustawodawca zatem jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Mają one charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo to mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające wszystkie kryteria przyjęte w ustawie. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy 7 listopada 2023 r., a zatem okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, w tym przypadku – jak słusznie przyjęły to organy orzekające – biegł od 6 maja 2022 r. do 6 listopada 2023 r. Skarżąca w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od 6 maja 2022 r. do 6 listopada 2023 r. świadczyła usługi na podstawie: umowy zlecenia w Prokuraturze Okręgowej w P. w okresie od 12 grudnia 2022 r. do 30 grudnia 2022 r., tj. 19 dni (vide: pismo z 13 lutego 2024 r., znak: 3028-4.11.30.3.2024, umowa zlecenia z 7 grudnia 2022 r., raporty ZUS-U1Prawo z 7 listopada 2023 r.), umowy o nieopłatną praktykę absolwencką w Telewizji P. Sp. z o.o. w okresie od 11 stycznia 2023 r. do 30 marca 2023 r. tj. 79 dni oraz umów o dzieło z przeniesieniem praw autorskich lub praw pokrewnych w Telewizji P. Sp. z o.o. w okresie od 1 kwietnia 2023 r. do 30 września 2023 r., tj. 183 dni (vide: pismo z 5 marca 2024 r. Telewizji P. Sp. z o.o., umowy o dzieło z twórcami/artystami wykonawcami z przeniesieniem praw autorskich lub praw pokrewnych). Okresy te łącznie wynoszą 281 dni, przy czym tylko okres 19 dni z tytułu świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia w Prokuraturze Okręgowej w P. może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do uzyskania prawa do zasiłku. Od umów zawartych ze spółką Telewizja P. o nieopłatną praktykę absolwencką oraz umów o dzieło z twórcami/artystami wykonawcami z przeniesieniem praw autorskich lub praw pokrewnych nie zostały odprowadzone składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Potwierdza to nie tylko pismo spółki Telewizja P. z 5 marca 2024 r., ale również PIT-11 za 2023 r. (informacja o przychodach z innych źródeł oraz o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy) oraz odcinki płacowe wystawione przez spółkę Telewizja P. za okresy od 1 maja do 31 października 2023 r. Skarżąca nie wykazała innych okresów mogących stanowić podstawę do przyznania prawa do zasiłku, zaś organy administracji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, w którym uzyskały wyjaśnienia od podmiotów, w których skarżąca świadczyła usługi. Sąd podziela stanowisko organów, że do okresu uprawniającego do zasiłku nie mógł zostać zaliczony okres świadczenia usług na podstawie umów o nieodpłatną praktykę absolwencką oraz umów o dzieło z przeniesieniem praw autorskich w Telewizji P. w okresach od 11 stycznia do 30 marca 2023 r. i od 1 kwietnia do 30 września 2023 r., bowiem nie zostały wówczas uiszczone składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Okresem wliczanym do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych jest każdy okres, za który została odprowadzona składka na ubezpieczenie społeczne i na Fundusz Pracy w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Okresy, za który nie została odprowadzona składka w tej wysokości, nie podlegają sumowaniu, o którym mowa w art. 71 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 875/11). Odnosząc się do kwestii odbywania przez skarżącą stażu w Prokuraturze Rejonowej w B. w okresie 18 lipca 2022 r. – 9 grudnia 2022 r. należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, że w okresie tym skarżąca otrzymywała stypendium w wysokości 120% podstawowej wysokości zasiłku, tj. 1 565 zł przyznane decyzją Starosty Bełchatowskiego z 19 lipca 2022 r., nr 386/07/22. Następnie decyzją z 2 stycznia 2023 r., nr 9/01/23 Starosta Bełchatowski orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 12 grudnia 2022 r. i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzją z 2 stycznia 2023 r., nr 29/01/23 Starosta Bełchatowski orzekł o uznaniu skarżącej z dniem 2 stycznia 2023 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Kolejną decyzją z 15 lutego 2023 r., nr 336/02/23 Starosta Bełchatowski orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 30 stycznia 2023 r. i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca zaskarżyła te decyzje. Z akt sprawy nie wynika również, aby skarżąca podejmowała czynności prawne lub faktyczne zmierzające do ustalenia, że faktycznie świadczyła przez okres 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. 7 listopada 2023 r., usługi na podstawie umów, od których winny zostać opłacone składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, zaś podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Zdaniem sądu, w tej sytuacji i wobec jednoznacznej treści przepisu art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia prawidłowo organy administracji uznały, że skoro skarżąca nie wykazała faktu posiadania co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnego w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, nie było podstawy do przyznania jej prawa do zasiłku. Ponownie zatem należy podkreślić, że uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych obwarowane jest spełnieniem szeregu przesłanek o naturze formalnej i faktycznej. Niespełnienie ich wyklucza możliwość nabycia tego prawa przez osobę bezrobotną. Przepisy ustawy o promocji i instytucjach rynku pracy zatrudnienia regulujące kwestie związane z nabyciem prawa do zasiłku mają charakter bezwzględnie obowiązujący i obligują organy administracji do wydawania decyzji o charakterze związanym, pozbawionych jakichkolwiek cech uznaniowości. Nawet więc w przypadku, gdy osobie bezrobotnej brakuje niewielki okres do wymaganego ustawą uprawniającego do tego zasiłku – organ, związany treścią obowiązujących przepisów, zobligowany jest do odmowy jego przyznania. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego ani procedury, które dawałoby podstawę do uchylenia podjętych rozstrzygnięć. Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. d.j.