III SA/Łd 244/08

Dnia 21 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K.O. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] roku o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W treści pisma z dnia 30 września 2008 roku strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że cofnięcie zezwoleń na sprzedaż alkoholu spowodowałoby zamknięcie prowadzonej przez stronę restauracji, a co za tym idzie zwolnienie wszystkich pracowników. Tymczasem skargi ze strony mieszkańców ustały, a zwiększenie bezpieczeństwa stało się widocznym aspektem w działalności firmy. Wstrzymanie sprzedaży alkoholu spowodowałoby trudne do przewidzenia konsekwencje zarówno dla strony skarżącej, jak i pracowników restauracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wymienionych w powołanym przepisie. Konstrukcja cytowanego przepisu wylicza wyczerpująco przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, a inicjatywa do ich wykazania przysługuje stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, nie publ.). Badając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu organu administracji publicznej, Sąd wszechstronnie rozważył wszelkie okoliczności, mając na uwadze przede wszystkim fakt, iż celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona wskazała, że cofnięcie zezwoleń na sprzedaż alkoholu spowodowałoby zamknięcie prowadzonej przez spółkę restauracji, a co za tym idzie zwolnienie wszystkich pracowników. W odniesieniu do tego argumentu Sąd stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie Należy bowiem mieć na uwadze, że restauracja to lokal gastronomiczny, w którym następuje konsumpcja posiłków i napojów. Owszem wyłączenie możliwości sprzedawania napojów alkoholowych może ograniczyć zyski restauracji, ale nie musi łączyć się z koniecznością rezygnacji z prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca nie wykazała ani jaką cześć dochodów restauracji przynosi sprzedaż alkoholu, na który posiadała dotąd zezwolenie, ani też nie wskazała nawet w przybliżeniu rozmiarów ewentualnej szkody. Wręcz przeciwnie, stwierdziła, że wstrzymanie sprzedaży alkoholu spowodowałoby trudne do przewidzenia konsekwencje zarówno dla skarżącego jak i jego pracowników. Taka natomiast argumentacja w świetle brzmienia art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może oczywiście stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że powyższy przepis wymaga, aby szkoda, której wystąpienie miałoby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, miała kwalifikację znacznej szkody. Przepis ten umożliwia więc Sądowi ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ale tylko w sytuacji uprawdopodobnienia, że wykonanie decyzji stworzy realne (nie trudne do przewidzenia) niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wobec powyższego nie można przyjąć, że wykonanie decyzji na obecnym etapie postępowania spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nadto, w argumentacji wniosku strona wskazała, że w toku postępowania dołożyła wszelkiej staranności by dowieść, że stawiane w decyzji zarzuty są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Tym niemniej Sąd na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie może wypowiadać się co do prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego, zatem co do słuszności samej skargi. Dokonanie takiej analizy sugerowałoby rozstrzygnięcie sądu w przedmiocie skargi. Przekonanie strony o należytym wykazaniu słuszności swojego stanowiska, zatem nie może uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pogląd takie potwierdza dotychczasowe orzecznictwo (por. np. postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2005 roku, II OZ 513/05, nie publ.; postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 roku, II OZ 184/05, nie publ.;.). Konkludując, zdaniem Sądu strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie oznacza wykazanie dużego prawdopodobieństwa (graniczącego z pewnością) wystąpienia opisanych okoliczności w następstwie wykonania zaskarżonego aktu. Nie ulega wątpliwości, że wykonanie jakiejkolwiek decyzji ma zazwyczaj dla jej adresata niekorzystne konsekwencje. Jednakże przepis art. 61 § 3 wymaga wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody znacznej, a więc większej niż przeciętnie wywoływanych wykonaniem decyzji tego rodzaju oraz skutków trudnych do odwrócenia, to jest takich, gdzie powrót do stanu poprzedniego będzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych środków. Mając powyższe na uwadze ogólnikowe stwierdzenia skarżącej o konieczności zamknięcia restauracji i trudnych do przewidzenia konsekwencjach nie uzasadniają złożonego wniosku w kontekście wykazania istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego, na mocy art. 61 § 3 i § 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu. K.O.