III SA/Łd 224/25

Dnia 9 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialno-Socjalnej Studentów Uniwersytetu Łódzkiego z dnia 20 marca 2025 roku (bez numeru) w przedmiocie odmowy przyznania stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości w roku akademickim 2024/2025 roku oddala skargę. Decyzją z 20 marca 2025 r. Odwoławcza Komisja Stypendialno-Socjalna Studentów Uniwersytetu Łódzkiego, na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 1, ust. 4 oraz ust. 2 - 4, art. 87, art. 88 i art. 93 ust. 1-6 i 8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1571) w związku z art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572) oraz § 22 i § 23, z zastrzeżeniem § 17 ust. 1, § 18 i § 20 Regulaminu świadczeń stypendialnych dla studentów i doktorantów Uniwersytetu Łódzkiego wprowadzonego Zarządzeniem nr 132 Rektora Uniwersytetu Łódzkiego z dnia 16 września 2024 r., po rozpatrzeniu odwołania J. J. od decyzji WKSS WPIA z dnia 12 lutego 2025 r. (w decyzji omyłkowo wskazano 11 stycznia 2025 r.) o odmowie przyznania stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości w roku akademickim 2024/2025 r., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. 7 listopada 2025 r. J. J. w roku akademickim 2024/2025 złożył pierwszy wniosek o stypendium socjalne w zwiększonej wysokości, w którym w oświadczeniu o dochodach uwzględnił w składzie rodziny tylko siebie i do wniosku dołączył oświadczenie o braku dochodów w roku kalendarzowym 2024/25. We wniosku student wskazał 17 rozpoczętych semestrów na jednolitych studiach magisterskich. 12 listopada 2024 r. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o oświadczenie o nieprowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego z rodzicami, jeśli nie pozostaje na ich utrzymaniu, zaświadczenie z OPS/MOPS/GOPS z informacją czy w 2023 lub w 2024 korzystał z pomocy ośrodka. W przypadku braku zaświadczenia z OPS student miał złożyć oświadczenie o swoich źródłach utrzymania w 2023 roku do chwili złożenia wniosku. Student nie dostarczył ww. dokumentów i 16 listopada 2024 r. złożył nowy wniosek o stypendium socjalne w zwiększonej wysokości oraz oświadczenie o dochodach rodziny, w którym uwzględnił siebie oraz rodziców. Wydziałowa Komisja Stypendialno - Socjalna Wydziału [...] na posiedzeniu w dniu 12 lutego 2025 r. odmówiła przyznania skarżącemu stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości w roku akademickim 2024/2025 z powodu przekroczenia ilości semestrów, w czasie których przysługuje prawo do świadczeń. Komisja, na podstawie danych zawartych w ogólnopolskiej sieci informacji o nauce i szkolnictwie wyższym POL-on i używanego w UŁ systemu obsługi studiów USOS, wyliczyła, że aktualnie student odbywa 15 semestr studiów jednolitych magisterskich. Student wniosek o stypendium socjalne złożył z kompletem dokumentów w dniu 10 stycznia 2025 r. W oświadczeniu o składzie i dochodach rodziny uwzględnił siebie oraz rodziców. Do dochodu rodziny zostały wliczone tylko dochody ojca za 2023 rok w wysokości 31 123,26 zł netto, co podzielone na 12 miesięcy i 3 osoby w rodzinie dało dochód 864,53 zł netto na osobę miesięcznie. Zgodnie z kryterium dochodowym oraz potwierdzeniem w systemie USOS zamieszkania w DS. UŁ student kwalifikowałby się do przyznania stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości w kwocie 1800 zł miesięcznie. Jednak biorąc pod uwagę kryterium formalno-prawne posiadania uprawnień do pobierania świadczenia należało odmówić przyznania stypendium w roku akademickim 2024/2025 z związku z niespełnianiem warunków określonych w art. 93 ust. 4 ustawy. W odwołaniu student podniósł, że do limitów stypendiów nie powinno się liczyć semestrów podejmowanych przez wnioskodawcę przed dniem wejścia w życie przepisu ustawy, który wprowadził limity otrzymywania świadczeń materialnych, w tym stypendium socjalnego [...], którego przepis konstytuujący wspomniane limity wszedł w życie w dniu 1 października 2019 r. Zdaniem skarżącego nieuzasadnionym jest stosowanie limitu 12 rozpoczętych semestrów, który wszedł w życie po modyfikacji ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce od semestru letniego roku akademickiego 21/22, do semestrów trwających w okresie 10/19-02/22, gdyż wtedy obowiązywał inny limit, tzn. 6 lat uprzedniego pobierania świadczenia. Zaskarżoną decyzją Odwoławcza Komisja Stypendialno-Socjalna Studentów Uniwersytetu Łódzkiego utrzymała w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwołał się do treści art. 93 ust. 3-8 u.p.s.w.n. oraz § 18 Regulaminu świadczeń socjalnych. Organ wskazał, że na podstawie danych zgromadzonych w Uniwersyteckim Systemie Obsługi Studiów, USOSweb oraz na podstawie danych zawartych w ogólnopolskiej sieci informacji o nauce i szkolnictwie wyższym POL-on, ustalił, że składając wniosek o stypendium socjalne w dniu 10 stycznia 2025 r. w "Oświadczeniu wnioskodawcy", student uwzględnił 17 rozpoczętych semestrów na studiach jednolitych magisterskich. Z danych uzyskanych z systemu USOS i POL-on, który zawiera dane dotyczące studenta, wynika, że odbył następujące studia: 1) M. w W., kierunek [...] - 1 semestr letni 23/24, 2) U. w W., kierunek [...] -13 semestrów-zimowy i letni 16/17, zimowy i letni 17/18, zimowy 18/19, zimowy i letni 19/20, zimowy i letni 20/21, zimowy 21/22, zimowy i letni 22/23, zimowy 23/24, 3) U2, kierunek [...] -1 semestr zimowy 24/25. W ocenie Komisji student rozpoczął już 15 semestrów. Aktualnie student jest na drugim roku kierunku [...]. Studia na kierunku [...] rozpoczął w roku akademickim 2016/2017 na U. w W.. Powyższe dane stanowią dla organu podstawę do odmowy przyznania studentowi stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości, ponieważ zgodnie z art. 93 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, na studiach świadczenia przysługują przez okres nie dłuższy niż 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie, a student aktualnie jest na 15 semestrze studiów jednolitych magisterskich, co stanowi przekroczenie ww. limitu. Zdaniem organu analiza powyższych danych prowadzi do wniosku, że okres 12 semestrów, w czasie których możliwe było pobieranie świadczeń, na studiach jednolitych magisterskich upłynął 28 lutego 2023 r. System USOSweb, w którym student był zobowiązany złożyć oświadczenie o dochodach rodziny oraz wniosek o stypendium socjalne, podał koniec łącznego okresu, przez który przysługuje świadczenie na dzień 31 grudnia 2022 r. Ustawodawca w art. 93 ust. 4 ustawy ograniczył studentom, co do zasady do 12 semestrów okres, przez który przysługuje prawo do świadczeń, o których mowa w art. 86 ustawy, bez względu na okres pobierania świadczeń. Istotne znaczenie ma okres, w którym student posiadał status studenta, bez względu na to, czy w tym okresie pobierał świadczenia stypendialne. Dla biegu okresu, w którym student ma prawo ubiegać się i otrzymywać świadczenia stypendialne nie ma i nie miało znaczenia, czy student występuje w tym okresie o świadczenia oraz czy faktycznie w tym okresie świadczenia te pobiera. Organ odmówił zatem przyznania studentowi stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości w roku akademickim 2024/2025. Organ uznał, że treść art. 93 ust. 4 u.p.o.s.w.n, jest jasna i precyzyjnie określa limit semestrów, w czasie których studentowi przysługują świadczenia, wiążąc ten czas z okresem samego studiowania jako podstawowej przesłanki ustawowej i związanego z nią uprawnienia do ubiegania się o świadczenia, z którego student może korzystać. Dodatkowo, organ po zapoznaniu się z dokumentami przesłanymi w związku z wezwaniem z 25 lutego 2025 r., mianowicie zaświadczeniami z U. nr BPMS.425.11.2025 oraz M. (na której student nie otrzymał świadczeń i w związku z tym sprawa została skierowana do WSA w Warszawie), uznał, że skarżący w latach od 1 października 2016 r. do 31 grudnia 2024 r. korzystał z przysługującego mu prawa do ubiegania się, ale przede wszystkim pobierania stypendium socjalnego, które pobrał w łącznej wysokości 39 790 zł. Świadczenia pobierał przez łączny okres 12 semestrów na U. W związku z argumentami przedstawionymi przez studenta w odwołaniu Komisja uznała, że okresy pobierania świadczeń i kształcenia sprzed daty wejścia w życie art. 86-95 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo szkolnictwie wyższym i nauce, tj. przez dniem 1 października 2019 r. powinny być wliczane do 6-letniego okresu, o którym mowa w tym przepisie. Nie można bowiem uznać, że w przypadku, gdy dana osoba mająca status studenta pobierała świadczenie finansowe na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i z chwilą wejścia w życie nowej ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. nadal miałaby status studenta, to należałoby ją traktować jak osobę studiującą, która w ogóle żadnego świadczenia finansowego nie otrzymała, a więc okres 6-letni pobierania świadczenia byłby liczony od nowa na podstawie nowej ustawy. Taka wykładnia pozwalałby takim studentom na pobieranie świadczeń finansowych przez okres znaczenie przekraczający 6 lat (tzn. maksymalnie 12 semestrów na podstawie nowej ustawy, a dodatkowo wcześniej na podstawie ustawy z 2005 r.) i byłoby to nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą równości. Do przyznawania świadczeń, w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022, czyli trwającego w dacie dokonywanej zmiany ustawodawca dopuścił stosowanie przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast wszystkie świadczenia wnioskowane już po tym semestrze podlegają reżimowi nowej regulacji. W skardze J. J. zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 93 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce polegające na uznaniu, że w odniesieniu do skarżącego ma zastosowanie limit semestrów określony w tymże przepisie, w jego brzmieniu obowiązującym w momencie wydania skarżonej decyzji (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 742), podczas gdy do skarżącego studenta powinien mieć zastosowane przepis art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. 2018 poz. 1668), określający prawa i obowiązki studentów w odniesieniu do świadczeń stypendialnych, który wszedł w życie z dniem 1 października 2019 r. w zakresie semestrów realizowanych w okresie 10.2019-02.2022, zaś te realizowane w okresie przed dniem 1 października 2019 nie powinny w ogóle liczyć się do limitu semestrów, czy lat ustanowionych przez obecnie obowiązującą ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, gdyż wówczas obowiązywały właściwe przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r., które nie ustanawiały żadnego limitu studiowania bądź uprzedniego pobierania świadczeń socjalnych przy otrzymywaniu tychże świadczeń, a także, w związku z tym, iż pomimo zbieżności nazw, de facto były to inne świadczenia, gdyż przyznawane były na podstawie innego aktu prawnego oraz na innych zasadach niż świadczenia obecnie przysługujące studentom. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji oraz zasądzenie kosztów procesowych według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w rozstrzyganej sprawie była decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialno-Socjalnej Studentów Uniwersytetu Łódzkiego z dnia 20 marca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Stypendialno-Socjalnej Wydziału [...] Uniwersytetu Łódzkiego z 12 lutego 2024 r. o odmowie przyznania skarżącemu stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości w roku akademickim 2024/2025. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ zasadnie odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości. Wskazać należy, że podstawy i tryb przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, w tym stypendiów socjalnych, regulują przepisy art. 86 i następne przywołanej na wstępie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, student może ubiegać się o stypendium socjalne. Przyznanie świadczenia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, oraz odmowa jego przyznania następują w drodze decyzji administracyjnej (art. 86 ust. 2). Przepis art. 93 ust. 2 powołanej ustawy przed nowelizacją z 17 listopada 2021 r. stanowił, że świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1: 1) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. W następstwie nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 17 listopada 2021 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 2232) nastąpiła zmiana treści art. 93 ustawy. W wyniku tej nowelizacji art. 93 ust. 4 otrzymał brzmienie, zgodnie z którym łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów, 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów. Z kolei stosownie do treści art. 93 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce do okresu, o którym mowa w ust. 4 i 5, wlicza się wszystkie rozpoczęte przez studenta semestry na studiach, o których mowa w ust. 1, w tym semestry przypadające w okresie korzystania z urlopów, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem semestrów na kolejnych studiach pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu pierwszego tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego. W przypadku kształcenia się na kilku kierunkach studiów semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr. Z powyższego wynika, że ustawa nowelizująca dokonała istotnej zmiany okresu istnienia uprawnienia studenta do pobierania m.in. stypendium socjalnego. W tym miejscu, z uwagi na zarzuty skargi, wskazać jeszcze należy, że stosownie do art. 16 ustawy nowelizującej, tj. przepisu przejściowego - do przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022 stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. W rozstrzyganej sprawie wniosek skarżącego złożony 16 listopada 2024 r. dotyczył roku akademickiego 2024/2025, dlatego prawidłowo komisje stypendialne rozpoznające wniosek przyjęły, że do wniosku tego należy stosować przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w brzmieniu nadanym przez ustawę nowelizującą. Wyjaśnić również trzeba, że na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowano, że pod pojęciem "przysługiwania świadczenia" użytego w art. 93 ust. 2 ustawy sprzed nowelizacji należy rozumieć tylko taką sytuację, że w danym okresie dana osoba posiadała status studenta, ubiegała się o świadczenie i wobec spełnienia warunków jego otrzymania, dane świadczenie materialne faktycznie otrzymała. Oznacza to, że na gruncie poprzedniego stanu prawnego okres otrzymywania świadczeń przez studenta nie był powiązany z czasookresem studiów, a do ustalenia prawa do świadczenia badano czas faktycznego pobierania świadczenia. Limitowanie czasookresu świadczeń następowało przez czas ich pobierania. Nowelizacja ustawy doprowadziła do zmiany przesłanek materialnoprawnych przyznawania świadczeń studentowi, uzależniając prawo do nich dodatkowo od czasookresu studiowania, co nastąpiło w sposób jednoznaczny przez zmianę treści art. 93 ust. 4 ustawy. Zawarte w tym przepisie sformułowanie "bez względu na ich pobieranie przez studenta" łączy w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości prawo do świadczenia także z okresem studiowania, a nie jak uprzednio z okresem korzystania przez studenta ze świadczenia (por. wyroki NSA z 23 kwietnia 2025 r. sygn. III OSK 2033/24, sygn. III OSK 2080/24, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warstwa językowa tego przepisu prowadzi do wyniku jednoznacznego, a zatem stanowisko skarżącego jest niezasadne. Nowelizacja z 18 grudnia 2021 r. zmodyfikowała regulacje ustalania okresu przysługiwania świadczeń stanowiąc, że wynosi on określoną ilość semestrów, bez względu na pobieranie świadczenia przez studenta. Wobec powyższego w zawisłym między stronami sporze rację należy przyznać organowi. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. regulującymi zasadę praworządności - organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, tj. norm prawa procesowego obowiązującego w dacie orzekania oraz prawa materialnego z daty zaistnienia zdarzenia prawnego – w niniejszej sprawie złożenia wniosku. W tym miejscu, jeszcze raz należy wskazać, że odnośnie przyznawania świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, art. 16 ustawy nowelizującej przewidział możliwość stosowania przepisów ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022. A zatem wyłącznie w tym zakresie ustawodawca nie posłużył się zasadą bezpośredniego działania nowej ustawy polegającej na tym, że od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do stosunków prawnych (zdarzeń, stanów rzeczy) danego rodzaju niezależnie od tego, czy dopiero powstaną, czy też powstały wcześniej przed wejściem w życie nowego prawa, lecz trwają nadal w czasie dokonywania zmiany prawa. W związku z powyższym, wbrew zarzutom skarżącego, przyznawanie świadczenia socjalnego w roku akademickim 2024/2025 podlegało reżimowi ustawy w wersji obowiązującej w dacie złożenia przez niego wniosku. Z akt sprawy wynika, że skarżący w roku akademickim 2024/2025, w którym wystąpił o przyznanie stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości był studentem drugiego roku kierunku [...] na Wydziale [...] Uniwersytetu Łódzkiego. Przy czym do okresu, o którym mowa w art. 93 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce organ prawidłowo na podstawie danych z systemów USOS i Polon uwzględnił stronie zgodnie z art. 93 ust. 6 tej ustawy wszystkie rozpoczęte przez skarżącego semestry studiowania, a więc: 1 semestr na kierunku [...] 2023/2024 w M. w W., 13 semestrów na kierunku [...]na U.w W. 2016,2017, 2017/2018, 2018/2019 (zimowy), 2019/2020, 2020/2021, 2012/2022 (zimowy), 2022/2023, 2023/2024 (zimowy) oraz 1 semestr na kierunku [...] na Uniwersytecie Łódzkim 2024/2025. Z powyższego zestawienia wynika, że strona składając swój wniosek o stypendium rozpoczęła 15 semestr nauki na jednolitych studiach magisterskich. Zatem organy w kontrolowanej sprawie prawidłowo w oparciu o art. 93 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce odmówiły skarżącemu przyznania stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości. Odnosząc się do zarzutu strony, że w stosunku do jego wniosku o przyznanie stypendium socjalnego powinien być stosowany przepis art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, który wszedł w życie z dniem 1 października 2019 r. wskazać trzeba, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Należy wyjaśnić, że stosowanie przepisu art. 93 ust. 4 p.s.w.n. po nowelizacji do stanów faktycznych zaistniałych przed jego wejściem w życie nie narusza zakazu retroakcji prawa, gdyż wskazanej regulacji prawnej należy przypisać wymiar retrospektywny to jest w uprawniony sposób regulujący skutki zdarzeń sprzed wejścia w życie ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2025 r. sygn. III OSK 2033/24, publ. jak wyżej). Podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I OPS 1/06; publ. ONSAiWSA 2006; Nr 3, poz. 71) przyjęto zasadnie, że w sytuacji, gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły, mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Z pewnością taką regułą nie może być też automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy. (...) To jednak, czy dać pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy, charakteru przepisów podlegających zmianie, biorąc jednocześnie pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady. (...) W sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej jednak trwają dalej - po wejściu w życie nowej ustawy. (...) Z naruszeniem zakazu retroaktywności mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy do czynów, stanów rzeczy lub zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, stosujemy te nowe przepisy. O retroaktywnym działaniu prawa mówimy wtedy, gdy nowe prawo stosuje się do zdarzeń "zamkniętych w przeszłości", zakończonych przed wejściem w życie nowych przepisów. Z retrospektywnością prawa mamy zaś do czynienia wtedy, gdy przepisy nowego prawa regulują zdarzenia bądź stosunki prawne o charakterze "otwartym", ciągłym, takie, które nie znalazły jeszcze swojego zakończenia ("stosunki w toku"), które rozpoczęły się, powstały pod rządami dawnego prawa i trwają dalej, po wejściu w życie przepisów nowej ustawy (orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 listopada 1986 r. sygn. akt U 5/86, OTK 1986, poz. 1 i z dnia 28 maja 1986 r. sygn. akt U 1/86, OTK 1986, poz. 2; E. Łętowska, Polityczne aspekty prawa intertemporalnego (w:) Państwo, prawo, obywatel, Wrocław 1989, s. 355).Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie zatem nie ma podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a. (wniosek organu, a skarżący przychylił się do wniosku organu). e.g