III SA/Łd 191/07

Dnia 14 sierpnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska,, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Protokolant Asystent sędziegoTomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi S. M. i A.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta R. z dnia [...] Nr [...] orzekającą o wymeldowaniu S.M. i A.B. z dziećmi z pobytu stałego w R. przy ul. A. Decyzja wydana została na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, M.M. w dniu 18 kwietnia 2003 r. zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o wymeldowanie męża S.M. i córki A.B. z dzieckiem z lokalu nr [...] przy ul. A w R. Strona wyjaśniła, iż jest w trakcie rozwodu i mąż jej od 2002 r. nie przebywa w przedmiotowym lokalu. Z kolei, córka A.B. po zawarciu związku małżeńskiego w sierpniu 2002 r. wyprowadziła się do męża. W piśmie z dnia 22 maja 2003 r. S.M. i A.B. opisali konflikt istniejący między nimi a wnioskodawczynią i jej córką - M.G., podając, iż A.B. nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały, a S.M. czasowo opuścił sporny lokal. Podczas rozprawy administracyjnej w dniu 4 czerwca 2003 r. S.M. oświadczył, że wyprowadził się ze spornego lokalu po to, aby uniknąć awantur i wizyt Policji. Do mieszkania przychodzi średnio dwa razy w miesiącu po ubrania. A.B. oświadczyła natomiast, iż wyprowadziła się z domu z powodu konfliktu rodzinnego. Poinformowała, że nie może wejść do lokalu, ponieważ w zamku przez cały czas znajduje się klucz. Zainteresowani zgodnie stwierdzili, iż nie składali skarg do Prokuratury o utrudnianie im zamieszkiwania, ani też nie występowali do sądu z powództwem o przywrócenie posiadania lokalu przy ul. A w R. Do dnia 6 czerwca 2003 r. zobowiązali się przedstawić dowody na to, że zostali zmuszeni do opuszczenia lokalu. Wnioskodawczyni stwierdziła natomiast, że mąż i córka wyprowadzili się dobrowolnie. W dniu 6 czerwca 2003 r. A.B. i S.M. złożyli w organie I instancji kopię pozwu skierowanego do Sądu Rejonowego w R., w którym wnieśli o ustalenie, że ich rzeczywistym miejscem zamieszkania jest lokal przy ul. A w R. . W piśmie z dnia 9 czerwca 2003 r. siostra S.M. - M. Ł. potwierdziła stanowisko M. M. i wyjaśniła, że wnioskodawczyni wraz z córką M.G. nie utrudniały zainteresowanym korzystania z lokalu i nie wszczynały awantur. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez sąd powództwa o ustalenie miejsca zamieszkania S.M. i A.B. . Prawomocnym wyrokiem z dnia 23 czerwca 2003 r. sygn. akt IC 103/03 Sąd Rejonowy w R. oddalił powództwo S.M. i A.B. . W dniu 26 sierpnia 2005 r. S.M. zwrócił się do Komendy Powiatowej Policji w R. i Prokuratury o interwencję w sprawie utrudniania mu przez byłą żonę dostępu do lokalu. W dniu 30 sierpnia 2005 r. M.M. ponownie złożyła wniosek o wymeldowanie męża i córki. Następnie pismem z dnia 20 lutego 2006 r. strona poprosiła o wymeldowanie S.M. oraz córki A.B. wraz z dziećmi. Dnia 12 sierpnia 2006 r. S.M. złożył kolejną skargę do Komendy Powiatowej Policji w sprawie utrudniania mu dostępu do lokalu przy ul. A w R. , zaś w dniu 17 sierpnia 2006 r.wniósł w tej sprawie zawiadomienie do Prokuratury. Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta R. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzekł o wymeldowaniu S.M. i A.B. . Po rozpatrzeniu odwołań A.B. i S.M. od powyższego rozstrzygnięcia, Wojewoda [...] w dniu [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Zdaniem organu odwoławczego, Burmistrz Miasta R. bez wcześniejszego wyjaśnienia, czy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania i podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego, prowadził postępowanie zmierzające do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy wymeldowania S.M. i A.B. Nie zauważył przy tym, iż A.B. podobnie jak i S.M. byli zainteresowani utrzymaniem zawieszenia postępowania, zwłaszcza, że w piśmie z dnia 6 lutego 2006 r. S.M. wniósł o wstrzymanie postępowania w sprawie wymeldowania jego i córki ze spornego lokalu. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, M.M. w dniu 16 sierpnia 2006 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który prawomocnym postanowieniem z dnia [...], wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 450/06 orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 3 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowieniem z dnia [...] Burmistrz Miasta R. podjął zawieszone postępowanie i w dniu [...] orzekł o wymeldowaniu S.M. i A.B. z miejsca stałego pobytu w R. przy ul. A . W uzasadnieniu decyzji orzekającej o wymeldowaniu, Burmistrz Miasta R. powołał się na wyjaśnienia złożone przez świadków wskazanych przez M.M. . M.S. , S. M. , T. S. i M. Ł. potwierdziły bowiem opuszczenie mieszkania przy ul. A w R. przez S.M. i A.B. . Organ stwierdził ponadto, iż w toku przedmiotowego postępowania, które toczy się od 2003 r. zmianie uległ art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Powołując się na aktualne w dacie orzekania brzmienie art. 15 ust. 2, wywiódł, iż fakt trwałego oraz dobrowolnego opuszczenia miejsca stałego pobytu przez S.M. i A.B. z dziećmi nie budzi żadnych wątpliwości i uzasadnia wymeldowanie wspomnianych osób. W odwołaniach od decyzji, S.M. i A.B. wskazali, że w Prokuraturze Rejonowej w R. toczy się postępowanie przeciwko M.M. i M.G. o utrudnianie im dostępu do lokalu przy ul. A w R. Ich zdaniem, decyzja o wymeldowaniu mogła zostać wydana dopiero po zakończeniu tego postępowania. Ponadto zarzucili, iż przy rozpatrywaniu sprawy, organ I instancji uwzględnił zeznania świadków wskazanych przez M.M., pomijając świadków wskazanych przez odwołujących. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem organu II instancji, S.M. opuścił miejsce zameldowania na pobyt stały we wrześniu 2002 r. Po opuszczeniu lokalu przebywał u swojej konkubiny w K. , a latem u swojej matki. Natomiast córka wnioskodawczyni opuściła lokal po zawarciu związku małżeńskiego i w 2002 r. zamieszkała wraz z mężem w wynajętym mieszkaniu przy ul. B. Skarżący od września 2002 r. do chwili obecnej swoje codzienne sprawy życiowe koncentrują poza miejscem zameldowania na pobyt stały. Skarżący opuścili przedmiotowy lokal z własnej woli, w związku z istniejącym konfliktem rodzinnym. Z akt sprawy nie wynika aby skarżący, pomimo twierdzenia o braku dobrowolności opuszczenia lokalu, występowali do sądu o przywrócenie im możliwości korzystania z tego lokalu. Dopiero po dwóch latach od opuszczenia lokalu S.M. wystąpił do Policji o utrudnianie mu dostępu do lokalu, a w roku 2006 złożył w tej sprawie skargę do Policji i zawiadomienie do Prokuratury. Zdaniem organu odwoławczego, okoliczność złożenia przez skarżących zawiadomień do Policji i Prokuratury nie przesądza o braku dobrowolności przy opuszczaniu przez nich mieszkania we wrześniu 2002 r. Powyższe okoliczności uzasadniały, więc uwzględnienie wniosku M. M. i wymeldowanie byłego męża i córki ze spornego lokalu przy ul. A w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Złożenie zaś przez zainteresowanych pozwu o ustalenie ich miejsca zamieszkania w lokalu nr [...] przy ul. A w R., nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ prawomocnym wyrokiem z dnia 21 października 2003 r. sygn. akt IC 103/03 Sąd Rejonowy w R. oddalił powództwo. Nieistotny był również fakt prowadzenia postępowania przez Prokuraturę Rejonową, skoro S.M. i A.B. do chwili obecnej nie skorzystali z możliwości wytoczenia powództwa o przywrócenie utraconego posiadania lokalu. Organ odwoławczy dodał przy tym, że Komenda Powiatowa Policji w pismach z dnia 22 września 2005 r., 9 grudnia 2005 r. i 24 kwietnia 2006 r. potwierdziła, że S.M. i A.B. w 2002 r. dobrowolnie opuścili lokal przy ul. A. Poinformowała również, że interwencje funkcjonariuszy Policji przy ul. A miały miejsce głównie na skutek zgłoszeń S.M. i dotyczyły nieporozumień rodzinnych, małżeńskich i majątkowych. Dopiero po opuszczeniu miejsca pobytu stałego przez S.M. i A.B. dotyczyły utrudniania im dostępu do spornego lokalu przez M.M. i M. G. . Na podstawie wywiadu przeprowadzonego wśród sąsiadów, Komenda ustaliła, iż obecnym miejscem pobytu A.B. jest mieszkanie przy ul. B. Z kolei, S.M. przebywa u córki A.B., bądź u swojej matki w L. . W kwestii zarzutu zainteresowanych dotyczącego pominięcia w toku postępowania wskazanych przez nich świadków, Wojewoda stwierdził, iż akta sprawy nie potwierdzają aby skarżący składali takie wnioski. Powyższą decyzję S.M. i A.B. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Autorzy skargi podnieśli zarzut wydania decyzji w oparciu o obowiązujące przepisy prawa i materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania przed organem I instancji. Ich zdaniem, przy rozstrzygnięciu sprawy Wojewoda pominął sytuację, w jakiej znaleźli się skarżący, a zwłaszcza sytuację A.B. i jej chorej córki, którym brak stałego meldunku utrudnia chociażby uczęszczanie dziecka do przedszkola. Przede wszystkim, nie wziął on pod uwagę odczuć skarżących i ich godności. Orzekając o wymeldowaniu wyrzucił, bowiem "na bruk" dwójkę małoletnich dzieci A.B. Skarżący zakwestionowali także wiarygodność notatki funkcjonariusza Straży Miejskiej w R. - Pana Z. z dnia 22 września 2005 r., z której wynika, iż nie zamieszkują oni w miejscu zameldowania na pobyt stały, ustalenia Komendy Powiatowej Policji w R., oraz zeznania przesłuchanych przez organ I instancji świadków. Ponadto stwierdzili, iż S.M. nie był informowany o rozprawach, o czym świadczy chociażby pismo z dnia 2 czerwca 2006 r. Odpowiadając na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że zeznania świadków, ustalenia Straży Miejskiej w R. oraz Komendy Powiatowej Policji jednoznacznie potwierdzają fakt dobrowolnego opuszczenia przez skarżących w 2002 r. ich dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2007 r. stawił się skarżący, który oświadczył, iż popiera skargę i wyjaśnił, że w dalszym ciągu nie może dostać się do mieszkania, ponieważ w drzwiach zostały wymienione zamki. Podkreślił przy tym, iż sprawa w prokuraturze nie została zakończona, choć prawomocnie zakończone zostały sprawa rozwodowa i o podział majątku. Stawiła się również skarżąca, która oświadczyła, że popiera skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, Sąd ocenia, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego i przepisami procedury administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta R. z dnia [...] w sprawie wymeldowania S.M. i A.B. z dziećmi z miejsca stałego pobytu w lokalu nr [...] przy ul. A w R. Wspomniane rozstrzygnięcie wydane zostało na wniosek M.M. , która w dniu 18 kwietnia 2003 r. zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o wymeldowanie S.M. i A.B. Wniosek ten został następnie zmodyfikowany przez wnioskodawczynię w dniu 20 lutego 2006 r., kiedy to M.M. oprócz wymeldowania S.M. i A.B. , zażądała również wymeldowania dzieci A.B. (k. 69 i 79 akt administracyjnych). Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Powołany przepis, w toku postępowania administracyjnego, które prowadzone było od 2003 r. był nowelizowany i w dacie orzekania przez organ administracyjny stanowił, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym w myśl art. 6 ust. 1 ustawy jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z powyższego unormowania wynika zatem, że wydanie decyzji o wymeldowaniu danej osoby z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, uzależnione zostało przez ustawodawcę od jednoznacznego ustalenia przez organ administracji publicznej, czy w konkretnym przypadku nastąpiło opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego bez wymeldowania się. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, podzielany w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie, z którym o opuszczeniu miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych można mówić wówczas, gdy osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe oraz gdy nieprzebywanie jest wynikiem woli, zamiaru tej osoby (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00 - nie publikowany; wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt V SA 3169/00 - nie publikowany). Opuszczenie lokalu musi mieć, więc charakter trwały i dobrowolny. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego był wystarczający do wydania orzeczenia w przedmiocie wymeldowania skarżących. Trafna, spójna, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym jest ocena tego materiału dokonana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny pod tym kątem Sąd stwierdził, iż organ administracyjny zasadnie orzekł o wymeldowaniu S.M. i A.B. wraz z dziećmi z miejsca stałego pobytu w lokalu nr [...] przy ul. A w R. . Przede wszystkim, praktycznie niesporny jest fakt trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego przez S.M. i A.B. wraz z dziećmi. Z oświadczeń M. M. wynika, że mąż jej od września 2002 r. nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały. Z kolei, córka – A.B. , wyprowadziła się po ślubie w sierpniu 2002 r. i zamieszkała wraz z mężem. Przeprowadzona w dotychczasowym miejscu zameldowania skarżących w dniu 30 marca 2006 r. kontrola dyscypliny meldunkowej, czynności wyjaśniające podjęte przez Komendę Straży Miejskiej i Komendę Powiatową Policji w R. (k.72, 55, 60, 74 i 98 akt)) oraz przesłuchane w toku postępowania M.S. , S. M. , T. S. oraz M. Ł. (k 80-83 akt administracyjnych), potwierdziły tylko ten stan rzeczy Co istotne, opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego potwierdzili również sami skarżący, którzy w trakcie całego postępowania administracyjnego konsekwentnie stali na stanowisku, iż do opuszczenia lokalu nr [...] przy ul. A w R. zmusiły ich ciągłe awantury i konflikty rodzinne z M.M. i jej córką M.G. (k. 22, 30, 57, 79, 100, 102, i 103 akt administracyjnych). Skoro, zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji S.M. i A.B. nie mieszkali w spornym lokalu od ponad czterech lat, to w pełni usprawiedliwiony był, zdaniem Sądu, wniosek, że opuszczenie przez nich dotychczasowego miejsca pobytu stałego ma charakter trwały. Organ trafnie ocenił też, że zebrane w niniejszej sprawie dowody świadczą o dobrowolnym opuszczeniu spornego lokalu przez skarżących. Przejawem woli opuszczenia miejsca stałego pobytu, co wielokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, jest niepodejmowanie we właściwym czasie środków zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania. Środkiem prawnym, o którym tutaj mowa, jest wytoczenie w trybie art. 344 § 2 Kodeksu cywilnego, powództwa do sądu powszechnego o ochronę posiadania. Jeżeli więc strona od momentu opuszczenia lokalu nie występowała do sądu powszechnego ze wspomnianym powództwem, jej roszczenie wynikające z posiadania wygasło po upływie roku od opuszczenia lokalu (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 613/00- nie publikowany; wyrok NSA z dnia 28 listopada 2001 r. sygn. akt SA/Rz 685/00- nie publikowany; wyrok NSA z dnia 10 lutego 1989 r. SA/Wr 789/98-ONSA 1989, Nr 2, poz. 72). Z zebranej dokumentacji wynika, że skarżący, do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie skorzystali z służącego im powództwa posesoryjnego. Zaznaczyć przy tym trzeba, iż dopiero po przeprowadzeniu w dniu 4 czerwca 2003 r. rozprawy administracyjnej, podjęli działania zmierzające do wykazania, że opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego. Mianowicie, w dniu 6 czerwca 2006 r., S.M. i A.B. wnieśli do Sądu Rejonowego w R. powództwo o ustalenie, że miejscem ich zamieszkania jest lokal nr [...] przy ul. A w R. . Powództwo to zostało jednak oddalone prawomocnym wyrokiem z dnia 21 października 2003 r.. Następnie, w dniu 26 sierpnia 2005 r., a więc prawie po trzech latach od opuszczenia lokalu, zwrócili się do Komendy Powiatowej Policji i Prokuratury z prośbą o interwencję podnosząc, iż nie mogą wejść do mieszkania, ponieważ M.M. wymieniła w drzwiach zamki. Z ponownym wnioskiem w tym przedmiocie, skarżący wystąpili do wspomnianych organów dopiero rok później -pismami z dnia 12 sierpnia 2006 r. i 17 sierpnia 2006 r. (k.100c i 100 b akt). Analizując akta sprawy, Sąd zwrócił również uwagę na uchybienia proceduralne, uznał jednak, że nie miały one istotnego wpływu na wynik sprawy. Dotyczy to np. błędnego zaadresowania zawiadomienia o rozprawie administracyjnej z dnia 20 października 2005 r. do B.B. , zamiast do skarżącej A.B. (k.56), wysłania wezwań na rozprawę, która miała się odbyć w dniu 15 marca 2006 r. z naruszeniem art. 92 kpa i nie powiadomienia stron postępowania o przesłuchaniu w dniach 5, 6 i 7 czerwca 2006 r. T.S., S.M., M. Ł. i M. S. (k. 80-83). Podkreślić jednak należy, że przed wydaniem decyzji przez organ I instancji przeprowadzona została kolejna rozprawa administracyjna w dniu 8 czerwca 2006 r., podczas której strony miały możliwość zapoznania się i wypowiedzenia, co do zgromadzonego materiału dowodowego, tak jak stanowi o tym art. 81 kpa. Strony składały także obszerne wyjaśnienia na piśmie w toku całego postępowania. W tym stanie rzeczy stwierdzone wyżej błędy nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy i w rezultacie nie mogły doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nieistotne były również zarzuty S.M. i A.B. podniesione w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Podkreślić w szczególności należy, że zarzut dotyczący pominięcia przez organy orzekające świadków powołanych przez skarżących, nie znajduje żadnego uzasadnienia w zabranym materiale dowodowym. Co więcej, wobec zgromadzonych dowodów, bezzasadne są także argumenty skarżących, co do wiarygodności notatki funkcjonariusza Straży Miejskiej w R. - Pana Z. z dnia 22 września 2005 r., z której wynika, iż nie zamieszkują oni w miejscu zameldowania na pobyt stały, ustaleń Komendy Powiatowej Policji w R. oraz zeznań przesłuchanych przez organ I instancji świadków. I wreszcie nietrafne jest stanowisko, iż wydanie decyzji o wymeldowaniu winno być poprzedzone analizą sytuacji osobistej, w jakiej znaleźli się skarżący. Jak zostało to już wcześniej stwierdzone, organ administracyjny orzekając o wymeldowaniu związany był tylko i wyłącznie przepisami obowiązującego prawa, a więc przesłankami wynikającymi z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przepis ten wyklucza zaś stosowanie zasad współżycia społecznego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wymeldowania. Zameldowanie tak jak wymeldowanie, jest tylko i wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby, czy też ustania jej pobytu w dotychczasowym miejscu. Dlatego też dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym a zapisami w ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez własne rozstrzygnięcia zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności między ewidencją a istniejącym stanem rzeczy. W niniejszej sprawie, utrzymywanie zameldowania S.M. i A.B. wraz z dziećmi przy ul. A w R., wobec spełnienia przesłanek art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych byłoby tylko fikcją. Podsumowując, zasadny jest w ocenie Sądu wniosek, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie wystąpiły istotne wady postępowania administracyjnego i nie można zarzucić organom orzekającym naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich powodów Sąd zobligowany był oddalić skargę S.M. i A.B. . O powyższym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).