III SA/Łd 16/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant: Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2010 roku sprawy ze skargi B. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wysokości dodatku mieszkaniowego oddala skargę Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6, art. 7 ust. 1, 1a, 5,7,8,10, 13, 14, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 ze zm.), art.104 k.p.a. Prezydent Miasta P. przyznał B. H. dodatek mieszkaniowy w kwocie 90,64 zł miesięcznie na okres od dnia 1 października 2009 roku do dnia 31 marca 2010 roku. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że na podstawie złożonego wniosku i deklaracji o dochodach ustalił, że wnioskodawczyni wynajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej: 32,57 m 2, łączny dochód gospodarstwa domowego wg deklaracji wynosi 2025,30 zł, co w przeliczeniu 1 osobę w gospodarstwie domowym stanowi kwotę 675,10 zł. Wydatki mieszkaniowe za ostatni miesiąc, jak wynika z deklaracji wynoszą 191,91 zł, zaś najniższa emerytura obowiązująca w dniu złożenia wniosku stanowi kwotę 675,10 zł, zaś maksymalny dopuszczalny dochód dla osoby w gospodarstwie 1-osobowym wynosi 675,10 zł x 175% = 1181,43 zł, stawka natomiast jednej kWh energii z wyłączeniem opłaty abonamentowej: 0,3817 zł. Organ I instancji wskazał, że obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego nastąpiło w następujący sposób: miesięczne wydatki mieszkaniowe za ostatni miesiąc wynoszą: 191,91 zł, powierzchnia użytkowa lokalu stanowi 32,57 m2 , a więc nie przekracza powierzchni normatywnej, która dla gospodarstwa 1-osobowego wynosi: 35,00 m2, lokal jest wyposażony w centralne ogrzewanie, ciepłą wodę, oraz instalację gazu przewodowego, średni miesięczny dochód gospodarstwa wynosi: 675,10 zł, wydatki mieszkaniowe obliczone jako suma wydatków + ryczałty wynoszą 191,91 zł + 0.00 zł = 191.91 zł. Wysokość dodatku mieszkaniowego w rozumieniu powołanej wyżej ustawy stanowi różnicę pomiędzy wydatkami faktycznie przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu a 15% miesięcznego dochodu rodziny i wynosi: 191,91 zł - (15% x 675,10 zł) = 90,64 zł. Od powyższej decyzji B. H. wniosła odwołanie, w którym zakwestionowała rozliczenie, jakie otrzymała w dniu 8 września 2009 roku wskazując, iż nie zostały wyszczególnione wydatki z tytułu zużycia centralnie ciepłej wody oraz koszty stałe ciepłej wody. Podniosła, iż pion instalacji ciepłej wody jest przeprowadzony w łazience, ale brak jest instalacji doprowadzającej ciepłą wodę od pionu instalacji ciepłej wody do baterii zlewozmywakowej i łazienkowej. Nieuwzględnienie w związku z tym wydatków ponoszonych z tytułu zużycia ciepłej wody jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Decyzją z dnia 17 listopada 2009 roku, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2, art. 3, art. 6, art. 7 ust. 1, 5, art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że z przeprowadzonego postępowania administracyjnego, którego podstawę stanowią dane zawarte we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, jak i z deklaracji o dochodach wynika, iż w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, czyli w miesiącach: czerwcu, lipcu i sierpniu średni miesięczny dochód B. H. wyniósł 675, 10 zł. Wydatki mieszkaniowe stanowiły zaś kwotę 191,91 zł, w ramach których nie został uwzględniony abonament za odczyt licznika głównego w wysokości 0,81 zł. Zostały natomiast uwzględnione koszty stałe e tytułu rozliczenia zużycia mediów za okres od dnia 31 maja 2009 roku do dnia 30 czerwca 2009 roku w wysokości 13.69 zł (tj. 179,03 zł – 0,81 + 13,69 – 191,91). Kolegium stwierdziło, że organ I instancji wyliczył kwotę dodatku mieszkaniowego, zgodnie z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy stanowi, iż wysokość dodatku stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa w gospodarstwie jednoosobowym, a takim jest gospodarstwo strony. SKO w Ł. stwierdziło, że z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, do lokalu mieszkalnego strony jest doprowadzona instalacja centralnie ciepłej wody. Okoliczność tą potwierdziła również sama skarżąca w złożonym odwołaniu, nie mógł być jednak naliczony ryczałt za brak centralnie ciepłej wody. Niekorzystanie bowiem z centralnie ciepłej wody z powodu braku odpowiedniej instalacji w lokalu mieszkalnym zajmowanym przez skarżącą i ogrzewanie wody przy użyciu bojlera, nie oznacza, że wydatki mieszkaniowe powinny zostać automatycznie powiększone o naliczony z tego tytułu ryczałt. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu. Ponadto skarżąca podała, że w rozliczeniu zużycia mediów z dnia 5 października 2009 roku uwzględniono koszty z tytułu zużycia ciepłej wody za dwa miesiące – lipiec i sierpień dla dwóch osób, podczas gdy w lokalu zamieszkuje tylko jedna osoba. Skarżąca podniosła, iż Zakład Energetyki Cieplnej podpisał z nią indywidualną umowę tylko na dostarczenie i odbiór ciepła. Nie zawarł natomiast indywidualnej umowy na dostarczenie i odbiór ciepłej wody użytkowej co powoduje, że nie powinna ponosić z tego tytułów wydatków. Podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu raz jeszcze skarżąca podkreśliła, iż pion instalacji ciepłej wody jest przeprowadzony w łazience, ale brak jest instalacji doprowadzającej ciepłą wodę do baterii zlewozmywakowej i łazienkowej. Reasumując skarżąca podniosła, iż wydatki na ciepłą wodę, które ponosi nie zostały uwzględnione ani we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego ani przy obliczeniu wysokości dodatku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga B. H. nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71 poz.734 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. nr 156 poz.1817 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa a art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnią użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie jednoosobowym. Wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są zaś świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (art. 6 ust. 3 ustawy). Wydatkami, o których mowa w ust. 3 cyt. przepisu, są: 1) czynsz, 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, 7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu: 1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, 2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe. W myśl art. 6 ust. 7 ustawy, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Zgodnie zaś § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 roku w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.), jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż skarżąca spełnia przesłanki do nabycia prawa do dodatku mieszkaniowego. Sporna pozostaje kwestia wysokości dodatku. Skarżąca kwestionuje bowiem, iż przy jego wyliczeniu nie uwzględniono jej wydatków jakie ponosi na ogrzewanie wody. Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w budynku, w którym mieszka B. H. znajduje się pion ciepłej wody. Przeprowadzony jest on przez łazienkę skarżącej. Brak jest jednak podłączenia instalacji ciepłej wody od pionu do baterii zlewozmywakowej i łazienkowej gdyż skarżąca nie wyraziła zgody na takie podłączenie. Jak wyjaśniła ona na rozprawie przed założeniem instalacji ciepłej wody w budynku dokonała zakupu grzejnika gazowego (bojlera), poniosła z tego tytułu wydatki i dlatego nie zgodziła się na podłączenie ciepłej wody do zlewozmywaka i łazienki. Kwestia nabycia przez skarżącą prawa do ryczałtu na zakup opału była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych w sprawach o przyznanie dodatków mieszkaniowych za wcześniejsze okresy. W wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2008r. w spr. III SA/Łd 409/08 (nie publikowany) i z dnia 12 sierpnia 2009r. w spr. III SA/Łd 312/09 (nie publikowany) oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009R. w spr. I OSK 16/09 (nie publikowany) wyrażono pogląd, iż B. H. nie przysługuje ryczałt na zakup opału z tytułu braku instalacji ciepłej wody. Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych wyrokach. Nie ma potrzeby powtarzania całej argumentacji przedstawionej w wymienionych orzeczeniach, Podkreślić tylko należy, iż ryczałt na zakup opału przysługuje między innymi wtedy gdy lokal nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody (art.6 ust.7 ustawy z 21 czerwca 2001r.). Budynek przy ul. O. 4 w P. jest wyposażony w taką instalację tyle tylko, że skarżąca nie zgodziła się na podłączenie ciepłej wody do baterii zlewozmywakowej i wannowej. Skoro B. H. nie wyraziła zgody na takie podłączenie to nie może obecnie skutecznie domagać się ryczałtu na zakup opału z tytułu braku instalacji ciepłej wody. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 listopada 2009r. za niedopuszczalne należy uznać przyznanie skarżącej ryczałtu na zakup opału w celu podgrzewania ciepłej wody w sytuacji gdy B. H. ma możliwość niezakłóconego korzystania z centralnie doprowadzonej ciepłej wody. W sytuacji zatem gdy lokal skarżącej jest wyposażony w instalację ciepłej wody, choć nie została ona podłączona do wanny i zlewozmywaka, to nie przysługuje jej ryczałt na zakup opału. Organy administracji słusznie nie przyznały B. H. tego ryczałtu. Skarżąca w odwołaniu, skardze oraz na rozprawie podnosiła, iż organy administracji przy wyliczeniu dodatku mieszkaniowego nie uwzględniły kosztów jakie ponosi na ogrzewanie wody. Aby bowiem mieć ciepłą wodę musi ją podgrzać bojlerem a to wiąże się ze zwiększeniem zużycia gazu. W konkluzji skarżąca wnosiła aby wydatki na gaz, zużywany do podgrzania wody, zostały uwzględnione przy wyliczeniu dodatku mieszkaniowego. B. H. rzeczywiście ponosi dodatkowe wydatki na ogrzewanie wody gdyż aby uzyskać ciepłą wodę musi ją podgrzać grzejnikiem gazowym. Wiąże się to z dodatkowymi wydatkami na opłacenie gazu. Należy pokreślić, iż zgodnie z treścią art.6 ust.4a pkt.2 ustawy z 21 czerwca 2001r., do wydatków branych pod uwagę przy wyliczeniu dodatku mieszkaniowego nie uwzględnia się opłat za gaz przewodowy. Opłaty za gaz nie są wydatkami, o których mowa w art.6 ust.4 ustawy. Oznacza to, iż wydatki jakie ponosi skarżąca na gaz, w związku z koniecznością podgrzewania wody bojlerem, nie są uwzględniane przy wyliczeniu dodatku mieszkaniowego. Na rozprawie w dniu 26 lutego 2010r. skarżąca uzasadniała swoje stanowisko powołując się na uzasadnienie wyroku NSA z 18 listopada 2009r. B. H. zacytowała dwa następujące zdania z tego uzasadnienia: "...powyższe nie oznacza jednak, że skarżącej nie przysługuje pomoc finansowa na pokrycie wydatków związanych z dostarczeniem wody do jej mieszkania. Zgodnie z § 2 ust.1 pkt.1 rozporządzenia z 28 grudnia 2001r. oraz art. 6 ust.4 pkt.6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wydatki osoby wynajmującej lokal, będące podstawą obliczania dodatku mieszkaniowego stanowią opłaty za energię cieplną i wodę dostarczane do lokalu, opłaty za odbiór nieczystości stałych i płynnych a więc może ona ubiegać się o przyznanie jej dodatku w tym zakresie". Wbrew twierdzeniom skarżącej z wymienionych zdań nie wynika, iż jej wydatki na ciepłą wodę winny zostać uwzględnione przy wyliczeniu dodatku mieszkaniowego. W wymienionych zdaniach Sąd podniósł, iż skarżącej przysługuje pomoc finansowa na pokrycie wydatków związanych z dostarczeniem wody oraz wyjaśnił jakie wydatki bierze się pod uwagę przy przyznaniu dodatku mieszkaniowego. W żadnym wypadku z tych zdań nie można wyciągnąć wniosku, iż NSA przesądził, że wydatki skarżącej na ciepłą wodę należy uwzględnić przy wyliczeniu dodatku mieszkaniowego jak podnosiła to B. H. na rozprawie. Wniosek taki nie wynika z wymienionych zdań. W przekonaniu sądu skarżąca dokonała błędnej interpretacji uzasadnienia wyroku NSA z 18 listopada 2009r. Jeżeli chodzi o zarzuty podniesione w skardze, iż ZGM raz uwzględnia a raz nie uwzględnia kosztów stałych na ciepłą wodę zaś poprzednio miała przyznany ryczałt na zakup opału, to nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności zaskarżonej decyzji i taka ocena została dokonana. Kwestia prawidłowości wyliczenia dodatku mieszkaniowego przyznanego skarżącej w poprzednich latach nie była przedmiotem rozważań sądu w niniejszej sprawie. Odnośnie prawidłowości arytmetycznego wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego to nie było ono kwestionowane przez skarżącą. Podnieść należy, iż zgodnie z wykazem sporządzonym przez ZGM – ROM 4 z 8 września 2009r. wydatki skarżącej wyniosły 179,03 zł. Od kwoty tej odjęto abonament za odczyt licznika głównego – 0,81 zł oraz dodano kwotę 13,69 zł tytułem rozliczenia zużycia mediów za okres od 31 maja 2009r. do 30 czerwca 2009r. Łączne wydatki skarżącej wyniosły 191,91 zł (179,03 zł - 0,81 zł + 13,69 zł). Dochód skarżącej wynosił 675,10 zł zaś 15% tego dochodu to 101,27 zł. Różnica między wydatkami (191,91zł) a 15% dochodu(101,27zł) wyniosła 90,64 zł. W takiej też wysokości winien być przyznany dodatek mieszkaniowy skarżącej. Organy administracji w sposób prawidłowy wyliczyły ten dodatek. Reasumując sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Organy administracji słusznie nie przyznały skarżącej ryczałtu na zakup opału gdyż lokal jest wyposażony w instalację ciepłej wody. Trafnie również nie uwzględniono dodatkowych wydatków na gaz z uwagi na konieczność podgrzewania wody bojlerem. Dodatek mieszkaniowy został wyliczony w prawidłowej wysokości. Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę B. H.