III SA/Łd 165/07

Dnia 15 maja 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Asystent sędziego Adrian Król, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2007 roku sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U.00.98.1071 ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt. 2, art. 10 ust. 4 pkt. 2, art. 33 ust. 2, art. 71 ust. 1 pkt. 1, 2 lit. a, ust. 2 pkt. 3 i 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz § 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. Nr 262, poz. 2607 ze zm.) Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu w T. z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt. 2 i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w części dotyczącej uznania J. P. z dniem 15 maja 2006r. za osobę bezrobotną, orzekł o uznaniu J. P. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. tj. od dnia 12 maja 2006 r. oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania J. P. zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta Powiatu w T. uznał J.P. z dniem 15 maja 2006 r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na to, że suma okresów o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, była krótsza niż 365 dni, co stanowiło podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Od decyzji powyższej J. P. złożył odwołanie. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] zawiesił postępowanie odwoławcze z urzędu do czasu prawomocnego zakończenia postępowań J. P. przeciwko pracodawcy o przywrócenie do pracy, jak i przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o zasiłek chorobowy. Pismem z dnia 18 sierpnia 2006 r. J. P. zwrócił się do Wojewody [...] o podjęcie zawieszonego postępowania z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania w sprawie o przywrócenie do pracy. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] odmówił podjęcia postępowania zawieszonego z urzędu w sprawie uznania J. P. za osobę bezrobotną z dniem 15 maja 2006 r. oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku, z uwagi na to, że nie rozstrzygnięto jeszcze w sposób prawomocny co do zasiłku chorobowego, która to kwestia ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia merytorycznego. Pismem z dnia 21 listopada 2006 r. J. P. wystąpił ponownie do Wojewody [...] o podjęcie zawieszonego postępowania z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania dotyczącego zasiłku chorobowego. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] podjął z urzędu z dniem 21 listopada 2006 r. zawieszone postępowanie w sprawie uznania J. P. za osobę bezrobotną od dnia 15 maja 2006 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku z uwagi na prawomocne zakończenie wyżej wymienionych postępowań. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu materiałów zgromadzonych w sprawie ustalił, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy. Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 powyższej ustawy rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Natomiast w myśl art. 71 ust. 1 pkt. 1 i 2 lit. a powołanej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 ustawy jeżeli: - nie ma dla niego propozycji pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz - w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Z kolei art. 71 ust. 2 pkt. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, iż do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt. 2, zalicza się również przypadające po ustaniu zatrudnienia okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawą wymiaru tego zasiłku stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenie społeczne należne od pracownika. W pkt. 5 ust. 2 art. 71 ustawy ustawodawca wskazał, iż do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt. 2 zalicza się także okresy, za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy. Zdaniem Wojewody [...] organ I instancji błędnie określił datę uznania J. P. za osobę bezrobotną, bowiem z akt sprawy wynika, iż strona zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w T. w dniu 12.05.2006 r. w celu dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna. W tym dniu też przedstawiła niezbędne do przyznania mu tego statusu dokumenty tj. świadectwa pracy, decyzje o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej oraz zaświadczenie o okresie pobierania zasiłku chorobowego. Z dokumentów tych sporządzono kopie i w dniu 12.05.2006 r. zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem. Ponadto J. P. w dniu 12.05.2006 r. wypełnił i podpisał kartę rejestracyjną bezrobotnego oraz pouczenie o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej. Wobec tego powinien zostać zarejestrowany jako osoba bezrobotna od dnia 12.05.2006 r., a nie jak wskazał organ I instancji od dnia 15.05.2006 r. Organ wskazał również, że zgodnie z § 4 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy, rejestracja bezrobotnego następuje w dniu przedłożenia dokumentów, o których mowa w § 3 ust. 1 i 2 tego Rozporządzenia, po poświadczeniu przez bezrobotnego własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej. Odnosząc się do uprawnień J. P. do zasiłku dla bezrobotnych organ podkreślił, iż do 365 dni warunkujących nabycie prawa do zasiłku należy zaliczyć okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt. 2 oraz ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przypadające tylko i wyłącznie na przestrzeni 18 miesięcy przed dniem rejestracji. W trakcie postępowania odwoławczego organ ustalił, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. od 11.11.2004 r. do dnia 11.05.2006 r. strona pracowała w ramach umowy o pracę w Zakładzie Usług Komunalnych w C. (od 01.07.2000 r. do 14.07.2005 r.), a po ustaniu zatrudnienia pobierała zasiłek chorobowy (od 15.07.2005 r. do 10.10.2005 r.). Z akt sprawy wynika również, iż J. P. nie zgadzając się ze zwolnieniem go z pracy na podstawie art. 52 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tj. Dz.U.98.21.94 ze zm.) złożył przeciwko pracodawcy pozew o przywrócenie go do pracy. Sąd Rejonowy Sąd Pracy w T. Wydział IV Pracy w wyroku z dnia 17.02.2006 r. Sygn. akt: IVP 1186/05 przyznał stronie od dnia 1 sierpnia 2005 r. odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Od tego wyroku strona wniosła apelację, jednakże Sąd Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. oddalił apelację (wyrok z dnia 25.07.2006 r. Sygn. akt: VPa 122/06). Jak ustalił organ odwoławczy Zakład Usług Komunalnych w C. wypłacił J. P. zasądzone odszkodowanie za okres zgodnie z przepisami Kodeksu pracy równy okresowi wypowiedzenia, wynoszący w przypadku strony 3 miesiące. Z uwagi na powyższe do okresu uprawniającego do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnego według organu zaliczyć należy również zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, okres za który przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy. Organ zauważył jednak, że w przypadku J. P. okres za który przyznano odszkodowanie pokrywa się częściowo z okresem pobierania przez niego zasiłku chorobowego, bowiem pobierał on zasiłek chorobowy w okresie od 15.07.2005 r. do 10.10.2005 r., natomiast odszkodowanie przyznano mu od dnia 01.08.2005 r. i zostało wypłacone za okres 3 miesięcy, czyli do dnia 01.11.2005 r. Tak więc zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnego podlega tylko część okresu za który przyznano stronie odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania umowy o pracę i nie wypłacono zasiłku chorobowego tj. okres od 11.10.2005 r. do 01.11.2005 r. Łącznie zatem wskazane okresy brane pod uwagę na przestrzeni 18 miesięcy przed zarejestrowaniem dają 356 dni: 11.11.2004 r. – 14.07.2005 r. – zatrudnienie w Zakładzie Usług Komunalnych w C. (246 dni), 15.07.2005 r.-10.10.2005 r. – pobieranie zasiłku chorobowego (88 dni), 11.10.2005 r.-01.11.2005 r. – zaliczony okres za który przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy (22 dni). W związku z powyższym J. P. w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. nie spełniał przesłanki wskazanej w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. w okresie 18 miesięcy przed rejestracją nie legitymował się 365 dniami zaliczanymi do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W jej uzasadnieniu wnosząc o przyznanie mu zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji podkreślił, iż decyzja ta jest dla niego nieobiektywna, krzywdząca i nie uwzględnia bardzo trudnej sytuacji zdrowotnej, finansowej i rodzinnej skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm./ sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Pan J. P. zarejestrowany został w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. w dniu 12 maja 2006 r. Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o uznaniu J. P. za osobę bezrobotną od dnia 15 maja 2006 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Słusznie zdaniem Sądu zauważył organ odwoławczy, że dniem rejestracji strony był 12 maja 2006 r., a nie jak wynika to z zaskarżonej decyzji organu I instancji 15 maja 2006 r., zasadnie zatem Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu [...] w tej części, utrzymując zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Podstawą materialnoprawną wydanych decyzji był art.71 ust. 1 pkt. 1, 2 lit. a, ust. 2 pkt. 3 i 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt. 1,2 lit. a prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: a) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz b) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: - był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Stosownie zaś do treści art. 71 ust. 2 pkt. 3 i 5 powyższej ustawy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: - pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, po odliczeniu kwoty składek na ubezpieczenia społeczne należne od pracownika, - za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę. Pan J. P. zatrudniony był na podstawie umowy o pracę zawartej z Zakładem Usług Komunalnych w C. od dnia 1 lipca 2000 r. do 14 lipca 2005 r., od 15 lipca 2005 r. do 10 października 2005 r. pobierał zasiłek chorobowy, a od 11 października 2005 r. do 1 listopada 2005 r. zaliczono mu okres za który przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy, czyli w okresie 18 miesięcy przed rejestracją w urzędzie pracy, to jest od dnia 11 listopada 2004 r. do 11 maja 2004 r. przepracował 356 dni. Zatem w dniu rejestracji nie spełniał wymogów określonych wyżej wymienionym przepisem do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Należy podkreślić, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i nie dają możliwości odstąpienia od zasad w nich określonych. Oznacza to, że organ nie może przyznać prawa do zasiłku osobie, która nie spełnia warunków wynikających z regulacji prawnych obowiązujących w tym przedmiocie. Mając powyższe na uwadze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.