III SA/Łd 226/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie NSA Teresa Rutkowska, WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Izabela Wędrak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2007 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego – powołanej dalej jako k.p.a.(t.j. Dz.U. z 2000, nr 98.1071 ze zm.), art. 2, 3, 5, 6 i 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 2, 3, 5, 6 i 7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, art. 104 k.p.a. oraz art. 39 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 1996 r. nr 13, poz. 74 ze zm.), którą przyznano W. K. dodatek mieszkaniowy w wysokości 226,34 złotych na okres od 1 grudnia 2006 r. do 31 maja 2007 r. Organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 21 listopada 2006 r. W. K. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z załącznikami w postaci: zaświadczenia córki W. K. z Uniwersytetu [...] o planowanym terminie zakończenia studiów, zaświadczenia żony C. K. z Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego [...] o dochodach za okres ostatnich 3 miesięcy tj. od sierpnia do października 2006 r., deklaracji o wysokości dochodów członków gospodarstwa domowego W. K. od 1 sierpnia 2006 r. do 31 października 2006 r. oraz wyciągu wydanego przez Administrację Nieruchomości A o wysokości opłat ponoszonych przez wnioskodawcę za wynajmowany lokal położony w Ł. przy ulicy M. 1 m. 34. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. przyznał W. K. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 grudnia 2006 r. do 31 maja 2007 r. w wysokości 226,34 złotych miesięcznie. Od decyzji tej W. K. wniósł odwołanie, w którym zakwestionował przyjętą przez organ wysokość wydatków na mieszkanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując sprawę wskazało, iż zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych – za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 6 powołanej ustawy, jeżeli lokal zamieszkiwany przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych do celu obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził do zasobu mieszkaniowego gminy oraz opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Jak zauważył organ ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że strona wynajmuje mieszkanie o powierzchni 44,02 m2. Lokal mieszkalny zajmowany przez odwołującego się nie wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego gminy. Wysokość wydatków mieszkaniowych (zaświadczenie Administracji Nieruchomości A) wynosi 525,06 zł za zajmowany lokal. Jednak z uwagi na treść art. 6 ust. 4 i 6 ustawy kwotę tą obniżono o kwotę abonamentu za wodomierz w wysokości 0,29 zł oraz w części o opłaty za zimną wodę, ścieki i podgrzanie wody. Opłaty te obliczono przyjmując normę zużycia wynoszącą w lokalach zasobu mieszkaniowego gminy nie posiadających liczników-5,4 m3 na osobę (Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14.01.2002 r. w sprawie określenia przeciętnych norm zużycia wody – Dz.U. Nr 8, poz. 70) oraz średnią zryczałtowaną opłatę za podgrzanie wody wynoszącą 23,74 zł na osobę. Wyliczone w ten sposób opłaty za zimną wodę, ścieki i podgrzanie wody wyniosły odpowiednio kwoty 36,29 zł, 28,19 zł i 71,22 zł, co łącznie dało kwotę 135,70 zł. W związku z czym kwota wydatków mieszkaniowych została obniżona o 98,90 zł do kwoty 426,16 zł. Organ podniósł również, iż zgodnie z deklaracją o wysokości dochodu członków rodziny gospodarstwa domowego wnioskodawcy z dnia 21 listopada 2006 r. średni miesięczny dochód 3 osobowego gospodarstwa domowego W. K. wynosił w przedmiotowym okresie 1.665,15 zł. Organ zważył, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 12 % dochodów w gospodarstwie 2-4 osobowym. Dodatek mieszkaniowy dla 3 osobowego gospodarstwa domowego W. K. stanowi więc różnicę pomiędzy wydatkami mieszkaniowymi skorygowanymi do kwoty 426,16 zł a 12 % średniego miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego wynoszącego 1.665,15 zł. Na powyższą decyzję W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W jej uzasadnieniu podniósł, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż lokal który zamieszkuje należy do zasobu mieszkaniowego gminy, co potwierdza umowa najmu zawarta z Gminą Ł. z 1 lutego 1995 r., której odpis został złożony w Delegaturze Urzędu Miasta Ł. wraz z wnioskiem o dodatek mieszkaniowy z dnia 21 listopada 2006 r. i dlatego organ niezasadnie zaniżył wydatki za mieszkanie w pełnej wysokości. Dodatkowo strona wskazała, iż do tej pory na podstawie tych samych aktów prawnych uwzględniano wszystkie wydatki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 31 maja 2007 r. W. K. podniósł, iż przedmiotowy lokal należy do zasobu mieszkaniowego Gminy Ł. i, że w okresie objętym wnioskiem o dodatek mieszkaniowy nie był opomiarowany. W dniu 1 czerwca 2007 r. skarżący złożył kserokopię umowy najmu zajmowanego lokalu zawartą między nim a Gminą Ł. W piśmie z dnia 8 czerwca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, iż wyżej wymieniony lokal należy do zasobu mieszkaniowego Gminy Ł., a opłata za wodę pobierana przez Administrację Nieruchomości A w przypadku lokali, które nie posiadają wodomierzy wyliczana jest na podstawie zużycia wody według wskazań w budynku, w którym znajduje się zajmowany lokal. Zużycie wody według wskazań licznika pomniejsza się o zużycie wody w lokalach, które są wyposażone w liczniki. Dodatkowo do powyższego pisma organ odwoławczy załączył pismo Urzędu Miasta Ł. Delegatury [...] Referatu Budynków i Lokali z dnia 5 czerwca 2007 r. informujące, iż lokal zajmowany przez W. K. został błędnie zakwalifikowany jako lokal niewchodzący do zasobu mieszkaniowego gminy. W związku z czym błędnie zostały przeliczone wydatki za podgrzanie ciepłej wody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przechodząc do oceny zasadności skargi należy stwierdzić, że skarga jest uzasadniona. W toku postępowania administracyjnego z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.00.98.1071 ze zm.) nie dokonano pełnych ustaleń faktycznych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy skarżący we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wykazał, że łączna kwota wydatków na mieszkanie wynosi 525,06 zł. Taka też kwota wynikała z dokumentu wystawionego pierwotnie przez Administrację Nieruchomości A W przedmiotowym wniosku dokonano jednak korekty zadeklarowanych wydatków ponoszonych na mieszkanie i po przeliczeniu czynszu ustalono wydatki w kwocie 426,16 zł. Powyższą kwotę wydatków na mieszkanie przyjął organ I instancji w decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy. W uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono jednak przyczyn przeliczenia czynszu i obniżenia wysokości wydatków na mieszkanie do kwoty 426,16 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji powołało zaś art. 6 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), jako uzasadniający kwestię przeliczenia ponoszonych przez skarżącego wydatków na mieszkanie. Przepis ten stanowi, że jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu, a więc ma on zastosowanie w przypadku ustalania wydatków przyjmowanych dla celów obliczania dodatku mieszkaniowego, o który ubiega się osoba zamieszkująca w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Przedstawione stanowisko organu odwoławczego nie znajduje jednak uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Kwestia charakteru lokalu skarżącego nie został bowiem wystarczająco wyjaśniona, a stanowi kwestię sporną. Skarżący twierdzi, że jego mieszkanie jest w zasobach komunalnych, o czym świadczy zawarta przez niego umowa najmu, zaś organ odwoławczy przyjął, że lokal mieszkalny zajmowany przez W. K. i jego rodzinę nie wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego gminy i uznał za zasadne przeliczenie przez organ I instancji wydatków na mieszkanie zgodnie z zacytowanym art. 6 ust. 4 i 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy powołując się na ten przepis nie odwołał się do żadnych dokumentów, ani dowodów potwierdzających to stanowisko. Tymczasem co najmniej wątpliwości organu orzekającego winien wzbudzić zapis w znajdującym się w aktach administracyjnych dokumencie wystawionym przez Administrację Nieruchomości A określającym wysokość wydatków na mieszkanie, w którym przedmiotowy lokal określa się jako mieszkalny na cele mieszkalne – komunalny. Tymczasem zgodnie z art. 107 § 3 kpa organ ma obowiązek wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Reasumując, kwestia charakteru lokalu mająca decydujący wpływ na wynik sprawy, od niej bowiem zależy prawidłowość wyliczenia dodatku mieszkaniowego, nie została wyjaśniona w toku postępowania administracyjnego, co stanowi istotne naruszenie przepisów art. 7, 77 i 107 § 1 i 3 k.p.a. Na marginesie sprawy należy podmieść, że w pismach z 5 i 8 czerwca 2007 r., nadesłanych przez organ odwoławczy, organy przyznały, iż lokal zajmowany przez skarżącego i jego rodzinę został błędnie zakwalifikowany jako lokal niewchodzący do zasobu mieszkaniowego gminy. W związku z powyższym błędnie zostały przeliczone wydatki za podgrzanie ciepłej wody. Mając na uwadze, że powyższe naruszenia przepisów prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd opierając się na treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.