III SA/Łd 192/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA Andrzej Kozerski po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na pismo Prezydenta Miasta P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odwołania J. S. ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr [...] w P. postanawia: odrzucić skargę III S.A./Łd 192/04 UZASADNIENIE W dniu 22 stycznia 2004 r. J. S. złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi skargę na pismo Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] zawierające odwołanie skarżącej ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr [...] w P. Skarżąca wniosła o uznanie odwołania za bezskuteczne. Pismem z dnia 23 września 2003 r. J. S. skierowała do Prezydenta Miasta P. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie wpłynęło do Prezydenta Miasta w dniu 29 września 2003 r. Organ ten nie doręczył skarżącej odpowiedzi na wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestionowana przez skarżącą czynność Prezydenta Miasta miała miejsce w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2004 r. i dlatego w świetle przepisów obowiązujących w tamtej dacie, a nie w chwili wniesienia skargi dokonano oceny zachowania terminu do wniesienia skargi. Decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] mogła być zaskarżona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591). Zgodnie z powołanym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 4 maja 1998 r., FPS 1/98 (opubl. : ONSA 1998/3/78): " w sprawie zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu gminy w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (tekst jednolity: Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) stosuje się termin do wniesienia skargi określony w art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. z 1995 r. nr 74, poz. 368 ze zm.), którego bieg rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania. Jeżeli odpowiedzi nie doręczono, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia upływu tego dwumiesięcznego terminu; jednakże gdy spóźniona odpowiedź na wezwanie została doręczona przed upływem terminu do wniesienia skargi, termin ten liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie." Wobec powyższego w przypadku braku doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia, 30-dniowy termin do wniesienia skargi powinien być liczony od dnia upływu dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego uchwałą. Sąd miał jednak na uwadze to, iż przytoczona uchwała NSA dotyczyła wykładni przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w jego pierwotnym brzmieniu, tj. sprzed nowelizacji wprowadzonej art. 43 pkt 54a ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. z 2002 r. nr 113, poz. 984), która rozszerzyła jego zakres przedmiotowy przyznając każdemu czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone prawo zaskarżenia nie tylko uchwały, ale także zarządzenia podjętego przez organ gminy. W tym stanie rzeczy przyjąć należało, iż 30 - dniowy termin do wniesienia skargi określony w art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym liczy się od dnia, w którym upłynął dwumiesięczny termin przewidziany dla rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa tylko w przypadku wezwań do usunięcia naruszenia wywołanego wydaniem aktu organu kolegialnego jakim jest uchwała (art. 101 ust.1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 35 § 3 zd. 2 kpa). Wydłużenie terminu rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez organ kolegialny uzasadnia bowiem w tym wypadku sesyjność pracy tego typu gremiów. Inaczej sprawa przedstawia się w przypadku wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego wydaniem aktu przez organ jednoosobowy. Wówczas termin do wniesienia skargi liczyć należy od dnia, w którym upłynął miesięczny termin przewidziany dla rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 101 ust.1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 35 § 3 zd. 1 kpa.). Odwołanie J. S. ze stanowiska dyrektora szkoły było zarządzeniem organu gminy. Wobec tego, że Prezydent Miasta nie doręczył skarżącej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin do wniesienia skargi w sprawie niniejszej liczyć należało od dnia, w którym upłynął miesięczny termin przewidziany dla rozpatrzenia tego wezwania (art. 101 ust.1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 35 § 3 zd. 1 kpa.). Skarżąca wezwała Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa w dniu 29 września 2003 r. Na załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego Prezydent miał miesiąc (art. 35 § 3 kpa zd. 1.). Wobec tego 30 - dniowy termin do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego (art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym) upłynął J. S. wraz z dniem 28 listopada 2003 r. W tym stanie rzeczy jej skarga złożona w dniu 22 stycznia 2004 r. była spóźniona i jako taką należało ją odrzucić. Ubocznie należy zauważyć, iż nawet gdyby w przedmiotowej sprawie termin do wniesienia skargi liczyć od dnia, w którym upłynął dwumiesięczny termin przewidziany dla rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia wywołanego wydaniem uchwały, skargę należałoby złożyć w sądzie najpóźniej w dniu 28 grudnia 2003 r. Skarżąca uczyniła to dopiero 22 stycznia 2004 r., a więc skarga ta i w takiej sytuacji podlegałaby odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.