III SA/Łd 218/11

Dnia 20 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania do uzupełnienia dokumentacji hydrogeologicznej oddala skargę. W dniu [...] M. M. złożył w Starostwie Powiatowym w S. dokumentację hydrogeologiczną ujęcia wód podziemnych z utworów trzeciorzędowych (neogeńskich) w miejscowości B. (działka o nr ewid. [...]), sporządzoną przez uprawnionego geologa B. C. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Starosta S. na podstawie art. 45 ust. 1a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 228, póz. 1947 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 października 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać dokumentacje hydrogeologiczne i geologiczno-inżynierskie (Dz. U. nr 201, poz. 1673), zobowiązał M. M. do uzupełnienia i poprawienia dokumentacji hydrogeologicznej ujęcia wód podziemnych z utworów trzeciorzędowych (neogeńskich) w miejscowości B. (działka o nr ewid. [...]), w zakresie: a) poprawienia i uzupełnienia karty informacyjnej, b) poprawienia powierzchni obszaru zasobowego, c) poprawienia przekroju geologicznego lub sporządzenia nowego przekroju, d) uzupełnienia mapy dokumentacyjnej o naniesienie lokalizacji ujęć wód podziemnych w rejonie udokumentowanego ujęcia i kierunku przepływów wód podziemnych oraz poprawienia na tej mapie linii przekroju hydrogeologicznego, e) załączenie planu lub mapy hydrogeologicznej na podkładzie topograficznym w skali nie mniejszej niż 1:25000 z zaznaczoną lokalizacją dokumentowanego ujęcia, ujęć sąsiednich, granicami jego oddziaływania, granicami spływu i obszaru zasobowego, f) załączenia wyników analiz granulometrycznych dwóch próbek gruntu, g) załączenia geodezyjnego szkicu wytyczenia lokalizacji ujęcia. Ponadto Starosta S. wezwał, powołując się na treść art. 76 i art. 76a k.p.a., do złożenia oryginału lub potwierdzenia za zgodność z oryginałem kopii zestawienia wyników badań próby wody (zał. nr 3) zawartych we wszystkich egzemplarzach przedmiotowej dokumentacji oraz do uzupełnienia ww. załącznika o datę wykonania analizy wody oraz datę sporządzenia zestawienia. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podniósł, iż w karcie informacyjnej dokumentacji hydrogeologicznej należy podać (zgodnie ze wzorem karty stanowiącym zał. nr 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 października 2005 r.) zlewnię rzeki do IV rzędu, natomiast rzeka Warta stanowi zlewnię II rzędu. Należy poprawić powierzchnię obszaru zasobowego przy uwzględnieniu kierunku spływu wód podziemnych, co powinno polegać na obliczeniu depresji zwierciadła wody na ujęciu w warstwie wodonośnej. W przedstawionej dokumentacji obszar zasobowy został obliczony za pomocą wzoru matematycznego "Sauty", z uwagi na brak w bezpośrednim sąsiedztwie ujęć wód podziemnych z tego samego trzeciorzędowego poziomu wodonośnego. Tymczasem, zgodnie z mapą dokumentacyjną w rejonie dokumentowanego ujęcia znajdują się trzy ujęcia wody pochodzącej z tego samego poziomu wodonośnego (w miejscowościach: D., B. oraz S.) zaznaczone na mapie kolorem czerwonym. Powołując się na, zawartą w cyt. wyżej rozporządzeniu, definicję "obszaru zasobowego", organ pierwszej instancji stwierdził, że pod pojęciem "obszaru zasobowego" należy rozumieć fragment zbiornika wód podziemnych ograniczony zasięgiem spływu wód podziemnych, co należy uwzględnić przy obliczaniu powierzchni obszaru zasobowego przedmiotowego ujęcia, a poprawnie określony obszar zasobowy należy nanieść na kartę informacyjną oraz załączony plan lub mapę hydrogeologiczną. Oznaczoną w załączniku nr 4 linię przekroju hydrogeologicznego (linia A - A') należy natomiast poprowadzić przez otwory, których profile, a nie rzuty (jak w dokumentacji) należy nanieść na przekrój. Rzuty nie odzwierciedlają, w ocenie organu pierwszej instancji, właściwej informacji geologicznej, co dotyczy otworu zlokalizowanego w miejscowości B. (własność J. A., na mapie dokumentacyjnej oznaczonego jako otwór na głębokości 63,0 m i rzędnej zwierciadła wody -151,0 m n.p.m.), a oddalonego od otworu dokumentowanego o 1000 m. Na poprawnie sporządzonym przekroju hydrogeologicznym (zał. 7) winien być również naniesiony otwór stanowiący własność E. L. (na mapie dokumentacyjnej otwór zlokalizowany w D. na głębokości 67,0 m i rzędnej zwierciadła wody -150,2 m n.p.m.). Niepoprawnie również została naniesiona na przekroju hydrogeologicznym głębokość otworu czwartorzędowego zlokalizowanego w D., który, zgodnie z treścią mapy dokumentacyjnej, posiada głębokość 27,0 m. Zgodnie z cyt. wyżej rozporządzeniem mapa dokumentacyjna winna zawierać lokalizację ujęć wód podziemnych w rejonie dokumentowanego ujęcia, kierunki przepływu wód podziemnych oraz linie przekrojów hydrogeologicznych. Tymczasem przedstawiona mapa, w ocenie organu I instancji, zawiera ujęcia wód podziemnych zinwentaryzowanych w czasie sporządzenia projektu prac geologicznych zatwierdzonego decyzją Starosty S. z dnia [...]. Należy zatem uzupełnić mapę dokumentacyjną o wszystkie ujęcia udokumentowane znajdujące się w rejonie ujęcia dokumentowanego. Organ I instancji zwrócił uwagę, że w rejonie dokumentowanego ujęcia, na zachód od miejscowości B., oprócz oznaczonego na mapie otworu o głębokości 31,0 m, znajdują się jeszcze trzy ujęcia wody, w tym dwa z nich to ujęcia ujmujące neogeński poziom wodonośny, a dalej na zachód od miejscowości Zawady, znajduje się sześć ujęć ujmujących neogeński poziom wodonośny. Zgodnie natomiast z § 6 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia dokumentacja hydrogeologiczna winna zawierać w części graficznej plan lub mapę hydrogeologiczną na podkładzie topograficznym w skali 1:25000, z zaznaczoną lokalizacją dokumentowanego ujęcia, ujęć sąsiednich, granicami jego oddziaływania, granicami obszaru spływu i obszaru zasobowego, co powinno zostać w przedstawionej dokumentacji uzupełnione. W projekcie prac geologicznych zatwierdzonym decyzją Starosty Sieradzkiego z dnia 28 stycznia 2009 roku, znak: RS. 7520/45/08 przewidziano pobranie dwóch próbek gruntu z warstwy wodonośnej do badań uziarnienia, dlatego wyniki tych badań należy dołączyć do przedmiotowej dokumentacji. Przedstawiona dokumentacja hydrogeologiczna powinna zawierać (zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 5 cyt. rozporządzenia), w części graficznej, geodezyjny szkic lokalizacji otworu, co również winno zostać uzupełnione. Od powyższej decyzji M. M. złożył odwołanie wskazując, iż karta informacyjna nie zostanie poprawiona we wskazany w decyzji sposób, ponieważ z załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 października 2005 roku wynika, że zlewnie rzeki podaje się do IV rzędu, czyli może to być II, III jak i IV rząd. II rząd jaki stanowi rzeka Warta odpowiada wzorowi zamieszczonemu w załączniku do rozporządzenia. Obliczony natomiast obszar zasobowy metodą Sauty, autor dokumentacji uznał za prawidłowy i możliwy do zastosowania przy udokumentowaniu przedmiotowego ujęcia, ponieważ zgodny jest z definicją obszaru zasobowego zawartą w rozporządzeniu. Sugerowanie autorowi dokumentacji zastosowanie innej metody obliczenia obszaru zasobowego wykracza poza kompetencje organu rozpatrującego dokumentację. Projekt nie przewidywał obliczenia depresji zwierciadła wody na ujęciu w warstwie wodonośnej ze względu na zaprojektowanie jednostopniowego pompowania. Przekrój hydrogeologiczny również nie zostanie poprawiony, gdyż w hydrogeologii przekroje prowadzi się po linii prostej, zrzucając na linię otwory położone najbliżej, jak również dopuszczalne jest prowadzenie ich po linii łamanej. Przepisy nie określają w jaki sposób prowadzić przekrój. Nie wyrysowano przekroju otworu [...], gdyż nie został on udokumentowany do czasu opracowania niniejszej dokumentacji. Skarżący wyjaśnił, że na mapie dokumentacyjnej zamieszczone zostały otwory, jakie znajdowały się w zasobach archiwum wojewódzkiego w sierpniu 2010 roku. Zamieszczenie otworów nieudokumentowanych, oddalonych o 2 - 3 km od miejsca dokumentowanych prac mija się z celem dokumentacji. Z rozporządzenia wynika, że część graficzna powinna zawierać plan lub mapę hydrogeologiczną, nie jest to jednak wymóg obligatoryjny. Podkreślono, iż wszystkie informacje dotyczące położenia ujęcia, ujęć sąsiednich, granic jego oddziaływania, granic obszaru zasobowego i obszaru spływu znajdują się na załącznikach nr: 4, 5 i 6. Odnosząc się natomiast do pobierania próbek gruntu do badań granulometrycznych skarżący wyjaśnił, że przy metodzie wiercenia obrotowego z zastosowaniem płuczki bentonitowej nie ma możliwości wykonania z pobranych prób analizy granulometrycznej. Szkic geodezyjny wytyczenia lokalizacji otworu nie został wykonany, ponieważ otwór odwiercony był na polu uprawnym, gdzie właściciel prowadzi prace orne. Na stronie 5 dokumentacji wyjaśniono, że rzędną wokół otworu określono urządzeniem GPS, co na tym etapie prac jest wystarczające. Wodę do analizy pobrano pod koniec pompowania pomiarowego, a cytowane wyżej rozporządzenie nie nakazuje podania w jakim laboratorium wykonano analizę wody. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 40 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, wyniki prac geologicznych, wraz z ich interpretacją oraz określeniem stopnia osiągnięcia zamierzonego celu, należy przedstawić w dokumentacji geologicznej. Dokumentację hydrogeologiczną sporządza się między innymi w celu ustalenia zasobów wód podziemnych (art. 42 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy), a powinna ona określać: 1) budowę geologiczną i warunki hydrogeologiczne badanego obszaru; 2) warunki występowania wód podziemnych, w tym charakterystykę warstw wodonośnych określonego poziomu; 3) jakość wody podziemnej, a w przypadku wody leczniczej także trwałość jej składu chemicznego i cechy fizyczne; 4) przedsięwzięcia niezbędne dla ochrony środowiska; 5) przedsięwzięcia niezbędne dla ochrony obiektów na powierzchni. Poza wymienionymi wymaganiami, dokumentacja hydrogeologiczna powinna również określać, stosownie do potrzeb: 1) zasoby i depresję w oznaczonych poziomach wodonośnych oraz w oznaczonym czasie; 2) techniczne możliwości wydobycia wody; 3) techniczne możliwości zatłaczania wód do górotworu; 4) wpływ, jaki na stosunki wodne wywiera projektowana inwestycja, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. d lub bezzbiornikowe magazynowanie substancji oraz składowanie odpadów w górotworze, w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych; 5) granice projektowanych sfer ochronnych ujęć wód podziemnych oraz obszarów chronionych zbiorników wód podziemnych; 6) ocenę hydrogeologiczną i prognozę skutków po zakończeniu odwodnienia zakładów górniczych; 7) rodzaj, charakter i stopień zanieczyszczeń gruntów i wód podziemnych (art. 42 ust. 2 i ust. 3 cyt. ustawy). Szczegółowe wymagania, jakim powinna odpowiadać cześć opisowa i część graficzna dokumentacji hydrogeologicznej określa § 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 października 2005 roku. Przedłożona przez M. M. dokumentacja hydrogeologiczna nie odpowiada wymienionym wymaganiom. Zgodnie z wzorem zawartym w zał. nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 października 2005 roku, zlewnię rzeki należy podać "do IV rzędu", co oznacza, że należy podać zasięg z dokładnością do IV rzędu, a nie o jakąkolwiek rzekę znajdującą się w przedziale od l do IV rzędu danej zlewni rzek. Rzeka Warta zaliczana jest do zlewni II rzędu. Natomiast z mapy dokumentacyjnej stanowiącej zał. nr 4 do dokumentacji wynika, że w pobliżu dokumentowanego otworu znajdują się inne rzeki, niż Warta (np. rzeka Trojanówka, rzeka Swędrnia), które winny być uwzględnione przy określeniu zlewni rzeki w karcie informacyjnej ocenianej dokumentacji, stosownie do rzędu właściwego dla danej rzeki. Przedstawiona w dokumentacji hydrogeologicznej powierzchnia obszaru zasobowego została obliczona metodą Sauty, przy założeniu, że w bezpośrednim sąsiedztwie dokumentowanego otworu (oznaczonego na mapie dokumentacyjnej - stanowiącej zał. nr 2 - czerwonym kółkiem z umieszczoną po lewej stronie czarną kreską), nie występują przeznaczone fo eksploatacji inne otwory studzienne. Obliczony - przyjętą przez autora dokumentacji metodą - obszar zasobowy nie uwzględnia kierunku spływu wód podziemnych. Z mapy dokumentacyjnej wynika, że w rejonie ujęcia dokumentowanego inne udokumentowane ujęcia wody mają zróżnicowane rzędne lustra wody (cyfry oznaczone kolorem niebieskim), co oznacza, że wody podziemne mają określone kierunki spływu. Aby prawidłowo obliczyć powierzchnię obszaru zasobowego należy uwzględnić zasięg spływu wód podziemnych, co wynika z definicji pojęcia "obszaru zasobowego" określonej w § 2 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia z dnia 3 października 2005 roku. Dla prawidłowego ustalenia powierzchni obszaru zasobowego wód podziemnych zasilających dokumentowane ujęcie (zgodnie z wymaganiami § 6 ust. 1 pkt 8 cyt, wyżej rozporządzenia) należy zatem zastosować odpowiednią metodę uwzględniającą zasięg spływu wód podziemnych determinowany kierunkiem spływu wód. Uzasadnione jest również, w ocenie organu odwoławczego, zobowiązanie skarżącego do poprawienia lub sporządzenia nowego przekroju hydrogeologicznego. Przedstawiony w dokumentacji przekrój geologiczny (zawarty w załączniku nr 7) został wykonany dla czterech otworów (w tym również otworu dokumentowanego) w oparciu o rzuty tych otworów poprowadzone po linii prostej (linia A - A' przestawiona na zał. nr 4). Poprowadzenie przekroju geologicznego po linii rzutów, a nie zgodnie z rzeczywistym przebiegiem badanych otworów ,w tym przypadku otwory przedstawione na przekroju geologicznym przebiegają w terenie po linii łamanej (zał. nr 4 - otwór w D. oznaczony żółtym kółkiem, otwór dokumentowany, otwór położony w D. oznaczony czerwonym kółkiem, otwór w B. oznaczony czerwonym kółkiem i otwór w S. oznaczony żółtym kółkiem), nie odzwierciedla rzeczywistego obrazu poszczególnych warstw ziemi, w tym warstw wodonośnych. Prawidłowa informacja hydrogeologiczna winna uwzględniać warunki hydrogeologiczne panujące w obrębie badanych ujęć wodnych, dlatego linia przekroju winna przebiegać od otworu do otworu (a nie jak przyjął autor dokumentacji po linii prostej), ponieważ inne warunki hydrogeologiczne mogą panować w linii przekroju odpowiadającej faktycznemu położeniu otworu, a inne - w linii rzutu profilu tego otworu, który może być oddalony o kilka kilometrów. Istotne z punktu widzenia prawidłowości informacji geologiczne zawartej na wykonanym przekroju hydrogeologicznym jest również ukształtowanie terenu. Poprowadzenie linii przekroju hydrogeologicznego od otworu do otworu zapewnia oddanie w sposób wierny ukształtowania terenu, gdy tymczasem poprowadzenie przekroju przy zastosowaniu "zrzutu otworów na linię prostą" nie oddaje rzeczywistego ukształtowania terenu. Przy sporządzaniu mapy dokumentacyjnej jej autor nie uwzględnił (zał. nr 4) wszystkich udokumentowanych ujęć wodnych w rejonie otworu dokumentowanego, co wynika z porównania mapy z mapą dokumentacyjną załączoną do projektu prac geologicznych wykonanego we wrześniu 2008 roku, zatwierdzonego następnie decyzją Starosty S. z dnia [...], znak: [...]. Tymczasem w rejonie dokumentowanego ujęcia wody zostały udokumentowane nowe ujęcia wody, które winny być uwzględnione przy sporządzaniu dokumentacji hydrogeologicznej dla przedmiotowego ujęcia, ponieważ ich powstanie może mieć wpływ na ustalenia obszaru zasobowego oraz zasięgu oddziaływania nowego ujęcia. Organ administracji za bezzasadny uznał zarzut, dotyczący braku obligatoryjnego obowiązku sporządzenia planu i mapy hydrogeologicznej. Zgodnie bowiem z § 6 ust. 2 pkt. 5 cyt. rozporządzenia, część graficzna dokumentacji powinna zawierać geodezyjny szkic lokalizacji otworów ujęcia, a ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych odstępstw. Za uzasadnione należy uznać również żądanie uzupełnienia dokumentacji o analizę granulometryczną dwóch próbek gruntu, ponieważ w zatwierdzonym decyzją Starosty S. z dnia [...], znak: [...] projekcie prac geologicznych dla przedmiotowego ujęcia wody przewidziano wykonanie takiego badania, zaś zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia z dnia 3 października 2005 roku, wyniki analiz granulometrycznych powinny być zawarte w części graficznej dokumentacji. Stanowisko skarżącego odnośnie bezpodstawności żądania przez Starostę S. przedłożenia oryginałów lub potwierdzenia za zgodność z oryginałem zawartych w dokumentacji kopii dokumentów jest niezasadne. Do naniesienia wyników badań czy pomiarów, których autorem jest osoba sporządzająca dokumentację hydrogeologiczną, wykorzystano bowiem mapy, których autor dokumentacji nie wykonał własnoręcznie, dlatego dokumenty te (zwłaszcza mapa dokumentacyjna) winny być powinny być potwierdzone za zgodność z oryginałem, stosownie do wskazanego wyżej przepisu. Dotyczy to także wyników badań próbki wody, które zostały przeprowadzone przez inną osobę niż sporządzająca przedmiotową dokumentację hydrogeologiczną, zaś zestawienie wyników badania nie zwiera informacji, gdzie i kiedy badania wody zostały przeprowadzone. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 45 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, a także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 12, art. 29, art. 63 § 1 i 2 w zw. z art. 128 k.p.a. i art. 45 ustawy, art. 76 i art. 76a k.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż złożone w dniu [...] do Starosty S. przez niego i B. C. pismo nie było odwołaniem od decyzji Starosty S. z dnia [...], lecz odpowiedzią na pismo Starosty z dnia [...] i uzupełnieniem wskazanej dokumentacji hydrogeologicznej. Potraktowanie zatem, złożonego w dniu [...] pisma jako odwołanie, bez badania rzeczywistych intencji strony, stanowi, w ocenie skarżącego rażące naruszenie prawa. Wskazując natomiast na naruszenie przepisów postępowania, pomimo obszernego wyjaśnienia istoty podstawowych zasad postępowania administracyjnego skarżący nie podał, na czym jego zdaniem polegało ich naruszenie w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji, wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do głównego zarzutu postawionego w skardze Kolegium wskazało, że z treści złożonego w dniu [...] pisma wynika, że skarżący kwestionuje decyzję organu I instancji. W piśmie tym skarżący wyraźnie wskazał, iż nie zgadza się z zawartym w decyzji Starosty S. żądaniem uzupełnienia i poprawienia dokumentacji hydrogeologicznej, przytaczając argumentację na poparcie swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. nr 228 z 2005r. poz.1947 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 października 2005r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać dokumentacje hydrogeologiczne i geologiczno-inżynierski (Dz.U. nr 201 poz.1673). Zgodnie z treścią art.40 ustawy z 4 lutego 1994r. wyniki prac geologicznych wraz z ich interpretacją oraz określeniem stopnia osiągnięcia zamierzonego celu, należy przedstawić w dokumentacji geologicznej. W myśl art.42 ust.1 pkt.1 wymienionej ustawy dokumentację hydrogeologiczną sporządza się w celu ustalenia zasobów wód podziemnych. Zgodnie z treścią art.42 ust.2 cytowanej ustawy z zastrzeżeniem ust.3, dokumentacja hydrogeologiczna powinna określać: 1) budowę geologiczną i warunki hydrogeologiczne badanego obszaru; 2) warunki występowania wód podziemnych, w tym charakterystykę warstw wodonośnych określonego poziomu; 3) jakość wody podziemnej, a w przypadku wody leczniczej także trwałość jej składu chemicznego i cechy fizyczne; 4) przedsięwzięcia niezbędne dla ochrony środowiska; 5) przedsięwzięcia niezbędne dla ochrony obiektów na powierzchni. W myśl art.42 ust.3 ustawy z 4 lutego 1994r. poza wymienionymi wymaganiami, dokumentacja hydrogeologiczna powinna również określać, stosownie do potrzeb: 1) zasoby i depresję w oznaczonych poziomach wodonośnych oraz w oznaczonym czasie; 2) techniczne możliwości wydobycia wody; 3) techniczne możliwości zatłaczania wód do górotworu; 4) wpływ, jaki na stosunki wodne wywiera projektowana inwestycja, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. d lub bezzbiornikowe magazynowanie substancji oraz składowanie odpadów w górotworze, w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych; 5) granice projektowanych sfer ochronnych ujęć wód podziemnych oraz obszarów chronionych zbiorników wód podziemnych; 6) ocenę hydrogeologiczną i prognozę skutków po zakończeniu odwodnienia zakładów górniczych; 7) rodzaj, charakter i stopień zanieczyszczeń gruntów i wód podziemnych (art. 42 ust. 2 i ust. 3 cyt. ustawy). W myśl art.45 ust.1 i 1a) wymienionej ustawy dokumentację geologiczną, o której mowa w art.41-43, przekazuje się w czterech egzemplarzach właściwemu organowi administracji geologicznej. W terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania dokumentacji geologicznej, organ o którym mowa w ust.1, zawiadamia pisemnie o przyjęciu dokumentacji bez zastrzeżeń, a w przypadku gdy dokumentacja nie odpowiada wymaganiom określonym w przepisach prawa, zażąda w drodze decyzji uzupełnienia lub poprawienia dokumentacji. W terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania uzupełnionej lub poprawionej dokumentacji organ zawiadamia o przyjęciu jej bez zastrzeżeń. Szczegółowe wymagania jakim powinna odpowiadać część opisowa i część graficzna dokumentacji hydrogeologicznej określa przepis § 6 rozporządzenia z 3 października 2005r. Dokumentacja hydrogeologiczna złożona przez M. M. nie odpowiada wymaganiom określonym w wymienionych przepisach. Oddzielnego omówienia wymaga każdy dokument do którego uzupełnienia lub poprawienia został wezwany skarżący. Pierwszym dokumentem, do którego poprawienia wezwano skarżącego jest karta informacyjna. Zgodnie z treścią § 3 ust.2 pkt.2b.) rozporządzenia z 3 października 2005r. część tekstowa dokumentacji hydrogeologicznej, sporządzona w formie maszynopisu lub wydruku komputerowego obejmuje kartę informacyjną, sporządzoną także w formie elektronicznej(na informatycznym nośniku danych), której wzór określa załącznik nr 2 do rozporządzenia – w przypadku dokumentacji hydrogeologicznej ustalającej zasoby eksploatacyjne ujęcia wód podziemnych niebędących kopalinami. We wzorze karty znajduje się pozycja "Zlewnia rzeki (do IV rzędu)". Należy zaznaczyć, iż zlewnia rzeki to obszar, z którego wody odpływają daną rzeką. Rzeki klasyfikuje się do czterech rzędów. Za rzekę I rzędu uznaje się rzekę, która bezpośrednio uchodzi do morza (np. Wisła, Odra). Dopływ bezpośrednio do rzeki I rzędu uznaje się za rzeki II rzędu (np. Dunajec). Dopływy do rzeki II rzędu są rzekami III rzędu zaś dopływy do rzek III rzędu zalicza się do rzek IV rzędu. We wzorze karty informacyjnej stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia z 3 października 2005r. chodzi o zlewnię rzeki, w zasięgu której znajdują się wody podziemne udokumentowanego otworu przy czym zasięg winien być podany z dokładnością do IV rzędu. W karcie informacyjnej dokumentacji złożonej przez skarżącego wpisano rzekę Wartę, która jest rzeką II rzędu. W przekonaniu Sądu podanie rzeki Warty jest zbyt ogólnikowe. W rozpoznawanej sprawie w pobliżu udokumentowanego otworu znajdują się rzeki Trojanówka i Swędrnia, które winny zostać uwzględnione przy określeniu zlewni rzeki w karcie informacyjnej. Zlewnia rzeki Warty ma bardzo duży obszar. W sytuacji gdyby w karcie informacyjnej chodziło o podanie jakiejkolwiek rzeki, w przedziale od I do IV rzędu, to wystarczające byłoby wpisanie np. rzeki Odry (I rząd) bo jest ona rzeką do IV rzędu. W rozporządzeniu z 3 października 2005r. nie chodzi jednak o tak ogólnikowe podanie zlewni rzeki ale o taką rzekę w zasięgu której zlokalizowane jest ujęcie wody. Organy administracji słusznie uznały, iż dokumentacja w tym zakresie winna być poprawiona. Kolejnym elementem, który wymaga poprawienia w złożonej dokumentacji jest powierzchnia obszaru zasobowego. Definicja tego obszaru została podana w § 2 ust.1 pkt.8 rozporządzenia z 3 października 2005r. i wynika z niej, iż jest to fragment zbiornika wód podziemnych ograniczony zasięgiem spływu wód podziemnych, w obrębie którego formuje się co najmniej połowa zasobów eksploatacyjnych tego ujęcia. Obowiązek podania obszaru zasobowego wynika z treści § 6 ust.1 pkt.8 rozporządzenia z 3 października 2005r. Obszar zasobowy w dokumentacji został obliczony metodą Sauty (str.11 dokumentacji) i zaznaczono go na załączniku nr 5. Obliczenia dokonano przy założeniu, że w pobliżu udokumentowanego otworu nie zostały ujęte do eksploatacji inne otwory studzienne, Tak obliczony obszar nie uwzględnia jednak kierunku spływu wód podziemnych. Z mapy dokumentacyjnej (załącznik nr 4) wynika, iż w rejonie udokumentowanego ujęcia znajdują się jeszcze inne ujęcia o różnych rzędnych lustra wody (zaznaczone niebieskim kolorem). Rzędna lustra wody udokumentowanego ujęcia wynosi 153,5 m n.p.m. Porównanie z rzędnymi innych ujęć wskazuje, iż woda płynie w kierunku południowym. W sytuacji gdy obszar zasobowy jest ograniczony zasięgiem spływu wód podziemnych do ujęcia to kierunek spływu wód podziemnych winien zostać uwzględniony przy obliczeniu powierzchni obszaru zasobowego udokumentowanego ujęcia. Winno się więc zastosować metodę, która uwzględnia kierunek spływu wody co pozwoli obliczyć w sposób prawidłowy powierzchnię obszaru zasobowego. Organy administracji słusznie nakazały poprawienie złożonej dokumentacji w tym zakresie. Następnym elementem dokumentacji hydrogeologicznej wymagającym poprawienia jest przekrój geologiczny. Przekrój taki winien zawarty w części graficznej dokumentacji ( § 6 ust.2 pkt.4 rozporządzenia z 3 października 2005r.) Przedstawiony w dokumentacji przekrój geologiczny (załącznik nr 7) został wykonany dla czterech otworów, w tym otworu udokumentowanego, w oparciu o rzuty tych otworów poprowadzone po linii prostej (linia A-A´ na załączniku nr 4). Wymienione cztery otwory to 2 otwory w D. (na załączniku nr 4 oznaczone żółtym i czerwonym kółkiem), otwór w B. (na załączniku nr 4 oznaczony czerwonym kółkiem) i w S. (na załączniku nr 4 oznaczony żółtym kółkiem). Faktem jest, iż obowiązujące przepisy nie określają w jaki sposób prowadzić przekrój hydrogeologiczny lecz złożony przekrój nie odzwierciedla rzeczywistego obrazu poszczególnych warstw wodonośnych. Prawidłowa informacja hydrogeologiczna winna uwzględniać warunki hydrogeologiczne istniejące w obrębie badanych ujęć wodnych. Aby uwzględnić takie warunki linia przekroju nie powinna przebiegać po linii prostej lecz od otworu do otworu. Inne warunki hydrogeologiczne mogą bowiem istnieć w linii przekroju odpowiadającej faktycznemu położeniu otworu a inne w linii rzutu profilu tego otworu, który może być oddalony o kilka kilometrów. Linia przekroju od otworu do otworu, a nie w linii prostej w sposób najbardziej wiarygodny odzwierciedla warunki geologiczne. Nadto przekrój hydrogeologiczny od otworu do otworu w sposób najbardziej wierny oddaje ukształtowanie terenu. Przekrój oparty na "zrzucie otworów na linię" nie oddaje rzeczywistego ukształtowania terenu. Rzędna terenu przy otworze nie zawsze jest taka sama jak rzędna terenu w miejscu rzutu. Przykładowo rzędna terenu udokumentowanego otworu wynosi 152,8 m n.p.m. zaś na przekroju (załącznik nr 7) rzędna ta wynosi około 155 m n.p.m. a więc otwór ten znajduje się wyżej niż w rzeczywistości o ponad 2 metry. Organy administracji słusznie zatem nakazały dokonanie poprawek w tym zakresie w złożonej dokumentacji. Następnym elementem, który wymaga uzupełnienia to uzupełnienie mapy dokumentacyjnej o naniesienie lokalizacji ujęć wód podziemnych w rejonie dokumentowanego ujęcia i kierunków przepływu wód podziemnych oraz poprawienie na tej mapie linii przekrojów hydrogeologicznych. Zgodnie z treścią § 6 ust.2 pkt.2 rozporządzenia z 3 października 2005r. część graficzna dokumentacji powinna zawierać mapę dokumentacyjną na podkładzie topograficznym z naniesionym położeniem ujęć wód podziemnych i innych wód wiertniczych w rejonie dokumentowanego ujęcia, linii przekrojów hydrogeologicznych, kierunków przepływu wód podziemnych, przebiegiem sieci hydrograficznej. Złożona mapa dokumentacyjna(załącznik nr 4) nie uwzględnia wszystkich udokumentowanych ujęć wodnych otworu dokumentowanego. Wynika to z porównania wymienionej mapy z mapą dokumentacyjną załączoną do projektu prac geologicznych (załącznik nr 1 do projektu w aktach administracyjnych), wykonanego we wrześniu 2008r. i zatwierdzonego decyzją Starosty S. z dnia [...]. W rejonie dokumentowanego ujęcia wody zostały udokumentowane nowe ujęcia wody, które winny być uwzględnione przy sporządzeniu dokumentacji hydrogeologicznej. Nie może stanowić wystarczającego usprawiedliwienia podnoszona okoliczność, iż taka mapa znajdowała się w zasobach archiwum wojewódzkiego w sierpniu 2010r. Jak trafnie podniósł organ administracji I instancji w piśmie z [...] zarówno w archiwum obecnego Urzędu Marszałkowskiego w [...] znajdującego się w S. jak i w archiwum Starostwa Powiatowego w S. znajduje się wiele dokumentacji hydrogeologicznych ujęć zlokalizowanych w rejonie dokumentowanym a nie naniesionych na mapie – załączniku nr 4. Strona miała zatem możliwość naniesienia na mapie wszystkich ujęć w obrębie dokumentowanego otworu lecz złożona mapa takich ujęć nie zawiera. Uzupełnienie mapy o wszystkie ujęcia pozwoliłoby nadto wyznaczyć hydroizohipsy (linie łączące na mapie punkty o tej samej wysokości zwierciadła wody podziemnej względem poziomu morza) oraz kierunek przepływu wód podziemnych. To z kolei ma istotne znaczenie dla ustalenia wielkości obszaru zasobowego praz zasięgu oddziaływania nowego ujęcia. Następnym elementem dokumentacji hydrogeologicznej wymagającym uzupełnienia jest konieczność załączenia planu lub mapy hydrogeologicznej na podkładzie topograficznym w skali nie mniejszej niż 1:25000 z zaznaczoną lokalizacją dokumentowanego ujęcia, ujęć sąsiednich, granicami jego oddziaływania, granicami obszaru spływu i obszaru zasobowego. Obowiązek załączenia takiego planu lub mapy wynika z § 6 ust.2 pkt.3 rozporządzenia z 3 października 2005r. Okolicznością niesporną jest, iż taki plan lub mapa nie zostały załączone. Nie jest zasadny zarzut strony skarżącej, iż załączenie takiego dokumentu nie jest obligatoryjne gdyż w § 6 ust.2 pkt.3 użyto sformułowania "część graficzna powinna zawierać plan lub mapę hydrograficzną". Użycie określenia "powinna" oznacza, iż plan taki musi się znaleźć w części graficznej dokumentacji a więc istnieje obowiązek jego załączenia. W przypadku gdy przepis daje organowi swobodę wyboru określonego zachowania używa sformułowania "może". Skoro w wymienionym przepisie jest sformułowanie "powinien" to świadczy, iż strona jest zobowiązana załączyć plan lub mapę hydrogeologiczną w części graficznej dokumentacji. Kolejnym elementem dokumentacji wymagającym uzupełnienia jest konieczność załączenia wyników analiz granulometrycznych dwóch próbek gruntu. Obowiązek załączenia takich wyników do części graficznej wynika z § 6 ust.2 pkt.8 rozporządzenia z 3 października 2005r. Wymienione wyniki nie zostały załączone przez skarżącego. Należy zaznaczyć, iż w decyzji Starosty S. z [...] w sprawie zatwierdzenia projektu prac geologicznych M. M. został zobowiązany do pobrania dwóch próbek gruntu. Brak tych wyników nie może usprawiedliwiać, podnoszony przez skarżącego fakt , iż przy metodzie wiercenia obrotowego z zastosowaniem płuczki bentonitowej nie ma możliwości wykonania z pobranych prób analizy granulometrycznej. Jak trafnie zauważył organ I instancji w piśmie z [...] winno się stosować taki sposób wiercenia aby możliwe było pobranie próbek gruntu do analizy granulometrycznej. M. M. nie odwoływał się od decyzji z [...] i stała się ona ostateczna. Wiedział zatem o obowiązku pobrania dwóch próbek gruntu a mimo to ich nie pobrał. Okoliczność, iż skarżący nie pobrał dotychczas próbek gruntu i nie wykonał analizy granulometrycznej nie zwalnia go z obowiązku, o którym mowa w § 6 ust.2 pkt.8 rozporządzenia z 3 października 2005r. Kolejnym elementem dokumentacji wymagającym uzupełnienia jest konieczność załączenia geodezyjnego szkicu wytyczenia lokalizacji ujęcia. Obowiązek załączenia takiego szkicu wynika z § 6 ust.2 pkt.5 rozporządzenia z 3 października 2005r. Szkic ten nie został załączony. Nie można uznać za wystarczające tłumaczenie skarżącego, iż szkic nie został wykonany gdyż odwiercony otwór był na polu uprawnym gdzie właściciel prowadzi prace orne. Przepis § 6 ust.2 pkt.2 wyraźnie stanowi o obowiązku załączenia takiego szkicu i nie przewiduje możliwości odstąpienia od tego wymogu. Skarżący winien zatem sporządzić taki szkic i załączyć go do dokumentacji. Uzasadnione jest również żądanie uzupełnienia zestawienia wyników badań próby wody stanowiącego załącznik nr 3 do dokumentacji. Brak jest bowiem pieczęci laboratorium, w którym badanie wody zostało przeprowadzone, daty wykonania analizy wody oraz daty sporządzenia zestawienia. W związku z czym zestawienie wyników badań winno zostać uzupełnione o wymienione elementy. Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż w zaskarżonej decyzji winna być podana osoba, która odniosła się merytorycznie do zarzutów odwołania gdyż do tego wymagane są wiadomości specjalne. Należy zaznaczyć, iż szczegółowe wymogi jakim winna odpowiadać dokumentacja hydrogeologiczna zostały określone w przepisach rozporządzenia z 3 października 2005r. W organie I instancji są zatrudnione osoby, które dysponują wiadomościami specjalnymi w tym zakresie. W Starostwie Powiatowym w S. jest Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska. W decyzji organu I instancji oraz piśmie z dnia [...]. Starosta S. odniósł się do wszystkich kwestii dotyczących kompletności złożonej dokumentacji zaś organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę ocenił prawidłowość toku rozumowania organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. jest organem kolegialnym i nie było potrzeby wskazywania który członek kolegium sporządził uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż pismo jego i B. C. z dnia [...] nie było odwołaniem od decyzji z [...]. Zgodnie z treścią art.128 kpa odwołanie nie wymaga szczególnego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. Z wymienionego przepisu wynika, iż odwołanie jest niesformalizowanym co do treści środkiem prawnym. O tym czy pismo jest odwołaniem decyduje intencja strony. Zasadnicze znaczenie ma tutaj niezadowolenie z rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Pismo w którym jest wyrażone niezadowolenie z takiego rozstrzygnięcia przesądza o zakwalifikowaniu takiego pisma jako odwołanie. Niezadowolenie takie należy traktować jako zawierające żądanie ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. O charakterze pisma decyduje zatem zawsze intencja strony i jej wola. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie i piśmiennictwie. Pogląd taki wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z 20 czerwca 1996r. w spr. III ARN 14/96 (OSNP nr 2 z 1999r. poz.16) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 czerwca 2008r. w spr. I OSK 839/07 (Lex nr 493223) i z 2 grudnia 2010r. w spr. I OSK 1661/10 (Lex nr 745118). Pogląd taki został również wyrażony w Kodeksie postępowania administracyjnego – Komentarz B.Adamiak i J.Borkowski (wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2011r. str.491-492) oraz w Kodeksie postępowania administracyjnego – Komentarz M.Jaśkowska i A.Wróbel (wydawnictwo Zakamycze 2005r. syt.754-755). W rozpoznawanej sprawie w dniu [...] B. C. i M. M. złożyli pismo skierowane do Starosty S., w którym nie zgadzają się z decyzją organu I instancji z dnia [...]. Analiza treści tego pisma wskazuje, iż jego autorzy kwestionują wszystkie elementy rozstrzygnięcia organu I instancji i uzasadniają dlaczego decyzja ta, w ich ocenie, jest błędna. Nie budzi wątpliwości fakt, iż pismo to wyraża niezadowolenie z decyzji Starosty S. z dnia [...]. Skoro pismo to wyraża niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia to oznacza, iż jego autorzy żądają ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Organy administracji prawidłowo zatem potraktowały to pismo jako odwołanie od decyzji organu I instancji. Sąd nie podzielił poglądu pełnomocnika skarżącego podniesionego na rozprawie, iż pismo z dnia [...] stanowiło uzupełnienie dokumentacji hydrogeologicznej, o której mowa w art.45 ust.1 ustawy z 4 lutego 1994r. W związku z czym, w ocenie strony skarżącej, po takim uzupełnieniu organ winien przyjąć dokumentację bez zastrzeżeń. Przepisy art.45 ust.1 i 1a.) ustawy z 4 lutego 1994r. regulują kwestię procedury przyjęcia dokumentacji hydrogeologicznej. Z wymienionych przepisów wynika, iż w sytuacji gdy złożona dokumentacja nie odpowiada wymaganiom określonym w przepisach prawa to wydawana jest decyzja o jej uzupełnieniu lub poprawieniu. Po otrzymaniu poprawionej lub uzupełnionej dokumentacji, w terminie 1 miesiąca organ zawiadamia stronę o jej przyjęciu. Przede wszystkim należy zaznaczyć, iż pismo z [...] nie jest ani uzupełnieniem ani poprawieniem złożonej wcześniej dokumentacji. W piśmie tym skarżący i B. C. nie zgadzają się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Kwestionują oni wszystkie elementy decyzji i uzasadniają dlaczego decyzja ta jest błędna. Pismo to nie jest więc uzupełnieniem dokumentacji. Zarzut strony w tym zakresie nie jest zasadny. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia przepisów postępowania a mianowicie art.7,8,10,11,12 i 29 kpa to nie zostało wykazane w jaki sposób organy administracji naruszyły te przepisy. Trudno zatem odnieść się do tego zarzutu. Reasumując Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Złożona przez skarżącego dokumentacja hydrogeologiczna nie odpowiada wymaganiom określonym w przepisach ustawy z 4 lutego 1994r. i rozporządzenia z 3 października 2005r. W związku z czym organy administracji słusznie wezwały M. M. do jej poprawienia. Rozpoznając sprawę są nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę M. M. B.A.