III SA/Łd 149/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi R. A. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1 uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz skarżącego R. A. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania kom. R.A. – detektywa Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w W. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że w dniu [...] Komendant Powiatowy Policji w S., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, wydał rozkaz personalny, na mocy którego zwolnił kom. R.A. ze służby w Policji z dniem 15 października 2016 r. Wymienionej decyzji organ I instancji na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Organ l instancji wskazał, że kom. R.A. od dnia 11 czerwca 2015 r., tj. przez okres ponad 12 miesięcy nieprzerwanie zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby, co negatywnie wpływa na możliwość właściwego planowania służby, skutkując koniecznością obciążania zadaniami, które mógłby wykonywać, innych funkcjonariuszy. Organ I instancji uznał, że zaistniałe okoliczności uzasadniają zwolnienie skarżącego ze służby w Policji, co umożliwi w przyszłości przyjęcie na jego stanowisko innego funkcjonariusza, który będzie realizował w codziennej służbie nałożone na niego obowiązki. Powyższe wpłynie na poprawę sytuacji kadrowej Komisariatu Policji w W. i przełoży się bezpośrednio na jakość realizowanych zadań oraz pośrednio na poprawę bezpieczeństwa i ograniczenie przestępczości. W odwołaniu skarżący zarzucił decyzji organu I instancji: - naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji poprzez niewłaściwą wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozkazu polegający na błędnym ustaleniu, że upłynęło 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby przez skarżącego z powodu choroby, kiedy w rzeczywistości skarżący nie pełnił służby z powodu choroby od 11 czerwca 2015 r. do 28 maja 2016 r. oraz od 3 czerwca do chwili obecnej. Organ II instancji podzielając stanowisko organu I instancji stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego jakoby przesłanką warunkującą zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji był nieprzerwany okres choroby policjanta. Organ I instancji trafnie przyjął, że taką przesłanką jest upływ 12 miesięcy nieświadczenia służby z powodu choroby policjanta, a nie nieprzerwany 12-miesieczny okres zwolnienia lekarskiego. Użycie w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Jeżeli zatem ustawodawca pozostawił kwestię zwolnienia policjanta ze służby uznaniu organu zwalniającego, to organ ten zobowiązany jest ocenić materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, a nie jedynie w świetle niektórych z nich. Przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. W ocenie organu II instancji bezsporne pozostaje, że skarżący z dniem 11 czerwca 2015 r. zaprzestał służby z powodu choroby i od tej daty do dnia rozwiązania stosunku służbowego nie podjął służby. Od dnia 11 czerwca 2015 r., czyli od początku absencji chorobowej, policjant nie kontaktował się w żaden sposób zarówno z bezpośrednim przełożonym tj. Komendantem Komisariatu Policji w W., jak również z Komendantem Powiatowym Policji w S. Z powyższego wynika, iż upłynął 12-miesięczny okres od nieprzerwanego zaprzestania przez skarżącego pełnienia służby z powodu choroby. W dniu 28 maja 2016 r. nastąpiło wprawdzie przerwanie ciągłości zwolnienia lekarskiego, gdyż policjant informując o planowanym powrocie do służby po przebywaniu na zwolnieniu lekarskim, otrzymał skierowanie do Poradni Badań Profilaktycznych [...] w Ł. na badania kontrolne i okresowe pod kątem stwierdzenia zdolności dc podjęcia służby na zajmowanym stanowisku służbowym. Po upływie sześciu dni, tj. w dniu 3 czerwca 2016 r. policjant otrzymał zaświadczenie lekarskie nr [...] z adnotacją lekarza: "wobec przeciwwskazań zdrowotnych – niezdolny do podjęcia i wykonywania pracy na ww. stanowisku - skierować na RKL celem ustalenia dalszej przydatności do służby w Policji". Nie skutkowało to jednak przerwaniem okresu nieświadczenia służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby, ponieważ faktyczne podjęcie służby przez policjanta nie miało miejsca. Skarżącego nie dopuszczono do wykonywania zadań służbowych do czasu przedstawienia stosownego zaświadczenia. W dniu 8 czerwca 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w S. zgodnie z zaleceniem lekarza z Poradni Badań Profilaktycznych, skierował funkcjonariusza do Ł. Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Ł. w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W dniu 29 czerwca 2016 r. do Komendy Powiatowej Policji w S. wpłynęło pismo Przewodniczącego Ł. Komisji Lekarskiej MSW w Ł. informujące, iż skarżący winien zgłosić się do [...] w Ł., ul. A. 42 w dniu 15 lipca 2016 r. z pełną dokumentacja dotychczasowego leczenia w celu odebrania karty skierowania do badań lekarsko-specjalistycznych. Z informacji z [...] w Ł. wynika, że skarżący zgłosił się w dniu 15 lipca 2016 r. po odbiór skierowania. Jednak do dnia wydania decyzji l instancji, w dokumentacji Komisji brak jest informacji o etapie wykonywania badań przez policjanta. W dniu 17 listopada 2016 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. wpłynęła informacja z KPP w S. o uprawomocnieniu się orzeczenia nr [...] Komisji Lekarskiej Podległej Ministrowi Właściwemu do spraw Wewnętrznych w Ł. z dnia 21 października 2016 r. Według powyższego orzeczenia skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji. Został zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej. Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą i powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby. Orzeczenie to, jako ostateczne, potwierdza, że stan zdrowia policjanta uniemożliwia pełnienie służby w Policji. Organ l instancji nie musiał dysponować stosownym orzeczeniem komisji lekarskiej zanim podjął decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby. Takie orzeczenie byłoby niezbędne do podjęcia służby przez policjanta, a nie do zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. W ocenie organu II instancji nie powinno budzić wątpliwości, że długotrwała nieobecność skarżącego w służbie wpływa negatywnie na organizację służby w Komisariatu Policji w Warcie. Powyższa sytuacja rzutuje ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów. Skarżący jako funkcjonariusz Policji winien realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom. Tymczasem skarżący od ponad 12 miesięcy nie był w stanie podjąć jakichkolwiek zadań i czynności służbowych, nie wypełniając tym samym nałożonych na siebie zobowiązań. Przebywanie na ponad 12-miesięcznym zwolnieniu lekarskim powoduje, że zadania, które powinny być przydzielone skarżącemu obciążają innych policjantów. Może to z całą pewnością rodzić napięcia i konflikty, a ponadto skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy. Komendant Powiatowy Policji w S., jako przełożony policjantów na terenie swojego działania, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach, kierując się wymogami sprawności działania w realizacji ustawowych zadań Policji i uwzględniając specjalizację zadań oraz ciągłość ich realizacji, decydować o obsadzie stanowisk służbowych w podległych mu jednostkach i komórkach. Skoro w ocenie Komendanta Powiatowego Policji w S. potrzeba realizacji nałożonych na niego zadań przemawiała za tym, aby w inny sposób ukształtować sytuację kadrową tej formacji, to brak jest podstaw do przyjęcia, iż była ona dowolna, a wydana w tej sprawie decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji przekraczała granice uznania administracyjnego. W ocenie organu II instancji funkcjonariusz, który nieprzerwanie przez ponad 12 miesięcy nie realizował absolutnie żadnych zadań i czynności służbowych, nie może nadal pozostawać w służbie. Powyższe uzasadnione jest koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję poprzez taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Organu II instancji uznał także za zasadne nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazał przy tym, że organ I instancji nadając zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji, organ II instancji stwierdził, że w sprawie nie zachodzi uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. Nie ma tu mowy ani o wadliwości decyzji nieostatecznej, ani o wywołaniu przez jej wykonanie nieodwracalnych skutków prawnych, czy też zmianie okoliczności uzasadniających nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze na powyższy rozkaz personalny skarżący wniósł o jego uchylenie wraz z poprzedzającym go rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...]. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu skarżący zarzucił: - naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji poprzez niewłaściwą wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozkazu polegający na błędnym ustaleniu, że upłynęło 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby przez skarżącego z powodu choroby, kiedy w rzeczywistości skarżący nie pełnił służby z powodu choroby od 11 czerwca 2015 r. do 28 maja 2016 r. oraz od 3 czerwca do chwili obecnej. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przebywając nieprzerwanie na zwolnieniach lekarskich nie pełnił służby od 11 czerwca 2015 r. do 28 maja 2016 r. Do służby skarżący stawił się 28 maja 2016 r., przerywając tym samym bieg 12- miesięcznego okresu zaprzestania służby. Obecność w pracy, zgodnie z k.p. to stawienie się pracownika do pracy i jej świadczenie bądź ewentualnie gotowość jej wykonywania. Skarżący taką gotowość do świadczenia pracy wyraził, oddając się do dyspozycji pracodawcy 28 maja 2016 r. Komendant Rejonowy Policji w S. skierował skarżącego na badania, celem potwierdzenia jego zdolności do dalszego pełnienia służby. Zdaniem skarżącego nie można negatywnymi konsekwencjami związanymi z oczekiwaniem na wykonanie obligatoryjnych badań i upływem koniecznego czasu oczekiwania na ich przeprowadzenie obciążać skarżącego. Ze swojej strony skarżący dopełnił wszelkich obowiązków. Po zakończeniu zwolnienia lekarskiego zgłosił swoją gotowość do pracy i 28 maja 2016 r. stawił się w Komendzie Policji celem dalszego podjęcia służby. Nie można zgodzić się z organem II instancji, że skarżący od początku absencji chorobowej do chwili obecnej nie kontaktował się z przełożonymi i nie zgłaszał chęci podjęcia służby. Faktycznie niepodjęcie przez policjanta służby miało miejsce nie z winy policjanta, lecz z winy wymogów stawianych przez przepisy prawa pracodawcy. Ciężar udowodnienia zdolności do służby na powierzonym stanowisku funkcjonariusza obciążał jego przełożonego, nie zaś samego funkcjonariusza. Okres zaprzestania służby przez skarżącego wbrew ustaleniom Komendanta Wojewódzkiego Policji trwał od 11 czerwca 2015 r. do 28 maja 2016 r. Nie wynosił więc nieprzerwanych 12 miesięcy. Okres od chwili zgłoszenia się funkcjonariusza po długotrwałym okresie chorobowym do chwili wydania orzeczenia o jego stanie zdrowia, jest okresem usprawiedliwionej nieobecności, zatem nie może być traktowany jako okres absencji chorobowej, zaliczany do 12 miesięcznego okresu określonego w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Wprawdzie choroba wpływająca na zaprzestanie służby była spowodowana wypadkiem przy pracy, któremu uległ skarżący i który spowodował jego ogólny rozstrój zdrowia, lecz faktyczną przyczyną niepodjęcia służby mimo zgłoszenia swojej gotowości w dniu 28 maja nie była choroba, lecz niedopuszczenie do służby i skierowanie skarżącego na obowiązkowe badania lekarskie. Dla zwolnienia funkcjonariusza na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji konieczny jest upływ 12 miesięcy nieprzerwanego zaprzestania służby spowodowanego chorobą. Okres ten, pełniący rolę ochronną liczy się od pierwszego dnia zwolnienia. Jeśli zwolnień jest kilka, to od pierwszego dnia pierwszego zwolnienia. Przy czym zwolnienia te, muszą następować bezpośrednio jedno po drugim. Okres zaprzestania służby musi być bowiem nieprzerwany. Skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich w terminach od 11 czerwca do 10 lipca 2015 r., od 11 lipca do 3 września 2015 r. oraz od 4 września 2015 do 27 maja 2016 r., co łącznie stanowi okres 11 miesięcy i 17 dni. Zwolnienie policjanta ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, co oznacza, że nawet z policjantem niezdolnym do służby nie można rozwiązać stosunku służbowego przed upływem powyższego okresu. Przesłanki obligujące organ do przestrzegania tego zakazu zostały określone precyzyjnie. Nie powinny więc one podlegać jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej, w sposób naruszający oczywiście ochronną funkcję tej regulacji. W związku z powyższym nie doszło do upływu 12 miesięcy nieprzerwanej niezdolności do pełnienia służby, ponieważ 28 maja 2016 r. został przerwany 12-miesięczny okres od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W dniu podjęcia decyzji przez organ o zwolnieniu skarżącego ze służby nie było podstaw nawet do zastosowania fakultatywnej uznaniowej decyzji o zwolnieniu na podstawie art. 41 ust. pkt 7 ustawy o Policji. Nadto z k.p. wynika, że pracownicy przebywający na zwolnieniu lekarskim podlegają ochronie przed wypowiedzeniem umowy o pracę. Pracodawca nie ma możliwości wypowiedzenia umowy w czasie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy. Niewątpliwie przyczyną, która usprawiedliwia nieobecność pracownika, jest między innymi jego niezdolność do pracy spowodowana chorobą, czyli przebywanie na zwolnieniu lekarskim. Ochrona przed wypowiedzeniem umowy o pracę rozpoczyna się w dniu, w którym pracownik jest nieobecny z powodu choroby i trwa do dnia, w którym pracownik z tego zwolnienia wróci. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej: "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, tj. ich zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić ich nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sąd ocenia czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tj. Dz.U z 2016r., poz. 1782 ), zwanej dalej ustawą, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W niniejszej sprawie bezspornie skarżący zaprzestał wykonywania obowiązków służbowych na podstawie zwolnienia lekarskiego w dniu 11 czerwca 2015 r. Przed upływem 12 miesięcy od tej daty, to jest w dniu 28 maja 2016 r. zgłosił gotowość powrotu do służby, a ponadto 3 czerwca 2016 r. poddał się badaniu lekarskiemu, po którym wydane zostało zaświadczenie o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania przez niego pracy na dotychczas pełnionym stanowisku detektywa. W dniu 8 czerwca 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w S. skierował skarżącego do wojewódzkiej komisji lekarskiej w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności do służby. Orzeczeniem lekarskim, z dnia 21 października 2016 r. nr [...], Komisji Lekarskiej Podległej Ministrowi Właściwemu do spraw Wewnętrznych w Ł. stwierdzono trwałą niezdolność skarżącego do służby w Policji. Z porównania dat wydania rozkazu personalnego nr [...] przez Komendanta Powiatowego Policji w S. ([...]) o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji z dniem 15 października 2016 r. oraz wydania orzeczenia komisji lekarskiej (21 października 2016 r.) o trwałej niezdolności do służby wynika, iż w dacie wydania rozkazu organ I instancji nie dysponował wiedzą o braku zdolności skarżącego do służby. W uzasadnieniu decyzji wydanej przez organ odwoławczy w dniu [...] wyjaśniono, iż ww. orzeczenie komisji lekarskiej było w dniu 17 listopada 2016 r. prawomocne. Jednakże uprawomocnienie się orzeczenia komisji lekarskiej mogło jedynie stanowić podstawę zwolnienia policjanta ze służby w oparciu o przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy, lecz nie uzasadniało zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy. Przy podjęciu decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy, konieczne jest spełnienie równocześnie trzech przesłanek: zaprzestanie służby, choroba funkcjonariusza powodująca to zaprzestanie oraz upływ 12 miesięcy. Przepis wymaga koniunkcji tych trzech przesłanek, które muszą być interpretowane wąsko (v. wyroki NSA z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1188/14 – System Informacji Prawnej Lex nr 2032699 oraz z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt IOSK 770/14 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie okres niepełnienia służby z powodu choroby skarżącego nie przekroczył 12 miesięcy. Niepodjęcie służby w dniu 28 maja 2016 r. nastąpiło nie z powodu choroby, lecz ze względu na nieuzasadnione niepowierzenie policjantowi obowiązków służbowych na innym stanowisku. Z zaświadczenia lekarskiego wydanego w dniu 3 czerwca 2016 r. wynikało jedynie, iż nie może on podjąć służby na dotychczas pełnionym stanowisku. Nie wynikało natomiast, by nie mógł on pracować na innym stanowisku. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy nie obejmuje swą dyspozycją sytuacji, w której policjant przed upływem 12 miesięcznego okresu, o którym mowa w tym przepisie stawia się u przełożonego w celu podjęcia służby, dysponując dokumentem, z którego wynika niezdolność do wykonywania służby jedynie na określonym stanowisku( w przypadku skarżącego na stanowisku detektywa), lecz nie zostaje pomimo tego dopuszczony do wykonywania jakichkolwiek czynności. Omawiany przepis stanowi bowiem z jednej strony niezbędny instrument kształtowania polityki kadrowej w Policji w sposób umożliwiający rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, który długotrwale zaniechał pełnienia służby, z drugiej jednak strony nie może być on wykładany w sposób umożliwiający jego nadużycie przez bezzasadną odmowę dopuszczenia do wykonywania obowiązków służbowych przez policjanta zamierzającego powrócić do służby po długotrwałym zwolnieniu lekarskim – tylko po to, by doprowadzić do jego zwolnienia. Ochrona stosunku służbowego policjanta, której wyrazem jest szczegółowe określenie przesłanek jego rozwiązania, zawarte w art. 41 ustawy, wymaga, by policjant niezdolny do służby jedynie na określonym stanowisku mógł służbę tę kontynuować na stanowisku innym. Jeśli nie jest to jednak możliwe, organy policyjne dysponują instrumentem określonym w art. 37a pkt 1 ustawy, umożliwiającym przeniesienie policjanta w przypadku zwolnienia go z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. W tym też czasie możliwe jest zweryfikowanie, czy policjant zdolny jest w ogóle do pełnienia służby. W niniejszej sprawie brak trwałej niezdolności do służby został stwierdzony orzeczeniem z dnia 21 października 2016 r. i do czasu uprawomocnienia się tego orzeczenia uzasadniającego zwolnienie w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy stronie przysługiwało uprawnienie określone w art. 37a pkt 1 ustawy. Należało zatem przyjąć, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego - art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego w S. z dnia [...], nr [...] uznając to za niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 17 ust. 1 pkt 1 lit. c. Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.U. z 2015 r., poz. 1800). D.Cz.