III SA/Łd 164/15

Dnia 27 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 roku wniosku K.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2010 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. U.K. K.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2010 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jednorazowe wydatkowanie kwoty określonej w decyzji wraz z odsetkami jest niemożliwe do zrealizowania bez konieczności wyzbycia się bądź zastawienia znacznej części majątku lub zaciągnięcia kredytu na spłatę, który w sytuacji posiadania zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji nie zostanie skarżącemu przyznany przez żaden bank. Skarżący wskazał, że łączna kwota główna zobowiązania z tytułu wydania przedmiotowej decyzji oraz decyzji określających zobowiązanie podatkowe za kolejne miesiące 2010 r. (październik, listopad, grudzień) wynosi blisko 100.000,00 zł. Natychmiastowa wymagalność spłat całej kwoty powstałej zaległości podatkowej będzie równoznaczna z wystąpieniem trudnych do odwrócenia skutków, co dodatkowo w bezpośredni sposób odczują zatrudnieni w firmie pracownicy, których liczba w takich okolicznościach może zostać zredukowana. Firma aktualnie zatrudnia 15 osób. Utrzymanie takiej ilości etatów wymaga od podmiotu utrzymania dyscypliny finansowej i wcześniejszego zaplanowania wydatków nadzwyczajnych, jakim w tym przypadku jest konieczność wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł.. Dalej skarżący wskazał, że wynik finansowy za ubiegły rok oraz obiektywnie występujące trudności przedsiębiorstw branży paliwowej związane nie tylko z kryzysem, ale również ciągłym spadkiem cen paliw nie sprzyja właściwemu rozwojowi firmy. Podmiot podejmuje nieustanne ryzyko straty z uwagi na brak stabilizacji poziomu cen paliw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm.) –dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest to zamknięty katalog przesłanek pozytywnych. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 s. 166 -168). Sąd administracyjny wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i ocenić, czy występują przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie w oparciu o subiektywnie sformułowane przez stronę przesłanki, które nie znajdują oparcia w przepisach ustawy. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04). Przedmiotem skargi K.W. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za wrzesień 2010 r. W ocenie sądu argumentacja przedstawiona przez skarżącego jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności wskazane we wniosku nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie podano bowiem żadnych faktów, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku strona ograniczyła się do stwierdzenia, że jednorazowe wydatkowanie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji wraz z należnymi odsetkami wywoła trudne do odwrócenia skutki, ponieważ łączna kwota zobowiązań podatkowych za kolejne miesiące 2010 r. (październik, listopad, grudzień) wynosi blisko 100.000,00 zł. Aktualnie skarżący zatrudnia 15 osób, a utrzymanie tak dużej ilości etatów wymaga zachowania płynności finansowej i wcześniejszego zaplanowania nadzwyczajnych wydatków, do których zaliczył wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł.. Należy podkreślić, że szkoda występuje wówczas, gdy nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 października 2005r., I OZ 1074/05, nie publ.). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04 – nie publ.). Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Nie ulega wątpliwości, że egzekucja należności pieniężnej każdorazowo wiąże się z uszczupleniem majątkowym dla zobowiązanego. Nie oznacza to jednak, że jej skutki będą wypełniały przesłanki ustanowione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Szkoda majątkowa (jak również niemajątkowa) będąca następstwem wykonania decyzji powinna być tego rodzaju, że nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Ponadto – jak już wskazano - uprawdopodobnienie istnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej i nie może polegać na przytoczeniu ogólnikowych stwierdzeń, ale winno wskazywać na konkretne, poważne skutki wykonania tego aktu, w szczególności dla sytuacji finansowej skarżącego. Powinno być poparte stosownymi dokumentami potwierdzającymi tę sytuację. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów uprawdopodabniających, aby zapłata określonej przez organ w zaskarżonej decyzji kwoty mogła wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podsumowując powyższe wywody należy wskazać, że sprawa dotyczy zobowiązania podatkowego, a więc należności pieniężnych, które z natury rzeczy są odwracalne. Nie jest zatem przekonywującym argumentem stwierdzenie, że strona nie dysponuje wolnymi środkami, aby jednorazowo uregulować dobrowolnie zaległości podatkowe. Wysokość tej należności, przy braku jakichkolwiek dokumentów obrazujących sytuację ekonomiczną skarżącego również w żaden sposób nie może być oceniana, jako znaczna szkoda, czy też trudne do odwrócenia skutki. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. U.K. .