III SA/Łd 193/25

Dnia 10 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2025 roku sprawy ze skargi L. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 5 lutego 2025 roku nr 1001-IOA.4246.20.2024.5.BS w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych z naruszeniem warunków zatwierdzonego regulaminu oddala skargę. Decyzją z 5 lutego 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 7 listopada 2024 r. w sprawie nałożenia na Ax. Spółkę z o.o. z siedzibą w G. (dawniej: Bx. Spółka z o.o. z siedzibą w G., dalej: strona, spółka, skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 3000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych na podstawie dokonanego zgłoszenia z naruszeniem warunków zatwierdzonego regulaminu, opisanych w protokole kontroli z 24 kwietnia 2024 r., sporządzonego w związku z czynnościami kontrolnymi przeprowadzonymi 16–17.04.2024 r. w lokalu Cx. w Ł., przy ul. A. 38. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. 24 kwietnia 2024 r. sporządzono protokół z kontroli celno-skarbowej przeprowadzonej wobec strony 16–17 kwietnia 2024 r. w lokalu Cx. w Ł., przy ul. A. 38 oraz w terminie późniejszym w siedzibie urzędu. Kontrola została przeprowadzona w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, zgodności tej działalności ze zgłoszeniem oraz z zatwierdzonymi decyzją z 5 stycznia 2024 r. zmianami do regulaminu, w zakresie organizacji turnieju gry w pokera poza kasynem gry, przez podmiot nieposiadający koncesji na prowadzenie kasyna gry. Kontrola została przeprowadzona w związku ze zgłoszeniem z 19 marca 2024 r. dla organizowanego 16 kwietnia 2024 r. w lokalu Cx. przy ul. A. 38 w Ł., turnieju gry w pokera poza kasynem gry pod nazwą "Dx.". W protokole kontroli wskazano, m.in. że: • niezgodnie z regulaminem turnieju z 5 stycznia 2024 r. organizator turnieju przyjął wpłatę 15 minut po czasie wyznaczonym do przyjmowania wpłat, tj. o godz. 21:50, • dokonano naruszenia warunków zatwierdzonego regulaminu turnieju z 5 stycznia 2024 r. z uwagi na brak możliwości zweryfikowania dwóch graczy podczas rejestracji, gdyż numery okazanych dowodów osobistych nie odpowiadały numerom dokumentów z wydruku (dot. osób z poz. 1 i 7 listy). Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi decyzją z 7 listopada 2024 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 zł z tytułu urządzania gier hazardowych na podstawie dokonanego zgłoszenia z naruszeniem warunków zatwierdzonego regulaminu. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone odwołaniem, w którym podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię przepisów art. 2 ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 227, dalej: u.g.h.), oraz art. 91 u.g.h., a tym samym ich niewłaściwe zastosowanie. Jednocześnie wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia powołano się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) z 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12, jak i uchwałę podjętą przez skład siedmiu sędziów NSA z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. Ponadto wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z nielegalnym urządzaniem gier. Decyzją z 5 lutego 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 7 listopada 2024 r. W uzasadnieniu decyzji z 5 lutego 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wyjaśnił, że Minister Finansów decyzją z 15 lipca 2020 r. nr PS4.6843.14.2020 zatwierdził regulamin turnieju gry w pokera pod nazwą "Dx." urządzanego poza kasynem gry przez stronę. Zmiany w ww. regulaminie zostały zatwierdzone przez Ministra Finansów decyzją z 5 stycznia 2024 r. nr DAG9.6843.9.2023. W treści ww. decyzji Minister Finansów poinformował stronę, iż urządzanie turnieju gry w pokera poza kasynem gry będzie możliwe pod warunkiem dokonania zgłoszenia organizacji takiego turnieju dyrektorowi izby administracji skarbowej właściwemu ze względu na miejsce jego urządzania w terminie co najmniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia tego turnieju. Zgłoszenie to obejmuje: imię, nazwisko i adres osoby zgłaszającej albo nazwę i adres siedziby podmiotu zgłaszającego, nazwę turnieju gry w pokera, określenie czasu, w którym planuje się urządzanie turnieju gry w pokera oraz miejsca jego urządzania, przewidywaną liczbę uczestników, środki przedsięwzięte w celu uniemożliwienia dostępu niepełnoletnim uczestnikom. W decyzji Ministra Finansów wskazano także, że do zgłoszenia, obok samego regulaminu, należy dołączyć aktualne zaświadczenie potwierdzające, że osoby o których mowa w art. 6a ust. 5 u.g.h. (organizujący turniej gry w pokera) nie były skazane prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe. 19 marca 2024 r. spółka złożyła zgłoszenie organizacji turnieju gry w pokera. W treści zgłoszenia wskazano, m.in.: - czas zorganizowania turnieju, tj. 16 kwietnia 2024 r., - miejsce zorganizowania turnieju – Cx., ul. A. 38, Ł., - przewidywaną liczbę uczestników (ok. 30 osób na każdą rozgrywkę turnieju eliminacyjnego; ok. 9 osób na każdą rozgrywkę turnieju czasowego), - rozgrywki prowadzone są w wydzielonym miejscu z informacją o turnieju tylko dla osób pełnoletnich, uczestnicy weryfikowani będą co do wieku z dowodu osobistego lub paszportu. W zmianach do ww. regulaminu turnieju gry w pokera "Dx.", zatwierdzonego przez Ministra Finansów, zawarto definicję słowa turniej (§ 2 ust. 1 lit. g zmian do regulaminu), wskazując, że oznacza grę w formie turnieju pokerowego, zakwalifikowaną jako gra hazardowa organizowana poza kasynem gry przez podmiot nieposiadający koncesji na prowadzenie kasyna gry, wg określonych niniejszym regulaminem oraz ustawą zasad, zgłoszony dyrektorowi izby administracji skarbowej właściwemu ze względu na miejsce urządzania turnieju. Definiując pojęcie miejsce turnieju, wskazano, że każdorazowo turniej organizowany jest poza kasynem gry w pokera. W miejscu wskazanym w art. 6a ust. 2 pkt 2 u.g.h., w wydzielonym tak, aby nie miały do niego dostępu osoby niepełnoletnie oraz nieupoważnione przez organizatora lub dyrektora turnieju (§ 2 ust. 1 lit. h zmian do regulaminu). Warunki turnieju uregulowano w § 3 zmian do regulaminu. Zgodnie z tą częścią zmian do regulaminu, m.in. gra w pokera odbywa się na warunkach i zasadach określonych w niniejszych zmianach do regulaminu, w ramach turnieju, zgodnie z przepisami ustawy. Turniej w pokera odbywa się w wydzielonym miejscu dostępnym wyłącznie dla pełnoletnich osób zaproszonych przez organizatora oraz we wskazanym przez organizatora czasie. Dokładne miejsce i godzinę organizacji turnieju każdorazowo określa zgłoszenie dyrektorowi izby administracji skarbowej właściwemu na miejsce urządzania turnieju. W przypadku turnieju czasowego w zmianach do regulaminu wskazano, że składa się on z rozgrywek eliminacyjnych i rozgrywki finałowej, gdzie rozgrywki eliminacyjne odbywają się w określonych ramach czasowych. Ramy czasowe są ustalane przez organizatora przed rozpoczęciem turnieju czasowego (§ 7 ust. 1 i 2 regulaminu). Rozgrywki eliminacyjne trwają od pierwszego rozdania do chwili upłynięcia czasu przeznaczonego na rozgrywkę eliminacyjną, a każdy gracz, który po zakończeniu czasu przeznaczonego na rozgrywkę eliminacyjną posiada żetony, tj. punkty turniejowe, awansuje do rozgrywki finałowej danego turnieju. Rozgrywka finałowa trwa do wyłonienia zwycięzcy lub do zakończenia czasu określonego na finał rozgrywki. W przypadku gdy po zakończeniu czasu określonego dla rozgrywki finałowej więcej niż jeden gracz posiada żetony, wtedy o kolejności zajętego miejsca decyduje ilość zgromadzonych żetonów (§ 7 ust. 3, 5, 6, 7 regulaminu). Organ odwoławczy zauważył, że 16 kwietnia 2024 r. odbył się jedynie turniej ligowy, turnieje czasowe eliminacyjne nie odbyły się z powodu braku graczy, zatem rejestracja lub ponowna rejestracja graczy była możliwa w okresie 180 minut od momentu rozpoczęcia turnieju. W protokole wskazano, iż turniej rozpoczął się o godz. 18:35, gdyż o tej godzinie było zarejestrowanych minimum 10 graczy. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 3 regulaminu turniej o charakterze rozgrywek ligowych oraz turniej o charakterze rozgrywek czasowych zostanie rozegrany wyłącznie w przypadku uczestnictwa w nim co najmniej 10 graczy. Jak wskazano w treści protokołu z czynności kontrolnych: "(...) o godzinie 21.30 zakończono możliwość zakupienia żetonów i rejestrowania nowych graczy. O godz. 21.45 pobrano wydruk graczy zarejestrowanych w turnieju. Stwierdzono 32 osoby co jest zgodne z faktyczną ilością graczy przy stołach (...).". Weryfikacja przeprowadzona przez kontrolujących polegała na sprawdzeniu faktycznej liczby graczy w lokalu z liczbą graczy ujętych w systemie rejestracji. Z wydruku, o którym mowa wyżej wynikało, iż ostatni gracz został zarejestrowany o godz. 21:16:25, pierwszy o godz. 18:15:11. Z kolei o godz. 19:45 zarejestrowano na kasie fiskalnej wpłatę 50 zł od gracza, który ponownie chciał przystąpić do gry w turnieju. Z raportu fiskalnego dobowego wynika, iż rozpoczęcie sprzedaży nastąpiło o godz. 18:35, zakończenie natomiast o godz. 21:50. Wystawiono 57 paragonów na kwotę 3730 zł. Przeprowadzona kontrola wykazała, że organizator turnieju przyjął wpłatę 15 minut po czasie wyznaczonym do przyjmowania wpłat, tj. o godz. 21:50, co stanowi naruszenie § 4 ust. 14 regulaminu turnieju z 5 stycznia 2024 r. Zgodnie z brzmieniem § 4 ust. 14 regulaminu czas rejestracji gracza do turnieju jest możliwy od uruchomienia zapisów określonych przez organizatora lub dyrektora turnieju do zakończenia fazy późnej rejestracji, która nie może być dłuższa niż 180 min. w rozgrywkach ligowych i 240 min. w turnieju czasowym. Późna rejestracja to czas od startu turnieju do momentu określonego przez organizatora lub dyrektora, w którym gracz może się zarejestrować lub przystąpić ponownie do turnieju w przypadku gdy stracił wszystkie żetony. Organizator lub dyrektor turnieju dopuszcza ponowne zarejestrowanie się gracza w tym samym turnieju, jeżeli gracz został wyeliminowany, czyli stracił wszystkie żetony (punkty turniejowe) w turnieju (§ 14 ust. 7 regulaminu). Ponowna rejestracja, o której mowa w § 14 ust. 7 regulaminu, jest możliwa w okresie 180 minut od momentu rozpoczęcia turnieju w przypadku rozgrywek ligowych, oraz w okresie 240 minut w przypadku turnieju czasowego. Gracz otrzymuje taką samą ilość żetonów jak na starcie turnieju, przy ponownym opłaceniu wpisowego, o ile ono występuje. Ponowna rejestracja jest możliwa w trakcie rozgrywki eliminacyjnej jak i finałowej. Z chwilą zamknięcia rejestracji graczy wszelkie nieobsadzone miejsca w turnieju zostają zlikwidowane, a żetony z tych miejsc usunięte (§ 9 ust. 8 regulaminu). Organizator ustalił kwotę wpisowego na 70 zł oraz opłatę w wysokości 50 zł za kontynuację gry. Prawa i obowiązki uczestników turnieju opisano w § 4 regulaminu. Zgodnie z § 4 ust. 4, ust. 5 i ust. 6 regulaminu organizator prowadzi rejestrację graczy, a także innych gości przebywających w miejscu turnieju. Rejestracja obejmuje sprawdzenie i zapisanie w rejestrze gości daty i godziny wejścia, a także danych osobowych obejmujących: imię i nazwisko; rodzaj i numer dokumentu potwierdzających wiek i tożsamość; numer PESEL, a w przypadku jego braku - datę urodzenia; adres zamieszkania; obywatelstwo. Gracz w czasie turnieju może posługiwać się wybranym przez siebie unikatowym identyfikatorem (nick-iem), służącym jego identyfikacji na liście uczestników, który odnotowany jest w rejestrze gości. Jak wskazał organ odwoławczy w ramach przeprowadzonych czynności kontrolnych dokonano weryfikacji polegającej na sprawdzeniu dokumentów tożsamości graczy wyłonionych do rozgrywki finałowej i porównaniu z danymi zawartymi w rejestrze. W tym celu skontrolowano tożsamość osób znajdujących się w lokalu na podstawie okazanych dowodów osobistych. Przeprowadzona kontrola wykazała, że dwóch graczy (dot. osób z poz. 1 i 7 listy) nie zostało prawidłowo zweryfikowanych podczas rejestracji, gdyż numery okazanych dowodów osobistych nie odpowiadały numerom dokumentów z wydruku. W tym zakresie doszło zatem do naruszenia z § 4 ust. 4 w zw. z ust. 6 zmian do regulaminu. Powyżej opisane nieprawidłowości dotyczące naruszenia warunków zmian do zatwierdzonego decyzją Ministra Finansów z 5 stycznia 2024 r. regulaminu zostały wykazane w trakcie przeprowadzonej 16–17.04.2024 r. kontroli w związku ze zgłoszeniem z 19 marca 2024 r. dla organizowanego 16 kwietnia 2024 r. w lokalu Cx. przy ul. A. 38 w Ł., turnieju gry w pokera poza kasynem gry pod nazwą "Dx.". Odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu, organ odwoławczy zauważył, że decyzja Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego Skarbowego w Łodzi została wydana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Organ I instancji w decyzji wydanej w sprawie przytoczył okoliczności faktyczne istotne dla jej rozstrzygnięcia oraz dokonał ich oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wydana decyzja jest merytorycznie poprawna, a postępowanie przeprowadzone zostało w sposób staranny. Naczelnik ww. urzędu ustalił, jakie z zebranych dowodów były istotne dla udowodnienia danego faktu oraz miały znaczenie z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. Organ ten podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a materiał dowodowy rozpatrzono w sposób wyczerpujący. W prowadzonym postępowaniu dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Nie dopatrzono się zaniechań w tym zakresie. W rozstrzygnięciu wydanym w sprawie organ I instancji zawarł ocenę materiału dowodowego, jak i stanu faktycznego w świetle obowiązujących przepisów. Uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji jest logiczne i spójne oraz mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Ocena istotnych dla sprawy okoliczności i materiałów dowodowych nastąpiła zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Odnosząc się do powołanego w złożonym odwołaniu wyroku TK z 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12 oraz uchwały NSA z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, organ odwoławczy wskazał, że zapadły one w innym stanie prawnym, a mianowicie w czasie, gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. miał następujące brzmienie – karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Takie brzmienie tego przepisu obowiązywało do 31 marca 2017 r. Tak, jak i wtedy obowiązywał art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. (obecnie ustawa o grach hazardowych nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej). Stąd też zarówno powołany wyrok, jak i podjęta uchwała nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż dotyczą de facto innych regulacji prawnych oraz innego stanu faktycznego (dotyczą w szczególności gier na automatach, a nie tak jak w niniejszej sprawie urządzania gier hazardowych z naruszeniem warunków zatwierdzonego regulaminu). Przy czym organ odwoławczy nie mógł zgodzić się ze spółką, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest stosowany, gdy mamy do czynienia tylko z nielegalną działalnością wiążącą się z uszczupleniem należności i podatku od gier. Jak bowiem stanowi art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym od 1 kwietnia 2017 r. – karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że to nie przepis art. 2 ust. 5 u.g.h. miał zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu tylko art. 2 ust. 5a u.g.h. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podkreślił, że kara nałożona w wysokości 3000 zł jest zgodna z wytycznymi określonymi w art. 90 ust. 1b pkt 1 u.g.h. Przy wymiarze kary zostały bowiem uwzględnione okoliczności określone w ww. przepisie. Wzięto pod uwagę aktualną sytuację finansową spółki, która w latach 2022–2023 odnotowała dodatnie wyniki finansowe (za rok 2022 zysk wyniósł 10 328,33 zł; za rok 2023 było to 4517,84 zł). Ustalono także, że spółka nie posiada zaległości podatkowych, nie prowadzi się wobec tej spółki postępowań podatkowych. Uwzględniono skalę prowadzonej przez spółkę działalności oraz czas trwania naruszenia. Na wysokość wymierzonej kary miała wpływ również okoliczność, że stwierdzone naruszenia nie skutkowały uszczupleniami dla budżetu Skarbu Państwa. Skargę do sądu na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi złożyła strona, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 2 ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 90 ust. 1 u.g.h. oraz art. 91 u.g.h., a tym samym ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że w istocie charakter sankcji określonej w art. 89 ust. 1 u.g.h. postrzega Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroku z 21 października 2015 r., sygn. P 32/12, stwierdził, że "kara pieniężna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, rekompensuje nieopłacony podatek od gier i inne należności uiszczane przez legalnie działające podmioty. Celem kary nie jest więc odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, ale przede wszystkim restytucja niepobranych należności i podatku od gier, a także prewencja. Kara pieniężna jest więc reakcją ustawodawcy na fakt czerpania zysków z nielegalnego urządzania gier hazardowych przez podmioty nieodprowadzające z tego tytułu podatku od gier, należności i opłat". Ponadto strona podniosła, że stanowisko w tej kwestii zajął NSA w uchwale z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono, że funkcje art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako przepisu penalizującego naruszenie zasad organizowania i urządzania gier na automatach określonych w art. 14 ust. 1 u.g.h., nie wyrażają się w represji i odwecie, jako reakcji na ich naruszenie, lecz samoistnie zmierzają do restytucji niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowania w ten sposób strat budżetu Państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych na automatach. W uzasadnieniu uchwały odwołano się, m.in. do stanowiska projektodawcy uzasadniającego wysokość zaproponowanej kary, wyjaśniającego, że stanowiło to konsekwencję trudności w ustaleniu nielegalnie uzyskiwanego przychodu z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, stąd doszło do określenia jej wysokości w formie swoistego rodzaju ryczałtu. Mając na uwadze powyższe, strona stwierdziła, iż w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z nielegalnym urządzaniem gier, a w szczególności nie mamy do czynienia z jakimkolwiek uszczupleniem należności i podatku od gier na rzecz budżetu Państwa, albowiem każdy gracz zakupując bilet, otrzymuje potwierdzenie z kasy fiskalnej, a wszystkie transakcje są rejestrowane. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu jawnym, które odbyło się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, pełnomocnik skarżącej poparł skargę. Złożył do akt informację Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 6 czerwca 2025 r. o zakończeniu 5 czerwca 2025 r. w lokalu skarżącej kontroli celno-skarbowej bez stwierdzenia nieprawidłowości. Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżącej oświadczył, że waga stwierdzonych naruszeń jest w jego ocenie znikoma i organ powinien był rozważyć zastosowanie w sprawie art. 189f k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 7 listopada 2024 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych z naruszeniem warunków zatwierdzonego regulaminu. Na wstępie wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy 16–17 kwietnia 2024 r., funkcjonariusze Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi przeprowadzili kontrolę w punkcie urządzania turniejów gry w pokera, mieszczącym się przy ul. A. 38 w Ł. Zakres kontroli obejmował zgodność działalności ze zgłoszeniem oraz z zatwierdzonym decyzją regulaminem, w zakresie organizacji turnieju gry w pokera poza kasynem gry, przez podmiot nieposiadający koncesji na prowadzenie kasyna gry. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości w zakresie przestrzegania regulaminu zatwierdzonego przez Ministra Finansów: • niezgodnie z regulaminem turnieju z 5 stycznia 2024 r. organizator turnieju przyjął wpłatę 15 minut po czasie wyznaczonym do przyjmowania wpłat, tj. o godz. 21:50, • dokonano naruszenia warunków zatwierdzonego regulaminu turnieju z 5 stycznia 2024 r. z uwagi na brak możliwości zweryfikowania dwóch graczy podczas rejestracji, gdyż numery okazanych dowodów osobistych nie odpowiadały numerom dokumentów z wydruku (dot. osób z poz. 1 i 7 listy). Zgodnie z art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej: o.p.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, stosuje się odpowiednio również do kar pieniężnych, w myśl art. 91 u.g.h. Jak stanowi art. 1 ust. 2 u.g.h. grami hazardowymi są gry losowe, zakłady wzajemne, gry w karty, gry na automatach. W myśl art. 2 ust. 5a u.g.h. grami w karty są gry black jack, poker i baccarat, jeżeli są rozgrywane o nagrody pieniężne lub rzeczowe. Stosownie do art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. W myśl art. 6a ust. 1 u.g.h. gra w pokera może być organizowana w kasynach gry lub poza kasynem gry przez podmioty urządzające gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry w następujący sposób: 1) w kasynie gry, jeżeli regulamin gry w pokera został uprzednio zaakceptowany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz: a) gra jest prowadzona przez uprawnionego pracownika, a gracze grają przeciwko kasynu albo b) w formie turnieju gry w pokera, jeżeli uczestnicy grają między sobą, a liczba uczestników wynosi co najmniej 10 osób oraz dokonano zgłoszenia organizacji takiego turnieju dyrektorowi izby administracji skarbowej właściwemu ze względu na miejsce urządzania turnieju gry w pokera; 2) poza kasynem gry w formie turnieju gry w pokera, jeżeli: a) uczestnicy turnieju gry w pokera grają między sobą, a liczba uczestników turnieju wynosi co najmniej 10 osób, b) dokonano zgłoszenia takiego turnieju gry w pokera dyrektorowi izby administracji skarbowej właściwemu ze względu na miejsce urządzania turnieju gry w pokera, c) regulamin turnieju gry w pokera został uprzednio zaakceptowany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, d) podmiot urządzający turniej gry w pokera jest obowiązany zainstalować w miejscu organizacji gry system audiowizyjny, o którym mowa w art. 15b ust. 1. Ustawodawca w treści przepisu art. 6a ust. 2 u.g.h. wskazał, iż gra w pokera może być urządzana w formie turnieju gry w pokera poza kasynami gry przez podmiot nieposiadający koncesji na prowadzenie kasyna gry, jeżeli: 1) wygraną są nagrody rzeczowe, a wartość nagród rzeczowych nie przekracza 50% kwoty bazowej, o której mowa w art. 70; 2) dokonano zgłoszenia organizacji takiego turnieju dyrektorowi izby administracji skarbowej właściwemu ze względu na miejsce urządzania turnieju gry w pokera; 3) regulamin turnieju gry w pokera poza kasynem gry został zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych; 4) gra w pokera odbywa się w wydzielonym miejscu dostępnym wyłącznie dla pełnoletnich osób zaproszonych przez organizatora. W myśl przepisu art. 6a ust. 3 u.g.h. zgłoszenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, obejmuje: 1) imię, nazwisko i adres zamieszkania osoby zgłaszającej albo nazwę, adres siedziby podmiotu zgłaszającego; 2) nazwę turnieju gry w pokera; 3) określenie czasu, w którym planuje się urządzenie turnieju gry w pokera, oraz miejsca jego urządzenia; 4) przewidywaną liczbę uczestników; 5) środki przedsięwzięte w celu uniemożliwienia dostępu niepełnoletnim uczestnikom. Gra w pokera w formie turnieju gry w pokera poza kasynami gry, o której mowa w ust. 2, może być urządzana przez osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej (art. 6a ust. 4 u.g.h.). Jak stanowi art. 6a ust. 5 u.g.h. organizujący turniej gry w pokera poza kasynem gry, o którym mowa w ust. 2, będący osobami fizycznymi lub członkami władz osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej nie mogą być skazani prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe. Zgodnie z art. 15a u.g.h. w ośrodkach gier prowadzi się, na koszt podmiotu urządzającego grę, rejestrację gości. Rejestracja jest warunkiem wstępu gości do ośrodka gier (ust. 1). W celu dokonania rejestracji osoba kierująca ośrodkiem gier albo upoważniony przez nią pracownik ośrodka sprawdza tożsamość gościa ośrodka gier na podstawie dokumentu potwierdzającego jego wiek i tożsamość (ust. 2). Rejestracja gości obejmuje sprawdzenie i zapisanie w rejestrze gości daty i godziny wejścia gościa do ośrodka gier oraz jego danych osobowych, obejmujących: 1) imię i nazwisko; 2) rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego wiek i tożsamość; 3) numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL - datę urodzenia; 4) adres zamieszkania; 5) obywatelstwo (ust. 3). Gość ośrodka gier otrzymuje jednorazową kartę wstępu będącą potwierdzeniem dokonania rejestracji (ust. 4). Jednym z warunków urządzania w formie turnieju gry w pokera poza kasynami gry przez podmiot nieposiadający koncesji na prowadzenie kasyna gry, jest zatwierdzenie przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych regulaminu turnieju gry w pokera poza kasynem gry. Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.g.h. podmiot ubiegający się o koncesję lub zezwolenie przedstawia organowi właściwemu do ich udzielenia, do zatwierdzenia, projekt regulaminu urządzanej gry hazardowej. Regulamin gry hazardowej określa zasady tej gry oraz sposób spełniania warunków ustawowych związanych z jej urządzaniem (ust. 1a). Regulamin gry hazardowej, a także jego każdorazową zmianę, zatwierdza minister właściwy do spraw finansów publicznych, z wyjątkiem ust. 3 (ust. 2). W myśl art. 61 ust. 1 u.g.h. regulamin gry hazardowej, z wyjątkiem ust. 2 i 3, określa: 1) nazwę podmiotu urządzającego grę lub turniej; 2) szczegółowe warunki i zasady gry lub turnieju, w tym określenie wygranych, terminu oraz miejsca gry lub turnieju; 3) prawa i obowiązki uczestników gry lub turnieju; 4) tryb i terminy rozpatrywania reklamacji oraz tryb i termin zgłaszania roszczeń zgłaszanych przez uczestników gry lub turnieju; 5) wysokość kapitału gry lub turnieju, przeznaczonego do natychmiastowej wypłaty wygranych. Z akt sprawy wynika, iż Minister Finansów decyzją z 15 lipca 2020 r. zatwierdził zmiany w Regulaminie turnieju gry w pokera pod nazwą "Dx." urządzanego poza kasynem gry przez spółkę. W tym miejscu należy podnieść, że nie jest sporny fakt, iż skarżąca, jak już wcześniej wskazano, w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych dopuściła się nieprawidłowości w zakresie przestrzegania regulaminu zatwierdzonego przez Ministra Finansów i tym samym podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Nie budzi również wątpliwości fakt, że skarżąca legitymuje się zatwierdzonym zgodnie z przepisami regulaminem. Jak stanowi art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry. Zgodnie z art. 90 ust. 1 pkt 1 u.g.h. kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celno-skarbowego, na którego obszarze urządzana jest gra hazardowa lub znajduje się niezarejestrowany automat - w przypadkach, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1-4, 6 i 8 oraz ust. 3. W myśl art. 89 ust. 4 pkt 2 lit. b u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - wynosi w przypadku w gier urządzanych bez dokonania wymaganego zgłoszenia - do 10 tys. zł, przy czym ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. c, pkt 2 i 8 naczelnik urzędu celno-skarbowego bierze pod uwagę sytuację finansową podmiotu podlegającego karze, skalę prowadzonej działalności oraz czas trwania naruszenia (art. 90 ust. 1b pkt 1 u.g.h.). Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy skarżąca powinna podlegać karze pieniężnej z art. 89 ust. 4 pkt 2 lit. b u.g.h., skoro waga stwierdzonych naruszeń jest w jej ocenie znikoma i organ powinien był rozważyć wystąpienie przesłanek do odstąpienia od wymierzenia takiej kary, o których mowa w art. 189f k.p.a. W kontekście powyższego sporu sąd podziela stanowisko wyrażane w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wskazujące, że przepisy Działu IVa k.p.a. (art. 189a–189k k.p.a.) mają charakter materialnoprawny i regulują kompleksowo zagadnienia zawiązane z nakładaniem kary pieniężnej, w tym z przesłankami wymiaru kary, możliwością odstąpienia od jej wymierzania, terminami przedawnienia nakładania i egzekwowania kary, odsetkami od zaległej kary, ulgami w jej wymierzaniu. Przepisy te mają zatem stanowić uzupełnienie regulacji przewidzianych w przepisach szczególnych, przy poszanowaniu zasady, że przepis szczególny ma pierwszeństwo przed przepisem ogólnym (por. uzasadnienie do projektu ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, nr druku 1183). Artykuł 189a k.p.a. stanowi, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu (§ 1), natomiast w § 2 wskazano, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Przepis zatem art. 189a § 2 k.p.a. in fine wprowadza swoistą regułę kolizyjną, w myśl której przepisów Działu IVa - odnośnie kwestii wymienionych w tym przepisie - nie stosuje w zakresie, w jakim kwestie te regulują przepisy odrębne, co oznacza, że przepisy odrębne nie mogą być modyfikowane regulacjami Działu IVa k.p.a. W przypadku natomiast, gdy przepisy odrębne w ogóle nie regulują zagadnienia wskazanego w art. 189a § 2 k.p.a., przepisy Działu IVa k.p.a. stosuje się wprost w oznaczonym zakresie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 628/18; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 53/20; a także Komentarz do art. 91 u.g.h., [w:] S. Radowicki (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o grach hazardowych, WKP 2019, LEX/el). Przepisy u.g.h. regulują materialnoprawne przesłanki wymiaru kary administracyjnej przy jednoczesnym braku uregulowań, np. w zakresie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, co w ocenie sądu daje podstawę do stosowania normy z art. 189f k.p.a. na tle spraw związanych z nakładaniem kar pieniężnych w trybie przepisów u.g.h. Przepis art. 189d k.p.a. reguluje instytucję dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i stosownie do jego brzmienia: Wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Przepis art. 189f k.p.a. reguluje instytucję odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i stosownie do jego brzmienia: Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna (§ 1); W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia (§ 2), przy czym organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia (§ 3). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, pomimo tego, że organ nie powołał w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 189d i 189f k.p.a., to nie miało to wpływu na wynik sprawy. W zaskarżonym uzasadnieniu organ wskazał, że sytuacja finansowa skarżącej jest dobra, brak jest zagrożenia dla kontynuacji działalności spółki, czas trwania naruszeń zatwierdzonego regulaminu był krótki, a ponadto, że stwierdzone naruszenia regulaminu nie skutkowały uszczupleniami dla budżetu Skarbu Państwa. Powyższe okoliczności świadczą o przeanalizowaniu przez organ dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej za naruszenia przepisów u.g.h., jednakże zgodnie z brzmieniem art. 90 ust. 1b pkt 1 w zw. z art. 89 ust. 4 pkt 2 lit. b u.g.h., fakt uregulowania w u.g.h., na zasadzie lex specialis, kwestii wymiaru kary wyklucza automatycznie możliwość zastosowania art. 189d k.p.a. Skoro bowiem przepisy u.g.h. regulują przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, to tym samym zgodnie z art. 189a § 2 pkt 1 przepis art. 189d k.p.a. nie mogły znaleźć w sprawie zastosowania. Warto również zwrócić uwagę, że ustawodawca, określając karę w art. 89 ust. 4 pkt 2 lit. b u.g.h., przewidział możliwość miarkowania kary pieniężnej i był to zabieg celowy, gdyż w innych przypadkach określił jej wysokość sztywno bez możliwości jej zmiany. Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie organ zastosował takie miarkowanie, nakładając na skarżącą karę pieniężną w wysokości 3000 zł, podczas gdy jej maksymalny przewidziany przepisem wymiar wynosi 10 000 zł. Organ zastosował więc dolne widełki kary pieniężnej, wynikające z art. 89 ust. 4 pkt 2 lit. b u.g.h., w powiązaniu z konkretnymi, w jego ocenie o niskim stopniu, naruszeniami regulaminu turnieju gry w pokera (po zmianach), w tym przypadku § 4 ust. 14 (dotyczącego praw i obowiązków uczestników turnieju), § 5 ust. 3 (dotyczącego zasad turnieju), § 9 ust. 8 (dotyczącego organizacji stołu), § 14 ust. 7 (dotyczącego innych procedur w grze) oraz przepisów ustawowych, tzn. art. 6a ust. 3 i ust. 5 u.g.h. (dotyczącego organizacji gry w pokera) i art. 15a u.g.h. (dotyczącego rejestracji gości), o których to regulacjach była mowa we wcześniejszych fragmentach niniejszego uzasadnienia. Odnośnie zresztą do zarzutów sformułowanych przez pełnomocnika skarżącej podczas rozprawy przed sądem, należy zwrócić uwagę, że aby można było odstąpić w trybie art. 189f k.p.a. od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia prawa musi być znikoma, a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. W przypadku podmiotów, na które nakładana jest kara pieniężna na podstawie art. 89 u.g.h. nie można mówić o znikomej wadze naruszenia prawa. Mając na względzie charakter działalności hazardowej, przyjęty przez skarżącą regulamin turnieju w gry w pokera oraz przyjęte przez ustawodawcę zasady organizacji gier, w tym wprowadzone zakazy i ograniczenia w zakresie urządzania gier hazardowych, mają służyć ochronie istotnych dóbr, w szczególności ochronie społeczeństwa i obywateli przed negatywnymi skutkami uzależnienia od hazardu, naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych oraz regulaminu turnieju gry w pokera nie mogą być uznane za naruszenie prawa znikomej wagi. Mamy bowiem do czynienia z działalnością ściśle reglamentowaną przez Państwo, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od prawidłowych reguł funkcjonowania tej działalności powinny być oceniane restrykcyjnie. Dotyczy to zarówno reguł wynikających z materii ustawowej, jak i wchodzących w skład regulaminów gier zatwierdzanych przez właściwego ministra. Co więcej, w odniesieniu do ostatnich z wymienionych należy wręcz oczekiwać szczególnej dyscypliny stosowania ich postanowień, wszak są to regulacje pochodzące bezpośrednio od urządzających gry hazardowe, a co za tym idzie, podmioty te powinny dokładać wyjątkowej staranności, by reżim prawny, który poniekąd same sobie narzuciły, był przez nie przestrzegany. Państwo pozwalając bowiem na swoisty udział podmiotów uczestniczących w urządzaniu gier hazardowych w kreowaniu reguł funkcjonowania tej działalności, ma prawo oczekiwać, że reguły te nie będą naruszane. W niniejszej sprawie nie można także stwierdzić spełnienia przesłanki zaprzestania przez skarżącą naruszenia prawa, bowiem skarżąca sama nie zaprzestała nielegalnej działalności polegającej na naruszeniu przepisów ustawy o grach hazardowych, lecz nastąpiło to w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, co uniemożliwiło jej dalsze kontynuowanie procederu. Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 90 ust. 1 u.g.h. oraz art. 91 u.g.h., w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarówno przepisy art. 2 ust. 5 u.g.h., jak i art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie miały w przedmiotowej sprawie zastosowania. Zgodnie z art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W niniejszej sprawie nie mieliśmy do czynienia z grami na automatach tylko z turniejem gry w pokera (o grze w pokera jest mowa w art. 2 ust. 5a u.g.h., który stanowi, że grami w karty są gry blackjack, poker i baccarat, jeżeli są rozgrywane o nagrody pieniężne lub rzeczowe.). Z kolei powołany przez skarżącą art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie obowiązywał w dacie stwierdzenia naruszeń, czyli 23 stycznia 2024 r. Obecnie brak takiej jednostki redakcyjnej w ustawie (przepis ten obowiązywał do 31 marca 2017 r.). Po drugie od 1 kwietnia 2017 r. wprowadzono znaczące zmiany w ustawie o grach hazardowych, w tym w brzmieniu art. 89 u.g.h. Tak też art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. otrzymał następującą treść: Karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry. Jego poprzednie brzmienie odnosiło się do gier na automatach (czyli: Karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry). Natomiast w uzasadnieniu złożonej skargi strona odrzuca możliwość zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., gdyż jak wskazuje, przepis ten jest stosowany tylko w sytuacji, gdy mamy do czynienia z nielegalną działalnością, w tym wiążącą się z uszczupleniami należności i podatku od gier. Powołuje się przy tym na wyrok TK z 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12 oraz uchwałę NSA z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, pomijając przy tym zupełnie okoliczność, że zarówno wskazany wyrok, jak i podjęta uchwała dotyczą zupełnie innych zagadnień niż te będące przedmiotem prowadzonego postępowania. Odnoszą się one do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., ale w brzmieniu obowiązującym przed 1 kwietnia 2017 r. (czyli: Karze pieniężne podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry). Nie dotyczą zatem urządzającego gry hazardowe na podstawie dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, a z czym mieliśmy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Stąd też wyrok o syn. akt P 32/12 i uchwała o sygn. akt II GPS 1/16 nie stanowią potwierdzenia prawidłowości stanowiska zajmowanego przez skarżącą. Nadto nie sposób zgodzić się z retoryką, w myśl której kara administracyjna miałaby mieć wyłącznie charakter kompensacyjny. Nie mamy przecież do czynienia z odszkodowaniem, lecz z instytucją, która w sensie semantycznym zawiera w sobie przede wszystkim element represyjny, jak i dyscyplinujący (odstraszający), służący zapobieganiu naruszeniom na przyszłość. To, iż jednocześnie kara taka wyraża się w aspekcie finansowym, dodatkowo rekompensując ewentualne uszczuplenia wpływów Skarbu Państwa w niczym nie umniejsza wcześniej wymienionych cech kary. Wskazać także trzeba, że żaden z adekwatnych w sprawie przepisów nie wskazuje bezpośrednio na powiązanie wymiaru kary z wartością potencjalnej lub rzeczywistej szkody po stronie Skarbu Państwa. Wymierzenie kary jest bowiem skutkiem obiektywnego stwierdzenia, że wystąpiły okoliczności świadczące o naruszeniu przez kontrolowany podmiot prawa. Waga tych naruszeń leży natomiast w sferze wymiaru kary. Nie podzielając zatem argumentacji skarżącej odnośnie funkcji restytucyjnej kary administracyjnej, sąd pragnie na poparcie swojego stanowiska wskazać na prezentowany w zacytowanej przez skarżącą uchwale z 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16 pogląd NSA, że wśród funkcji sankcji administracyjnej wyróżnia się, zasadniczo, jako podstawową, funkcję represyjną stanowiącą dolegliwość adresowaną do podmiotu, wobec którego jest stosowana. Prowadzone postępowanie wykazało, że spółka urządzała gry z naruszeniem art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (w nowym brzmieniu), w związku z tym podlegała karze. Ponadto należy podkreślić, że kary pieniężne przewidziane w art. 89 u.g.h. są karami administracyjnymi, które cechuje m.in. to, że są one nakładane niezależnie od winy podmiotu naruszającego prawo oraz jego świadomości, co do bezprawności czynu. Uregulowana tym przepisem odpowiedzialność nie jest zależna od elementu zawinienia, ale jest odpowiedzialnością obiektywną, a zatem dla zastosowania powyższego przepisu znaczenie decydujące ma sam, obiektywny fakt naruszenia prawa. Istotą kary wskazanej w tej regulacji jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. W ocenie sądu organ II instancji dokonał również prawidłowej oceny argumentów i dowodów przedstawianych przez stronę. Postępowanie to zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Należy uznać więc, że przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającymi z art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 192 o.p. Z tych wszystkich względów stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić w całości. d.cz.