III SA/Łd 158/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska, Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi "A" Spółki jawnej J. L. J. P. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. z [...] nr rej. [...] w przedmiocie nakazania ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy oddala skargę III SA/Łd 158/19 UZASADNIENIENIE Decyzją z dnia (...), nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 )- dalej: k.p.a; art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 623) Okręgowy Inspektor Pracy w (...) utrzymał w mocy nakaz Inspektora Okręgowego Inspektoratu Pracy w (...) z dnia (...), nr (...) ustalenia do dnia 21 listopada 2018 r., przez Ax w (...), w trybie określonym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy, wydanym na podstawie art. 237 Kodeksu pracy, okoliczności i przyczyny wypadku, jakiemu uległ R. Ś. w dniu 10 stycznia 2018 r. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W wyniku przeprowadzonej w okresie od 2 do 25 października 2018 r. kontroli w/w spółki stwierdzono, iż kontrolowany pracodawca nie powołał zespołu wypadkowego i nie zapewnił ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku, w trybie określonym powołanym na wstępie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r., jakiemu uległ pracownik spółki R. S., w dniu 10 stycznia 2018 r., około godziny 14:40, schodząc po schodach Oddziału ZUS w (...) przy ul. Bx, w wyniku którego pracownik doznał urazu nogi. O zdarzeniu w/w powiadomił telefonicznie kierownika działu sprzedaży oraz główną księgową, zgłaszając zdarzenie jako wypadek przy pracy. W wyniku niepodjęcia jakichkolwiek czynności przez pracodawcę R.Ś. o zaistniałym zdarzeniu powiadomił spółkę pismem z dnia 18 stycznia 2018 r. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 22 stycznia 2018 r. R.Ś. został powiadomiony przez pracodawcę, ze zaistniałe zdarzenie nie zostało zakwalifikowane jako wypadek przy pracy, gdyż od dnia 8 stycznia 2018 r. przebywał on na urlopie wypoczynkowym. Dodatkowo w piśmie tym wskazano, że ZUS przy ul. Bx w (...) nie jest podmiotem właściwym miejscowo dla spółki. Ponadto w trakcie kontroli ustalono, że udzielony pracownikowi ,5 miesięczny urlop związany był z wręczeniem mu wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i płacy. Zarówno menadżer spółki , jak i główna księgowa zaprzeczyli jakoby polecili załatwienie jakichkolwiek spraw spółki w Oddziale ZUS na Bx w (...), co więcej wskazali, iż pracownik zapytany o powód wizyty w ZUS w dniu 10 styczka 2018 r. wyjaśnił, że chciał się zorientować akie składki będzie płacił jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Natomiast z wyjaśnień R. Ś. wynika, że chciał zasięgnąć informacji o wysokości składek na ubezpieczenie społeczne podległych mu pracowników ochrony, a nadto pozostawał w przekonaniu, iż kwestia rozpoczęcia przez niego urlopu była dopiero ustalana, a tym samym w dniu wypadku nie przebywał na urlopie. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzono protokół kontroli nr (...). Podkreślenia wymaga również, iż w dniu 19 lipca 2018 r. Inspektor Okręgowego Inspektoratu Pracy w (...) nakazał ustalenie do dnia 31 sierpnia 2018 r., przez AX w (...), w trybie określonym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy, wydanym na podstawie art. 237 Kodeksu pracy, okoliczności i przyczyny wypadku, jakiemu uległ R.Ś. w dniu 10 stycznia 2018 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania zobowiązanej spółki Okręgowy Inspektor Pracy w (...) uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na stwierdzone naruszenia przepisów postępowania w zakresie niepozwalającym w sposób jednoznaczny na stwierdzenie, czy w sprawie koniecznym jest realizowanie przez spółkę obowiązków określonym nakazem, z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie, czy R. Ś. z w momencie, kiedy uległ w dniu 10 stycznia 2018 r. wypadkowi, wykonywał jakiekolwiek czynności służbowe, co pozwalałoby uznanie tego zdarzenia jako wypadek przy pracy. Nakazem z dnia 29 października 2018 r. Inspektor Okręgowego Inspektoratu Pracy w (...) z dnia (...) nr (...) ustalenia do dnia 21 listopada 2018 r., przez Ax w (...), w trybie określonym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy, wydanym na podstawie art. 237 Kodeksu pracy, okoliczności i przyczyny wypadku, jakiemu uległ R.Ś. w dniu 10 stycznia 2018 r. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ I instancji wskazał, iż w sprawie bezsporne pozostaje, że pracodawca nie wywiązał się z ciążącym na nim obowiązku powołania zespołu wypadkowego i nie zapewnił ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku, w trybie określonym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. Przy czym jak wskazał organ, sam fakt, iż pracownik pozostający w momencie zaistnienia zdarzenia przebywał na urlopie wypoczynkowym, bez zbadania okoliczności zdarzenia, nie przesądza, że zdarzenie to nie może zostać uznane za wypadek przy pracy. W odwołaniu od powyższego nakazu skarżąca spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła naruszenie art. 234 § 1 Kodeksu pracy w zw. z §7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 1 lipca 2009 r. poprzez błędne uznanie, że zgłoszenie przez pracownika wypadku jakiemu uległ w trakcie przymusowego odsunięcia go od świadczenia pracy przez pracodawcę, skutkuje po stronie pracodawcy obowiązkiem podjęcia czynności zmierzających do ustalenia, czy wypadek ten nie stanowił wypadku przy pracy. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego oraz wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez uchylenie się, czy wypadek jakiemu uległ R.Ś. w dniu 10 stycznia 2018 r. mógł pozostawać w jakimkolwiek związku funkcjonalnym z wykonywaną przez niego pracą. Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie nakazu w całości i o umorzenie postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia (...)Okręgowy Inspektor Pracy w (...) utrzymał w mocy nakaz z dnia 29 października 2018 r. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołując przepis art. 234 § 1 Kodeksu pracy wskazał na obowiązki pracodawcy, w razie wystąpienia wypadku przy pracy, polegające na podjęciu działań eliminujących lub ograniczających zagrożenie, zapewnieniu udzielenia pierwszej pomocy osobom poszkodowanym oraz do ustalenia w przewidzianym trybie okoliczności i przyczyny wypadu oraz do zastosowania odpowiednich środków zapobiegawczych. Wyżej wskazany tryb został określony w powołanym wcześniej rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. Z treści tego rozporządzenia , w szczególności §7 ust. 1 pkt 7 oraz §12 ust. 1 wynika obowiązek pracodawcy do powołania zespołu powypadkowego, który ma dokonać prawnej kwalifikacji wypadku, a w przypadku stwierdzenia, iż zaistniałe zdarzenie nie kwalifikuje się do uznania za wypadek przy pracy, do szczegółowego uzasadnienia tego stwierdzenia i wskazania dowodów na jego poparcie. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, ze skarżąca spółka nie wywiązała się z ciążących na niej w powyższym zakresie obowiązków. Natomiast sam fakt przebywania pracownika na urlopie wypoczynkowym, bez zbadania okoliczności zaistniałego zdarzenia, nie upoważnia pracodawcy do odstąpienia od przeprowadzenia odpowiedniej procedury i jednostronnego zadeklarowania, że zaistniałe zdarzenie nie może zostać uznane za wypadek przy pracy. Ponadto, co do kwestii przebywania R.Ś. na urlopie wypoczynkowym w dniu zdarzenia organ odwoławczy wskazał, iż na potwierdzenie powyższego pracodawca przedstawił zapis nagranej rozmowy menadżera spółki z pracownikiem, z której nie wynika data rozpoczęcia ewentualnego urlopu. Na tę okoliczność pracodawca nie przedstawił również jakiegokolwiek innego dowodu. Uznać zatem należy, że R.Ś. opuszczając w dniu 8 stycznia 2018 r. biuro spółki mógł pozostawać w przekonaniu, że nie przebywa na urlopie wypoczynkowym, a tym samym można powziąć wątpliwość, co do skuteczności zakomunikowania w/w, że od dnia 9 stycznia 2018 r. przebywa na urlopie wypoczynkowym. Ponadto, jak wynika z wyjaśnień R. Ś., jedną ze spraw służbowych jaką miał do załatwienia przed urlopem na który, w jego ocenie miał się dopiero udać, było uzyskanie w ZUS informacji na temat wysokości składek na ubezpieczenie podległych mu pracowników ochrony. Tym samym w ocenie organu odwoławczego już sam fakt subiektywnego przeświadczenia poszkodowanego , że działał w interesie pracodawcy stanowi przesłankę wskazującą na możliwość istnienia funkcjonalnego związku wykonywanych czynności z pracą. Ponadto w przypadku ustalenia, że pracownik pomimo przebywania na urlopie wypoczynkowym wykonywał czynności związane z pracą, to bez zbadania okoliczności, nie można z góry zakładać, że zdarzenie to nie będzie mogło zostać uznane za wypadek przy pracy, bowiem w określonych sytuacjach pracownikowi przysługiwać będą świadczenia z ustawy wypadkowej. Jednakże te wszystkie okoliczności winny zostać wyjaśnione przez spółkę w trybie określonym rozporządzeniem z dnia 1 lipca 2009 r., a co w mniejszej sprawie nie nastąpiło. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuciła naruszenie: - art.7, art. 77 §1, art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności uznanie, że R.Ś. w dniu 10 stycznia 2018 r. w budynku ZUS przy ul. Bx w (...) wykonywał czynności leżące w interesie pracodawcy, w sytuacji gdy okoliczność ta została podniesiona jedynie przez w/w na okoliczność niniejszej sprawy, a przesłuchani w toku postępowania świadkowie przeczą temu twierdzeniu, tym bardziej, że informacje jakie pracownik rzekomo miał uzyskać pozostają w wyłącznej kompetencji głównej księgowej; błędne uznanie, że z posiadanego nagrania rozmowy z pracownikiem z dnia 8 stycznia 2018 r., nie wynika zamiar wysłania pracownika na urlop; uznanie, ze pracownik opuścił w dniu 8 stycznia 2018 r. miejsce pracy w przekonaniu, że nie przebywa na urlopie wypoczynkowym od dnia 9 stycznia 2018 r., gdy tymczasem w tym dniu pracownik mimo rzekomego przeświadczenia, nie stawił się do pracy bez żadnego usprawiedliwienia, natomiast jego wizyta w bierze w dniu 10 stycznia 218 r. nie pozostawała w związku ze świadczoną pracą; - art. 234 §1 Kodeksu pracy w zw. z §7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 1 lipca 2009 r. poprzez błędne uznanie, że zgłoszenie przez pracownika wypadku jakiemu uległ w trakcie przymusowego odsunięcia go od świadczenia pracy przez pracodawcę, skutkuje po stronie pracodawcy obowiązkiem podjęcia czynności zmierzających do ustalenia, czy wypadek ten nie stanowił wypadku przy pracy. Z uwagi na powyższe strona skarżąc wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji z (...), zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając skargę spółka podtrzymała dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w (...) wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi strona skarżąca - Ax w (...) uczyniła decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w (...) z dnia (...), wydaną w następstwie rozpatrzenia odwołania od nakazu Inspektora Okręgowego Inspektoratu Pracy w (...) z dnia (...) nakładającego na spółkę obowiązek ustalenia okoliczności i przyczyny wypadku, jakiemu uległ R. Ś. w dniu 10 stycznia 2018 r., w trybie określonym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy Dz.U. z 2009 r. nr 105 poz. 870)- dalej rozporządzenie z 2009 r., wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 §1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1040) – dalej :k.p. Natomiast istota sporu sprowadza się do zasadności nałożenia na skarżącą spółkę przedmiotowego obowiązku, w sytuacji gdy zdaniem spółki zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie wskazuje, iż w dniu zaistnienia zdarzenia, to jest 10 stycznia 2018 r. R, Ś, nie wykonywał żadnych zadań na rzecz pracodawcy. Pracownik ten został odsunięty od świadczenia pracy z dniem 8 stycznia 2018 r., co zostało mu wyraźnie zakomunikowane, a w dacie wystąpienia wypadku przebywał na urlopie, udzielonym do czasu podjęcia przez niego decyzji o kontynuowaniu zatrudnienia na nowych, przedstawionych warunkach. Co więcej zakres obowiązków R. Ś. nie obejmował nigdy spraw związanych ze składkami ZUS, co w spółce należy do wyłącznej kompetencji głównej księgowej. Tym samym w ocenie strony skarżącej argumentacja w/w pracownika na okoliczność przebywania w dniu 10 stycznia 2018 r., w budynku ZUS w (...) przy ul. bx w celach związanych z wykonywaną pracą, jest podnoszona wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania, a wypadek jaki doznał R. Ś. w żaden sposób nie może zostać uznany za wypadek przy pracy. Przechodząc do oceny zasadności niniejszej skargi wskazać należy, iż stosownie do treści art. 234 § 1 k.p. w razie wypadku przy pracy pracodawca jest obowiązany podjąć niezbędne działania eliminujące lub ograniczające zagrożenie, zapewnić udzielenie pierwszej pomocy osobom poszkodowanym i ustalenie w przewidzianym trybie okoliczności i przyczyn wypadku oraz zastosować odpowiednie środki zapobiegające podobnym wypadkom. Koszty związane z ustalaniem okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy ponosi pracodawca ( art. 243 §4 k.p.). Podkreślenia wymaga również, że ustawa k.p. nie definiuje "wypadku przy pracy", które to pojęcie sformułowane zostało w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1205). W myśl art. 3 ust. 1 powołanej ustawy za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą: 1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych; 2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia; 3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy. Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 2 ustawy ustalenie okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy, jakiemu uległ ubezpieczony będący pracownikiem, a także stwierdzenie choroby zawodowej u pracownika następuje w trybie określonym przepisami Kodeksu pracy. Zgodnie z art. 237 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p. Rada Ministrów określa w drodze rozporządzenia: 1) sposób i tryb postępowania przy ustalaniu okoliczności i przyczyn wypadków przy pracy oraz sposób ich dokumentowania, a także zakres informacji zamieszczanych w rejestrze wypadków przy pracy: 2) skład zespołu powypadkowego. Realizację powyższego uprawnienia stanowi powołane już wcześniej rozporządzenie z 2009 r., które określa sposób i tryb postępowania przy ustalaniu okoliczności i przyczyn wypadków przy oraz sposób ich dokumentowania, a także zakres informacji zamieszczanych w rejestrze wypadków pracy oraz skład zespołu powypadkowego, co wynika z treści § 1 pkt 1-2 rozporządzenia. W myśl § 4 rozporządzenia z 2009 r. okoliczności i przyczyny wypadku ustala powołany przez pracodawcę zespół powypadkowy, w skład którego wchodzi pracownik służby bezpieczeństwa i higieny pracy oraz społeczny inspektor pracy. U pracodawcy, który zgodnie z art. 23711 §1 k.p. nie ma obowiązku tworzenia służby bezpieczeństwa i higieny pracy, w skład zespołu powypadkowego zamiast pracownika służby bezpieczeństwa i higieny pracy wchodzi pracodawca lub pracownik zatrudniony przy innej pracy, któremu pracodawca powierzy wykonywanie zadań służby bezpieczeństwa i higieny pracy, albo specjalista spoza zakładu pracy (§ 5 ust. 1 rozporządzenia z 2009 r.). U pracodawcy, u którego nie działa społeczna inspekcja pracy, w skład zespołu powypadkowego zamiast społecznego inspektora pracy, jako członek zespołu, wchodzi przedstawiciel pracowników posiadający aktualne zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, zgodnie z przepisami dotyczącymi szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy (§ 5 ust. 2 rozporządzenia z 2009 r.). Ponadto jak wynika z treści § 6 rozporządzenia jeżeli pracodawca nie może dopełnić obowiązku utworzenia zespołu powypadkowego w składzie dwuosobowym, określonym w § 4 i § 5, ze względu na małą liczbę zatrudnionych pracowników, okoliczności i przyczyny wypadku ustala zespół powypadkowy, w skład którego wchodzi pracodawca oraz specjalista spoza zakładu pracy. Po ustaleniu okoliczności i przyczyn wypadku zespół powypadkowy sporządza –nie później niż w terminie 14 dni od daty uzyskania zawiadomienia o wypadku – protokół ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy (protokół powypadkowy), na podstawie określonego wzoru (§ 9 ust. 1 rozporządzenia), który następnie zostaje przekazany do zatwierdzenia pracodawcy §9 ust. 3 rozporządzenia z 2009 r.). Przy czym jak wynika z treści §11 ust. 1-2 rozporządzenia przed zatwierdzeniem protokołu powypadkowego zespół powypadkowy jest zobowiązany zapoznać z jego treścią poszkodowanego (bądź w określonych rozporządzeniem sytuacjach rodzinę poszkodowanego) któremu przysługuje prawo zgłaszania uwag i zastrzeżeń w nim zawartych . Ponadto stosownie do treści § 12 ust. 1 rozporządzenia z 2009 r. stwierdzenie w protokole powypadkowym, że wypadek nie jest wypadkiem przy pracy albo, że zachodzą okoliczności, które mogą mieć wpływ na prawo pracownika do świadczeń przysługujących z tytułu wypadku, wymaga szczegółowego uzasadnienia i wskazania dowodów stanowiących podstawę takiego stwierdzenia. Zatwierdzony protokół powypadkowy, na co wskazuje treść §14 ust. 1-2 rozporządzenia, pracodawca niezwłocznie doręcza poszkodowanemu pracownikowi, a w sytuacjach prawem określonych członkom rodziny pracownika oraz właściwemu inspektorowi pracy. W ocenie Sądu, analiza powyżej przywołanych regulacji prawnych wskazuje w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, że obowiązkiem pracodawcy zatrudniającego pracowników jest każdorazowe, niezależne od skali zaistniałego zdarzenia, powołanie zespołu powypadkowego, celem ustalenia przyczyn i okoliczności powstałego zdarzenia, jak i oceny, czy zdarzenie to można uznać za wypadek przy pracy. Ewentualne zaklasyfikowanie w protokole powypadkowym zaistniałego zdarzenia jako wypadek przy pracy, skutkuje określonymi dla poszkodowanego uprawnieniami wynikającymi z przepisów prawa (np. prawo wystąpienia do ZUS z żądaniem przyznania świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego, dla którego przyznania protokół powypadkowy jest jednym z wymaganych dokumentów; czy też podstawę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym w oparciu o ogólne przepisy prawa cywilnego). Ponadto, zarówno przepisy powołanego rozporządzenia z 2009 r., jak i przepisy k.p. nie przewidują jakiegokolwiek wyjątku, czy też okoliczności, które dopuszczałyby zwolnienie pracodawcy od ciążącego na nim obowiązku przeprowadzenia tego rodzaju postępowania wyjaśniającego. W niniejszej sprawie z przedstawionej przez stronę skarżąca argumentacji wynika, iż co do zasady spółka nie kwestionuje braku możliwości samodzielnego ustalania przez pracodawcę, czy wypadek, któremu uległ zatrudniony przez niego pracownik może zostać uznany za wypadek przy pracy. Jednakże w sposób nieuprawniony wywodzi wyjątki, wynikające z szeroko pojętej sfery życia prywatnego pracownika, których wystąpienie w ocenie skarżącej zwalniałyby pracodawcę od obowiązku przeprowadzenia procedury określonej w art. 234 k.p. i powołanym rozporządzeniu z 2009 r. Sąd nie kwestionuje, iż ewentualne zdarzenie wypadkowe zaistniałe w czasie odsunięcia pracownika od świadczenia pracy z uwagi na jego niezdolności do pracy z przyczyn zdrowotnych, czy też w trakcie korzystania przez pracownika z wszelkich form urlopowych, nie może zostać automatycznie uznane za wypadek przy pracy. Jednakże w tego rodzaju zdarzenia, nie mogą, niejako z góry być klasyfikowane do zdarzeń pozostających bez jakiegokolwiek związku z wykonywaną pracą. Ustalenie istnienia tego rodzaju związku, bądź jego braku stanowi właśnie przedmiot i zakres postępowania prowadzonego przez zespół powypadkowy, w trybie określonym przepisami powołanego rozporządzenia z 2009 r. Tym samym zarzut skargi, co do naruszenia art. 234 §1 k.p. w zw. z §7 ust. 1 rozporządzenia z 2009 r. uznać należało za nieuzasadniony. Z chybione Sąd uznał również zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa procesowego w tym art. 7, art. 77 §1, art. 80 k.p.a. W ocenie skarżącej procedujące w niniejszej sprawie organy administracji publicznej w sposób nieuprawniony uznały, iż R. Ś. w dniu 10 stycznia 2018 r. w budynku ZUS przy ul. Bx w (...) wykonywał czynności leżące w interesie pracodawcy, jak również, że w/w mógł pozostawać w przekonaniu, iż w dniu zaistniałego zdarzenia nie rozpoczął jeszcze udzielonego mu urlopu. Temu stanowisku organu przeczy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania zatrudnionych w spółce B. M. i M.L.. Odnosząc się do powyższej kwestii Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku strony skarżącej organy Inspekcji Pracy nie przesądziły w jakikolwiek sposób, iż R. Ś. w dniu 10 stycznia 2018 r. nie przebywał na urlopie i wykonywał obowiązki służbowe w budynku ZUS. Przedstawione przez organ administracji argumentacja, w tym rozbieżne stanowisko stron, co do charakteru i celu przebywania w/w pracownika w budynku ZUS w dniu 10 stycznia 2018 r., czy też wątpliwości, co do skutecznego zakomunikowania pracownikowi, iż od dnia 8 stycznia 2018 r. przebywa na urlopie, miały na celu podkreślenie konieczności wyjaśnienia spornych kwestii, co jest niezbędne do prawidłowej oceny, czy zaistniałe zdarzenie może zostać uznane za wypadek przy pracy. Te ustalenia, na co wyraźnie wskazuje również organ administracji, winny zostać poczynione w określonym prawem trybie postępowania, przez powołany przez pracodawcę zespół powypadkowy. Dokonane w ten sposób ustalenia winny znaleźć odzwierciedlenie w sporządzonym protokole powypadkowym, który to dokument jak już wcześniej wspomniano stanowi podstawę do wystąpienia przez poszkodowanego z ewentualnymi, przewidzianymi prawem roszczeniami odszkodowawczymi. Przy czym, co należy jeszcze raz podkreślić, w obowiązującym stanie prawnym brak jest jakiejkolwiek możliwości od odstąpienia przez pracodawcę od procedury uregulowanej powołanym rozporządzeniem z 2009 r. Reasumując Sąd stwierdza, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzający ją nakaz z dnia 29 października 2018 r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, jaki procesowego, co skutkowałoby koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Wbrew stanowisku strony skarżącej organy administracji publicznej procedujące w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, jak i zebrały i oceniły materiał dowodowy niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy, zapewniając stronie skarżącej czynny udział na każdym etapie prowadzonego postępowania administracyjnego. Ponadto w uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał na podstawę prawną jej wydania oraz na motywy, którymi się kierował. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. b.k.