III SA/Łd 154/25

Dnia 17 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Protokolant, Starszy asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia 16 stycznia 2025 roku nr F-2/2025 w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w całości w sprawie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu z dnia 22 listopada 2024 roku nr 55/24. Decyzją z 16 stycznia 2025 r. nr F-2/2025 Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572), dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania A.Z. z 1 grudnia 2024 r. od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu z 22 listopada 2024 r. nr 55/24, uchylił zaskarżoną decyzję w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Wnioskiem z 5 listopada 2018 r., złożonym w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Łodzi 9 listopada 2018 r., funkcjonariusz w stanie spoczynku A.Z., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, wystąpił o wznowienie postępowania w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za 2017 r. Pismem z 10 grudnia 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji poinformował A.Z., że wniosek obejmujący żądanie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy zostanie rozpatrzony po ustaleniu jednolitej dla wszystkich jednostek Policji interpretacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Jednocześnie poinformował także, że jego wniosek w zakresie żądania wznowienia postępowania został przesłany do Komendanta Powiatowego w Łowiczu jako organu właściwego do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Następnie postanowieniem z 9 stycznia 2019 r. nr 6/19 Komendant Powiatowy Policji w Łowiczu odmówił funkcjonariuszowi w stanie spoczynku wznowienia postępowania w zakresie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, wskazując, że sprawa wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy nie została rozstrzygnięta w formie decyzji lub postanowienia zaskarżalnego. Postanowienie to zostało doręczone stronie 13 lutego 2019 r. Od powyższego postanowienia strona nie wniosła zażalenia. Kolejnym pismem z 12 marca 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi poinformował skarżącego, że jego wniosek o wyrównanie ekwiwalentu nie może być obecnie rozpatrzony z uwagi na brak niezbędnych regulacji prawnych. Organ wskazał, jednocześnie, że po wejściu w życie nowej regulacji prawnej na podstawie złożonego już wcześniej przez stronę wniosku, organ sam podejmie czynności związane z wypłatą ekwiwalentu. "W związku z powyższym nie będzie wymagane ponowne złożenie wniosku o przeliczenie i wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop" Pismem z 10 sierpnia 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi zawiadomił skarżącego, że wniosek o wypłatę wyrównania ekwiwalentu został przekazany do organu właściwego do jego rozpoznania i rozpatrzenia -Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu. Poza tym wskazał, że niezwłocznie po wejściu w życie ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych organ właściwy do załatwienia sprawy rozpatrzy żądanie skarżącego dotyczące wypłaty wyrównania ekwiwalentu. Pismem z dnia 29 października 2020 r. nr Ks. 1322/5/2020/MF, doręczonym funkcjonariuszowi w stanie spoczynku 16 listopada 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w Łowiczu, w związku z wejściem w życie z dniem 1 października 2020 r. ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1610), poinformował A.Z. o wprowadzeniu regulacji prawnych w zakresie naliczania ekwiwalentu na podstawie art. 115 a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Jednocześnie pismem tym organ zawiadomił policjanta zwolnionego ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 2017 r., że w jego przypadku, z uwagi na treść art. 9 ust. 1 przywołanej ustawy, brak jest podstaw do wypłaty wyrównania ekwiwalentu za urlop. Wnioskiem z 24 października 2024 r. A.Z. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. W uzasadnieniu wnioskodawca nadmienił, iż w oparciu o orzecznictwo administracyjne zapadłe w sprawach wyrównania ekwiwalentu policyjnego przysługuje mu należność z tytułu wyrównania ekwiwalentu za urlop. Decyzją z 22 listopada 2024 r. nr 55/24 Komendant Powiatowy Policji w Łowiczu, działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 145) odmówił funkcjonariuszowi w stanie spoczynku wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy z powodu przedawnienia roszczenia. Wskazał, że roszczenie o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop stało się wymagalne 6 listopada 2018 r. Bieg 3 letniego terminu przedawnienia został przerwany złożeniem wniosku o wypłatę ekwiwalentu w dniu 9 listopada 2018 r. Organ wskazał, że od dnia doręczenia postanowienia o odmowie wznowienia postępowania rozstrzygającego wniosek strony, tj. 13 lutego 2019 r. do dnia złożenia przez stronę kolejnego wniosku o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, tj. 25 października 2024 r., upłynęło ponad 5 lat, co skutkuje koniecznością odmowy uwzględnienia wniosku strony z uwagi na znaczne przekroczenie terminu 3 lat, o którym mowa w art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. A.Z. wniósł odwołanie od ww. decyzji, zarzucając organowi błędy w procedowaniu wniosku oraz naruszenie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że roszczenie wnioskodawcy uległo przedawnieniu. W ocenie odwołującego organ nie rozpatrzył jego wniosku z 5 listopada 2018 r., co nie mogło wpłynąć na bieg terminu przedawnienia roszczenia. Ponadto strona powołała się na treść pisma Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 12 marca 2019 r. nr F-1322/4/2018 KPP, w którym została poinformowana, że po wejściu w życie regulacji określających sposób ustalenia omawianego ekwiwalentu organ będzie zobligowany do podjęcia niezbędnych działań zmierzających do stosownego załatwienia przedmiotowej sprawy. W piśmie tym organ wskazał, że na podstawie złożonego już wcześniej wniosku organ sam podejmie czynności związane z wypłatą ekwiwalentu. Strona wskazała również, że z pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 10 sierpnia 2020 r. nr F-1322/4/2018 KPP wynikało, że niezwłocznie po wejściu w życie ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych organ właściwy do rozpatrzenia sprawy rozpatrzy jej żądanie dotyczące wypłaty wyrównania ekwiwalentu. W związku z powyższym organ nie może powoływać się na przedawnienie roszczeń, bowiem sprawa nie została załatwiona. Wobec powyższego odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz naliczenie i wypłatę należnego wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Wskazaną na wstępie decyzją z 16 stycznia 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że nie zgadza się z twierdzeniem strony, iż wniosek z 5 listopada 2018 r. nie został rozstrzygnięty. Zgodnie z pismem Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 12 marca 2019 r., organ po wejściu w życie ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 r. poz. 1610), podjął stosowne czynności, o których mowa w przywołanym piśmie. Pismem z 29 października 2020 r. nr Ks 1322/5/2020/MF, doręczonym stronie 16 listopada 2020 r., Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu odmówił funkcjonariuszowi w stanie spoczynku wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. W piśmie tym w związku z wejściem w życie ww. ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. organ poinformował stronę o braku podstaw do wypłaty żądanego świadczenia. Tym samym organ I instancji podjął czynności związane z rozstrzygnięciem sprawy wypłaty wyrównywania ekwiwalentu. Odnosząc się do formy rozstrzygnięcia sprawy z wniosku z 5 listopada 2018 r. organ II instancji wyjaśnił, iż pismo Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu z 29 października 2020 r. nr Ks 1322/5/2020/MF, pomimo, iż nie posiada tytułu, zawiera wszystkie elementy decyzji administracyjnej. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że minimum wymagań formalnych, jakie powinna spełniać decyzja, to: oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby działającej w imieniu organu. Dalej Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wskazał, że skoro w sprawie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy zapadło już rozstrzygnięcie, to organ I instancji w pierwszej kolejności powinien zbadać dopuszczalność wniosku A.Z. z 24 października 2024 r. w oparciu o regulacje zawarte w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. W konsekwencji tego przepisu organ administracji może wydać tylko jedno ostateczne rozstrzygnięcie zamykające konkretną sprawę. W przypadku wydania nowej decyzji w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, kolejna decyzja w tej samej sprawie byłaby nieważna. W dalszej kolejności organ II instancji wskazał na treść art. 61 a § 1 k.p.a i wyjaśnił, że przepis ten ustanawia dwie samodzielne podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: 1) gdy żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną, 2) jeżeli z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Unormowanie to wskazuje na przyczyny podmiotowe i przedmiotowe, które uniemożliwiają w ogóle procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w formie decyzji administracyjnej. Przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w tym przepisie należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Zalicza się do nich stan zawisłości sprawy w postępowaniu wszczętym uprzednio, istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej sprawę (stan rei iudicata), wystąpienie z wnioskiem, który nie może być załatwiony w drodze decyzji administracyjnej. W ocenie organu II instancji Komendant Powiatowy Policji w Łowiczu wydając zaskarżoną decyzję pominął regulacje zawarte w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, błędnie przyjmując, iż wniosek A.Z. jest nową sprawą, której rozstrzygnięcie stanowi art. 107 ust. 1 ustawy o Policji. Wniosek A.Z. z 24 października 2024 r. o wypłatę wyrównywania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy jest tym samym żądaniem, z którym funkcjonariusz w stanie spoczynku wystąpił 5 listopada 2018 r. Żądanie z 5 listopada 2018 r. zostało załatwione ostatecznie pismem z 29 października 2020 r., które strona otrzymała 16 listopada 2020 r. Pismem tym strona została poinformowana o stanie prawnym i w związku z nim o braku podstaw do realizacji swojego żądania. Ze względu na fakt, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała tożsamość względem sprawy, która została już rozstrzygnięta wcześniejszym stanowiskiem organu I instancji, Komendant Powiatowy Policji w Łowiczu w oparciu o art 61a § 1 k.p.a w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. winien był odmówić A.Z. wszczęcia postępowania na podstawie wniosku z 24 października 2024 r. Z powyższych względów organ II instancji uznał, że w niniejszej sprawie doszło do wydania decyzji naruszającej zasadę res iudicata, co uzasadnia podjęcie rozstrzygnięcia w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., które skutkuje uchyleniem decyzji pierwszej instancji i umorzeniem postępowania pierwszej instancji w całości. A.Z. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję organu II instancji i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu z 22 listopada 2024 r., zarzucając organom działanie, które uniemożliwiło mu realizację gwarantowanego w art. 66 ust. 2 Konstytucji RP prawa funkcjonariusza Policji do urlopu wypoczynkowego w formie ekwiwalentu z tytułu jego niewykorzystania, pod pozorem konieczności oczekiwania na ustanowienie przez ustawodawcę przepisu, w którym wskaże jak należy obliczać wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop. Ponadto skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w związku z art. 115a ustawy w zakresie związanym z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, opublikowanym w dniu 6 listopada 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 2102), a przez to pozbawienie należnych z mocy prawa świadczeń w postaci właściwej wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że służbę w Policji zakończył 30 czerwca 2017 r., przechodząc na emeryturę. W związku ze zwolnieniem ze służby wypłacono mu ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w ilości 26 dni za 2017 rok i 13 dni urlopu dodatkowego za 2017 rok przy zastosowaniu "przelicznika" 1/30 część miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji z 12 marca 2019 r. nr F-1322/4/2018 KPP i 10 sierpnia 2020 r. nr F-1322/4/2018 KPP oraz pismo Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu z 29 października 2020 r. nr Ks 1322/5/2020/MF jednoznacznie wskazują, że sprawa nie została załatwiona. Skarżący cały czas oczekuje na jej rozstrzygnięcie, w tej sytuacji nie można powoływać się na przedawnienie roszczeń, zwłaszcza, że organ informował stronę, iż sam podejmie odpowiednie kroki, gdy zostaną wprowadzone odpowiednie przepisy. Organ mylnie zinterpretował instytucję czynności materialno-technicznych. O takowych mogła być mowa w sytuacji, w której uznano roszczenie i dokonano wypłaty wyrównania ekwiwalentu. Natomiast w przypadku odmowy wypłaty organ winien wydać stosowną decyzję administracyjną, która w konsekwencji mogłaby być poddana ocenie sądowej. Ponadto skarżący powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 3287/19 i z 10 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3258/19 dotyczące funkcjonariuszy domagających się wyrównania ekwiwalentu za urlop, z których wynika, że brak przepisów wykonawczych do wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie zwalnia organów z realizacji roszczenia, gdyż w tym przypadku organ administracji zobowiązany jest do podjęcia działań i interpretacji normy prawnej tak, aby była ona zgodna z Konstytucją. Takie działania organów Policji godzą w konstytucyjną zasadę państwa prawa (art. 2 Konstytucji) i wywodzoną z niej zasadę ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Reasumując skarżący podkreślił, że odmowa wypłacenia mu należnego wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop jest pozbawiona podstaw. Ustawą o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw nie można pozbawić go należnego świadczenia, którego ma prawo dochodzić w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. w sprawie sygn. akt K 7/15. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki w Łodzi wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto dodał, że niezależnie od treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, uzasadnieniem dla braku podstaw do wypłaty stronie wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w stanie faktycznym sprawy jest także przedawnienie roszczenia. Organ przypomniał, że roszczenie strony stało się wymagalne 6 listopada 2018 r., tj. w dniu wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. w sprawie o sygn. akt K 7/15. Strona przerwała jego bieg 9 listopada 2018 r. złożeniem wniosku o wypłatę. Z kolei rozpatrywanie wniosku strony przez organ miało miejsce od 9 listopada 2018 r. do 16 listopada 2020 r., tj. od dnia złożenia wniosku organowi do dnia doręczenia stronie pisma z 29 października 2020 r. rozstrzygającego ostatecznie wniosek. W związku z powyższym trzyletni termin przedawnienia upłynął najpóźniej 16 listopada 2023 r. Złożenie wniosku przez stronę 9 listopada 2024 r. (ponownego wniosku w sprawie) nie przerwało biegu przedawnienia roszczenia, gdyż w tym dniu było ono już przedawnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przeprowadzona przez sąd kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji według wyżej wskazanych kryteriów wykazała, że zostały one wydane z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia ich uchylenie. W niniejszej sprawie kontroli sądowoadministracyjnej poddana została decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z 16 stycznia 2025 r. nr F-2/2025 uchylająca decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu z 22 listopada 2024 r. nr 55/24 w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz umarzająca postępowanie pierwszej instancji w całości. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Organ II instancji przyjął, że organ I instancji rozstrzygając sprawę naruszył zasadę res iudicata, co uzasadnia zastosowanie ww. przepisu. W ocenie organu II instancji Komendant Powiatowy Policji w Łowiczu wydając zaskarżoną decyzję nieprawidłowo uznał, iż wniosek funkcjonariusza w stanie spoczynku z 24 października 2024 r. o wypłatę wyrównywania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy jest nową sprawą, której rozstrzygnięcie stanowi art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 145). W ocenie organu odwoławczego wskazany wniosek jest tym samym żądaniem, z którym funkcjonariusz w stanie spoczynku wystąpił 5 listopada 2018 r., a żądanie to zostało załatwione pismem z 29 października 2020 r., które organ odwoławczy uznał za decyzję. Z tym ostatnim stwierdzeniem organu II instancji nie sposób się zgodzić. W sprawie nie jest sporne, że 30 czerwca 2017 r., tj. w dacie zwolnienia ze służby skarżącemu wypłacono ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w oparciu o art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782) w brzmieniu wówczas obowiązującym, tj. przy przyjęciu wysokości ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym na ostatnio zajmowanym stanowisku. Okolicznością bezsporną jest także to, że wnioskiem z 5 listopada 2018 r., złożonym w Komendzie Wojewódzkiej Policji w Łodzi 9 listopada 2018 r., funkcjonariusz w stanie spoczynku A.Z. po raz pierwszy domagał się wyrównania ekwiwalentu wypłaconego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku z wyrokiem TK z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15. W wyroku tym Trybunał orzekł, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP. Skarżący we wskazanym wyżej wniosku wniósł o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a k.p.a., upatrując na tej podstawie możliwości prawidłowego naliczenia przysługującego mu świadczenia. Komendant Powiatowy Policji w Łowiczu postanowieniem z 9 stycznia 2019 r. odmówił wznowienia postępowania, wskazując, że sprawa wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za czas pełnienia służby, nie została rozstrzygnięta w formie decyzji lub postanowienia zaskarżalnego. Od powyższego postanowienia skarżący nie wniósł zażalenia. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie sądu, wniosek skarżącego z 5 listopada 2018 r nie został w całości załatwiony przez organ. We wskazanym wniosku skarżący w sposób wyraźny wniósł o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. , jednocześnie wnosząc o wznowienie postępowania. Z treści pisma KWP skierowanego do A.Z. 10.12.2018 r. jednoznacznie wynika, że osobno załatwiony zostanie wniosek o wznowienie postępowania i wniosek obejmujący żądanie wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Fakt wydania 9 stycznia 2019 r. przez Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu postanowienia o odmowie wznowienia postępowania nie oznaczał załatwienia wniosku w całości. Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania było rozstrzygnięciem formalnym. Organ wyjaśnił w nim jedynie, że ponieważ sprawa wypłaty ekwiwalentu nie została rozstrzygnięta w 2017 r. w formie decyzji lub zaskarżalnego postanowienia niedopuszczane jest wszczęcie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania. Wniosek skarżącego w zakresie żądania wyrównania wypłaconego ekwiwalentu, wbrew temu co twierdzi organu II instancji, nie został załatwiony także pismem Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu z 29 października 2020 r. nr Ks. 1322/5/2020/MF, doręczonym stronie 16 listopada 2020 r. Wskazane pismo nie wydane zostało w formie decyzji administracyjnej, a więc w formie przewidzianej dla tego typu spraw. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Prawo do ekwiwalentu wynika z ustawy o Policji i jego realizacja następuje w drodze czynności materialno-technicznej, tj. poprzez wypłatę ekwiwalentu, natomiast odmowa jego wypłacenia – w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 542/13, Lex nr 1798154). Elementy treści decyzji administracyjnej określa art. 107 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Ponadto, stosownie do art. 107 § 2 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. Pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzje. Do takich konstytutywnych składowych decyzji należy zaliczyć oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (por. wyroki NSA: z 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81; z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3134/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Niezbędnym elementem decyzji administracyjnej, o którym mowa w art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., jest przede wszystkim rozstrzygnięcie, a więc władcze ukształtowanie określonego stosunku administracyjnoprawnego, stanowiące "rdzeń" decyzji w postępowaniu administracyjnym (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 4147/18, dostępny w CBOSA). Jest to jeden z tych elementów składowych, bez którego decyzja nie może istnieć. Rozstrzygnięcie (osnowa decyzji) musi być sformułowane w taki sposób, aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczy, jakie uprawnienia zostały przyznane lub jakie obowiązki zostały nałożone na stronę. Rozstrzygnięcie powinno być sformułowane precyzyjnie, bez możliwości różnej interpretacji. Zdaniem sądu, Komendant Wojewódzki Policji nie może powoływać się na to, że pismo Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu z 29 października 2020 r. nr Ks. 1322/5/2020/MF jest decyzją odmawiającą skarżącemu wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, gdyż Komendant Powiatowy Policji w Łowiczu nie nadal mu takiej formy. Pismo zostało zredagowane jako informacja o treści nowej regulacji prawnej, która nie daje podstaw do wypłaty wyrównania. Pismo nie zostało nazwane decyzją i nie zawiera jednoznacznego rozstrzygnięcia w sprawie. Wprawdzie pismo pochodzi od właściwego organu do rozpoznania sprawy, jest podpisane przez piastuna organu, opatrzone datą, skierowane do skarżącego w nawiązaniu do treści wniosku złożonego w siedzibie organu 9 listopada 2018 r., jednakże organ nie rozstrzyga w nim w sposób władczy o prawach lub obowiązkach skarżącego w sprawie indywidualnej. Pismo to ma wyłącznie charakter informacyjny i tak zostało potraktowane przez A.Z. W treści przedmiotowego pisma organ poinformował A.Z. o wprowadzeniu nowych regulacji prawnych w zakresie naliczania ekwiwalentu na podstawie art. 115a ustawy o Policji w związku z wejściem w życie z dniem 1 października 2020 r. ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1610). Przytoczył nadto treść art. 9 ust. 1 przywołanej ustawy i stwierdził, że "biorąc powyższe pod uwagę /../ brak jest podstaw do wypłaty wyrównania ekwiwalentu za urlop". Powyższe nie stanowi , w ocenie sądu, rozstrzygnięcia sprawy wypłaty wyrównania ekwiwalentu zainicjowanej wnioskiem skarżącego z 5 listopada 2018 r., doręczonym organowi pierwszej instancji 9 listopada 2018 r. Stwierdzenie, że "brak jest podstaw do wypłaty wyrównania ekwiwalentu" nie rozstrzyga jednoznacznie o prawach skarżącego. Wskazane pismo jest oświadczeniem wiedzy organu o treści określonej regulacji prawnej i jej wpływie na prowadzoną sprawę. Udzielane przez organ informacje o stanie faktycznym i prawnym sprawy administracyjnej nie są aktami administracyjnymi, ponieważ brak jest tutaj woli organu administracji publicznej skierowanej na wywołanie określonych skutków prawnych. Zauważyć ponadto trzeba, że w myśl art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. jednym z obligatoryjnych elementów decyzji jest pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania. Wskazane wyżej pismo organu I instancji z 29 października 2020 r. nie zawiera żadnego pouczenia w powyższym zakresie, co stanowi dodatkowy argument przemawiający za brakiem podstaw do uznania przedmiotowego pisma za decyzję administracyjną. Należy również zauważyć, że brak pouczenia o przysługiwaniu środka zaskarżenia nie może prowadzić do negatywnych skutków dla strony. W okolicznościach sprawy błędne i całkowicie nieuzasadnione uznanie przez organ II instancji pisma informacyjnego Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu z 29 października 2020 r. nr Ks.1322/5/2020/MF za decyzję administracyjną skutkowało tym, że strona została pozbawiona prawa do dochodzenia wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15. Powyższe doprowadziło zatem do skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym. Działanie organu administracji polegające na niezachowaniu właściwej formy rozstrzygnięcia sprawy nie może prowadzić do niekorzystnych dla obywatela skutków prawnych. W przypadku uznania, że nie ma podstaw do wypłacenia skarżącemu wyrównania, Komendant Powiatowy Policji w Łowiczu miał obowiązek wydania decyzji jednoznacznie rozstrzygającej o prawach skarżącego, uzasadnieniem faktycznym i prawnym i pouczeniem o prawie wniesienia od niej odwołania. Wskazać należy, że skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (Dz.U. z 2018 r., poz. 2102) była utrata z dniem 6 listopada 2018 r., to jest z dniem publikacji tego wyroku w Dzienniku Ustaw, mocy obowiązującej art. 115a ustawy o Policji w takim zakresie, w jakim określał on współczynnik ułamkowy 1/30 uposażenia policjanta jako podstawę ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Przepis ten nie został wyeliminowany z systemu prawnego w całości, co oznacza, że organ administracji publicznej powinien zrekonstruować treść tego przepisu zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. W uzasadnieniu omawianego wyroku Trybunał Konstytucyjny wyinterpretował z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 115a ustawy o Policji normę prawną, zgodnie z którą świadczeniem ekwiwalentnym za dzień urlopu jest wynagrodzenie funkcjonariusza za jeden dzień roboczy. Stosownie do art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Stąd przy stosowaniu art. 115a ustawy o Policji organy Policji, dokonując wyliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, powinny uwzględnić, że świadczeniem ekwiwalentnym za dzień niewykorzystanego urlopu jest wynagrodzenie nie w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, lecz w wysokości jednego dnia roboczego przy zastosowaniu korzystniejszego przelicznika. Jednocześnie zauważenia wymaga, że skutek pozbawienia normy prawnej domniemania konstytucyjności przez Trybunał Konstytucyjny należy rozważać od początku obowiązywania danego przepisu (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2014 r., sygn. akt Il OSK 2311/14, dostępny w CBOSA). Tym samym zasadnym jest przyjęcie, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. K 7/15 przyznał policjantom prawo do wyższego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz.U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1084), która wprowadziła zmianę systemu urlopu wypoczynkowego 30-dniowego liczonego w dniach kalendarzowych na system 26-dniowy liczony w dniach roboczych z wprowadzeniem do ustawy o Policji art. 115a. Z przywołanego stanowiska Trybunału Konstytucyjnego zawartego w uzasadnieniu wyroku z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, wynika wprost sposób wyliczenia wysokości należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, którym jest na dzień zwolnienia ze służby ilość dni niewykorzystanego urlopu przy przyjęciu, że za jeden dzień niewykorzystanego urlopu przysługuje wynagrodzenie za jeden dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby. Jak podkreślił Trybunał w uzasadnieniu ww. wyroku taki sposób obliczania wartości jednego dnia urlopu wynika z faktu, że urlop wypoczynkowy liczony jest wyłącznie w dniach roboczych. Interpretację taką wspiera także treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który ustala wysokość uposażenia przysługującego policjantowi w razie wykorzystania urlopu. Ekwiwalent będący substytutem urlopu powinien więc odpowiadać wartości tego świadczenia w naturze. Na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP skarżący miał prawo do wystąpienia z żądaniem przywrócenia stanu konstytucyjności po stwierdzeniu przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności prawnej podstawy wypłaty mu ekwiwalentu za urlop w dniu zwolnienia ze służby. Celem ustawowej procedury, realizującej normę zawartą art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, musi być bowiem realne zagwarantowanie skutku w postaci uprawnienia do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w nowym stanie prawnym, ustalonym orzeczeniem Trybunału. Należy również zauważyć, że po wydaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, 1 października 2020 r. weszła w życie ustawa z 14 sierpnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U,.z 2020 r., poz. 1610). Zgodnie z art. 1 pkt 16 ustawy nowelizującej art. 115a ustawy o Policji otrzymał brzmienie: "Ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym". Jednocześnie ustawodawca w art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej zawarł przepis o charakterze intertemporalnym, regulując zasady stosowania art. 115a ustawy o Policji w znowelizowanym brzmieniu. Zgodnie z jego treścią przepis art. 115a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r. Zaprezentowane w powołanym przez organ II instancji piśmie Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu z 29 października 2020 r. nr Ks.1322/5/2020/MF stanowisko, oprócz braku zachowania formy decyzji administracyjnej, zawiera błędną interpretację art. 9 ust. 1 ww. ustawy z 14 sierpnia 2020 r. We wskazanym piśmie organ stwierdził bowiem, że z treści art. 9 ust. 1 przywołanej ustawy wynika, że w przypadku skarżącego brak jest podstaw do wypłaty wyrównania ekwiwalentu za urlop. Stanowisko to, ignorujące znaczenie wyroku TK sygn. akt K 7/15, jest niezgodne z prawem Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowym zdążył się już ugruntować pogląd, że zasady, o których mowa w art. 9 ust. 1 zdanie drugie ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw wymagają uwzględnienia przy wykładni art. 115a ustawy z 1990 r. o Policji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15. Skoro orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego usunęło z systemu prawnego niekonstytucyjne brzmienie art. 115a ustawy o Policji w zakresie współczynnika 1/30, to posłużenie się przez ustawodawcę w art. 9 ust. 1 zdanie drugie ustawy nowelizującej sformułowaniem "na zasadach wynikających z przepisów ustawy" oznacza, że należy stosować art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, jednakże z wyłączeniem tej jego części (dotyczącej zakwestionowanego współczynnika ekwiwalentu w wysokości 1/30), która została uznana za sprzeczną z przepisami ustawy zasadniczej i którą należy wypełnić treścią wyroku wydanego przez Trybunał Konstytucyjny. Świadczeniem ekwiwalentnym za przepracowany dzień urlopu jest zatem wynagrodzenie za 1 dzień roboczy, przy czym należy mieć na uwadze, że przepis art. 115a ustawy o Policji odwołuje się do ostatniego uposażenia należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, bez odniesienia do jakiegokolwiek okresu rozliczeniowego służby (por. wyroki NSA: z 21 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 2963/23 i z 2 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 5129/21, dostępne w CBOSA). W konsekwencji liczbę dni urlopu przysługującego skarżącemu za okres przed 6 listopada 2018 r. należy pomnożyć przez wysokość wynagrodzenia przysługującego mu za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby. W związku z wyrokiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 oraz wskazanym wyżej rozumieniem art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw, wbrew temu co stwierdził organ I instancji w piśmie z 29 października 2020 r. nr Ks.1322/5/2020/MF, skarżącemu przysługiwało zatem prawo do żądania wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowi i dodatkowy wypłaconego w następstwie zwolnienia ze służby. W ocenie sądu wadliwa jest również decyzja organu I instancji, bowiem w decyzji tej organ błędnie uznał, że wniosek skarżącego o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy nie może zostać uwzględniony z uwagi na przedawnienie roszczenia. Stosownie do treści art. 107 ust. 1 ustawy o Policji roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Organ I instancji wskazał, że od dnia doręczenia postanowienia o odmowie wznowienia postępowania rozstrzygającego wniosek strony, tj. 13 lutego 2019 r. do dnia złożenia przez stronę kolejnego wniosku o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, tj. 25 października 2024 r., upłynęło ponad 5 lat, co zgodnie z treścią art. 107 ust. 1 ustawy o Policji skutkuje uznaniem, iż doszło do przedawnienia roszczenia. Jednocześnie w wydanej decyzji organ I instancji nie wspomniał o treści kierowanych do skarżącego kolejnych pism z 12 marca 2019 r. i 10 sierpnia 2020 r. Zauważyć należy, że w piśmie z 12 marca 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wyraźnie wskazał, że na podstawie wcześniej złożonego wniosku organ sam podejmie czynności związane z wypłatą ekwiwalentu i nie będzie wymagane ponowne złożenie wniosku. W kolejnym piśmie skierowanym do skarżącego z 10 sierpnia 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi poinformował o tym, że w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji został przygotowany projekt ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który zapewnia realizację wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 sierpnia 2018 r., sygn. akt K 7/15 i projekt ten został uchwalony przez Sejm 24 lipca 2020 r. Komendant zapewnił skarżącego, że niezwłocznie po wejściu w życie tych przepisów organ pierwszej instancji rozpatrzy żądanie wypłaty wyrównania ekwiwalentu. W tym stanie rzeczy powoływanie się przez organ Policji na fakt, że skarżący dopiero w piśmie z 24 października 2024 r., doręczonym organowi 25 października 2024 r., ponownie domagał się wypłaty wyrównania ekwiwalentu, jest nadużyciem prawa (art. 107 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 8 k.p.a. i art. 2 Konstytucji RP) i jako takie nie może być zaakceptowane przez sąd. Powyższej oceny nie zmienia fakt, że organ pierwszej instancji w piśmie z 29 października 2020 r. wycofał się ze złożonej wcześniej deklaracji, stwierdzając, że w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw w przypadku skarżącego brak jest podstaw do wypłaty wyrównania ekwiwalentu. Jak już wyżej wskazano zaprezentowane w tym piśmie stanowisko organu co do rozumienia art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 roku jest całkowicie błędne i niezgodne z prawem, wobec czego sąd nie może przyjąć wyjaśnień udzielonych w tych piśmie na korzyść organu. W związku z powyższym sąd nie może również poczytać na niekorzyść skarżącego okoliczności, że po otrzymaniu pisma organu z 29 października 2020 r. nie podjął żadnej akcji procesowej, co organ mógłby uznać za przerwanie biegu przedawnienia. Sąd podkreśla, że to organ bezpośrednio przyczynił się do tego, że skarżący nie dochodził swoich praw między 13 lutego 2019 r. (data doręczenia postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w Łowiczu z 9 stycznia 2019 r.) a 25 października 2024 r. (data złożenia kolejnego pisma z wnioskiem o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop). Strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji wadliwego działania organu administracji. Odpowiedzialność za niepodejmowanie żadnych działań przez skarżącego do 25 października 2024 r. obciąża więc organ, a nie skarżącego. W tej sytuacji nie można mówić o przedawnieniu. Podobne stanowisko zajął WSA w Łodzi m.in.w wyrokach z 13 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 789/24 i z 19 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 724/24. Na marginesie tylko wskazać należy, argumentację organu I instancji w zakresie przedawnienia roszczenia błędnie powielił organ II instancji w odpowiedzi na skargę. Niemniej jednak argumentacja organu II instancji wskazana na tym etapie nie może zostać wzięta pod uwagę przez sąd, albowiem odpowiedź organu na skargę jest pismem procesowym, które nie może uzupełniać zaskarżonego aktu lub czynności (por. m.in. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Resumując sąd uznał, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie decyzji organów obu instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji błędnie uznał, że wniosek skarżącego o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy nie może zostać uwzględniony z uwagi na rozstrzygnięcie sprawy przez organ I instancji w formie decyzji administracyjnej, czym naruszył regulację zawartą w art. 104 § 1 i art. 107 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło organ do niewłaściwego zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto organ I instancji w wydanej decyzji wadliwie powołał na instytucję przedawnienia (art. 107 ust. 1 ustawy o Policji) z pominięciem art. 2 i 190 ust. 4 Konstytucji RP oraz art. 8 k.p.a. W rezultacie organy orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia art. 115a ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie z uwzględnieniem jego normatywnej treści wyznaczonej treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Z tych względów sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę prawną, stosownie do art. 153 p.p.s.a., w szczególności dokonają wyliczenia i wypłaty skarżącemu należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop na podstawie art. 115a ustawy o Policji, interpretowanego w zgodzie z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP. d.j. ----------------------- 1