III SA/Łd 188/25

Dnia 26 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 roku sprawy ze skargi J. N. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 17 stycznia 2025 r. nr RPS-II.8641.139.2024 w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Pabianickiego z 19 listopada 2024 roku nr KP.710.89.1.2024.ATC. Decyzją z 17 stycznia 2025 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Pabianickiego z 19 listopada 2024 r. orzekającą o uznaniu J. N. za osobę bezrobotną z dniem 12 marca 2024 r. oraz o przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z akt sprawy wynika, że decyzją Starosty Pabianickiego z 27 marca 2024 r. strona została uznana za osobę bezrobotną z dniem 26 marca 2024 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnego od tego dnia. W wyniku wniesionego przez stronę 28 marca 2024 r. odwołania Wojewoda Łódzki decyzją z 6 maja 2024 r. uchylił w całości powyższą decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nakazując dokonanie ustaleń w zakresie daty, w jakiej strona stawiła się w organie celem dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Starosta Pabianicki decyzją z 28 maja 2024 r. orzekł ponownie o uznaniu J. N. za osobę bezrobotną z dniem 26 marca 2024 r. oraz o przyznaniu jej prawa do zasiłku od 26 marca 2024 r. 13 czerwca 2024 r. strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Decyzją z 1 sierpnia 2024 r. Wojewoda Łódzki, uchylił w całości decyzję Starosty Pabianickiego z 28 maja 2024 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ odwoławczy nakazał dokonanie wyczerpujących ustaleń dotyczących przebiegu wizyty strony w Powiatowym Urzędzie Pracy w Pabianicach 12 marca 2024 r, przedstawionych przez stronę dokumentów i sposobu obsługi strony przez pracownika organu. Wykonując zalecenia Wojewody Łódzkiego, organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w toku którego w szczególności przeprowadził dowody z przesłuchania świadków i strony postępowania. Z powyższych czynności sporządzone zostały protokoły. W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy, decyzją z 19 listopada 2024 r. Starosta Pabianicki uznał J. N. za osobę bezrobotną z dniem 12 marca 2024 r. oraz przyznał jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12 marca 2024 r. na okres pierwszych 90 dni w wysokości 100% zasiłku podstawowego, określonego w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. w kwocie 1491,90 zł miesięcznie oraz od dnia 10 czerwca 2024 r. na okres 90 dni w wysokości 100% zasiłku podstawowego, określonego w art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. w kwocie 1305,20 zł miesięcznie, o ile wcześniej nie nastąpią okoliczności powodujące utratę prawa do zasiłku lub utratę statusu osoby bezrobotnej. Organ wskazał także, że zasiłek ten będzie podlegać waloryzacji na zasadach określonych w tej ustawie. Organ zastrzegł ponadto, że od dnia 26 marca 2024 r. do dnia 31 sierpnia 2024 r. została stronie wypłacona kwota zasiłku w wysokości 7471,40 zł brutto i będzie jej przysługiwała należność 834,30 zł brutto. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że z wyjaśnień złożonych przez stronę do protokołu 24 września 2024 r. wynika, iż 12 marca 2024 r. składała ustnie wniosek o rejestrację w PUP w Pabianicach. Dokumentację w tym dniu miała dokładnie taką samą, jaką okazała następnie pracownikowi organu 26 marca 2024 r. Podkreśliła jednoznacznie, że w dniu 12 marca 2024 r. posługiwała się dokumentami oryginalnymi, a nie kopiami dokumentów. Zaznaczyła również, że nie otrzymała drogą elektroniczną żadnego świadectwa pracy od pracodawcy – J. S.A. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, że 12 marca 2024 r. strona stawiła się w PUP w Pabianicach w celu dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna. Ze złożonych w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśnień wynika, że w tym dniu spełniała warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej od 12 marca 2024 r. Na podstawie okazanej w tym dniu dokumentacji ustalono ponadto, iż w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zgłoszenia się do rejestracji strona udokumentowała wymagane co najmniej 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku. Wątpliwości pracownika, który w tym dniu obsługiwał J. N. w siedzibie urzędu, wzbudzało świadectwo pracy wystawione 5 marca 2024 r. przez pracodawcę J. S.A. (dokument oceniono jako skan - kopia oryginalnego dokumentu). Kierując się zasadą wyrażoną w art. 81a § 1 k.p.a. organ uznał, że przedłożone w dniu 12 marca 2024 r. świadectwo pracy stanowiło oryginalny dokument, przesłany stronie przez pracodawcę za pośrednictwem placówki pocztowej. A zatem z tym dniem strona nabyła status osoby bezrobotnej i uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych. Końcowo organ wskazał, że stronie została wypłacona kwota zasiłku za okres od 26.03.2024 r. do 31.08.2024 r. w wysokości brutto 7471,40 zł. Pozostała do wypłaty kwota zasiłku w wysokości 834,30 zł brutto zostanie dokonana po prawomocnym zakończeniu postępowania. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie kwestionując zasadność rozstrzygnięcia w części dotyczącej "kwoty jaka widnieje w sentencji decyzji, to jest należność do wypłaty 834,30 zł brutto". Skarżąca wskazała, że nie zgadza się z powyższą kwotą, ponieważ nie jest zgodna z jej obliczeniami. Ponadto zarzuciła organowi I instancji brak podstaw do zawieszenia wypłaty zasiłku za wrzesień. Przywołaną na wstępie decyzją z 17 stycznia 2025 r. Wojewoda Łódzkiego utrzymał w mocy decyzję Starosty Pabianickiego z 19 listopada 2024 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że 12 marca 2024 r. skarżąca spełniała warunki nabycia statusu osoby bezrobotnej, bowiem była osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia. W ocenie wojewody strona spełniała także warunki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego, gdyż w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od 11 września 2022 r. do 11 marca 2024 r. udokumentowała okres uprawniający do jego nabycia wynoszący 442 dni. J. N.: - od 6 września 2023 r. do dnia 29 lutego 2024 r. w pełnym wymiarze czasu pracy była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w firmie "J." SA, - w okresie od 7 lutego 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r. wykonywała pracę na podstawie umowy zlecenie na rzecz firmy "N." Sp. z o.o., - od września 2022 r. do 17 stycznia 2023 r. w pełnym wymiarze czasu pracy była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w firmie "T." Sp. z o.o. Dalej organ II instancji odwołał się do treści Obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 28 września 2023 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów (M.P. z 2023 r., poz. 1058) w którym określono, że przeciętna stopa bezrobocia w kraju w dniu 30 czerwca 2023 r. wynosiła 5,1%, zaś na obszarze powiatu pabianickiego wynosiła 5,7%. Stopa bezrobocia na obszarze powiatu pabianickiego nie przekraczała zatem 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, czyli 7,65 %. Powyższe oznacza, że bezrobotni rejestrujący się w marcu 2024 r. na obszarze powiatu pabianickiego, jeżeli nie spełniali warunków określonych w art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy, mogli uzyskać zasiłek dla bezrobotnych maksymalnie na okres 180 dni. Na podstawie przedłożonych dokumentów ustalono, że skarżąca legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym 12 lat, 11 miesięcy i 11 dni. Wobec powyższego J. N. w dniu rejestracji spełniała warunki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100% kwoty zasiłku podstawowego na okres 180 dni. Wojewoda wskazał, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że prawo do zasiłku przysługuje wyłącznie osobom spełniającym warunki określone w tych przepisach. Organ, w razie stwierdzenia określonych przesłanek faktycznych, nie ma luzu decyzyjnego, lecz musi wydać decyzję o treści przewidzianej przez ustawodawcę. Ponadto z treści art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wyraźnie wynika, że zasiłek dla bezrobotnego przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania udokumentował co najmniej 365 dni okresów zaliczanych, enumeratywnie wymienionych w powyższym artykule. Biorąc pod uwagę wiek skarżącej, okres uprawniający do zasiłku oraz sytuację rodzinną – J. N. mogła nabyć prawo do zasiłku w wysokości 100% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy. Organ odwoławczy zaznaczył, że zasiłki podlegają waloryzacji z dniem 1 czerwca o średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w poprzednim roku. Nie dokonuje się waloryzacji zasiłków, w przypadku gdy średnioroczny poziom cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem nie zmienił się lub uległ zmniejszeniu. Kwoty zasiłku po waloryzacji określa minister właściwy do spraw pracy, na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" (art. 72 ust. 8 ustawy). Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 maja 2023 r. w sprawie wysokości zasiłku dla bezrobotnych od 1 czerwca 2023 r. wysokość zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust. 1 powołanej ustawy, przyznanego: 1) po dniu 31 grudnia 2009 r. wynosi: a) 1491,90 zł - w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku, b) 1171,60 zł - w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku (...). Z obwieszczenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 maja 2024 r. w sprawie wysokości zasiłku dla bezrobotnych, wydanego na podstawie art. 72 ust. 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r. poz. 475 i 742) wynika, że od dnia 1 czerwca 2024 r. wysokość zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust. 1 powołanej ustawy, przyznanego: 1) po dniu 31 grudnia 2009 r. wynosi: a) 1662,00 zł - w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku, b) 1305,20 zł - w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku (...). Odnosząc się do argumentów skarżącej zawartych w odwołaniu, dotyczących należności w kwocie 834,30 zł organ odwoławczy wskazał, że zastrzeżenie umieszczone pod orzeczeniem decyzji powinno zostać zamieszczone jedynie w uzasadnieniu decyzji Starosty Pabianickiego z dnia 19 listopada 2024 r. W kwestii wstrzymania wypłaty przez Starostę Pabianickiego zasiłku za wrzesień 2024 r. wojewoda podniósł, że w aktach sprawy brak jest decyzji orzekającej o wstrzymaniu wypłaty zasiłku dla bezrobotnych wydanej na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy. Na ostateczną decyzję Wojewody Łódzkiego z 17 stycznia 2025 r. skargę do sądu administracyjnego złożyła J. N. Powielając zarzuty odwołania wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) – dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. W niniejszej sprawie kontroli sądu poddana została decyzja Wojewody Łódzkiego z 17 stycznia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Pabianickiego z 19 listopada 2024 r. orzekająca o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną i o przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów administracji w tej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 475 ze zm.) – dalej "ustawa o promocji zatrudnienia". Na wstępie wskazać należy, iż skarżąca nie kwestionuje prawidłowości zaskarżonej decyzji w części dotyczącej przyznania jej statusu osoby bezrobotnej oraz daty uzyskania tego statusu. Prawidłowość tej oceny nie budzi także, w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego i zastosowanych przepisów prawa, wątpliwości sądu. Skarżąca 12 marca 2024 r., tj. w dniu zgłoszenia się celem rejestracji w powiatowym urzędzie pracy spełniała wymogi uznania za osobę bezrobotną określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Skarżąca nie kwestionuje także przyznania jej prawa do zasiłku od 12 marca 2024 r, nie zgadza się jednak z wysokością, wskazanej w rozstrzygnięciu organu I instancji, kwoty zasiłku przysługującego jej do wypłaty. Odnosząc się do powyższej kwestii wskazać należy, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 oraz 2 ustawy o promocji zatrudnienia, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Wysokość zasiłku przysługującego bezrobotnemu, spełniającemu przesłanki do jego przyznania została określona w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z art. 72 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia zasiłki podlegają waloryzacji z dniem 1 czerwca o średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w poprzednim roku. Nie dokonuje się waloryzacji zasiłków, w przypadku gdy średnioroczny poziom cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem nie zmienił się lub uległ zmniejszeniu. Kwoty zasiłków po waloryzacji ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", minister właściwy do spraw pracy, na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (art. 72 ust. 8 ustawy o promocji zatrudnienia). Stosownie zaś do art. 72 ust. 10 ustawy o promocji zatrudnienia zasiłki wypłaca się w okresach miesięcznych z dołu. Zasiłek za niepełny miesiąc ustala się, dzieląc kwotę przysługującego zasiłku przez 30 i mnożąc przez liczbę dni kalendarzowych przypadających w okresie, za który przysługuje zasiłek. Do obliczania okresów przysługiwania zasiłku nie stosuje się ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie dotyczącym terminów oraz ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny w zakresie dotyczącym sposobu obliczania terminów (art. 72 ust. 11 ustawy o promocji zatrudnienia). Stosownie do art. 73 ust. 1 okres pobierania zasiłku wynosi: 1) 180 dni - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju; 2) 365 dni - dla bezrobotnych: a) zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub b) powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, lub c) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego, lub d) samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat. W istotnym dla kontrolowanej sprawy okresie tj. od 12 marca do 7 września 2024 r. wysokość zasiłku dla bezrobotnego stosownie do art. 72 ust. 1 i 8 wynosiła: Do 31 maja 2024 r. zgodnie z Obwieszczeniem Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 2 maja 2023 r. w sprawie wysokości zasiłku dla bezrobotnych (M.P.2023.496): 1) 1491,90 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku; 2) 1171,60 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Od 1 czerwca 2024 r. zgodnie z Obwieszczeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 maja 2024 r. w sprawie wysokości zasiłku dla bezrobotnych (M.P.2024.397): 1) 1662 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku; 2) 1305,20 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku. Należy podkreślić, że przytoczone wyżej regulacje mają charakter bezwzględnie obowiązujący ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Mają one charakter obligatoryjny, co oznacza, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych, zgodnie z wolą ustawodawcy, mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające kryteria przyjęte w ustawie i wyłącznie w zakresie i na zasadach w niej określonych. W kontrolowanej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że skarżąca wykazała, że w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy była zatrudniona lub wykonywała inną pracę zarobkową i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, przez co najmniej 365 dni. J. N. była bowiem zatrudniona na podstawie umowy o pracę w firmie "J." Sp. SA od dnia 06.09.2023 r. do dnia 29.02.2024 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, w okresie od 07.02.2023 r. do 31.08.2023 r. wykonywała pracę na podstawie umowy zlecenie na rzecz firmy "N." Sp. z o.o., zaś w okresie od dnia 11.09.2022 r. do dnia 17.01.2023 r. była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w firmie "T." Sp. z o.o. w pełnym wymiarze czasu pracy. Zatem skarżąca spełniała warunki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego, gdyż w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 11.09.2022 r. do dnia 11.03.2024 r. udokumentowała okres uprawniający do jego nabycia wynoszący 442 dni. Na podstawie przedłożonych dokumentów ustalono, że skarżąca legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym 12 lat, 11 miesięcy i 11 dni. Organy prawidłowo uwzględniły także dane wynikające z treści Obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 28 września 2023 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów (M.P. z 2023 r., poz. 1058), z którego wynika, że przeciętna stopa bezrobocia w kraju w dniu 30 czerwca 2023 r. wynosiła 5,1%, zaś na obszarze powiatu pabianickiego 5,7%. Stopa bezrobocia na obszarze powiatu pabianickiego nie przekraczała zatem 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, a zatem skarżąca rejestrując się jako bezrobotna w marcu 2024 r., mogła uzyskać zasiłek dla bezrobotnych maksymalnie na okres 180 dni. W tej sytuacji za prawidłowe uznać należy rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie uznania skarżącej za osobę bezrobotną z dniem 12 marca 2024 r. i przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12 marca 2024 r. na okres pierwszych 90 dni w wysokości 100% zasiłku podstawowego, tj. w kwocie 1491,90 zł miesięcznie oraz od dnia 10 czerwca 2024 r. na okres 90 dni w wysokości 100% zasiłku podstawowego, tj. w kwocie 1305,20 zł miesięcznie. Brak jest natomiast w ocenie sądu podstaw do orzekania w decyzji w przedmiocie wysokości kwoty zasiłku przysługującego stronie do wypłaty. W art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia enumeratywnie wymieniono rozstrzygnięcia, dla których przewidziana jest forma decyzji administracyjnej. Przepis ten stanowi, że do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o: a) uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego, b) przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów, c) obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku, stypendium, innych nienależnie pobranych świadczeń lub kosztów szkolenia i przygotowania zawodowego dorosłych finansowanych z Funduszu Pracy, d) odroczeniu terminu spłaty, rozłożeniu na raty lub umorzeniu części albo całości nienależnie pobranego świadczenia udzielonego z Funduszu Pracy, należności z tytułu zwrotu refundacji lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w art. 76 ust. 7a; Katalog materii określonych w art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że tylko w sprawach wymienionych w tym przepisie mogą być wydawane decyzje administracyjne. Wśród spraw, dla których ustawa o promocji zatrudnienia przewiduje dokonanie konkretyzacji uprawnienia bądź obowiązku w formie decyzji administracyjnej nie ma określenia kwoty wypłaconego zasiłku ani kwoty zasiłku przysługującego stronie do wypłaty. Wypłata zasiłku dla bezrobotnego jest czynnością materialno-techniczną organu. Strona nie zgadzając się z wysokością wypłaconego jej zasiłku dla bezrobotnych ma prawo zaskarżyć powyższą czynność organu do sądu administracyjnego. Natomiast w oparciu o przytoczone powyżej przepisy organ wydający decyzję w przedmiocie przyznania zasiłku dla bezrobotnych uprawniony jest jedynie do wskazania w wysokości ilu procent stronie przysługuje zasiłek, wysokości zasiłku wynikającej z właściwego obwieszenia ministra do spraw pracy i okresu na jaki zasiłek ten zostaje przyznany. W oparciu o takie rozstrzygnięcie organ ustala następnie wysokość świadczenia przysługującego stronie za poszczególne dni miesięcy wchodzących w skład okresu na jaki zasiłek został przyznany i dokonuje jego wypłaty w ustalonych przez siebie terminach zgodnie z art. 72 ust. 10 ustawy o promocji zatrudnienia i § 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz.1189). Decyzja w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych ma charakter związany organ nie może zatem dowolnie kształtować jej treści. W państwie prawa każdy organ władzy publicznej działa w granicach i na podstawie prawa powszechnie obowiązującego (art. 7 Konstytucji RP). Nie można domniemywać władczej ingerencji organu w prawa i obowiązki jednostki. W każdym przypadku działalność ta musi znajdować podstawę w konkretnej normie ustawowej (por. wyrok WSA w Gliwicach z 21.03.2019 r., IV SA/Gl 690/18, LEX nr 2648301). Organ powinien dysponować wyraźną podstawą prawną do władczego określenia sytuacji prawnej strony, wtedy też otwiera się możliwość kontroli takiego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Z konstytucyjnej zasady legalizmu i z zasady ogólnej ustanowionej w art. 6 k.p.a. wynika, że nie można bowiem domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania jaką jest decyzja tylko z okoliczności sprawy. Podstawę do jej wydania należy wyprowadzić z wyraźnego przepisu prawa materialnego. Organ administracyjny "nie może ani nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne przepisy prawa" (wyrok NSA z 17 listopada 1982 r., II SA 1474/82, ONSA 1982, nr 2, poz. 107). Wyjaśnić też należy, że wskazane w art. 107 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) rozstrzygnięcie, stanowiące jeden z elementów decyzji, jest jej kwintesencją. Wyraża ono rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. W ocenie sądu w rozpatrywanej sprawie organ nie dysponował wyraźną podstawą prawną do wydania decyzji w przedmiocie określenia kwoty wypłaconego stronie zasiłku dla bezrobotnych ani kwoty zasiłku przysługującego jej do wypłaty. Rozstrzygnięciem decyzji, jest - w rozumieniu art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. - wiążące ustalenie konsekwencji stosowanego przepisu prawa materialnego, nie sposób jest za takie uznać zawartego w decyzji organu I instancji "rozstrzygnięcia" o przywołanej powyżej treści. Zwłaszcza, że nie mieści się ono w wyznaczonym przepisem 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia zamkniętym katalogu decyzji organu. W tym zakresie decyzja organu I instancji z 19 listopada 2024 r. narusza także art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. Zawarcie tych rozstrzygnięć w decyzji organu I instancji i zaakcentowanie tego stanu rzeczy przez organ odwoławczy skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Odnosząc się końcowo do podnoszonej przez stronę kwestii wstrzymania wypłaty zasiłku za wrzesień 2024 r. wyjaśnić należy, że wniesienie przez skarżącą odwołania od decyzji organu I instancji przyznającej jej zasiłek dla bezrobotnych wstrzymało jego wypłatę. Zgodnie bowiem z art. 130 § 2 k.p.a., wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Wskazanego przepisu nie stosuje się jedynie wówczas, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności lub gdy decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (art. 130 § 3 pkt 1 i 2 k.p.a.). Jednak ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wskazuje, by decyzje w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych podlegały natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Decyzji przyznającej skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnych nie został także nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Nadto w związku z uchyleniem przez Wojewodę Łódzkiego decyzją z 1 sierpnia 2024 r. decyzji Starosty Pabianickiego z 28 maja 2024 r. w obrocie prawnym brak było decyzji w oparciu, o którą strona miałaby prawo do zasiłku dla bezrobotnych we wrześniu 2024 r. Organ zatrudnienia nie mógł zatem wypłacić stronie zasiłku. Wypłata świadczenia jest bowiem możliwa dopiero po rozstrzygnięciu ostateczną decyzją o uprawnieniu strony do tego świadczenia. Nawiązując do treści rozstrzygnięcia organu I instancji wskazać jeszcze wypada, że w obowiązujących przepisach prawa brak jest podstaw do określania terminu wypłaty przyznanego stronie świadczenia od daty uprawomocnienia się decyzji przyznającej zasiłek. Wykonaniu podlega bowiem ostateczna decyzja administracyjna. Z kolei skarżącej wskazać należy, że sama wypłata świadczenia jest czynnością materialno-techniczną, czynnością faktyczną zaś jej niedokonanie strona może kwestionować jedynie z wykorzystaniem skargi na bezczynność organu. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględniając powyższe rozważania wyda prawidłową decyzję w przedmiocie przyznania stronie statusu osoby bezrobotnej i związanego z nim prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. a.kr.