III SA/Łd 143/11

Dnia 6 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2011 roku sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. III SA/Łd 143/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. Nr 139 poz. 993 z dnia 25 lipca 2006r. z późniejszymi zmianami), orzekł o wymeldowaniu M. J. z pobytu stałego w Ł. przy ul. A. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż wniosek o wymeldowanie M. J. z pobytu stałego przy ul. A w Ł. złożyła Administracja Nieruchomościami Ł. – G. "A". Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w dniu [...], Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję o wymeldowaniu M. J. z miejsca pobytu stałego. Od niniejszej decyzji M. J. wniósł odwołanie, a Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] orzekł o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W zaleceniach dla organu pierwszej instancji wskazano, że ze względu na długi okres czasu jaki upłynął od wydania zaskarżonej decyzji o wymeldowaniu koniecznym jest zbadanie zaistniałych w sprawie nowych okoliczności faktycznych, mogących mieć wpływ na merytoryczne jej rozstrzygnięcie. Rozpoznając ponownie sprawę Prezydent Miasta Ł. przytoczył treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, z którego wynika, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Podkreślił, iż z powyższego przepisu wynika bezspornie, że jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie jest przesłanka opuszczenia lokalu, a ta w niniejszej sprawie, zdaniem organu, została spełniona. Prezydent Miasta Ł. podniósł, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przemawia za tym, że M. J. około dziesięć lat temu zaprzestał korzystania z miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 6 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wyprowadził się z niego, nie nocuje w tym lokalu i nie korzysta z urządzeń tego mieszkania w celu zaspokojenia swoich potrzeb życiowych, a jedynie zagląda do tego mieszkania. Zebrany materiał dowodowy potwierdza, że skarżący był w miejscu zameldowania jedynie w dniach, gdy wcześniej był zawiadomiony o konieczności przeprowadzenia czynności przez administrację (np. zastano M. J. w dniu 30 czerwca 2008r., gdy wcześniej był zawiadomiony o konieczności dokonania oględzin mieszkania). Organ podkreślił, iż kontrole meldunkowe przeprowadzone w roku 2006 potwierdziły, że w lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł. przebywa jedynie czasowo K. M. Prezydent Miasta Ł. wskazał, iż oceniając zebrany w sprawie materiał, w oparciu o art. 80 Kpa, kierując się zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego nie dał wiary oświadczeniom K. M. i M. J., którzy twierdzą, że nigdy nie opuścili przedmiotowego lokalu i nadal w nim zamieszkują. Organ podkreślił, iż M. J. nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, że przebywa w miejscu zameldowania, a dokonując zameldowania w tym lokalu w dniu 1 sierpnia 2007 r. K. M. już nie zamieszkiwał pod tym adresem. Prezydent zaznaczył, iż M. J. podczas postępowania w wielu pismach stwierdza, że zameldował K. M. w związku ze sprawowaną przez nią opieką nad jego osobą, gdyż jest on inwalidą i wymaga pomocy osób trzecich. Organ powołał się na przeprowadzone kontrole meldunkowe i uznał, że M. J. już w 2007r. nie przebywał w lokalu przy ul. A lecz zamieszkiwał w lokalu przy ul. B. Ustalono również, że M. J. - matka M. J. zmarła 13 maja 2005r., a skarżący zamieszkiwał wraz z matką przed jej śmiercią. Dodatkowo, postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2007r. sygn. akt. II Ns1509/05 Sąd Rejonowy w Ł. stwierdził, że spadek po M. J. na podstawie testamentu nabył w całości M. J., a w skład masy spadkowej wchodzi prawo własności lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w Ł. przy ul. B. Podczas postępowania wyjaśniającego organ orzekający ustalił, że M. J. i K. M. nie przebywają w lokalu przy ul. A, a swoje życie koncentrują w lokalu przy ul. B. Fakt ten potwierdzają ustalenia dokonane przez administratora nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A w okresie od 2006r. do 2010r. (w aktach sprawy notatki z dnia: 9.08.2006 r., 25.08.2006 r., 24.06.2008 r., 30.06.2008 r., 28.08.2008 r., 15.09.2008 r., z dnia 10.05.2010 r. oraz z dnia 12.10.2010r.). Okoliczność niezamieszkiwania pod adresem zameldowania potwierdzają również kontrole przeprowadzone przez pracowników Delegatury Urzędu Miasta Ł.- G., jak też przez Funkcjonariuszy Policji (protokoły z kontroli z dnia 05.05.2009r. i z dnia 26.10.2010r. oraz odpowiedzi z KMP z dnia 29.08.2010r.). Prezydent podkreślił, iż nie ma żadnych wątpliwości, że M. J. od co najmniej 2005r. faktycznie przebywa w lokalu nr [...] przy ul. B w Ł. Fakt ten potwierdzają przeprowadzone kontrole w dniach 29.04.2009r. i z dnia 1.10.2010r. oraz ustalenia Policji z dnia 17.09.2010r. Zaznaczono też, że M. J. utracił prawo do przedmiotowego lokalu w drodze wypowiedzenia umowy najmu ze skutkiem na dzień 31 lipca 2008r. Otrzymał również wezwanie do opróżnienia i zdania do dyspozycji administracji zajmowanego lokalu do dnia 8 września 2008r. Ponadto, K. M. wystąpiła w dniu 1 września 2008 r. z wnioskiem o oddanie w najem lokalu nr [...] położonego przy ul. A. w Ł. w związku z opuszczeniem tego lokalu przez najemcę - otrzymała jednak odpowiedź odmowną. Wystąpienie z takim wnioskiem potwierdza, zdaniem organu, fakt opuszczenia lokalu przez dotychczasowego najemcę – M. J. Dodatkowo, M. J. i K. M. występowali także z wnioskiem o wykupienie przedmiotowego lokalu - otrzymali jednak odpowiedź odmowną. Organ orzekający podkreślił, iż nie ma wątpliwości, że M. J. nie zamieszkuje w miejscu zameldowania w rozumieniu art. 6 ustawy. Wprawdzie nie opróżnił on przedmiotowego lokalu i nadal w tym mieszkaniu prawdopodobnie posiada swoje meble i rzeczy, lecz nie koncentruje w nim swojego życia. Oceniając zebrany materiał dowodowy organ orzekający uznał, iż przedmiotowy lokal służy skarżącemu jako magazyn do przechowywania rzeczy. Zachowanie strony wskazuje działanie zmierzające do stworzenia pozorów zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu w celu uzyskania praw do tego mieszkania przez K. M. Prezydent Miasta Ł wskazał, iż M J od dawna nie nocuje w miejscu zameldowania, a jedynie czasami przychodzi do tego lokalu, co potwierdza pismo PGE I Oddział z siedzibą w Ł. z dnia 21 września 2010 r., z którego wynika, że w okresie od 14.10.2008 r. do 19.04.2010 r. zużycie energii elektrycznej w lokalu nr [...] przy ul. A. wynosiło 0 KWh. Ponadto, organ podkreślił, iż skarżący w swoich wielu pismach podaje, że jest inwalidą, a mieszkanie nr [...] przy ul. A. "nie nadaje się nawet na noclegownię". Zdaniem organu, całość zebranego materiału dowodowego ponad wszelką wątpliwość potwierdza, że M. J. od roku 2005 do miejsca zameldowania przychodzi jedynie po odbiór korespondencji, natomiast stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, pod innym adresem. Prezydent Miasta Ł. zaznaczył, iż nie bez znaczenia jest również fakt, że w pismach do różnych instytucji w innych sprawach skarżący podawał adres do korespondencji: ul. B. w Ł., a jedynie w postępowaniu dotyczącym jego wymeldowania podał adres do korespondencji w Ł. przy ul. [...]. Całokształt zachowań M. J. wskazuje, w ocenie organu, że lokal nr [...] przy ul. A. przestał być dla niego miejscem koncentracji interesów życiowych i dlatego należało orzec o wymeldowaniu strony z miejsca pobytu stałego. W odwołaniu od powyższej decyzji M. J. podkreślił, iż wobec niego i K. M. trwa bezprawna inwigilacja, gdyż w każdym miejscu gdzie przebywają prowadzone są kontrole i już dwadzieścia razy byli wyrzucani z mieszkania. Wnoszący odwołanie wskazał, iż prosi o umorzenie jakichkolwiek spraw prowadzonych wobec niego i K. M. oraz zażądał przydzielenia inwalidzie wojennemu wojskowemu mieszkania z możliwością wykupu oraz zainstalowania wody i kanalizacji w mieszkaniu. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego podziela stanowisko Prezydenta Miasta Ł., iż wymóg dobrowolności i trwałości opuszczenia lokalu przez M. J. został spełniony, co oznacza, że dalsze utrzymywanie jego zameldowania pod dotychczasowym adresem byłoby utrzymywaniem rejestracji fikcyjnej, odbiegającej od rzeczywistości i pozostającej w sprzeczności z przepisami prawa. Dla organu odwoławczego oczywistym jest. że działania strony są wynikiem przyjętej przez niego strategii, mającej doprowadzić do korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, gdy tymczasem powinien on podjąć działania zmierzające do zameldowania się w miejscu swojego faktycznego pobytu. Wojewoda wskazał, iż całokształt zachowań M. J. wskazuje, że lokal nr [...] przy ul. A. przestał być dla niego miejscem koncentracji interesów życiowych. Skarżący bezsprzecznie - zdaniem organu - przebywa w swoim własnościowym lokalu przy ul. B., gdzie jego wolą jest koncentracja swoich spraw życiowych, w tym interesów osobistych i majątkowych. W przedmiotowej sprawie nie można w ocenie organu uznać za niedobrowolne opuszczenie przez skarżącego lokalu, skoro opuścił on ten lokal z powodu złego stanu technicznego lokalu (brak wody w lokalu itp). Wprawdzie M. J. opłaca nadal czynsz za zajmowany lokal, lecz czynsz ten jest należny jako odszkodowanie wobec nieopróżnienia lokalu zajmowanego bez tytułu prawnego. Ponadto, organ podniósł, iż złożone przez stronę dokumenty leczenia wskazują, że M. J. i K. M. korzystają z usług Przychodni ZOZ w pobliżu faktycznego miejsca pobytu znajdującej się na D. przy ul. C. Podkreślił, iż zamiar zamieszkiwania pod adresem zameldowania jest wyrażany przez skarżącego jedynie w jego twierdzeniach zawartych w pismach procesowych składanych w postępowaniu administracyjnym, natomiast jego zachowanie świadczy o tym, że ośrodek aktywności życiowej strony znajduje się w innym miejscu - w mieszkaniu własnościowym przy ul. B., gdzie skoncentrowane są jego osobiste i majątkowe interesy od blisko dziesięciu lat. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. J. podkreślił, że w niniejszej sprawie naruszone zostały jego prawa do życia, gdyż władze w sposób niedopuszczalny ingerowały w życie prywatne, naruszały prawo do życia, ochrony mienia i prawo swobody poruszania się i wyboru miejsca zamieszkania. Podkreślił, iż jako główny lokator przez 32 lata płacił bez zadłużeń czynsz za lokal przy ul. A., a teraz nie może wykupić tego mieszkania. Zaznaczył, iż nigdy nie wyprowadził się z miejsca pobytu stałego oraz że jest inwigilowany i prześladowany. Skarżący wniósł, aby Sąd: 1/ uwzględnił jego pozew, 2/ odrzucił i unieważnił postępowanie [...] Urzędu Wojewódzkiego, 3/ umorzył postępowanie dotyczące wymeldowania, 4/ umorzył postępowanie w sprawie opuszczenia lokalu, 5/ odrzucił ewentualną eksmisję, 6/ rozpoznał szczegółowo cały materiał dowodowy, 7/ wydał postanowienie zezwalające na wykup mieszkania, 8/ umorzył koszty postępowania sądowego, 9/ wziął pod uwagę warunki zamieszkania tego lokalu, 10/ nadał wyrokowi klauzulę wykonalności, 11/ obciążył pozwanych kosztami procesu i zwrotu kosztów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga M. J. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogłoby stanowić przesłankę do jej uchylenia. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 roku, Nr 139, poz. 993). W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z brzmienia tego przepisu, wynika, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenie przez tę osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu - nieprzebywanie w lokalu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że przesłankę opuszczenia lokalu przez osobę, której postępowanie dotyczy, uznaje się za wypełnioną w razie ustalenia, że osoba ta wyprowadziła się z lokalu z zamiarem opuszczenia go w sposób trwały, wykazując chęć przeniesienia swojego centrum życiowego w nowe miejsce. Przyjmuje się również, iż kwestia dobrowolności ma drugorzędne znaczenie, jeśli tylko opuszczeniu lokalu towarzyszy zamiar opuszczenia go w sposób trwały. Przyczyna opuszczenia lokalu niekoniecznie musi mieć znaczenie dla oceny, czy osoba wymeldowana dokonała trwałego wyboru zamieszkania w innym lokali. Jeżeli nawet okaże się w dniu orzekania o wymeldowaniu, że sama przyczyna opuszczenia lokalu nie była dobrowolna i zachodziły okoliczności przymusu psychicznego lub fizycznego, to następne trwałe związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania bez podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej, by odzyskać możliwość zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, stwarza sytuację prawną zobowiązującą organ administracyjny do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu skoro czynności tej sama nie dopełniła (wyrok NSA z dnia 8 października 2009r., II OSK 1908/08, ONSAiWSA 2/2011). Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy meldunkowe w toku postępowania administracyjnego bezspornie, zdaniem sądu, wynika, iż od kilku lat lokal nr [...] przy ul. A. w Ł. nie jest miejscem pobytu stałego M. J. W lokalu tym skarżący został zameldowany w roku 1977 w oparciu o umowę najmu zawartą z Gminą Ł., a na skutek wypowiedzenia przez Gminę, z dniem 31 lipca 2008 r., umowy najmu przedmiotowego lokalu z uwagi na posiadanie tytułu prawnego do innego mieszkania, M. J. utracił prawo do przebywania w tym lokalu (k. 3 akt admin.). Analiza akt administracyjnych daje również podstawę do stwierdzenia, iż opuszczenie przez stronę miejsca zameldowania w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy nastąpiło dobrowolnie ok. roku 2005 i związane było ze złym stanem technicznym mieszkania. W swoich pismach M. J. wielokrotnie wskazywał na brak instalacji wodno-kanalizacyjnej w lokalu oraz brak ogrzewania i wentylacji. W ocenie sądu, organy meldunkowe obu instancji słusznie przyjęły, iż skarżący przeniósł swoje centrum życiowe do lokalu nr [...] przy ul. B w Ł., nabytego w drodze spadku po matce – M. J., która zmarła w dniu 13 maja 2005r. W aktach sprawy (k. 34 akt admin.) znajduje się postanowienie Sądu Rejonowego w Ł. i z dnia 3 kwietnia 2007 r., stwierdzające, iż spadek po M. J. na podstawie testamentu nabył w całości M. J. Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, iż nadal przebywa on w lokalu nr [...] przy ul. A., gdyż mieszkanie przy ul. B. przeznaczone jest do podziału w rodzinie i spłaty innych spadkobierców. Skoro lokal, w którym skarżący jest zameldowany, nie jest wyposażony w podstawowe media i – jak sam podkreśla – "nie nadaje się nawet na noclegownię" (pismo M. J. z dnia 2 marca 2011r. – k. 5 akt sądowych), to trudno wyobrazić sobie, aby osoba będąca inwalidą i wymagająca opieki, dobrowolnie przebywała w takich warunkach, posiadając prawo do innego lokalu mieszkalnego o wyższym standardzie. Ponadto, okoliczność nieprzebywania skarżącego w miejscu zameldowania należy uznać za udowodnioną w oparciu o zgromadzony przez organ meldunkowy w toku postępowania obszerny materiał dowodowy. Fakt, iż mieszkanie nr [...] przy ul. A. nie stanowi centrum życiowego strony potwierdzają ustalenia dokonane przez administratora nieruchomości, a udokumentowane notatkami służbowymi z dnia: 24.06.2008 r., 30.06.2008 r., 28.08.2008 r., 15.09.2008 r., 10.05.2010 r. oraz 12.10.2010 r. (k. 47-52, 327, 328 akt admin.). Niezamieszkiwanie pod adresem zameldowania potwierdzają również kontrole przeprowadzone przez pracowników Delegatury Urzędu Miasta Ł. – G., jak też przez funkcjonariuszy Policji (protokoły z kontroli z dnia 05.05.2009 r. i z dnia 26.10.2010 r. – k. 73, 323 akt admin.) oraz odpowiedzi z KMP z dnia 29.08.2010 r. – k. 326 akt admin. Zebrany materiał dowodowy potwierdza, że M. J. był w miejscu zameldowania jedynie w dniach, gdy wcześniej został zawiadomiony o konieczności przeprowadzenia czynności przez administrację (np. zastano go w dniu 30.06.2008r., gdy wcześniej uzyskał informację o konieczności oględzin mieszkania w związku z żądaniem skierowanym do administracji o odnowienie lokalu). Kontrole meldunkowe oraz ustalenia Policji potwierdziły jednocześnie, że skarżący przebywa w lokalu nr [...] przy ul. B. w Ł. (kontrole z dnia 29.04.2009 r. i 1.10.2010 r. oraz ustalenia Policji z dnia 17.09.2010 r. – k. 68, 319, 295 akt admin.). W ocenie sądu, istotnym dowodem potwierdzającą fakt opuszczenia przez skarżącego miejsca pobytu stałego jest uzyskana przez organ meldunkowy informacja z Polskiej Grupy Energetycznej Obrót S.A. I Oddział z siedzibą w Ł., iż w okresie od 14.10.2008 r. do 19.04.2010r. zużycie energii elektrycznej w lokalu nr [...] przy ul. A. wynosiło 0 KWh (k. 313 akt admin.). Jest mało prawdopodobne, aby osoba z orzeczoną grupą inwalidzką przez pond półtora roku mogła przebywać w mieszkaniu pozbawionym wody i ogrzewania, w dodatku bez użycia prądu. Okoliczność opuszczenia przez skarżącego miejsca zameldowania potwierdzają również pisma - wnioski składane do Urzędu Miasta Ł. przez K. M. w sprawie oddania jej w najem lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A. w Ł. (k. 14-16 akt admin.). K. M. została zameldowana w przedmiotowym lokalu przez M. J. w dniu 1 sierpnia 2007 r., jako osoba przebywająca w lokalu i sprawująca opiekę nad skarżącym, który jest inwalidą. Następnie, w dniu 1 września 2008 r. K. M. wystąpiła do Urzędu Miasta Ł. z wnioskiem o oddanie jej w najem lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A. w Ł. z uwagi na fakt opuszczenia lokalu przez najemcę. Zatem, osoba udzielająca M. J. - z uwagi na jego inwalidztwo - pomocy, sama w roku 2008 poinformowała Gminę, iż skarżący opuścił przedmiotowy lokal. Istotne jest również, iż z ustaleń organu meldunkowego wynika, że w pismach do różnych instytucji w innych sprawach M. J. podawał adres do korespondencji: ul. B. w Ł., a jedynie w postępowaniu dotyczącym jego wymeldowania podał adres do korespondencji w Ł. przy ul. A. Słusznie zatem organy przyjęły, iż całokształt zachowań skarżącego wskazuje, że lokal nr [...] przy ul. A. przestał być dla niego miejscem koncentracji interesów życiowych. W przedmiotowej sprawie, opuszczenie miejsca stałego zameldowania związane było ze złym stanem technicznym komunalnego lokalu mieszkalnego i uzyskaniem przez stronę praw do innego mieszkania, a okoliczności te świadczą o dobrowolnym opuszczeniu przez skarżącego lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł. Zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że M. J. przebywa w swoim własnościowym lokalu przy ul. B., gdzie jego wolą jest koncentracja swoich spraw życiowych, w tym interesów osobistych i majątkowych, a jego obecne działania skierowane są na uzyskanie praw do lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł. przez K. M. Wprawdzie skarżący opłaca nadal czynsz za zajmowany lokal, lecz nie jest to okoliczność potwierdzająca fakt przebywania w przedmiotowym lokalu, a opłaty te klasyfikowane są obecnie przez zarządcę jako odszkodowanie z tytułu nieopróżnienia zajmowanego mieszkania po ustaniu umowy najmu. Należy zauważyć, iż proste zestawienie dat dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, świadczy o tym, że skarżący po uzyskaniu stwierdzenia nabycia spadku po zmarłej matce, w skład którego wchodziło własnościowe mieszkanie przy ul. B. w Ł. (3.04.2007 r.), zapewne zdając sobie sprawę z konieczności opróżnienia lokalu komunalnego, zameldował w przedmiotowym mieszkaniu w dniu 1 sierpnia 2007r. K. M., aby zapewnić jej wstąpienie w prawa najemcy. Po odmowie podpisania przez Gminę Ł. umowy najmu z K. M., z uwagi na niespełnienie kryteriów do uzyskania lokalu komunalnego, M. J. i K. M. występowali również z wnioskami o wykupienie przedmiotowego lokalu oraz przywrócenie do niego tytułu prawnego. Sprawy te zakończyły się jednak dla K. M. i skarżącego niekorzystnie. Trzeba zaznaczyć, iż rozpatrywana obecnie przez sąd sprawa dotyczy wyłącznie decyzji w przedmiocie wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego, nie podlegają natomiast kognicji sądu sprawy związane z nakazem opróżnienia lokalu, ewentualną eksmisją czy też wykupem lokalu. Sąd nie ma również kompetencji do umorzenia postępowania w sprawie wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego, gdyż ocenia jedynie legalność zaskarżonych do niego decyzji, a nie rozstrzyga merytorycznie w danej sprawie. W ocenie sądu nie zaistniały również przesłanki do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnjego, określone w art. 161 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Reasumując wskazać należy, że ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny. Jej celem jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu osoby. Miejsce pobytu stałego jest to miejsce, gdzie skoncentrowane są interesy życiowe danej osoby, przebywa ona tam w sensie fizycznym, realizuje w nim swoje potrzeby życiowe, posiada tam przedmioty, rzeczy osobiste potrzebne do codziennej egzystencji. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, określona w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania mieszkania będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Utrzymywanie zaś miejsca zameldowania skarżącej w ewidencji ludności, niezgodnego z miejscem faktycznego i długoletniego jego pobytu, stanowi naruszenie art. 1 ust. 2 i art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności, podważając ustawowy cel tej ewidencji, dlatego wymeldowanie służy doprowadzeniu stanu ewidencyjnego do nakazanej przez ustawodawcę zgodności ze stanem faktycznym. Okoliczność, iż skarżący uważa, że jako długoletni najemca lokalu komunalnego, opłacający terminowo czynsz najmu, winien mieć prawo wykupu tego lokalu i dysponowania nim jak właściciel pozostaje bez wpływu na ocenę przesłanek warunkujących wymeldowanie z miejsca pobytu stałego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w rozpoznawanej sprawie organy meldunkowe nie naruszyły przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. j.m.