III SA/Łd 252/06

Dnia 31 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu w dniu 17 października 2006 roku na rozprawie ze skargi W. C. na pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wynagrodzenia za nadgodziny p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W. C. wystąpił w dniu [...] do Dyrektora Zakładu Karnego w Ł. o zapłatę kwoty 9476,70 zł tytułem wynagrodzenia za nadpracowane godziny. Dyrektor Zakładu Karnego w Ł. pismem z dnia [...] poinformował W. C., że w chwili obecnej brak jest podstaw prawnych do wypłacenia świadczenia pieniężnego za nadpracowane godziny w czasie służby. Wyjaśnił ponadto, iż akty prawne regulujące funkcjonowanie Służby Więziennej nie zawierają przepisu uprawniającego kierownika jednostki organizacyjnej Służby Więziennej do wypłacenia świadczenia pieniężnego za nadpracowane godziny. W.C. w dniu [...] wystąpił do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. o spowodowanie zmiany decyzji Dyrektora Zakładu Karnego w Ł. i wypłacenie wynagrodzenia za nadgodziny. Podniósł, że decyzja jest dla niego krzywdząca, gdyż do końca grudnia 2005 r. wszyscy funkcjonariusze otrzymywali ekwiwalent pieniężny za nadpracowane godziny. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. pismem z dnia [...]-wyjaśnił, że do funkcjonariusza Służby Więziennej, w szczególności uprawnień do różnego rodzaju świadczeń pieniężnych zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej /Dz.U z 2002 r. Nr 207, poz.1761 ze zm./. Żaden z przepisów tej ustawy nie daje funkcjonariuszowi Służby Więziennej uprawnienia do wypłaty wynagrodzenia za przepracowane godziny nadliczbowe. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 grudnia 2005 r. - sygn. akt III SA/Łd 624/05, w którego uzasadnieniu stwierdzono brak podstawy prawnej do wydania decyzji przyznającej funkcjonariuszom Służby Więziennej świadczenia pieniężnego za wypracowane godziny nadliczbowe. W.C. zaskarżył pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, traktując to pismo jako decyzję. Wniósł o uchylenie krzywdzącej go decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania z jednoczesnym wskazaniem przełożonemu, aby zmienił decyzję i wypłacił wynagrodzenie. W uzasadnieniu skargi przyznał, iż zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1991 r. w sprawie zasad ustalenia rozkładu czasu służby funkcjonariuszy SW /Dz.Urzęd. Min.Spr. z 7 października 1997 r. Nr 4, poz.39/ ani ustawa o Służbie Więziennej nie przewidują obowiązku przełożonego do wypłaty świadczenia pieniężnego z tytułu nadgodzin. Treść powołanego zarządzenia odbiega od rzeczywistości, ma charakter krzywdzący wobec wielu funkcjonariuszy, którzy mogą znaleźć się w podobnej do skarżącego sytuacji. Zarządzenie to jest aktem prawnym niedostosowanym do wymogów Konstytucji RP, a zatem nie powinno normować obowiązków funkcjonariuszy związanych z czasem służby. W ocenie skarżącego jego skarga jest uzasadniona, a decyzję odmawiającą przyznania wynagrodzenia za wypracowane nadgodziny należy uznać za niezgodną z prawem. Skarżący pismo Dyrektora uznał za decyzję, bowiem w sprawie winna zostać wydana decyzja. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Stwierdził, że w sprawie W. C. o wypłatę ekwiwalentu za "nadpracowane godziny" przełożeni w sprawach osobowych nie wydawali decyzji administracyjnych, gdyż przedmiot żądania nie występuje w przepisach pragmatyki służbowej funkcjonariuszy Służby Więziennej. Informacji przekazanych w pismach nie można uznać za decyzje w znaczeniu określonym kodeksem postępowania administracyjnego. Brak jest podstaw do uznania za słuszne stanowisko skarżącego, że w sprawie powinna zostać wydana decyzja administracyjna, a pisma należy traktować jak decyzje administracyjne. Nie każdy przejaw pisemnej aktywności musi przybierać postać decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm./. Kontrola administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne; 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające co do istoty; 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8/ bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W świetle art.107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego decyzja powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Zaskarżone pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. nie może być uznane za decyzję, gdyż spośród wymienionych wyżej elementów absolutnie niezbędnych i stanowiących wymagane minimum nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy oraz pouczenia o dopuszczalności wniesienia skargi. Z tych samych względów za decyzję nie można uznać pisma Dyrektora Zakładu Karnego w Ł. z dnia [...] Zarówno Dyrektor Zakładu Karnego w Ł. jak i Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. świadomie nie podejmowali decyzji w sprawie wniosku W.C. o zapłatę wynagrodzenia za przepracowane nadgodziny, bowiem przekonani byli, że obowiązujące przepisy prawa nie pozwalały na wydanie decyzji uwzględniającej wniosek funkcjonariusza. Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w powołanym przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 624/05, w którego uzasadnieniu przyjęto, że nie ma podstawy prawnej do wydania decyzji przyznającej świadczenie pieniężne za przepracowane godziny nadliczbowe. Organ trafnie podnosi w odpowiedzi na skargę, że w przypadku wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie należałoby wydać decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że zaskarżone pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. oraz poprzedzające je pismo Dyrektora Zakładu Karnego w Ł. stanowiące informacje o obowiązujących przepisach prawa nie są aktami ani czynnościami, o których mowa w art.3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też należało odrzucić skargę na podstawie art.58 § 1 pkt 1 tej ustawy.