III SA/Łd 144/11

Dnia 6 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2011 roku sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. III SA/Łd 144/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. Nr 139 poz. 993 z dnia 25 lipca 2006r. z późniejszymi zmianami), orzekł o wymeldowaniu K. M. z pobytu stałego w Ł. przy ul. A. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, wniosek o wymeldowanie K. M. z pobytu stałego przy ul. A. w Ł. złożyła Administracja Nieruchomościami Łódź - Górna "Zachód". Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w dniu [...], Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję o wymeldowaniu K. M. z miejsca pobytu stałego. Od niniejszej decyzji K. M. wniosła odwołanie, a Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody [...]. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] orzekł o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W zaleceniach dla organu pierwszej instancji wskazano, że ze względu na znaczny upływ czasu jaki upłynął od wydania zaskarżonej decyzji o wymeldowaniu koniecznym jest zbadanie zaistniałych w sprawie nowych okoliczności faktycznych, mogących mieć wpływ na merytoryczne jej rozstrzygnięcie. Rozpoznając ponownie sprawę Prezydent Miasta Ł. przytoczył treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, z którego wynika, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Podkreślił, iż z powyższego przepisu wynika bezspornie, że jedyną przesłanką warunkującą wymeldowanie jest przesłanka opuszczenia lokalu, a ta w niniejszej sprawie, zdaniem organu, została spełniona. Prezydent Miasta Ł. podniósł, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że K. M. kilka lat temu zaprzestała korzystania z miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 6 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wyprowadziła się z niego, nie nocuje w tym lokalu i nie korzysta z urządzeń tego mieszkania w celu zaspokojenia swoich potrzeb życiowych, a jedynie zagląda do tego mieszkania, czasami je wietrzy i odbiera korespondencję z tego adresu. Organ podkreślił, iż skarżąca dokonała zameldowania w lokalu przy ul. A. w Ł. w dniu 1 sierpnia 2007 r., a jej pobyt pod tym adresem potwierdził ówczesny najemca M. J., który w wielu pismach wskazywał, że zameldował K. M. w związku ze sprawowaną opieką nad jego osobą. Tymczasem w oparciu o przeprowadzone kontrole meldunkowe organ uznał, że M. J. nie przebywał w lokalu przy ul. A., lecz zamieszkiwał w lokalu przy ul. B.. Ustalono również, że M. J. - matka M. J. zmarła 13 maja 2005r., a M. J. zamieszkiwał wraz z matką przed jej śmiercią. Dodatkowo, postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2007r. sygn. akt. II Ns1509/05 Sąd Rejonowy w Ł. stwierdził, że spadek po M. J. na podstawie testamentu nabył w całości M. J., a w skład masy spadkowej wchodzi prawo własności lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w Ł. przy ul. B.. Prezydent Miasta Ł. podniósł, iż w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że M. J. i K. M. nie przebywają w miejscu zameldowania, a swoje sprawy życiowe koncentrują przy ulicy B. w Ł.. Fakt ten potwierdzają ustalenia dokonane przez administratora nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. w okresie od roku 2006 do roku 2010 (notatki z dnia 9 sierpnia 2006 r., 25 sierpnia 2006 r., 24 czerwca 2008 r., 30 czerwca 2008 r., 28 sierpnia 2008 r., 15 września 2008 r., 10 maja 2010 r. oraz 12 października 2010 r.). Okoliczność niezamieszkiwania strony pod adresem zameldowania potwierdzają również w ocenie organu, kontrole przeprowadzone przez pracowników Delegatury Urzędu Miasta Łódź – Górna oraz funkcjonariuszy Policji (protokoły z kontroli z dnia 5 maja 2009r. i 26 października 2010 r. oraz odpowiedzi KMP z dnia 29 sierpnia 2010 r.). Organ zaznaczył dodatkowo, iż najemca lokalu nr [...] przy ul. A. - M. J., utracił prawo do przedmiotowego lokalu w drodze wypowiedzenia umowy najmu ze skutkiem na dzień 31 lipca 2008r., a następnie otrzymał również wezwanie do opróżnienia i zdania do dyspozycji administracji zajmowanego lokalu do dnia 8 września 2008r. Ponadto, K. M. wystąpiła w dniu 1 września 2008 r. z wnioskiem o oddanie w najem lokalu nr [...] położonego przy ul. A. w Ł. w związku z opuszczeniem tego lokalu przez najemcę - otrzymała jednak odpowiedź odmowną. Wystąpienie z takim wnioskiem potwierdza, zdaniem organu, fakt opuszczenia lokalu przez dotychczasowego najemcę – M. J.. Dodatkowo, M. J. i K. M. występowali także z wnioskiem o wykupienie przedmiotowego lokalu - otrzymali jednak odpowiedź negatywną. Organ orzekający podkreślił, iż nie ma wątpliwości, że K. M. nie zamieszkuje w miejscu zameldowania w rozumieniu art. 6 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wprawdzie nie opróżnił on przedmiotowego lokalu i nadal w tym mieszkaniu prawdopodobnie posiada swoje meble i rzeczy, lecz nie koncentruje w nim swojego życia. Zachowanie strony wskazuje na prowadzenie działań zmierzających do stworzenia pozorów zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu w celu uzyskania praw do tego mieszkania. Prezydent Miasta Ł. wskazał, iż K. M. od dawna nie nocuje w miejscu zameldowania, a jedynie czasami przychodzi do tego lokalu, co potwierdza pismo PGE I Oddział z siedzibą w Ł. z dnia 21 września 2010 r., z którego wynika, że w okresie od 14.10.2008 r. do 19.04.2010 r. zużycie energii elektrycznej w lokalu nr [...] przy ul. A. wynosiło 0 KWh. Zdaniem organu, całość zebranego materiału dowodowego ponad wszelką wątpliwość potwierdza, że Krystyna M. od roku 2007 do miejsca zameldowania przychodzi jedynie po odbiór korespondencji, natomiast stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, pod innym adresem. Prezydent Miasta Ł. zaznaczył, iż nie bez znaczenia jest również fakt, że w pismach do różnych instytucji w innych sprawach skarżąca podawała adres do korespondencji: ul. B. w Ł., a jedynie w postępowaniu dotyczącym jego wymeldowania podał adres do korespondencji w Ł. przy ul. A. Całokształt zachowań K. M. wskazuje, w ocenie organu, że lokal nr [...] przy ul. A. przestał być dla niej miejscem koncentracji interesów życiowych i dlatego należało orzec o wymeldowaniu strony z miejsca pobytu stałego. W odwołaniu od powyższej decyzji K. M. podkreśliła, iż wobec niej i M. J. trwa bezprawna inwigilacja, gdyż w każdym miejscu gdzie przebywają prowadzone są kontrole i już dwadzieścia razy byli wyrzucani z mieszkania. Wnosząca odwołanie wskazała, iż prosi o umorzenie jakichkolwiek spraw prowadzonych wobec niej i M. J. oraz zażądała przydzielenia mieszkania z możliwością wykupu oraz zainstalowania wody i kanalizacji w mieszkaniu. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego podziela stanowisko Prezydenta Miasta Ł., iż wymóg dobrowolności i trwałości opuszczenia lokalu przez K. M. został spełniony, co oznacza, że dalsze utrzymywanie jej zameldowania pod dotychczasowym adresem byłoby utrzymywaniem rejestracji fikcyjnej, odbiegającej od rzeczywistości i pozostającej w sprzeczności z przepisami prawa. Dla organu odwoławczego oczywistym jest. że działania strony są wynikiem przyjętej przez nią strategii, mającej doprowadzić do korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, gdy tymczasem powinna ona podjąć działania zmierzające do zameldowania się w miejscu swojego faktycznego pobytu. Wojewoda wskazał, iż całokształt zachowań K. M. wskazuje, że lokal nr [...] przy ul. A. nie jest dla niej miejscem koncentracji interesów życiowych. Zdaniem organu, strona zamieszkała w lokalu własnościowym M. J. przy ul. B. w Ł., czyniąc jednocześnie starania o uzyskanie tytułu prawnego do lokalu nr [...] przy ul. A.. Mimo, że skarżąca w licznych pismach podtrzymuje twierdzenia, że zamieszkuje w lokalu przy ul. A., nie zostało to, w ocenie organu, poparte żadnymi obiektywnymi dowodami, a zebrany w sprawie materiał przeczy tym twierdzeniom. Ponadto, organ podkreślił, iż zamiar zamieszkiwania pod adresem zameldowania jest wyrażany przez skarżącą jedynie w jej twierdzeniach zawartych w pismach procesowych składanych w postępowaniu administracyjnym, natomiast zachowanie strony świadczy o tym, że jej ośrodek aktywności życiowej znajduje się w innym miejscu. Odnosząc się do żądania K. M. o umorzenie niniejszego postępowania organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 105 Kpa. organ administracji publicznej umarza postępowanie wtedy, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym, z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowa, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialno-prawnego. Oznacza to, zdaniem organu, że jedynie wycofanie przez Administrację Nieruchomościami Łódź-Górna "Zachód" wniosku o wymeldowanie K. M., stanowiłoby warunek do umorzenia niniejszego postępowania. Jeśli zaś chodzi o żądanie przekazania, zgodnie z art. 304 Kpk., sprawy Prokuratorowi Generalnemu i Premierowi Rzeczypospolitej Polskiej organ odwoławczy wskazał, że nie znalazł uzasadnienia dla zastosowania ww. przepisu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. M. podkreśliła, że w niniejszej sprawie naruszone zostały jej prawa do życia, gdyż władze w sposób niedopuszczalny ingerowały w życie prywatne, naruszały prawo do życia, ochrony mienia i prawo swobody poruszania się i wyboru miejsca zamieszkania. Podkreśliła, iż M. J., jako główny lokator, przez 32 lata płacił bez zadłużeń czynsz za lokal przy ul. A., a teraz nie może wykupić tego mieszkania. Zaznaczyła, iż nigdy nie wyprowadziła się z miejsca pobytu stałego oraz że jest inwigilowana i prześladowana. Skarżąca wniosła, aby Sąd: 1/ uwzględnił jej pozew, 2/ odrzucił i unieważnił postępowanie [...] Urzędu Wojewódzkiego, 3/ umorzył postępowanie dotyczące wymeldowania, 4/ umorzył postępowanie w sprawie opuszczenia lokalu, 5/ odrzucił ewentualną eksmisję, 6/ rozpoznał szczegółowo cały materiał dowodowy, 7/ wydał postanowienie zezwalające na wykup mieszkania, 8/ umorzył koszty postępowania sądowego, 9/ wziął pod uwagę warunki zamieszkania tego lokalu, 10/ nadał wyrokowi klauzulę wykonalności, 11/ obciążył pozwanych kosztami procesu i zwrotu kosztów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga K. M. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogłoby stanowić przesłankę do jej uchylenia. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 roku, Nr 139, poz. 993). W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z brzmienia tego przepisu, wynika, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie osoby z pobytu stałego jest fakt opuszczenie przez nią miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi zatem ustanie pobytu w lokalu - nieprzebywanie w lokalu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się ponadto pogląd, że przesłankę opuszczenia lokalu przez osobę, której postępowanie dotyczy, uznaje się za wypełnioną w razie ustalenia, że osoba ta wyprowadziła się z lokalu z zamiarem opuszczenia go w sposób trwały, wykazując chęć przeniesienia swojego centrum życiowego w nowe miejsce. Przyjmuje się również, iż kwestia dobrowolności ma drugorzędne znaczenie, jeśli tylko opuszczeniu lokalu towarzyszy zamiar opuszczenia go w sposób trwały. Przyczyna opuszczenia lokalu niekoniecznie musi mieć znaczenie dla oceny, czy osoba wymeldowana dokonała trwałego wyboru zamieszkania w innym lokali. Jeżeli nawet okaże się w dniu orzekania o wymeldowaniu, że sama przyczyna opuszczenia lokalu nie była dobrowolna i zachodziły okoliczności przymusu psychicznego lub fizycznego, to następne trwałe związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania bez podejmowania jakiejkolwiek czynności prawnej, by odzyskać możliwość zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, stwarza sytuację prawną zobowiązującą organ administracyjny do wymeldowania takiej osoby z poprzednio zajmowanego lokalu skoro czynności tej sama nie dopełniła (wyrok NSA z dnia 8 października 2009r., II OSK 1908/08, ONSAiWSA 2/2011). Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy meldunkowe w toku postępowania administracyjnego, zdaniem sądu, bezspornie wynika, iż lokal mieszkalny nr [...] przy ul. A. w Ł. od kilku lat nie stanowi dla K. M. stałego miejsca pobytu i koncentracji czynności życiowych. W lokalu tym skarżąca została zameldowana w dniu 1 sierpnia 2007r. przez najemcę mieszkania gminnego – M. J., jako osoba sprawująca nad nim opiekę z tytułu inwalidztwa. Podkreślić jednocześnie należy, iż M. J. utracił prawo do przedmiotowego lokalu na skutek wypowiedzenia umowy najmu ze skutkiem na dzień 31 lipca 2008r., z uwagi na uzyskanie praw do własnościowego mieszkania nr [...] przy ul. B. w Ł.. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2007r. sygn. akt IINs 159/05 Sąd Rejonowy w Ł. stwierdził, że spadek po M. J. zmarłej w dniu 13 maja 2005 r. nabył na podstawie testamentu w całości syn – M. J.. W skład masy spadkowej wchodziło własnościowe mieszkanie przy ul. B. w Ł. (k. 26 – 32 akt admin.). Sąd uznał, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ meldunkowy daje podstawy do stwierdzenia, iż K. M. dobrowolnie opuściła miejsce zameldowania z uwagi na zły stan techniczny lokalu i zamieszkała z M. J. w jego własnościowym mieszkaniu nr [...] przy ul. B. w Ł.. Na zły stan techniczny lokalu skarżąca wskazywała w licznych pismach kierowanych do organów administracji, podnosząc, że mieszkanie nr [...] przy ul. A. w Ł. nie posiada instalacji wodno – kanalizacyjnej, ogrzewania oraz wentylacji i w tym stanie nie nadaje się "nawet na noclegownię" (m. in. k. 56 akt sądowych). Ustalenia dokonane przez administratora nieruchomości przy ul. A. w Ł., a udokumentowane notatkami służbowymi z dnia 24 czerwca 2008 r., 30 czerwca 2008 r. 28 sierpnia 2008 r., 15 września 2008 r., 10 maja 2010 r. oraz 12 października 2010 r. (k. 33, 51-56, 308, 309 akt admin.) oraz kontrole meldunkowe przeprowadzone przez pracowników Delegatury Łódź – Górna Urzędu Miasta Ł. w miejscu zameldowania skarżącej i pod adresem Łódź, B. w dniach: 29 kwietnia 2009 r., 5 maja 2009 r., 1 października 2010 r., 26 października 2010 r. (k. 72, 77, 307 i 314 akt admin.), stanowią potwierdzenie faktu nieprzebywania przez K. M. w mieszkaniu nr [...] przy ul. A. w Ł., a zamieszkiwania w lokalu własnościowym należącym do M. J.. Powyższą okoliczność potwierdzają również, zdaniem sądu, czynności kontrolne przeprowadzone przez funkcjonariuszy Policji i udokumentowane pismami z dnia 29 sierpnia 2010 r. oraz 17 września 2010 r. (k. 302 i 294 akt admin.). W ocenie sądu, istotnym dowodem potwierdzającą fakt opuszczenia przez skarżącą miejsca pobytu stałego jest uzyskana przez organ meldunkowy informacja z Polskiej Grupy Energetycznej Obrót S.A. I Oddział z siedzibą w Ł., iż w okresie od 14.10.2008 r. do 19.04.2010r. zużycie energii elektrycznej w lokalu nr [...] przy ul. A. wynosiło 0 KWh (k. 301 akt admin.). Trudno jest sobie wyobrazić możliwość stałego przebywania w mieszkaniu pozbawionym wody i ogrzewania, w dodatku bez użycia prądu. Innym ważnym potwierdzeniem nieprzebywania przez skarżącą w miejscu zameldowania jest ustalona przez organ okoliczność, iż w pismach do różnych instytucji w innych sprawach, skarżąca podawała jako adres do korespondencji: ul. B. w Ł., a jedynie w postępowaniu dotyczącym jego wymeldowania podał adres do korespondencji w Ł. przy ul. A. Słusznie zatem organy przyjęły, iż całokształt zachowań skarżącej wskazuje, że lokal nr [...] przy ul. A. przestał być dla niej miejscem koncentracji interesów życiowych. W przedmiotowej sprawie, opuszczenie miejsca stałego zameldowania związane było ze złym stanem technicznym komunalnego lokalu mieszkalnego i uzyskaniem przez współlokatora - M. J. praw do innego mieszkania, a okoliczności te świadczą o dobrowolnym opuszczeniu przez skarżącą lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł.. Zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że K. M. przebywa we własnościowym lokalu przy ul. B., należącym do M. J., gdzie koncentruje swoje sprawy życiowe, w tym interesy osobiste i majątkowe, a jej obecne działania skierowane są na uzyskanie praw do gminnego lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł.. Za niewiarygodne należy uznać twierdzenia skarżącej, iż nadal przebywa w miejscu zameldowania. Przeczą temu zwłaszcza ustalenia dokonane przez organ w trakcie kontroli meldunkowych, jak również fakt, iż przez ponad półtora roku w lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł. nie korzystano w ogóle z energii elektrycznej. Ponadto, skoro skarżąca podkreśla w wielu pismach, iż opiekuje się niepełnosprawnym M. J., który wymaga stałej pomocy osób trzecich, to w sytuacji dokonanych przez organ ustaleń, iż M. J. - po uzyskaniu w roku 2007 tytułu prawnego do lokalu nr [...] przy ul. B. w Ł., tam skoncentrował swoje czynności życiowe (decyzja Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...]), należy domniemywać, iż opiekę taką K. M. sprawuje w miejscu zamieszkania M. J., a nie w lokalu nr [...] przy ul. A.. Należy zauważyć, iż zestawienie dat dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, świadczy o tym, że skarżąca została zameldowana przez najemcę lokalu nr [...] przy ul. A. w Ł. – M. J., niedługo po uzyskaniu przez niego stwierdzenia nabycia spadku po zmarłej matce, w skład którego wchodziło własnościowe mieszkanie przy ul. B. w Ł. (3.04.2007 r.). Zameldowanie przez M. J., w dniu 1 sierpnia 2007r., w przedmiotowym lokalu komunalnym K. M., jako osoby sprawującej nad nim opiekę, miało prawdopodobnie na celu zapewnienie skarżącej wstąpienia w stosunek najmu z Gminą, z uwagi na konieczności opróżnienia przez najemcę lokalu komunalnego, po uzyskaniu praw do innego lokalu mieszkalnego. Po odmowie podpisania przez Gminę Łódź umowy najmu ze skarżącą, z uwagi na niespełnienie kryteriów do uzyskania lokalu komunalnego, M. J. i K. M. występowali również z wnioskami o wykupienie przedmiotowego lokalu oraz przywrócenie do niego tytułu prawnego. Sprawy te zakończyły się jednak dla M. J. i skarżącej niekorzystnie. Trzeba zaznaczyć, iż rozpatrywana obecnie przez sąd sprawa dotyczy wyłącznie decyzji w przedmiocie wymeldowania skarżącej z miejsca pobytu stałego, nie podlegają natomiast kognicji sądu sprawy związane z nakazem opróżnienia lokalu, ewentualną eksmisją czy też wykupem lokalu. Sąd nie ma również kompetencji do umorzenia postępowania w sprawie wymeldowania skarżącej z miejsca pobytu stałego, gdyż ocenia jedynie legalność zaskarżonych do niego decyzji, a nie rozstrzyga merytorycznie w danej sprawie. W ocenie sądu nie zaistniały również przesłanki do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnjego, określone w art. 161 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Reasumując wskazać należy, że ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny. Jej celem jest odzwierciedlenie rzeczywistego stanu - faktycznego miejsca pobytu osoby. Miejsce pobytu stałego jest to miejsce, gdzie skoncentrowane są interesy życiowe danej osoby, przebywa ona tam w sensie fizycznym, realizuje w nim swoje potrzeby życiowe, posiada tam przedmioty, rzeczy osobiste potrzebne do codziennej egzystencji. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, określona w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania mieszkania będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Utrzymywanie zaś miejsca zameldowania skarżącej w ewidencji ludności, niezgodnego z miejscem faktycznego i długoletniego jego pobytu, stanowi naruszenie art. 1 ust. 2 i art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności, podważając ustawowy cel tej ewidencji, dlatego wymeldowanie służy doprowadzeniu stanu ewidencyjnego do nakazanej przez ustawodawcę zgodności ze stanem faktycznym. Okoliczność, podnoszona przez skarżącą, iż lokal gminny nr [...] przy ul. A. w Ł. stanowi jedyne jej miejsce zameldowania, pozostaje bez wpływu na ocenę przesłanek warunkujących wymeldowanie z miejsca pobytu stałego w sytuacji, gdy w toku postępowania administracyjnego ustalono, że skarżąca opuściła na trwałe ten lokal. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w rozpoznawanej sprawie organy meldunkowe nie naruszyły przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. j.m.