III SA/Łd 24/14

Dnia 6 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant specjalista Agnieszka Kowalik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 roku sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. III SA/Łd 24/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r. poz. 267), art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r. Nr 30 poz. 151 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 79 poz. 856 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...] orzekającą o cofnięciu S.P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii A,B,C,B+E,C+E,T; zobowiązaniu strony do zwrotu prawa jazdy kategorii A,B,C,B+E,C+E,T nr K [...] wydanego w dniu 12 sierpnia 2009 r. oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. Instytut Medycyny Pracy Oddział Toksykologii poinformował Urząd Miasta Ł. Wydział Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów, że podczas badań konsultacyjnych i obserwacji szpitalnej S.P., przeprowadzonych w Oddziale Toksykologii w dniach 27 – 29 grudnia 2012 r. stwierdzono u w/w jednostkę chorobową, która dyskwalifikuje go do posiadania prawa jazdy. W związku z powyższym wskazane jest przeprowadzenie u S.P. badania lekarskiego w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w celu określenia zdolności do kierowania pojazdami. Zawiadomieniem z dnia 10 stycznia 2013 r. S.P. został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Następnie Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami skierował S.P. na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł. orzeczeniem lekarskim z dnia 14 maja 2013 r., nr [...] stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A,A1 B, B1 T, B+E,C,C1D,D1C+ED+EC1+ED1+E oraz pozwolenia do kierowania tramwajem. Datę ponownego badania kontrolnego wyznaczono na maj 2014 r. S.P. nie zgadzając się z treścią powyższego orzeczenia lekarskiego wniósł o ponowne przeprowadzenie badań. W wyniku ponownie przeprowadzonego badania Instytut Medycyny Pracy im. J Nofera w Łodzi ostatecznym orzeczeniem lekarskim nr K [...] z dnia 16 września 2013 r. stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A,A1 B, B1 T, B+E,C,C1D,D1C+ED+EC1+ED1+E oraz pozwolenia do kierowania tramwajem. Pismem z dnia 22 maja 2013 r. S.P. został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a. i możliwości złożenia wyjaśnień w terminie 7 dni. Pouczono także o treści art. 10, 32, 41 § 1 i 2 k.p.a. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o cofnięciu S.P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii A,B,C,B+E,C+E,T; zobowiązał stronę do zwrotu prawa jazdy kategorii A,B,C,B+E,C+E,T nr K 0873478 wydanego w dniu 12 sierpnia 2009 r. oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższej decyzji S.P. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium w Ł. Nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją wskazał, że przepracował zawodowo ponad 50 lat, w tym jako kierowca zawodowy 35. Nigdy nie spowodował wypadku. Obecnie dla niego jazda samochodem to jednocześnie potrzeba związana z koniecznością załatwiania spraw osobistych i rodzinnych, jak również przyjemność i pasja. Wniósł o przyznanie mu chociaż prawa jazdy kategorii B. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 listopada 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę wydania decyzji organ wskazał przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami oraz przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2004 r. Nr 2 poz. 15) . Zgodnie z treścią powołanego art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Zatem ocena czy u kierowcy występują przeciwwskazania do kierowania pojazdem należy do uprawnionych lekarzy, przeprowadzających badania w upoważnionych do tego jednostkach. Orzeczenia lekarskie w tym zakresie posiadają walor ostateczności, co oznacza, że organ nie może dokonywać samodzielnych ocen, co do tego czy kierowca – ze względu na stan zdrowia – jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego. W przypadku wystąpienia przesłanek do cofnięcia uprawnień organ jest zobowiązany do wydania decyzji w tym przedmiocie. Decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami nie należy zatem do decyzji uznaniowych. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że ostatecznym orzeczeniem Instytutu Medycyny Pracy z dnia 16 września 2013 r. stwierdzono u strony przeciwwskazania do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A,A1 B, B1 T, B+E,C,C1D,D1C+ED+EC1+ED1+E oraz pozwolenia do kierowania tramwajem. Tym samym obligatoryjne było cofnięcie posiadanych przez S.P. uprawnień. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów organ odwoławczy uznał je za bezzasadne i pozostające bez wpływu na podjętą decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S.P. ponowił argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazał nadto, że potraktowano go jako nałogowego pijaka, a przeprowadzone badania miały na celu pozbawienie go prawa jazdy. Podniósł, że w opiniach lekarskich jest przedstawiany jako osoba niewspółpracująca z lekarzami. Tymczasem jest osobą skrytą i niechętnie rozmawia na swoje rodzinne tematy. Wniósł o pozytywne rozpoznanie sprawy i przyznanie mu chociaż prawa jazdy kategorii B. W uzupełnieniu skargi S.P. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz błędne zastosowanie w sprawie art. 91 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym tj. przepisu, który już nie obowiązywał w chwili skierowania do Urzędu Miasta Łodzi pisma przez Oddział Toksykologii IMP. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów : - orzeczenia lekarskiego nr [...] z 7 stycznia 2014 r., - zaświadczenia lekarskiego z [...] r. Intrans Ośrodek Badań Psychologicznych i Lekarskich s.c., -orzeczenia psychologicznego z [...] r. Intrans Ośrodek Badań Psychologicznych i Lekarskich s.c. na okoliczność braku jakichkolwiek przeciwwskazań u Skarżącego do kierowania pojazdami silnikowymi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270) [dalej: p.p.s.a.], sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W rozpatrywanej sprawie sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie ocenie sądu podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymująca w mocy decyzję cofającą skarżącemu posiadane uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( Dz. U. Nr 30 , poz. 151 ze zm.), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Treść cytowanego przepisu jest jednoznaczna i nie wywołuje w orzecznictwie większych wątpliwości. Przede wszystkim podkreślić należy, że sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje, na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku bowiem stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez stronę pojazdami silnikowymi, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Prawidłowe jest także stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że organ administracji jest związany treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a orzeczenie to nie podlega jego ocenie, co do zasadności wydania go o danej treści. Organ administracji nie ma bowiem niezbędnej w tym zakresie wiedzy medycznej aby móc ocenić wyniki badań i rozstrzygnąć, czy potwierdzają one istnienie u badanego kierowcy schorzeń, które stanowią przeciwwskazanie do kierowania pojazdami. Niezbędnej w tym zakresie wiedzy medycznej nie posiada również sąd. Badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 ustawy i wpisani do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez marszałka województwa. Jak stanowi art. 79 ust. 2 ustawy uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 /../. Jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne. ( art. 79 ust. 4 i 5 ustawy). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust 7 ustawy). Kopię takiego orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać starości właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno - orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia. Jak wyjaśniał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. I OSK 103 /11 ( LEX nr 1113233), a orzeczenie to zachowało w pełni swoją aktualność, gdyż uregulowanie zawarte w art. 103 ust. 1 pkt 1 a) ustawy o kierujących pojazdami odpowiada brzmieniem poprzednio obowiązującego art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, postępowanie administracyjne w przedmiocie weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi ze względu na stan zdrowia kierowcy jest dwuetapowe. Pierwszy etap to właśnie postępowanie diagnostyczno – orzecznicze prowadzone przez uprawnionych lekarzy i w tym postępowaniu nie mają zastosowania reguły procedury administracyjnej. Na tym etapie strona może kwestionować wynik badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie i opinie medyczne a także posiadane wyniki innych badań. Może także skorzystać z uprawnienia do wniesienia odwołania od pierwotnego orzeczenia lekarskiego i uzyskać orzeczenie w trybie odwoławczym. Jeżeli jednak w ostatecznym orzeczeniu lekarskim wydanym przez lekarza uprawnionego jednostki orzeczniczej o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne, a taka sytuacja niewątpliwie zachodzi w rozpatrywanej sprawie, skoro w trybie odwoławczym orzeczenie wydał lekarz uprawniony z Instytutu Medycyny Pracy w Ł., stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, to na drugim etapie postępowania, toczącym się w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, nie ma już prawnej możliwości weryfikowania orzeczeń lekarskich. Organ orzekający w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami jest treścią takiego orzeczenia związany, podobnie jak sąd oceniający zgodność z prawem zaskarżonej do niego decyzji, wydanej na podstawie takiego orzeczenia. Ostateczne orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza uprawnionego stwierdzające lub nie istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art.76 § 2 K.p.a. i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności ) oraz domniemania zgodności prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone Wyklucza to możliwość kontrolowania treści orzeczenia lekarskiego przez organ administracji prowadzący postępowanie, a w dalszej kolejności także przez sąd administracyjny. ( por także np. wyrok NSA z dnia 25.10.2011 r. I OSK 1859/10 , z 27 lipca 2011 r. I OSK 1298/10 – publ. na stronie http//;orzeczenia .nsa.gov.pl). W postępowaniu wszczętym w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, dysponując orzeczeniami lekarza WOMP i następnie lekarza uprawnionego z IMP im. Prof. J. Nofera w Łodzi organ administracji nie miał więc żadnych podstaw prawnych do prowadzenia jakiegokolwiek dalszego postępowania dowodowego na okoliczności objęte treścią tego orzeczenia lekarskiego. Ustalony przez organ stan faktyczny sprawy w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia nie budził więc żadnych wątpliwości, a zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia art.7, 77 § 1 k.p.a. należy uznać za nieuzasadnione, gdyż organy, zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy dotyczyć ma okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, w związku z tym, z przyczyn wyjaśnionych powyżej, zarzuty i argumenty skarżącego dotyczące sposobu przeprowadzenia badań przez lekarzy i ich negatywnego nastawienia do skarżącego nie mogły odnieść zamierzonego skutku - poważenia wyników badań i treści orzeczenia lekarskiego. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy ( Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski Wyd 11 str. 341) . W rozpatrywanej sprawie do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia wystarczające było oparcie się, tak jak to uczyniły organy, na ostatecznym orzeczeniu lekarskim [...] wydanym przez lekarza uprawnionego do badań kierowców Instytutu Medycyny Pracy. Orzeczenie to wydane zostało w trybie określonym w § 13 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców ( tekst jedn. Dz. U. z 2013, poz. 133) i było ostateczne. Załącznik nr 5 do rozporządzenia zawiera wzór orzeczenia, który nie przewiduje zamieszczenia w nim informacji o rodzaju schorzenia stwierdzonego w wyniku badania, ani uzasadnienia tego orzeczenia. W przedmiotowej sprawie orzeczenie wydane zostało zgodnie z tym wzorem. Wskazać również należy, że orzeczenie instytutu medycyny pracy w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego ( por. postanowienie NSA z 25 maja 2011 r. I OSK 837/11 LEX nr 795298). Dopiero decyzja wydana na podstawie takiego orzeczenia ma charakter władczy i rozstrzygający. Orzeczenia takie stanowią jedynie stwierdzenia stanu zdrowia określonej osoby. Weryfikacja takiego orzeczenia może nastąpić wyłącznie na drodze badań lekarskich, których wyniki doprowadzą do zweryfikowania wcześniejszych orzeczeń. Późniejsze orzeczenie, weryfikujące wcześniejszą diagnozę winno być przez organ uwzględnione. Warunkiem jest, aby takie orzeczenie spełniało warunki rozporządzenia i było wydane przez podmiot w nim wskazany. Zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego jakim jest orzeczenie lekarskie. Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza w tym zakresie żadnych ograniczeń. Nie ulega jednak wątpliwości, że w dacie wydawania decyzji przez SKO w Ł., a na tę chwilę dokonywana jest ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skarżący nie przedstawił orzeczenia podważającego prawidłowość orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy, a więc nie obalił domniemania zgodności z prawdą tego orzeczenia. Skutku tego nie mógł także skarżący osiągnąć składając na etapie postępowania sądowoadministracyjnego orzeczenia lekarskie lekarzy uprawnionych z dnia 7 i 10 stycznia 2014r, a więc wydane już po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie ( 7.11.2013 r.). Po pierwsze stwierdzają one stan zdrowia skarżącego w dacie ich wydania i już z tej przyczyny nie mogłyby podważyć prawidłowości wcześniej wydanego orzeczenia. Ponadto orzeczenie lekarskie nr [...] wydane przez lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób kierujących pojazdami A.K. – F. wydane zostało po przeprowadzeniu badania w prywatnym gabinecie lekarskim na podstawie art.122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten w dacie wydania orzeczenia nie obowiązywał ( od 19 stycznia 2013 r.) a jego treść odpowiada treści art. 75 ust. 1 pkt 1 aktualnie obowiązującej ustawy o kierujących pojazdami i dotyczy osób ubiegających o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami. Osób, które ubiegają o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami cofniętego ze względu na stan zdrowia ( art.75 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami i odpowiadający mu poprzednio obowiązujący art. 122 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym) dotyczy § 9 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców ( tekst jedn. Dz. U. z 2013, poz. 133) z którego wynika, że takie badania muszą być przeprowadzone w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy, a do przeprowadzenia badania wymagane jest dostarczenie przez dokumentacji medycznej z badania, na podstawie którego wydano orzeczenie stanowiące podstawę do cofnięcia uprawnienia. Tylko w tym trybie uzyskane orzeczenie może stanowić podstawę do ubiegania się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami. Na zakończenie wyjaśnić jedynie należy, że zgodnie z art. 80 ust. 1 i 2 ustawy o kierujących pojazdami, nadzór nad wykonywaniem badań lekarskich i wydawaniem orzeczeń lekarskich do kierowania pojazdem sprawuje marszałek województwa, który w ramach nadzoru prowadzi kontrolę wykonywania badań lekarskich, dokumentacji prowadzonej w związku z badaniami, wydawanych orzeczeń. Do tego organu skarżący może skierować swoje zastrzeżenia. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. i nieodniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada wymogom wskazanego przepisu tj. wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione i dowód, na którym organ oparł swoje rozstrzygnięcie. Ponadto organ prawidłowo wskazał i wyjaśnił treść przepisu art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia oraz pozostałych przepisów mających zastosowanie w sprawie. Reasumując, w ocenie Sądu, organy prawidłowo zastosowały art. 103 ust. 1 pkt 1 a), a ustalenia na których oparły swoje rozstrzygnięcie nie budzą wątpliwości. Sąd nie stwierdził także takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło by mieć wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a.. Z tego względu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił . bg