III SA/Łd 187/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Ewa Alberciak, , Protokolant specjalista– Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2015 roku sprawy ze skargi M. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi W. M. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu M. A. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi W. M. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] uznał M. A. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, to jest od 2 czerwca 2014 r. oraz orzekł o braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego. M. A. odwołał się od tej decyzji w części dotyczącej zasiłku dla bezrobotnego. Wojewoda [....] decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 660/14. uchylił decyzję organu odwoławczego w części w jakiej utrzymuje ona w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie można rozpatrywać w oderwaniu od treści przepisów kodeksu pracy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy ocenić wpływ na powstanie prawa do zasiłku M. A. wyroku przywracającego do pracy i fakt wypłacenia mu wynagrodzenia w świetle art. 51 §1 zdanie 2 kodeksu pracy. Wymaga także zbadania jaki wpływ na obecne uprawnienia strony do zasiłku mają decyzje Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i[...]. Wojewoda [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] , nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] M. A. został uznany za osobę bezrobotną od dnia 20 sierpnia 2012 r. Decyzją z dnia [...] ten sam organ przyznał skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100% zasiłku podstawowego określonego w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, od dnia 28 sierpnia 2012 r. na okres 6 miesięcy, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej lub utratę prawa do zasiłku. Skarżący pobierał świadczenie przez okres 6 miesięcy. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] orzekł o utracie prawa do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania. Kolejną decyzją organu i instancji z dnia [...] orzeczono o utracie przez M. A. statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 czerwca 2013 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, w związku z przywróceniem M. A. do pracy wyrokiem sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. W dniu 6 czerwca 2013 r. podjął on pracę w A S.A. Ponownej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. skarżący dokonał w dniu 2 czerwca 2014 r.( decyzja z dnia [...] nr [...],w której orzeczono o braku prawa do zasiłku). Organ odwoławczy ustalił, że skarżący utracił status osoby bezrobotnej na okres krótszy niż 365 dni. Poza ewidencją osób bezrobotnych, prowadzoną przez PUP, pozostawał w okresie od 6 czerwca 2013 r. do 1 czerwca 2014 r., w związku z czym możliwe było uzyskanie prawa do zasiłku wyłącznie na okres uzupełniający. Stosownie do art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym od dnia 27 maja 2014 r., bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności oraz uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności, pobierania po ustaniu zatrudnienia zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zaprzestaniu prowadzenia innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za prace miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Skarżący był uprawniony do pobierania zasiłku przez okres 6 miesięcy, to jest od 28 sierpnia 2012 r. do 27 lutego 2013 r. Przeciętna stopa bezrobocia na obszarze działania PUP w Ł. w dniu 30 czerwca 2011 r. nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju. Skarżący nie spełniał warunków przyznania prawa do zasiłku na okres 12 miesięcy, gdyż rejestrując się jako bezrobotny w 2012 r., mimo ukończonych 50 lat, nie legitymował się ponad 20 letnim okresem uprawniającym do zasiłku. Ponadto w karcie rejestracyjnej wykazał, że nie jest żonaty i nie posiada na utrzymaniu dzieci. Tym samym nie przysługiwał mu dłuższy niż 6 miesięcy okres pobierania zasiłku, przewidziany w art. 73 ust. 1 powołanej wyżej ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 26 maja 2014 r. Z akt sprawy wynika, ze skarżący po ustaniu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, w dniu 6 czerwca 2013 r. utracił status osoby bezrobotnej z powodu podjęcia zatrudnienia w A S.A. w Ł. W firmie tej pracował od 6 czerwca 2013 r. do 31 maja 2014 r. Skoro utracił status osoby bezrobotnej na okres krótszy niż 365 dni ( od 6 czerwca 2013 r. do dnia 31 maja 2014 r.), to dokonując ponownej rejestracji w dniu 2 czerwca 2014 r. mógł nabyć prawo do zasiłku wyłącznie na okres uzupełniający. Warunkiem uzyskania prawa do zasiłku na okres uzupełniający jest spełnienie przesłanek określonych w art. 73 ust. 5 i 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i niewyczerpanie okresu pobierania zasiłku. M. A. wyczerpał cały przysługujący mu zasiłek, to jest 6 miesięcy w okresie od 28 sierpnia 2012 r. do 27 lutego 2013 r. Brak zatem podstaw do przyznani zasiłku na okres uzupełniający na podstawie art. 73 ust. 5 ustawy. Nie może także uzyskać prawa do zasiłku na okres uzupełniający na podstawie art. 73 ust. 7 ustawy, bowiem nie spełnia warunków określonych w art. 71. W myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104 a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających dłużej niż 30 dni. Skarżący zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu 2 czerwca 2014 r., wobec czego dla ustalenia uprawnień zasiłkowych organ odwoławczy analizą objął okres od dnia 1 grudnia 2012 r. do 1 czerwca 2014 r., tj. 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania. Przed dokonaniem rejestracji był zatrudniony w A S.A. w Ł. w okresie od 16 lipca 2008 r. do 31 maja 2014 r. w pełnym wymiarze czasu pracy. W punkcie 5 świadectwa pracy zamieszczono informację: "przerwa w świadczeniu pracy w okresie: 28.07. 2012 r. do 5.06.2013 r. Przywrócenie do pracy wyrokiem Sądu Rejonowego [...] , Sądu Pracy z dnia 8.04.2013 r., sygn. akt[...]". Wojewoda [...] stwierdził, że z ww. okresu zatrudnienia zaliczeniu do wymaganych 365 dni podlega wyłącznie okres od 6 czerwca 2013 r. do 31 maja 2014 r., tj. 360 dni. Do okresu "365 dni" nie zaliczono następujących okresów: 1) 3 miesięcznego okresu ( 90 dni) za które pracodawca wypłacił wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy ( art. 57 § 1 kodeksu pracy), 2) okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, od 1.12.2012 r. do 27.02.2013 r., przypadającego w okresie 18 miesięcy przed rejestracją w urzędzie pracy dokonaną w dniu 2.06.2014 r., 3) okresu pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia, przypadającego w okresie 18 miesięcy przed rejestracją w urzędzie pracy dokonaną w dniu 2.06.2014 r., tj. okresu od 28.02.2013 r. do 5.06.2013 r. Wskazany w pkt. 1 okres 90 dni nie podlega zaliczeniu do 365 dni, gdyż nie mieści się on w badanych 18 miesiącach od dnia dokonania rejestracji ( 1.12.2012 r.- 1.06.2014 r.). Wynagrodzenie przysługujące na podstawie art. 57 § 1 kodeksu pracy za czas pozostawania bez pracy, za jaki wypłacono skarżącemu, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, objęło miesiące następujące bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy. Pierwotnie stosunek pracy został rozwiązany w dniu 27 lipca 2012 r. Po tej dacie skarżący był zdolny do pracy i nie pobierał świadczeń z ubezpieczenia społecznego, natomiast 20 sierpnia 2012 r. zarejestrował się jako osoba bezrobotna. Pracodawca wskazał, że obliczając wynagrodzenie wynikające z art. 57 § 1 kodeksu pracy brał pod uwagę 3 miesiące maj, czerwiec i lipiec 2012 r. Natomiast okres wymieniony w punkcie 2) nie podlega zaliczeniu na podstawie art. 79 ust. 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym okresów pobierania zasiłku nie wlicza się do okresów wymaganych do nabycia prawa oraz ustalenia wysokości i okresu pobierania zasiłku. Okres wskazany w punkcie 3) nie podlega zaliczeniu do 365 dni branych pod uwagę w ciągu 18 miesięcy przed rejestracją, gdyż nie jest okresem aktywności zawodowej. Wojewoda [...] wskazał, że w orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd zgodnie, z którym orzeczenie przywracające pracownika do pracy nie unieważnia bezprawnego oświadczenia pracodawcy z mocą wsteczną od momentu w jakim oświadczenie to zostało złożone, lecz restytuuje stosunek pracy ex nunc, to jest od dnia, w którym ziścił się ustawowy warunek w postaci zgłoszenia przez pracownika gotowości do pracy w związku z prawomocnym orzeczeniem. Istotne przy tym pozostaje, że bezprawne wypowiedzenie umowy o pracę jest czynnością skuteczną, powodującą rozpoczęcie biegu okresu wypowiedzenia, a z chwilą upływu tego okresu – ustanie stosunku pracy. W konsekwencji oznacza to, że pomiędzy chwilą rozwiązania umowy o pracę a momentem skutecznego zgłoszenia przez przywróconego do pracy pracownika oświadczenia o gotowości do podjęcia pracy, stosunek między stronami nie istnieje. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że zgodnie z art. 51 § 1 i 2 kodeksu pracy pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenia. Okresu pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia, nie uważa się za przerwę w zatrudnieniu, pociągającą za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia. Pracownikowi, któremu przyznano odszkodowanie, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, odpowiadający okresowi, za który przyznano odszkodowanie. Analiza powyższej regulacji prawnej prowadzi do wniosku, iż okresy zaliczane do stażu pracy, o których mowa w art. 51 kodeksu pracy, nie są okresami zatrudnienia, lecz okresami pozostawania bez pracy. Organ odwoławczy powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt /II PK 265/09, w którym wyjaśniono: " 1. Pojęcie " okres pozostawania bez pracy", o którym mowa w art. 51 § 1 k.p., należy rozumieć jako okres nieświadczenia pracy u pracodawcy, który dokonał wypowiedzenia niezgodnie z prawem. Okres ten nie jest okresem zatrudnienia ani okresem uznawanym za okres zatrudnienia, lecz jedynie okresem podlegającym wliczeniu do okresu zatrudnienia. W związku z tym pracownik przywrócony do pracy orzeczeniem sądu nie pozostaje w tym okresie w stosunku pracy. Dlatego za okres pozostawania bez pracy pracownikowi przywróconemu do pracy orzeczeniem sądu, który podjął pracę u dotychczasowego, nie przysługuje np. prawo do urlopu wypoczynkowego. 2. Orzeczenie o przywróceniu do pracy restytuuje stosunek pracy na przyszłość, to jest doprowadza ono do powstania stosunku pracy, jaki istniał przed zakwestionowanym rozwiązaniem umowy o pracę, nie unieważnia ono natomiast bezprawnego oświadczenia pracodawcy z mocą wsteczną od momentu, w jakim oświadczenie to zostało złożone". Wojewoda [...] odnosząc przepis art. 51 ust. 1 kodeksu pracy do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stwierdził, że osobie, która zgłosiła w wymaganym terminie gotowość podjęcia pracy i faktycznie ją podjęła wlicza się do okresu zatrudnienia jedynie okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie. W przypadku skarżącego były to 3 miesiące. Skoro jest to okres zatrudnienia ( i wynagrodzenia) podlega on także zaliczeniu do okresu, od którego uzależnione jest prawo do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy należy zaliczyć do wymaganych 365 dni taki okres, jeśli występuje on w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania danej osoby w urzędzie pracy w charakterze bezrobotnego. W przypadku M. A. okres ten, tj. 3 miesiące, za który wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przypada bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy – na okres od 28 lipca 2012 r. do 28 października 2012 r. , a zatem przed badanym okresem 18 miesięcy liczonym od 1 grudnia 2012 r. do 1 czerwca 2014 r. Organ odwoławczy podsumowując powyższe rozważania stwierdził, że okres uprawniający do zasiłku, krótszy niż wymagane " 365 dni" nie daje podstaw do przyznania bezrobotnemu prawa do zasiłku " na okres uzupełniający" ani nawet gdyby było to możliwe " na nowy okres zasiłkowy". Skarżący na dzień dokonania rejestracji w PUP w Ł. w dniu 2 czerwca 2014 r. legitymuje się okresem 360 dni zaliczanych do okresu uprawniającego do zasiłku w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, to jest od 1 grudnia 2012 r. do 1 czerwca 2014 r.. wobec tego zasadna jest decyzja organu I instancji z dnia [...] nr [...] w części orzekającej o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. M. A. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając błędną wykładnię art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zdaniem skarżącego ustawodawca nie używa w tym przepisie słowa: bezpośrednio ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Ogranicza się jedynie do wskazania, że chodzi o 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Zastosowana przez organ wykładnia ma charakter " ścieśniający". Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że ustawą z dnia 14 marca 2014r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2014 r, poz. 598), dokonano m.in. zmiany treści przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 27 maja 2014 r. prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Zmiana powyższego przepisu polegała zatem na dodaniu przez ustawodawcę w ust. 1 pkt 2 przed słowem " poprzedzających" słowa "bezpośrednio". Skarżący wolę uzyskania statusu osoby bezrobotnej wyraził w dniu 2 czerwca 2014 r., a zatem po zmianie treści przedmiotowego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270- ze zm.- dalej p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 660/14 uchylającym w części decyzję Wojewody [...] z dnia [...] zobowiązał ten organ administracji by ponownie rozpoznając sprawę ocenił jaki wpływ na powstanie prawa skarżącego do zasiłku ma wyrok wydany przez sąd pracy i ubezpieczeń społecznych przywracający skarżącego do pracy, a ponadto ocenił fakt wypłacenia wynagrodzenia, w świetle art. 51 § 1 zdanie 2 kodeksu pracy. Zgodnie z wytycznymi Sądu także należało także ustalić jaki wpływ na obecne uprawnienia skarżącego do zasiłku mają decyzje Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i [...]. W ocenie Sądu rozpoznającego obecnie sprawę Wojewoda [...] wykonał wskazania wyrażone w wyroku z dnia 12 września 2014 r., a dokonane w trakcie postępowania ustalenia i wyciągnięte wnioski należy uznać za prawidłowe. Organ odwoławczy po ponownym rozpoznaniu sprawy stwierdził, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. przyznał skarżącemu prawo do zasiłku na podstawie art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy od dnia 28 sierpnia 2012 r. na okres 6 miesięcy. Ten sam organ decyzją z dnia [...] orzekł o utracie prawa do zasiłku od dnia 28 lutego 2013 r. z powodu upływu okresu jego pobierania. Natomiast decyzją z dnia [...] orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 czerwca 2013 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, w związku z przywróceniem do pracy po wydaniu korzystnego dla strony wyroku sądu pracy. Ponownej rejestracji skarżący dokonał w dniu 2 czerwca 2014 r. Jak prawidłowo ustalił organ odwoławczy skarżący poza ewidencją osób bezrobotnych pozostawał krócej niż 365 dni ( 6 czerwca 2013 r. – 1 czerwca 2014 r.), a zatem zgodnie z przepisem art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 2004 r. o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy ( tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 674 dalej-ustawa) mógł posiadać prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. Jednakże skarżący wyczerpał 6 miesięczny okres pobierania zasiłku, pobierając go wcześniej od 28 sierpnia 2012 r. do 27 lutego 2013 r. Wobec braku podstaw do przyznania zasiłku uzupełniającego na podstawie art. 73 ust. 5 ustawy organ odwoławczy przeprowadził postępowanie celem ustalenia, czy zasiłek uzupełniający przysługuje stronie na podstawie art. 73 ust. 7 ustawy. Przepis ten stwierdza, iż osoba która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku. Organ odwoławczy wydając decyzję zobowiązany był uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie rejestracji skarżącego w powiatowym urzędzie pracy, to jest na dzień 2 czerwca 2014 r. W tej dacie brzmienie przepisu art. 71 ust. 1 było następujące: Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...). W tym miejscu stwierdzić należy, iż niezasadny jest zarzut skargi dokonania przez organ odwoławczy wadliwej wykładni przepisu art. 71 ust 1 pkt 2 ustawy. Przepis ten, wbrew twierdzeniom strony, przewidywał, iż w dacie rejestracji ( 2.06. 2014 r.) do nabycia uprawnień przez bezrobotnego konieczne było łączne zatrudnienie przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania. Skarżący powołał brzmienie ww. przepisu sprzed daty jego zmiany ustawą z dnia 14 marca 2014 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2014, poz. 598). Ustawa ta weszła w życie w dniu 27 maja 2014 r., a zatem przed dniem rejestracji strony w powiatowym urzędzie pracy. Wojewoda [...] analizując okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji prawidłowo wyliczył, że w okresie tym do okresu zatrudnienia zaliczyć można tylko 360 dni ( od 6 czerwca 2013 r. do 31 maja 2014 r.). Nie zaliczenie do "okresu 365 dni" okresu pozostawania bez pracy, za który nie przyznano stronie wynagrodzenia organ poprzedził – zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 września 2014 r. sygn.. akt III SA/Łd 660/14 – analizą przepisu art. 51 § 1 zdanie 2 kodeksu pracy. Art. 51 § 1 zd. 2 k.p. przewiduje, że okresu pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia, nie uważa się za przerwę w zatrudnieniu, pociągającą za sobą utratę uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego zatrudnienia. Jak przyjął WSA w Łodzi w ww. wyroku zawarte w przepisie art. 51 § 1 k.p zdanie 1 określenie " o wliczeniu do okresu zatrudnienia" nie pozostawia wątpliwości, że dany podmiot w tym okresie nie pozostawał w zatrudnieniu, a zatem nie miał statusu pracownika, a jedynie ustawodawca powyższy okres nakazuje traktować jako okres zatrudnienia. Tym bardziej dotyczy to okresu pozostawania bez pracy, za który nie przyznano wynagrodzenia. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w tym wyroku WSA wiąże ten sąd oraz Wojewodę [...], który ponownie rozpatrywał sprawę. Powyższe stanowisko WSA w Łodzi znajduje potwierdzenie w przytoczonym przez organ odwoławczy wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II PK 265/09 ( v. System Informacji Prawnej Lex nr 602244) zgodnie, z którym pojęcie " okres pozostawania bez pracy", o którym mowa w art. 51 § 1 k.p. należy rozumieć jako okres nieświadczenia pracy u pracodawcy. Okres ten nie jest okresem zatrudnienia ani ani okresem uznawanym za okres zatrudnienia, lecz jedynie okresem podlegającym wliczeniu do okresu zatrudnienia. W związku z tym pracownik przywrócony do pracy orzeczeniem sądu nie pozostaje w tym okresie w stosunku pracy. Organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa nie zaliczając do okresu "365 dni" wymienionego w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy okresu , za który przyznano stronie wynagrodzenie po przywróceniu do pracy. Powyższe wynagrodzenie, jak przyjął Wojewoda [...], dotyczyło okresu od dnia 28 lipca 2012 r. do dnia 28 października 2012 r., a zatem okresu przed badanym okresem 18 miesięcy poprzedzających bezpośrednio dzień zarejestrowania. (1 grudnia 2012 r. do 1 czerwca 2014 r.). W ocenie Sądu organ uprawniony był przyjąć, iż przyznane wynagrodzenia za 3 miesiące pozostawania bez pracy dotyczy miesięcy następujących bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy, tzn. począwszy od dnia 28 lipca 2012 r. Pracodawca strony, mimo otrzymania wezwania Wojewody z dnia 5 grudnia 2014 r. o wskazanie okresu za jaki wypłacono skarżącemu wynagrodzenie wynikające z art. 5 § 1 k.p., nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi stwierdzając, że obliczając wynagrodzenie wynikające z art. 57 § 1 k.p. brał pod uwagę 3 miesiące : V, VI, VII 2012 r. Skoro pracodawca nie był w stanie określić, za które dokładnie okresy wypłacił wynagrodzenie, a strona nie podnosiła by był to inny okres niż następujący bezpośrednio po rozwiązaniu umowy o pracę, zasadne i logiczne było przyjęcie, iż był to okres następujący bezpośrednio po rozwiązaniu umowy łączącej pracodawcę z pracownikiem. W świetle przepisu art. 79 ust. 2 pkt 1 ustawy organ odwoławczy nie mógł zaliczyć do okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku także okresu pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych ( 1 grudnia 2012 r. do 27 lutego 2013 r.). Przepis ten jednoznacznie stwierdza, iż okresów pobierania zasiłku nie wlicza się do okresów wymaganych do nabycia prawa pobierania zasiłku. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 461). d.j.