III SA/Łd 179/13

Dnia 7 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2013 roku sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi A. H. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 292,50 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 50/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu S. B. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi A. H. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] r. nr [...] o uchyleniu decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] r. nr [...] i przyznaniu S.B. pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w pomniejszonej wysokości. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: W dniu 15 maja 2007 r. S.B. złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, deklarując działki rolne na działkach ewidencyjnych o nr 85/1, 30/1 i 77/4. Wraz z wnioskiem strona złożyła materiał graficzny. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał S.B. płatność w łącznej wysokości 4614,92, w tym z tytułu: 1) ONW - Nizinne strefa I – 2007 w wysokości 2112,20 zł, do powierzchni 11,80 ha, 2) ONW - Nizinne strefa II – 2007 w wysokości 2502,72 zł, do powierzchni 9,48 ha. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. wznowił postępowanie i dołączył do sprawy następujące dokumenty: pismo Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. znak [...] dnia 30 stycznia 2012 r., pismo Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. znak [...] z dnia 22 lutego 2012 r., pismo PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna SA - Oddział Kopali Węgla Brunatnego B. z dnia [...] r., pismo PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna SA - Oddział Kopali Węgla Brunatnego B. z dnia [...] r. W wyniku wznowionego postępowania organ I instancji wydał w dniu [...] r., decyzję nr [...] o uchyleniu decyzji nr [...] w całości oraz o przyznaniu S.B. płatności ONW do działek rolnych lub ich części w wysokości 2502,72 zł, położonych na obszarach typu: ONW - Nizinne strefa II – 2007, do powierzchni 9,48 ha oraz odmówił przyznania płatności ONW do działek rolnych typu ONW - Nizinne strefa I – 2007 na rok 2007 i nałożył sankcję w wysokości 1004,19 zł. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. S.B. podnosił, że nikt go nie zapytał czy posiada dowody, świadków na okoliczność uprawniania spornych działek. Strona podniosła, że długo po wykupie działek przez kopalnię użytkowała ziemię. Ponadto podniosła, że uchylenie poprzednich decyzji oraz wydanie nowych tylko na podstawie danych Kopalni Węgla Brunatnego B. jest naruszeniem jego prawa do obrony. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że zasady i tryb przyznawania rolnikom płatności ONW określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, w brzmieniu sprzed 13 marca 2009 r. Zgodnie bowiem z § 15 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. nr 40 poz. 329), "Do postępowań w sprawach dotyczących przyznania płatności ONW wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe". Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 13 marca 2009 r. Rozpatrywana sprawa została wszczęta wnioskiem z dnia 15 maja 2007 r., a więc przed dniem wejścia w życie wskazanego powyżej rozporządzenia i do dnia dzisiejszego nie została zakończona decyzją ostateczną. Organ odwoławczy wskazał, że podczas obsługi sprawy na rok 2011 znak: [...] na podstawie nowych zdjęć lotniczych (ortofotomap) znajdujących się w posiadaniu organu, stwierdzono na powierzchni ww. działek zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej wskutek rozpoczęcia prac górniczych przez Kopalnię Węgla Brunatnego B. Powyższe ustalono także na podstawie informacji uzyskanych od Spółki PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna SA - Oddział Kopalni Węgla Brunatnego B. z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Organ II instancji wskazał też, że rolnik składając wniosek wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności do gruntów rolnych na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. Narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. W toku kontroli administracyjnej powierzchnia, którą deklaruje rolnik jako użytkowaną rolniczo jest weryfikowana przy pomocy systemu informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. W myśl powołanego przepisu "System identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000." System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) ustanowiony jest w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa wspólnotowego, które muszą być przez Polskę stosowane. System LPIS ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, w oparciu o który to system przeprowadzana jest kontrola prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego oraz kontrola jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie określonych, potencjalnych beneficjentów. System LPIS obejmuje swoim zasięgiem niemal wszystkie podstawowe moduły Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZIK), a więc ewidencję producentów, ewidencję gospodarstw rolnych, ewidencję wniosków o przyznanie płatności, Zintegrowany system kontroli i opiera się na bazie danych działek referencyjnych - działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych dane z ewidencji gruntów i budynków (egib). Organ odwoławczy wyjaśnił, że zdjęcia lotnicze, a właściwie ortofotomapy, na które powołuje się organ I instancji stanowią element systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS). Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia 1975/2006 Państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1782/2003 tytuł II rozdział 4 (zwanego dalej "ZSZiK"). Zasadniczymi dowodami w niniejszej sprawie są ortofotomapy sporządzone na podstawie zdjęć lotniczych wykonanych w dniu 2 maja 2003 roku i 26 kwietnia 2009 roku, a także oświadczenia spółki PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna SA - Oddział Kopalni Węgla Brunatnego B. z dnia [...] r. i z dnia [...] r. Zdaniem organu odwoławczego dowody te w sposób wyraźny potwierdzają okoliczność braku możliwości użytkowania rolniczego działek rolnych położonych na działce ewidencyjnej o nr 85/1, 30/1 oraz 77/4. Rozpoczęcie prac górniczych oznacza brak możliwości utrzymywania deklarowanych gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Stąd organ I instancji prawidłowo uznał, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania i uchylił decyzję dotychczasową przy czym w decyzji o uchyleniu decyzji dotychczasowej zasadnie zostały wyłączone z płatności działki rolne, na których rozpoczęto działalność górniczą w 2006 i 2007 roku. Powierzchnia wyłączona z działek rolnych położonych na działce ewidencyjnej o nr 85/1 wynosi 1,22 ha, na działce ewidencyjnej o nr 30/1 wynosi 2,88 ha oraz na działce ewidencyjnej o nr 77/4 wnosi 1,44 ha. W analizowanym przypadku producent powinien był wycofać działki rolne położone na działkach ewidencyjnych nr 85/1, 30/1 oraz 77/4 z wniosku, stosownie do art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Powołując się na treść art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.2007.64.427) – organ odwoławczy stwierdził, że producent nie skorzystał z prawa do czynnego udziału w postępowaniu, nie przedstawił dowodów podważających zasadność wyłączenia z płatności ww. działek rolnych, nie przedstawił również świadków na okoliczność uprawy działek przez cały okres gospodarczy. Skoro producent rolny kwestionuje ustalenia organu I instancji, to mógł przedstawić dowody przeciwne ustaleniom Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. Zasada oficjalności postępowania dowodowego (prowadzenia postępowania dowodowego przez organ z urzędu) nie oznacza, że strona może zachowywać się biernie w toku postępowania dowodowego. Ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne, dlatego na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne. Strona była informowana o wznowieniu postępowania, o dołączeniu do sprawy dokumentów spółki PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna SA - Oddział Kopalni Węgla Brunatnego B., o czym świadczy podpis na potwierdzeniu odbioru postanowienia o wznowieniu postępowania i postanowienia dowodowego. Producent nie odniósł się do tych nowych dowodów, stąd nie można mówić o naruszeniu przez organ prowadzący postępowanie art. 10 § 1 k.p.a., czy art. 81 k.p.a., zważywszy na to, że w postanowieniach znalazło się pouczenie o możliwości brania przez stronę czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów, przeglądania akt sprawy, jak również brania udziału w przeprowadzaniu dowodu. W ocenie organu odwoławczego istotne znaczenie ma to, że strona wniosek podpisała, składając oświadczenia i przyjmując na siebie zobowiązania wymienione na str. 4/4 wniosku. W szczególności S.B. oświadczył, iż znane mu są zasady przyznawania płatności oraz zobowiązał się do niezwłocznego informowania agencji o każdej zmianie powstałej w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności, w szczególności jeżeli zmiana dotyczy przeniesienia posiadania. Producent przed wydaniem decyzji nr [...], czy decyzji o nr [...], pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie poinformował niezwłocznie organu o utracie posiadania, czy rozpoczęciu prowadzenia działań górniczych na działce o nr 85/1, 30/1 oraz 77/4. W związku z powyższym w sprawie nie znajduje zastosowania art. 68 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. W ocenie organu odwoławczego brak jest również podstaw do tego, aby przyjąć, że strona nie ponosi winy stwierdzonej nieprawidłowości. Ubieganie się o przyznanie środków publicznych do działek rolnych położonych na ww. działkach ewidencyjnych, w sytuacji rozpoczęcia działań górniczych i występowania zadrzewień, przesądza o niedopuszczalności zastosowania art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, który stanowi o możliwości wyłączenia winy producenta, a co za tym idzie, o możliwości odstąpienia od pomniejszenia płatności, w przypadku, gdy wniosek jest poprawny pod względem faktycznym lub gdy producent wykaże, że nie ponosi winy stwierdzonych nieprawidłowości. Organ wyjaśnił, że w związku z powyższym należna wnioskodawcy płatność została ustalona w sposób następujący: Płatność ONW – 2007 Nizinne Strefa I powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych: 11,87 ha. Powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli administracyjnej: 6,26 ha. Różnica między powierzchnią zgłoszoną a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 5,61 ha, co stanowi różnicę 89,62% (stwierdzona różnica 5,61 ha x 100 %) / pow. stwierdzona 6,26 ha = 89,62 %). W myśl art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 1975/2006 "Podstawę do obliczania pomocy w odniesieniu do środków związanych z obszarem określa się zgodnie z art. 50 ust. 1 i 3 i 7 rozporządzenia (WE) nr 796/2004. Do celów niniejszego artykułu, obszary zadeklarowane przez beneficjenta, które otrzymują tą samą stawkę pomocy, uznaje się za tworzące jedną grupę upraw." Stąd w przedstawionym stanie faktycznym przy ustalaniu podstawy obliczania płatności ONW zastosowanie ma art. 50 ust. 3 rozporządzenia nr 796/2004, który stanowi: " (...) jeśli obszar zadeklarowany w pojedynczym wniosku przekracza obszar ustalony dla danej grupy upraw, do obliczania pomocy zostanie zastosowany obszar ustalony dla tej grupy upraw". Natomiast zgodnie z art. 138 ust. 1 rozporządzenia nr 1973/2004 (w związku z art. 16 ust. 4 rozporządzenia nr 1975/2006) "Z wyjątkiem przypadków siły wyższej bądź okoliczności nadzwyczajnych zgodnie z definicją zawartą w art. 72 rozporządzenia (WE) nr 796/2004, jeżeli w wyniku kontroli administracyjnej bądź kontroli na miejscu wykryte zostanie, iż ustalona różnica między zadeklarowanym a stwierdzonym obszarem w rozumieniu art. 2 punkt 22 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 przekracza 3 %, lecz nie więcej niż 30 % stwierdzonego obszaru, to kwota, jaka ma być przyznana w ramach programu płatności za jeden obszar, jest pomniejszana w przedmiotowym roku o dwukrotną wykrytą różnicę. Jeżeli ta różnica przekracza 30% stwierdzonego obszaru, za przedmiotowy rok nie przyznaje się żadnej pomocy. Jeżeli ta różnica przekracza 50 %, rolnik jest wykluczany ponownie z przywileju uzyskania premii do kwoty, która odpowiada różnicy między areałem zadeklarowanym a wyznaczonym. Taka kwota jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym wykryto tę różnicę." Z uwagi na przedeklarowanie powierzchni stwierdzonej względem powierzchni deklarowanej o 89,62%, płatność została odmówiona i zostały nałożone sankcje wieloletnie, w wysokości różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym 5,61 ha x 179 zł = 1004,19 zł. Stawka płatności ONW ustalona została w rozporządzeniu ONW w § 3 ust. 2 pkt 1 i wynosi 179 zł. Płatność ONW - 2007 Nizinne Strefa II - przyznana płatność wynosi 2502,72 zł (9,48 ha x 264 zł). Stawka płatności ONW ustalona została w rozporządzeniu ONW w § 3 ust. 2 pkt 2 i wynosi 264 zł. Organ II instancji wskazał, że przepisy wspólnotowe nie pozostawiają w gestii organu możliwości odstąpienia od nałożenia sankcji w sprawach pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w przypadku stwierdzenia w toku postępowania zawyżenia powierzchni zadeklarowanej. Aby uniknąć sankcji strona powinna zgłosić do organu zmianę do wniosku w myśl art. 15, ewentualnie wycofać działki zgodnie z brzmieniem art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) 796/2004, co spowodowałoby, że deklaracja we wniosku zostałaby dostosowana do stanu faktycznego we wniosku. W niniejszej sprawie producent rolny nie skorzystał z posiadanych uprawnień, pomimo posiadania wiedzy o zasadach i trybie przyznawania płatności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji. Podniósł, że nie do końca został pouczony, że ma możliwość składania wniosków dowodowych, przedstawienia świadków. Zakwestionował wyjaśnienia Kopalni Węgla Kamiennego B., gdyż sypanie ziemi odbywa się stopniowo, z małym postępem. Do tej pory rolnicy z miejscowości B. oraz M. uprawiają ziemię i biorą dopłaty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wskazał, że w piśmie z dnia 20 lutego 2012 r. oraz z dnia 12 marca 2012 r. PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna S.A. potwierdziła, iż daty nabycia gruntów i rozpoczęcia robót górniczych nie pokrywają się, a zdarza się, że grunty po ich wykupie są użytkowane przez ich poprzednich właścicieli, z tym, że w przypadku przedmiotowych działek wskazane zostały terminy rozpoczęcia robót górniczych, a nie terminy wykupu tych działek. Informacja PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna S.A. stanowi dowód z dokumentu w sprawie. Okoliczności wynikającego z tego dokumentu są jasne, wiarygodne i spójne, oraz nie zostały podważone żadnym innym dowodem. W piśmie procesowym z dnia 8 maja 2013 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że organ odwoławczy mylnie stwierdził, iż w sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia RM z dnia 11 kwietnia 2007 r.; rozporządzenia ONW w brzmieniu sprzed 13 marca 2009 r., ponieważ organ ponownie rozpoznający sprawę w postępowaniu wznowionym orzeka na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w chwili orzekania. Ponadto pełnomocnik podał, że organ odwoławczy błędnie uznał, iż w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie § 15 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r., który dotyczy jedynie postępowań nie zakończonych ostateczną decyzją przed wejściem w życie tego rozporządzenia. Decyzja o przyznaniu skarżącemu płatności ONW została bowiem wydana w dniu 30 stycznia 2008 r., a doręczona w dniu 13 lutego 2008 r., zaś ostateczna stała się w dniu 27 lutego 2008 r., a zatem przed wejściem w życie wspomnianego rozporządzenia. Zdaniem pełnomocnika w świetle zebranego materiału dowodowego nie została spełniona przesłanka określona w art. 145 ust. 1 pkt 5 k.p.a., który organ administracji powołał jako podstawę wznowienia postępowania. Organy administracyjne wznowiły postępowanie po uzyskaniu nowych ortofotomap wykonanych na podstawie zdjęć lotniczych. Rzecz jednak w tym, iż zdjęcia te zostały wykonane w dniu 26 kwietnia 2009 r., zatem ponad rok po wydaniu decyzji w sprawie. Wobec powyższego uzasadniony jest zatem wniosek, iż organ administracji nie miał podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem wbrew twierdzeniom organów obu instancji nie wyszły na jaw nowe okoliczności w rozumieniu tego przepisu. Nadto pełnomocnik skarżącego podniósł, że w sprawie niniejszej doszło do naruszenia art. 7, 8, 9, 10 § 1 i 77 § 1 k.p.a. W przedmiocie naruszenia art. 9 k.p.a. nieuzasadnione są twierdzenia organów administracji, że poprzez podpisanie wniosku o przyznanie przedmiotowych płatności strona potwierdziła, iż znany jest jej całokształt jej praw, a zwłaszcza obowiązków wynikających z przyznania przedmiotowej płatności. Z określonej w art. 9 k.p.a. zasady udzielania stronom informacji wynika bezwzględny zakaz wykorzystywania przez organy administracji nieznajomości prawa przez obywateli lub przerzucanie skutków nieznajomości prawa przez urzędników na obywateli. Ponadto art. 9 jest przepisem proceduralnym, który powinien być stosowany i interpretowany jednakowo w stosunku do stron postępowania, bez względu na to, kim są i jaką działalnością się zajmują (równość proceduralna). W przedmiocie naruszenia art. 10 k.p.a. pełnomocnik skarżącego podniósł, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie do zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia; organ ma także obowiązek wstrzymać się od wydania decyzji do czasu złożenia tego oświadczenia w wyznaczonym terminie. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie organ odwoławczy podniósł wprawdzie, że strona była informowana o wznowieniu postępowania i dołączeniu do akt sprawy nowych dokumentów, jednakże z akt sprawy nie wynika, by organ wezwał skarżącego do złożenia końcowego oświadczenia w sprawie, a co za tym idzie, wstrzymał wydanie decyzji do czasu złożenia stosownego oświadczenia. W kwestii naruszenia art. 77 k.p.a. podano, że wyrażony przez organ administracji pogląd dotyczący rozłożenia ciężaru dowodu nie jest trafny. Art. 77 k.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Realizacja tego obowiązku polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności, z którymi na gruncie obowiązujących przepisów wiążą się skutki prawne. Organ nie może tego obowiązku przerzucić na stronę, co więcej, powinien dążyć do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie bacząc na postawę strony, chociaż nie ulega wątpliwości, że strona we własnym interesie winna współpracować z organem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] r., który po wznowieniu postępowania w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2007, uchylił własną decyzję z dnia [...] r. przyznającą S.B. płatności ONW w łącznej wysokości 4614,92 zł i przyznał płatność ONW w wysokości 2502,72 zł oraz odmówił przyznania płatności ONW do działek rolnych położonych na obszarze ONW – Nizinne strefa I na rok 2007 r. i nałożył sankcję w wysokości 1004,19 zł. Powyższe rozstrzygnięcia wydane zostały po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 14 czerwca 2012r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w związku z uzyskaniem informacji od PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna Spółka Akcyjna Oddział Kopalni Węgla Brunatnego B. o dacie objęcia pracami górniczymi - w sposób uniemożliwiający użytkowanie rolnicze - działek ewidencyjnych nr 30/1, 77/4 i 88/1. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 151 § 2 i art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a. w związku z § 2, § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2007 r. nr 68, poz. 448 ze zm.) oraz art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. nr 64, poz. 427 ze zm.). Wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Mimo samodzielności i odrębności procesowej tego postępowania, które jest prowadzone "w sprawie wznowienia postępowania", występuje ścisły związek między tym postępowaniem a wcześniejszym postępowaniem zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 9 czerwca 1992 r. sygn. akt SA/Wr 534/92, granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną (ONSA 1993, z. 4, poz. 92). Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania zatem dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2012 r. sygn. akt OPS 11/02, LEX nr 75104). Jak stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może nastąpić tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie wymienione w tym przepisem przesłanki. Nastąpi to zatem wówczas, gdy nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne: są istotne dla sprawy; istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; nie były znane organowi, który wydał tę decyzję; wyszły na jaw po wydaniu decyzji. Podnieść należy także, że w przywołanym przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. została użyta alternatywa, a nie koniunkcja, a zatem podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów, bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy (zob. wyrok SN z 6 marca 2002 r., III RN 75/01 - OSNAP 2002, nr 17, poz. 401). Z powyższego wynika, że pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu. Powołując cytowaną normę prawną organ wywiódł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż taką nową istotną dla sprawy okolicznością nie znaną organowi w dacie wydania decyzji z dnia 30 stycznia 2008r., było ustalenie, w toku postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku strony o przyznanie płatności na rok 2009, że zgłoszone przez skarżącego działki znajdują się na terenie odkrywki "S." oraz zwałowiska zewnętrznego. Z informacji PGE Górnictwo i Energetyka Konwencjonalna Spółka Akcyjna Oddział Kopalni Węgla Brunatnego B. z dnia [...] r., otrzymanej przez Biuro Powiatowe ARiMR w P. w dniu 20 lutego 2012 r., wynika, że na działkach położonych w obrębie K., gm. R. zostały rozpoczęte roboty górnicze w następujących terminach: działka nr 30/1 w listopadzie 2006 r., działka 77/4 w listopadzie 2007 r., działka nr 85/1 w czerwcu 2006 r. W ocenie sądu, analizując argumentację organu i zgromadzony w sprawie materiał dowody, należy zgodzić się ze stanowiskiem, iż w sprawie niniejszej wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...]. Co za tym idzie – Sąd uznał, iż były podstawy faktyczne i prawne do wznowienia postępowania – postanowieniem z dnia 14 czerwca 2012r., a w następstwie - do wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Wbrew zarzutom skargi wznowienie postępowania nie nastąpiło w związku z uzyskaniem dowodu w postaci ortofotomap wykonanych w 2009 r. Ortofotomapy zostały załączone do akt sprawy, a dokonane na ich podstawie ustalenia spowodowały kontrolę administracyjną wniosków beneficjenta złożonych w latach poprzedzających. Natomiast, jak już wyżej wskazano, podstawą wznowienia niniejszego postępowania była informacja o rozpoczęciu robót górniczych w 2006 oraz 2007 roku na działkach deklarowanych przez beneficjenta we wniosku z 2007 r. o przyznanie płatności ONW na 2007 rok, a co za tym idzie okoliczność braku możliwości użytkowania tych działek przez skarżącego. Wskazać należy, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. - płatność ONW przyznaje się rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. UE L 270 z 21.10.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 40, str. 269, z późn. zm.), zwanemu dalej "rolnikiem": 1) który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, str. 80, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391); 2) jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez tego rolnika działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia wymienionego we wprowadzeniu do wyliczenia, zgodnie z minimalnymi wymaganiami utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (normami), określonymi w przepisach o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, wynosi co najmniej 1 ha; 3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; 4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym". W myśl art.14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) - rolnicy na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania mogą uzyskać wsparcie w postaci dodatków wyrównawczych. Dodatki wyrównawcze są przyznawane na każdy hektar gruntów użytkowanych rolniczo przez rolników, którzy: – prowadzą działalność rolniczą na minimalnym areale, który zostanie określony, – podejmują się prowadzić działalność rolniczą na obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania, przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego, oraz – stosują zwykłą dobrą praktykę rolniczą, zgodną z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności poprzez zrównoważoną gospodarkę rolną (art. 14 ust. 2 powołanego rozporządzenia). W świetle treści powyższego przepisu płatności ONW przysługują temu, kto użytkuje rolniczo grunt i zobowiązuje się go użytkować w dalszym ciągu przez co najmniej 5 lat od daty otrzymania pierwszej płatności ONW. Prawodawca wspólnotowy wprowadzając przesłanki uprawniające do otrzymania dodatku wyrównawczego powiązał je z faktycznym użytkowaniem gruntu. Pomoc finansowa w formie płatności ONW udzielona może być tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych, tzn. rolnikom, którzy rolniczo użytkują posiadane działki rolne (niezależnie od ustalenia tytułu prawnego wnioskodawcy). Przypomnieć należy, że instytucja wznowienia postępowania stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Mając jednak na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego - zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązkiem organów rozpatrujących niniejszą sprawę było postępowanie zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 145 do art. 153) dotyczącymi wznowienia postępowania. W ocenie organu podstawą do weryfikacji decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. z dnia [...] r. nr [...] była przesłanka opisana w cytowanym już przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Z taką oceną, wobec przywołanych faktów, należy się zgodzić, a to z uwagi na to, iż przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przewiduje, iż ma wyjść istotna dla sprawy nowa, nie znana organowi w dacie wydania decyzji okoliczność. Oznacza to, iż musi być to okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Za takim rozumieniem omawianej przesłanki przemawia wypracowane na tle podobnych stanów faktycznych stanowisko judykatury. Nie można natomiast zapominać, iż wznowienie postępowania jest instytucją szczególną stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji, a więc wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła (por. sygn. wyrok NSA z dnia 19 października 2010r., sygn. akt II GSK 889/09 - publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowym poglądem przyznanie płatności wiąże się z faktycznym władztwem i użytkowaniem rolniczym danego gospodarstwa rolnego przez stronę wnioskującą, niezależnie od posiadania przez nią określonego tytułu prawnego do danego gruntu w rozumieniu przepisów prawa rzeczowego (por. m. in. wyrok NSA z 4 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1012/08). Niewątpliwie, uwzględniając treść przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. oraz art.14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. zgodzić należy się z organem, iż wobec ustalenia, że Kopalnia Węgla Brunatnego B. prowadziła roboty górnicze na terenie przedmiotowych działek w roku 2007 niezbędnym było ustalenie rzeczywistego stanu sprawy i doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Rozpoczęcie robót górniczych przez Kopalnię Węgla Brunatnego w B. w 2007 roku na działkach, co do których przyznana została producentowi rolnemu – S.B. ostateczną decyzją płatność ONW na rok 2007 - jest nową okolicznością istniejącą w dacie wydania decyzji z dnia [...] r. nie znaną organowi. Przed wydaniem powyższej decyzji organ ustalił bowiem, że użytkownikiem działek jest S.B. Sąd podziela stanowisko organów, że skarżący na dzień wydania rozstrzygnięcia w sprawie przyznania dopłat za rok 2007 nie spełniał warunku posiadania spornych gruntów, w rozumieniu art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia. Z materiału dowodowego wynika, że nie tylko właścicielem, ale i faktycznym użytkownikiem przedmiotowych działek była Kopalnia Węgla Brunatnego w B. Tym samym niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie reguł i zasad ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Ustalony stan faktyczny na dzień składania wniosku jak i wydania rozstrzygnięcia w sprawie w zakresie użytkowania (posiadania) spornych działek rolnych, pozwalał ocenić faktyczne ich użytkowanie. Za prawidłowe Sąd uznał więc stanowisko organów, że deklarowane przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności ONW na rok 2007 działki: nr 30/1, 77/4 oraz 85/1 nie były przez niego użytkowane, a tym samym brak było podstaw do przyznania skarżącemu płatności ONW – Nizinne strefa I - 2007. Wskazać także należy, że na osobie ubiegającej się o przyznanie płatności bezpośredniej ciąży obowiązek, by udzielane informacje były zgodne z rzeczywistością. Nie jest rolą Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poszukiwanie dowodów w sprawie. Za niezasadny należy więc uznać zarzut naruszenia przez organy przepisów procesowych przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, jak też nieudzielenie skarżącemu koniecznych pouczeń. Co do obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, to w świetle niekwestionowanych ustaleń faktycznych, trudno uznać, że obowiązkowi temu uchybiono. W przypadku gdy sfera faktów jest niesporna i ustalona w sposób zupełny, a więc dający podstawę do zastosowania przepisu prawa materialnego, niezasadne jest czynienie organom administracji zarzutu nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących naruszenia zasady udzielania stronie informacji wymaga podkreślenia, że przepisy ustawy z 2007 r. nieco inaczej statuują pozycję strony w postępowaniu o przyznanie pomocy w ramach poszczególnych działań objętych programem, aniżeli zasady procedury administracyjnej określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich stanowi, iż do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 21 ust. 3 cyt. ustawy - strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wymaga podkreślenia, że przepis ten stanowi samodzielną podstawę udzielania stronom wyjaśnień i nie ma podstaw do odwoływania się w tej kwestii do przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego, który wobec szczególnej regulacji, nie znajduje zastosowania. W tym postępowaniu organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu. Ciężar dowodu - odmiennie niż podnosi skarżący - spoczywa nie na organie, tylko na stronach oraz innych osobach uczestniczących w postępowaniu. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających inny stan faktyczny od tego, który został ustalony przez organy administracji. Skarżący wbrew zasadom wynikającym z przepisu art. 21 ust. 3 ustawy z 2007 r. nie przedstawił w postępowaniu o przyznanie płatności żadnego dowodu, na podstawie którego skutecznie można byłoby podważyć ustalenia organów ARiMR w P. stanowiące podstawę faktyczną wydanej w sprawie decyzji. Jak wynika z analizy akt sprawy, skarżący nie zainicjował i nie podjął żadnych działań procesowych, które mogłyby skutkować podważeniem ustaleń organów administracji. Nie było więc wystarczające jedynie lakoniczne stwierdzenie przez skarżącego w odwołaniu, że nie wie na ile dane z Kopalni Węgla Kamiennego w B. mogą być nieomylne. Nie przedstawiał żadnego dowodu świadczącego o tym, że uprawiał sporne działki w 2007 r., a który to miałby potwierdzać prawidłowość złożonej deklaracji. Tym bardziej, że jak wynika z ustaleń organów składając wniosek o przyznanie płatności na rok 2009 również deklarował użytkowanie spornych działek. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Organ II instancji przed wydaniem decyzji pismem z dnia 5 października 2012 r. poinformował stronę o możliwości wypowiedzenia się i uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 października 2012 r. Natomiast za zasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący błędnego uznania przez organ odwoławczy, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie § 15 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. (Dz.U. z 2009 r. nr 40, poz. 329 ze zm.). Zgodnie bowiem z § 15 tego rozporządzenia - do postępowań w sprawach dotyczących płatności ONW wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymczasem niniejsze postępowanie dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną z dnia 30 stycznia 2008 r. Naruszenie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy, że wprawdzie postępowanie wznowieniowe jest nowym postępowaniem administracyjnym w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym (głównym), zatem organ administracji publicznej, wydając decyzję co do meritum sprawy, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. rozpoznaje sprawę na nowo, a więc stosuje przepisy obowiązujące w chwili wydawania tej nowej decyzji. Jednak odstąpienie od powyższej zasady jest możliwe wówczas, gdy na podstawie wyraźnego upoważnienia zawartego w akcie prawnym, organ może stosować przepisy sprzed daty wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. W niniejszej sprawie upoważnienie do stosowania przepisów w brzmieniu poprzednio obowiązującym wprawdzie nie wynika z § 15 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r., jak wskazał organ II instancji, wynika jednak z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1121/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz.U. UE.L2009.316.27 ze zm.). Zaznaczyć należy, że rozporządzenie (WE) nr 73/2009 uchyla i zastępuje rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001. Natomiast przepisy wykonawcze dotyczące stosowania systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 zostały określone w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców Stosownie zaś do treści art. 96 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1121/2009 z - rozporządzenie (WE) nr 1973/2004 traci moc z dniem 1 stycznia 2010 r. Jednak rozporządzenie to stosuje się nadal do wniosków o pomoc dotyczących 2009 r. i poprzedzających okresów premiowych. Zgodnie z art. 98 rozporządzenia nr 1121/2009 stosuje się je do wniosków o pomoc dotyczących okresów premiowych rozpoczynających się z dniem 1 stycznia 2010 r. Wobec powyższego w niniejszej sprawie miały zastosowanie przepisy w brzmieniu sprzed daty wydania nowej decyzji z dnia 16 sierpnia 2012 r. -rozstrzygającej o istocie sprawy, w tym przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Reasumując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej, wystąpiła przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W takim zaś wypadku organ miał możliwość uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Stosownie bowiem do treści art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. - organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Organ prawidłowo wyjaśnił, że podstawą wznowienia postępowania w sprawie było ustalenie nowej okoliczności, tj. faktu użytkowania spornych działek przez Kopalnię Węgla Brunatnego w B., a więc braku możliwości użytkowania tych działek przez beneficjenta. Wbrew zarzutom skargi powyższa okoliczność nie była znana Kierownikowi Biura ARiMR w P. przed wydaniem decyzji z dnia [...] r. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. bg