III SA/Łd 145/10

Dnia 27 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi D. O. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby oddala skargę. III SA/Łd 145/10 UZASADNIENIE Rozkazem personalnym nr [...] r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.u. Z 2005 r. Nr 98 poz 1071 ze zm.), art. 41 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 ze zm.) Komendant Wojewódzki Policji w Ł. uchylił rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [-...] w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji starszego sierżanta D. O.; ustalił datę zwolnienia ze służby na dzień [...] r.; w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Prokuratura Okręgowa w Ł. w ramach prowadzonego śledztwa własnego przedstawiła D. O. zarzuty popełnienia przestępstw kwalifikowanych z art. 11 § 1, art. 12, art. 65, art. 228 § 3, art. 230 § 1, art. 258 § 1 Kodeksu karnego. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2005 r. Sąd Rejonowy dla Ł. w Ł. Wydział IV Karny, sygn. akt IV Kp 240/05 zastosował wobec funkcjonariusza środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, który następnie został zmieniony na poręczenie majątkowe, dozór Policji oraz zakaz opuszczania kraju połączony z zakazem wydania paszportu. Mając powyższe na uwadze Komendant Miejski Policji w Ł. działając na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji rozkazem personalnym nr [...] r. zawiesił D. O. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Rozkaz ten został utrzymany w mocy rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...]. Rozkazem personalnym z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w Ł. przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Ł., pod sygn. akt [...]. Z uwagi na upływ 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oraz nieustania przyczyn stanowiących podstawę zawieszenia, Komendant Miejski Policji w Ł. w dniu [...] r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Miejski Policji w Ł. zwolnił D. O. ze służby w Policji z dniem [...] r. W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji wskazał, że okres zwieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych na dzień wydania przedmiotowego rozkazu wynosi ponad 18 miesięcy, a toczące się przeciwko funkcjonariuszowi postępowanie karne, stanowiące podstawę zawieszenia nadal pozostaje w fazie postępowania przygotowawczego i nie jest możliwe określenie terminu jego zakończenia. Ponadto powołując się na interes społeczny organ wskazał na konieczność egzekwowania prawidłowego wykonywania zadań przez podległe mu służby, w tym służby ruchu drogowego. Analiza sytuacji kadrowej Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Ł.wskazuje, że na 80 zatrudnionych w tym wydziale funkcjonariuszy faktyczną służbę pełni jedynie 63. Sytuacja taka powoduje brak możliwości właściwego planowania służby ruchu drogowego, co bezpośrednio przekłada się na jakość tej służby i stan bezpieczeństwa w ruchu drogowym na terenie Ł. Zwolnienie ze służby funkcjonariusza zawieszonego w czynnościach służbowych umożliwi przyjęcie lub przeniesienie na jego stanowisko innego policjanta, który będzie realizował nałożone na niego obowiązki służbowe. Natomiast w przypadku zakończenia prowadzonego postępowania karnego wyrokiem uniewinniającym lub orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niedopełnienia przestępstwa lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego funkcjonariuszowi przysługiwać będzie prawo złożenia wniosku o przywrócenie do służby w Policji na podstawie art. 42 ust. 7 powołanej ustawy. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego D. O. zarzucając naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że przedstawienie zarzutów w postępowaniu karnym nie uchyla zasady domniemania niewinności. Podniósł ponadto, że fakt upływu ponad 4 letniego okresu od momentu postawienia D. O. zarzutów i niezakończenie tego postępowania do chwili obecnej świadczy o słabości tych zarzutów. W tych okolicznościach zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji jest konsekwencją opieszałego działania organów państwa i narusza słuszny interes skarżącego. Rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł.uchylił zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji; ustalił datę zwolnienia na dzień [...] r.; w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji dopuszcza możliwość zwolnienia ze służby policjanta zawieszonego w czynnościach służbowych, w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych oraz nie ustania przyczyn będących podstawą tego zawieszenia. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie wystąpiły obie przesłanki określone w powołanym przepisie. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że D.O. pozostaje zawieszony w czynnościach służbowych przez okres 18 miesięcy, a więc przez okres dłuższy niż przewiduje to dyspozycja art. 41 ust. 2 pkt 9. Natomiast prowadzone wobec funkcjonariusza postępowanie karne nadal pozostaje w fazie przygotowawczej i nie jest możliwe określenie terminu jego zakończenia. Nie ustały zatem przyczyny stanowiące podstawę zawieszenia w czynnościach D.O. Komendant Wojewódzki Policji wskazał ponadto, że zwolnienie funkcjonariusza nie miało charakteru zwolnienia "represyjnego" lecz stanowiło wyraz realizacji nadrzędnego interesu służby. Zawieszenie w czynnościach służbowych strony, jak również liczba funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej w Ł. faktycznie pełniących służbę, utrudnia zapewnienie prawidłowej organizacji funkcjonowania tego wydziału. Zwolnienie skarżącego ze służby umożliwi Komendantowi Miejskiemu Policji w Ł. zatrudnienie nowej osoby, co przyczyni się do poprawy realizacji ustawowych zadań Policji. Natomiast zabezpieczenie słusznego interesu funkcjonariusza stanowi regulacja art. 42 ust. 7 ustawy o Policji zgodnie z którą, zakończenie prowadzonego postępowania karnego wyrokiem uniewinniającym lub orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niedopełnienia przestępstwa lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego uprawnia funkcjonariusza do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie do służby. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący ponowił zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu oraz poprzedzającego go rozkazu Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] r. W ocenie pełnomocnika skarżącego zaskarżone rozstrzygnięcie w sposób jednostronny akcentuje słuszny interes służby jakim jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania Wydziału Ruchu Drogowego Policji. Pomija natomiast i jednocześnie narusza słuszny interes skarżącego. Powyższe czyni zasadnym podniesienie zarzutu przekroczenia granic uznania administracyjnego. Ponadto pełnomocnik skarżącego powtórzył argumentację przedstawioną w odwołaniu od rozkazu personalnego z dnia [...] r. Zarzucił, że wskutek wydania zaskarżonego rozkazu skarżący ponosi konsekwencje opieszałego działania organów państwa. Natomiast przedstawiona w uzasadnieniu perspektywa powrotu do służby w przypadku zapadnięci wyroku uniewinniającego, w sytuacji gdy organy ścigania nie są w stanie określić terminu zakończenia postępowania przygotowawczego, nie stanowi uwzględnienia żadnego słusznego interesu skarżącego. Jedynym rozwiązaniem uwzględniającym zarówno słuszny interes społeczny, jak i słuszny interes strony jest przywrócenie D. O. do służby w Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł.wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 499/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 11270 ze zm.), zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na złożenie przez Zarząd Główny Niezależnego Związku Zawodowego Policjantów wniosku do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie czy przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 jest zgodny z art. 2 i art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.). Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt K1/08 orzekł, iż przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 jest zgodny z art. 2 i art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowieniem z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Łd 499/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie w sprawie. Sprawa została wpisana pod nowy numer w repertorium III SA/Łd 145/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy, kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ustawa p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie ,z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Przepis ten określa dwie przesłanki zwolnienia ze służby funkcjonariusza policji, które muszą być spełnione łącznie. Są to upływ 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oraz dalsze istnienie podstaw tego zawieszenia. Na fakultatywny charakter tego zwolnienia wskazuje użycie przez ustawodawcę sformułowania "może". Powyższe oznacza, iż rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest decyzją uznaniową, która może być wydana po dokonaniu oceny całego zebranego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, iż skarżący na dzień wydania zaskarżonej decyzji pozostawał zawieszony w obowiązkach służbowych przez okres ponad 12 miesięcy. W tym czasie nie ustały przesłanki stanowiące podstawę tego zawieszenia. Stwierdzić zatem należy, iż w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały obie przesłanki wynikające z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Należy również zaznaczyć, iż przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie uzależnia postępowania administracyjnego o zwolnienie policjanta ze służby od wyniku prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, lecz od okresu zawieszenia w czynnościach służbowych spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego. Tak więc, rozpoznanie sprawy o zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie powołanego wyżej przepisu jest możliwe bez konieczności czekania do momentu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w prowadzonej przeciwko niemu sprawie karnej, bowiem brak jest bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zakończeniem prowadzonego postępowania karnego. Jak już wyżej wspomniano, decyzja wydawana na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter uznaniowy. Z uznaniem administracyjnym mamy do czynienia wtedy, gdy norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia w sposób wyraźny dokonanie takiego wyboru właściwemu organowi administracyjnemu. Inaczej mówiąc, ustawa pozwala na wybór między dwiema lub więcej możliwościami. Analizowany przepis nie determinuje rozstrzygnięcia przełożonego służbowego. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie jest normą, która w przypadku zaistnienia przesłanek zawartych w jej dyspozycji, obliguje organ administracji do podjęcia jedynego, dopuszczalnego rozstrzygnięcia. W zakresie decydowania o zwolnieniu policjanta ze służby w sytuacji określonej w omawianym przepisie, ustawodawca pozostawił właściwemu organowi luz decyzyjny w formie uznania administracyjnego. W związku z tym, rodzi to po stronie organów administracyjnych prowadzących postępowanie szczególne obowiązki. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że obowiązki organu orzekającego w ramach uznania administracyjnego w zakresie uzasadnienia decyzji są większe, aniżeli w przypadku orzekania w ramach ustawowego związania (por. np. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2002 r., sygn. akt VSA 2831/2001). Sąd rozpoznając sprawę zakończoną decyzją uznaniową musi mieć w szczególności na względzie poprawność zastosowanych przepisów oraz procedury przeprowadzonej w ramach postępowania administracyjnego. Z przepisów art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. wynika, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jedynie ustalone w taki sposób fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący niezbędną i faktyczną podstawą do wydania decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia. W samej decyzji organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić organom takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby spowodować uchylenie zaskarżonego rozkazu. Uzasadnienie rozkazu personalnego z dnia [...] r. wskazuje na jakich ustaleniach faktycznych oparte zostało rozstrzygnięcie oraz zawiera analizę okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazuje także na fakty, które organ odwoławczy trafnie ocenił, jako przemawiające za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. Zawiera też wyjaśnienie zastosowania normy zawartej w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w ustalonym stanie faktycznym. Jest zatem wystarczające dla oceny legalności decyzji. Sąd nie dopatrzył się też przekroczenia przez organ granic uznania administracyjnego. Motywy przytoczone przez organ administracji w dostateczny sposób uzasadniają podjętą decyzję. Wynika z nich, że organy obu instancji brały pod uwagę okoliczność, że zawieszenie w czynnościach służbowych trwało ponad półtora roku i nadal trudno było przewidzieć, kiedy toczące się postępowanie karne, które legło u podstaw jego zawieszenia, zostanie prawomocnie zakończone. Zwrócono też uwagę na koszty społeczne ponoszone w związku z zawieszeniem policjanta. Należy zgodzić się z oceną organu odwoławczego, że w interesie społecznym nie leży dalsze pozostawanie w służbie funkcjonariusza Policji zawieszonego w czynnościach służbowych od ponad roku. Organy I i II instancji dokonywały oceny z punktu widzenia pracodawcy rozważającego dalszą przydatność do służby funkcjonariusza zawieszonego w czynnościach służbowych z uwagi na toczące się w stosunku do niego postępowanie karne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 lipca 2009 r. sygn. I OSK 1506/08 ( niepublikowany) stwierdził, że zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji jest uprawnieniem pracodawcy związanym z przedłużającą się niemożnością świadczenia pracy przez Policjanta. Sposób wykonywania przez Policjanta obowiązków służbowych oraz zachowanie w życiu prywatnym nie mogą być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu. NSA stwierdził też że "niewątpliwie zwolnienie ze służby spowodowane zawieszeniem w czynnościach służbowych z powodu toczącej się sprawy karnej stanowi dla skarżącego dolegliwość. Należy mieć jednak na uwadze , iż art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest kompromisem między uprawnieniami pracodawcy i uprawnieniami pracownika. Celem zatrudnienia pracownika jest świadczenie przez niego pracy. Można wymagać od pracodawcy, by tolerował niemożność wykonywania przez pracownika pracy przez pewien okres czasu, jednakże pracodawca musi mieć też możliwość zwolnienia pracownika, jeżeli stan ten się przedłuża". Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela stanowisko wyrażone w powyżej powołanym wyroku. W tym miejscu podkreślenia wymaga także stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który wielokrotnie wskazywał na specyfikę statusu pracowniczego kategorii umundurowanych funkcjonariuszy służb publicznych, np. w uzasadnieniach wyroków: z dnia 23 września 1997 r., sygn. akt K 25/96; z dnia 27 stycznia 2003 r., sygn. akt SK 27/02; z dnia 14 grudnia 1999 r., sygn. akt SK 14/98, z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt K 46/05. W orzeczeniach tych Trybunał zaznacza, że stosunki służbowe służb mundurowych nie są stosunkami pracy, lecz mają charakter stosunków administracyjnoprawnych, powstających w drodze powołania, w związku z dobrowolnym zgłoszeniem się do służby. Zdaniem Trybunału kandydat do publicznej służby mundurowej od momentu powołania poddać się musi regułom pełnienia służby, nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków. Przykładem takich szczególnych uprawnień są korzystniejsze zasady nabywania przez funkcjonariuszy służb mundurowych uprawnień emerytalno-rentowych oraz ustalania ich wymiaru. Z kolei do szczególnych obowiązków można zaliczyć pełną dyspozycyjność i zależność od władzy służbowej, wykonywanie zadań w nielimitowanym czasie pracy i trudnych warunkach, związanych nierzadko z bezpośrednim narażeniem życia i zdrowia, wysoką sprawnością fizyczną i psychiczną wymaganą w całym okresie jej pełnienia, niewielkie możliwości wykonywania dodatkowej pracy i posiadania innych źródeł utrzymania, ograniczone prawo udziału w życiu politycznym i zrzeszania się. Powyższe skutkuje również wyższymi wymaganiami personalnymi, kwalifikacyjnymi czy charakterologicznymi wobec kandydatów do służby oraz odmiennymi i bardziej rygorystycznymi niż w przypadku pozostałych profesji zasadami utraty statusu pracowniczego. Funkcjonariusz Policji pełni bowiem szczególną rolę społeczną związaną z zaufaniem publicznym i stawia się wobec niego wyższe wymagania. Dlatego też utrata wiarygodności musi skutkować tak rygorystyczną odpowiedzialnością dyscyplinarną jak zwolnienie ze służby, zwłaszcza, że policjant ma wiele uprawnień, które pozwalają mu ingerować w sferę praw i wolności obywatelskich. Warto też pamiętać o tym, że w przypadku gdy zarzuty stawiane funkcjonariuszowi w postępowaniu karnym okażą się niezasadne , w art. 42 ust. 7 ustawy o Policji ustawodawca przewidział możliwość przywrócenia go do służby, na co również wskazywał organ w swoim uzasadnieniu. W ocenie Sądu, rozpatrując konflikt pomiędzy słusznym interesem skarżącego (funkcjonariusza policji, zabiegającego o pozostawienie go w służbie) a interesem społecznym (gdy policjant był zawieszony w czynnościach służbowych i gdy nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia), należy stwierdzić, że organy obu instancji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, określonego w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, przedstawiając w sposób przekonujący swoje argumenty. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, ani też naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżony rozkaz personalny zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jego uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające. W tym stanie rzeczy, wobec ustalenia, że przy wydawaniu zaskarżonych rozstrzygnięć przez organy obu instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.