III SA/Łd 259/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oraz zobowiązania do zwrotu dokumentu 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części, w jakiej utrzymuje ona w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] zobowiązującą M. S. do zwrotu oryginału dokumentu "Uprawnienia diagnosty Nr [...]" w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna oraz decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] w takiej samej części; 2. w pozostałej części oddala skargę; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz M. S. kwotę 237 (dwieście trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.), art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2012, poz. 1137 t.j.), po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] o cofnięciu M. S. uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oraz zobowiązaniu do zwrotu dokumentu, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: W dniu 25 lipca 2013 r. do Wydziału Praw Jazdy i Rejestracji Pojazdów UMŁ wpłynęło pismo z Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] z dnia 22 lipca 2013 r., do którego załączony był dowód rejestracyjny (seria [...]) naczepy ciężarowej marki TANG, nr rej. [...]. Dowód ten został zatrzymany przez Inspekcję Transportu Drogowego podczas kontroli ww. pojazdu przeprowadzonej w dniu 22 lipca 2013 r. Przyczyną zatrzymania były usterki techniczne pojazdu oraz - cyt: "[...] nieprawidłowy wpis w dowodzie rejestracyjnym odnośnie liczby osi". W dowodzie rejestracyjnym liczbę osi opisano w polu L cyfrą "2". W dokumencie tym figurują trzy wpisy diagnosty o numerze uprawnienia [...] ze Stacji Kontroli Pojazdów [...], potwierdzające dokonanie okresowych badań technicznych z wynikiem pozytywnym w dniach: 23 lipca 2011 r., 24 lipca 2012 r. i 19 lipca 2013 r. W dniu 31 lipca 2013 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...], do którego załączono: protokół kontroli nr [...] oraz pokwitowanie za zatrzymany dowód rejestracyjny naczepy ciężarowej marki TANG, nr rej. [...]. Prezydent Miasta [...] pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r. zawiadomił M. S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych i wezwał ww. diagnostę do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi skarżący wskazał, że trzykrotnie przeprowadzał badanie naczepy, dostrzegł rozbieżność w ilości osi – zapis w dowodzie rejestracyjnym był L2, a w rzeczywistości L1 – uznał, że jest to błąd niemający wpływu na bezpieczeństwo i ochronę środowiska jak i porządek ruchu drogowego, przez co wstrzymał się z korektą tej omyłki do czasu wymiany dowodu rejestracyjnego. W dniu 12 września 2013 r. oraz 28 października 2013 r. przeprowadzono kontrole Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów [...], w której skarżący jest zatrudniony jako uprawniony diagnosta, w zakresie prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji. Ustalenia zespołu kontrolującego zostały ujęte w protokole nr [...] oraz [...]. W wyniku przeprowadzonych kontroli stwierdzono, że diagnosta M. S. trzykrotnie przeprowadził okresowe badanie techniczne naczepy ciężarowej marki TANG, nr rej. [...], odpowiednio w dniu 23 lipca 2011 r., w dniu 24 lipca 2012 r. oraz w dniu 19 lipca 2013 r., każdorazowo orzekając pozytywny wynik badania technicznego oraz dokonując wpisu do dowodu rejestracyjnego tego pojazdu kolejnego terminu badania technicznego, pomimo niezgodności w zakresie liczby osi (w dowodzie rejestracyjnym: 2, faktycznie: 1). Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] na podstawie m.in. art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oraz zobowiązał do zwrotu oryginału dokumentu "Uprawnienia diagnosty Nr [...]" w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że decyzja jest konsekwencją kilkukrotnego dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym oraz przepisami, albowiem okresowe badania techniczne ww. pojazdu przeprowadzone odpowiednio w dniu 23 lipca 2011 r., w dniu 24 lipca 2012 r. oraz w dniu 19 lipca 2013r., winny każdorazowo zakończyć się orzeczeniem przez diagnostę wyniku negatywnego i wydaniem zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z zamieszczonym wpisem o stwierdzonej usterce w przedmiocie niezgodności liczby osi. W odwołaniu skarżący wskazał, że jego zachowanie nie naraziło bezpośrednio i pośrednio na utratę zdrowia, bądź życia pozostałych uczestników ruchu drogowego. Podniósł, że naczepa, której sprawa dotyczy była w pełni sprawna technicznie, a błąd w dowodzie rejestracyjnym wynikał ze zwykłej omyłki pisarskiej dotyczącej liczby osi. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ przyjął ustalenie faktyczne przyjęte przez organ I instancji. Organ odwoławczy powołał się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U z 2007r., nr 186, poz. 1322 ze zm.), które w załączniku nr 3 określa wzór dowodu rejestracyjnego, oraz stanowi wprost, iż dane pojazdu obejmują m.in. liczbę osi (L) oraz rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa I Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2012r., poz. 996), które w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a stanowi, że zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje identyfikację pojazdu, w tym sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. Ponadto organ powołał się na załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia opatrzony tytułem "Wymagania Dotyczące Kontroli Oraz Wytyczne Dotyczące Oceny Usterek Podczas Przeprowadzania Okresowego Badania Technicznego Pojazdu", który w pozycji 02 (Numer identyfikacyjny pojazdu (VIN)/numer nadwozia/podwozia/ ramy) określa jakie usterki skutkują uznaniem stanu technicznego za niezadowalający, stanowiąc, iż usterką taką są m.in. oczywiste omyłki w dowodzie rejestracyjnym związane z danymi technicznymi pojazdu; jednocześnie ustawodawca określił tą usterkę jako istotną (Ul). Kolegium wskazało także na § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia, który stanowi, że w przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że oczywista omyłka w dowodzie rejestracyjnym dotycząca liczby osi w żadnym stopniu nie wpływa na wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i nie przyczynia się do pogorszenia środowiska, Kolegium stwierdziło, że okoliczność ta nie ma żadnego wpływu na wynik badania technicznego pojazdu, w którym stwierdzono m.in. niezgodność w zakresie faktycznej liczby osi badanego pojazdu z danymi w tym zakresie zamieszczonymi w dowodzie rejestracyjnym. Rolą diagnosty jest bowiem realizowanie powszechnie obowiązujących przepisów, a nie postulowanie ich zmian, chociażby w odczuciu strony stwierdzenie przedmiotowej usterki nie powinno powodować określenia wyniku badania jako negatywnego. Organ odwoławczy uznał, że diagnosta M. S. dokonał w dowodzie rejestracyjnym naczepy ciężarowej wpisu potwierdzającego pozytywny wynik przeprowadzonego badania technicznego niezgodnie z przepisami, tj. przywołanym powyżej § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia, albowiem pomimo stwierdzenia usterki istotnej (oczywista omyłka w dowodzie rejestracyjnym związana z danymi technicznymi pojazdu), określił wynik badania technicznego jako pozytywny. W zakresie badania z dnia 23 lipca 2011 r.- organ uznał, że skarżący przeprowadził to badanie techniczne niezgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach. Organ wyjaśnił także, że decyzja wydana w oparciu o przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie jest decyzją o charakterze uznaniowym. W skardze z dnia 24 lutego 2014 r. M. S. wniósł o uchylenie decyzji I i II instancji, unieważnienie decyzji Kolegium oraz decyzji organu I instancji w części, która zobowiązuje diagnostę do zwrotu oryginału dokumentu "Uprawnienia diagnosty" w terminie 7 dni od dnia, w którym ostateczna decyzja stanie się ostateczna oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2) i tym samym brak przyjęcia, że jego zachowanie powinno zostać ocenione jako przeprowadzenie badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1), co w konsekwencji powinno skutkować uznaniem, po analizie charakteru, skutków i rodzaju naruszenia przez diagnostę procedury badania technicznego opisanej w rozporządzeniach w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, że wykrycie naruszenia prawa, którego się dopuścił nie powinno finalnie skutkować wydaniem decyzji o cofnięciu mu uprawnień zawodowych de facto na 5 lat, a jedynie wszczęciem a potem umorzeniem postępowania I instancji. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 77 , art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez niewystarczające zebranie i rozważenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego, nieuzasadnione tłumaczenie zebranego materiału dowodowego i powstałych wątpliwości tylko i wyłącznie na niekorzyść diagnosty z naruszeniem zasady in dubio pro reo, co doprowadziło do wydania zaskarżonych decyzji, a także niepełne i błędne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji. W ocenie strony organy naruszyły także art. 156 § 1 k.p.a. wobec wydania rozstrzygnięcia zobowiązującego diagnostę do zwrotu oryginału dokumentu "Uprawnienia diagnosty" w terminie 7 dni od dnia, w którym ostateczna decyzja stanie się ostateczna, bez podstawy prawnej. W ocenie skarżącego, wykroczył on przede wszystkim przeciwko procedurze badania technicznego, która posiada określony prawem szczegółowy "zakres i sposób wykonania" tj. należy przyjąć, że naruszono zasadniczo dyspozycję art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy, a nie jak wskazał Prezydent Miasta [...] naruszeniem prawa było jedynie, wtórne do czynności samego badania, wydanie dokumentu lub dokonanie do niego wpisu. Zdaniem skarżącego organ nie wykazał, że przedmiotowy błąd w ilości osi miał jakiekolwiek przełożenie na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. W zakresie stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie zobowiązania skarżącego do zwrotu posiadanego uprawnienia strona wskazała, że została wydana bez podstawy prawnej, a decyzje I i II instancji nie zawierają w tym zakresie żadnego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w decyzji. Na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. skarżący oświadczył, że dopełnił całej procedury wynikającej z wykonywanego zawodu. Wskazał, że niezgodność liczby osi w dowodzie rejestracyjnym uznał za oczywista omyłkę. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że nie zna podstawy prawnej rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2 decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga M.S. jest częściowo zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]w zakresie w jakim utrzymuje decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] cofającą M. S. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów jest zgodna z przepisami praw materialnego i procedury. Materialnoprawną podstawę prawną zaskarżonych decyzji w zakresie cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty stanowił przepis art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 t.j. ze zm.) stosownie, do którego starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 stwierdzono: 1/ przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2/ wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Szczegółowy zakres i sposób przeprowadzania badań technicznych pojazdów określa wydane na podstawie art. 81 ust. 15 ustawy rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2012 r. poz. 996 ze zm.), które weszło w życie w dniu 8 października 2012 r. Przepis § 2 ust. 1 wskazuje co obejmuje zakres okresowego badania technicznego pojazdu. W § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia określono, że zakres okresowego badania technicznego pojazdu obejmuje identyfikację pojazdu, w tym sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. Takie samo uregulowanie zawierało wcześniej obowiązujące rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych badaniach (Dz. U. nr 155, poz. 1232 ze zm.), pod rządami którego skarżący wykonywał wcześniejsze badania tej samej naczepy. Załącznik nr 1 do rozporządzenia z 2012 r. "Wymagania Dotyczące Kontroli oraz Wytyczne Dotyczące Oceny Usterek Podczas Przeprowadzania Okresowego Badania Technicznego Pojazdu" w pozycji 02 (Numer identyfikacyjny pojazdu (VIN)/numer nadwozia/podwozia/ ramy) określa jakie usterki skutkują uznaniem stanu technicznego za niezadowalający, stanowiąc, iż usterką taką są m.in. oczywiste omyłki w dowodzie rejestracyjnym związane z danymi technicznymi pojazdu; jednocześnie ustawodawca określił tę usterkę jako istotną (Ul). Należy również wyjaśnić, że § 6 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że w przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki istotne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. W rozpoznawanej sprawie podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty do wykonywania badań pojazdów stanowiło ujawnienie w wyniku kontroli nieprawidłowego wpisu dotyczącego liczby osi pojazdu. Przeprowadzone przez organ I instancji kontrole w Stacji Kontroli Pojazdów [...] w [...], w której zatrudniony jest skarżący (w dniach 12 września 2013 r. i 28 października 2013 r.), ujawniły, że skarżący trzykrotnie przeprowadził okresowe badanie techniczne naczepy ciężarowej marki Tang Kral, w dniu 23 lipca 2011 r., w dniu 24 lipca 2012 r. oraz w dniu 19 lipca 2013 r., każdorazowo orzekając pozytywny wynik badania technicznego oraz dokonując wpisu do dowodu rejestracyjnego tego pojazdu kolejnego terminu badania technicznego, pomimo stwierdzenia przez niego niezgodności w zakresie liczby osi. W dowodzie rejestracyjnym wskazano liczbę: 2, natomiast w rzeczywistości naczepa ma 1 oś. Należy podzielić stanowisko organów administracji, że dawało to podstawę do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jak wynika z powyżej wskazanego § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r. diagnosta przystępując do badania okresowego pojazdu zawsze zobowiązany jest ustalić i porównać zgodność cech identyfikacyjnych i faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. Jeśli w wyniku porównania dane faktyczne pojazdu są niezgodne z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym, stosownie do treści Załącznika nr 1 pozycja 02, usterkę taką należy zakwalifikować jako usterkę istotną (oczywiste omyłki w dowodzie rejestracyjnym związane z danymi technicznymi pojazdu). To z kolei skutkować powinno wydaniem zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu z wynikiem negatywnym (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). W ocenie Sądu, w świetle poczynionych przez organy administracji ustaleń, skarżący dopuścił się naruszenia przepisów rozporządzenia, bowiem w dniu 19 lipca 2013 r. wydał zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania okresowego i wpisał w dowodzie rejestracyjnym kolejny termin badania okresowego, pomimo istnienia rozbieżności co do liczby osi wpisanej w dowodzie rejestracyjnym ze stanem faktycznym. Wyjaśnienia skarżącego, że traktował wpis dotyczący liczby osi jako oczywistą omyłkę pisarską, nie mogą wpłynąć na zmianę oceny prawnej działania skarżącego . Należy zauważyć, że skarżący we wcześniejszych latach (23 lipca 2011 r., 24 lipca 2012 r.), po przeprowadzonym badaniu okresowym naczepy również dokonywał wpisu potwierdzającego zakończenie badań z pozytywnym wynikiem. Przechodząc do analizy treści przepisu art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przypomnieć należy, że przepis ten odwołuje się do kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, gdy tymczasem w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, art. 83 nie zawierał już ust. 6. Normę tę zastąpił nowo dodany art. 83b, który stanowi, że nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta (ust. 1). W ramach wykonywanego nadzoru starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie: a/ zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust.3, b/ prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów, c/ prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji (art. 83b ust. 2 pkt 1 ustawy). Należy uznać to za oczywiste niedopatrzenie ustawodawcy, który nowelizując treść art. 83 , mocą art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 173, poz. 1808) wchodzącą w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r., nie dokonał zmian w art. 84 ust. 3 ustawy. Ponieważ wykładnia art. 84 ust. 3 u.p.r.d. wywoływała wątpliwości Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 12 marca 2012 r. o sygn. akt II GPS 2/11 (publ. ONSAiWSA 2012, z. 3, poz. 37) przyjął, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie. W ocenie Sądu poczynione przez organy administracji ustalenia mieszczą się w hipotezie art. 84 ust. 3 pkt 2 cyt. wyżej ustawy, bowiem w sposób bezsporny wykazują nieprawidłowość działania skarżącego polegającą na przeprowadzeniu badania okresowego naczepy Tang Kral i wydaniu zaświadczenia o pozytywnym wyniku badań, pomimo niezgodności danych w zakresie liczby osi w dowodzie rejestracyjnym, a stanem faktycznym. W tej sytuacji organ I instancji zobowiązany był do wydania decyzji cofającej uprawnienia. Decyzja wydawana w tym przedmiocie ma charakter związany, nie jest oparta na uznaniu administracyjnym, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę zwrot "cofa". Zatem w przypadku stwierdzenia w toku kontroli takich nieprawidłowości przy przeprowadzaniu badania okresowego, organ zobowiązany jest do wydania decyzji cofającej te uprawnienia. Nie ma przy tym znaczenia charakter tych nieprawidłowości, organ nie ma obowiązku badania czy są istotne czy też nie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym nie dopuszczają żadnego wyjątku, który wyłączałby wydanie decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień diagnoście, w szczególności decyzja ta nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta naruszając art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy. Jednocześnie zauważyć należy, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie daje organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o dużym ciężarze gatunkowym są traktowane na równi z uchybieniami o mniejszych skutkach (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2013 r. sygn. II GSK 2427/11 publ. Lex nr 1340151, z dnia 12 kwietnia 2013 r. sygn. II GSK 60/12 publ. Lex nr 1337191). W tej sytuacji Sąd uznał za niezasadny zarzut skarżącego polegający na naruszeniu art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nie można przyznać racji skarżącemu, który domagał się zakwalifikowania popełnionego uchybienia jako przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, czyli z art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy, co pozwoliłoby organowi administracji na ewentualne miarkowanie konsekwencji wynikających z naruszenia prawa (tak m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. II GSK 1251/12, publ. Baza orzeczeń CBOIS). Skarżący bowiem w sumie trzykrotnie przeprowadzał badanie techniczne przedmiotowej naczepy i mimo stwierdzenia, że liczba osi podana w dowodzie rejestracyjnym nie jest zgodna ze stanem faktycznym, wydawał zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania. W ocenie Sądu oznacza to, że w ten sposób poświadczył także zgodność danych w dowodzie rejestracyjnym ze stanem faktycznym (w tym liczby osi). W tej sytuacji nie można uznać, że wykonał badanie techniczne niezgodnie z jego zakresem, gdyż sam skarżący w toku postępowania administracyjnego przyznał, że miał świadomość istnienia rozbieżności w zakresie liczby osi, lecz traktował to jako oczywistą omyłkę. Zatem jego zachowanie nosi znamiona opisane w punkcie 2 art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Identyfikacja pojazdu jest pierwszym etapem każdego okresowego badania technicznego pojazdu, a sprawdzenie zgodności danych jest czynnością oczywistą i nie budzącą wątpliwości. Poświadczenie zgodności tych danych poprzez dokonanie wpisu kolejnego badania okresowego, w sytuacji gdy istaniała oczywista robziezność co do liczby osi, którą skarżący dostrzegł, nie można zakwalifikować jako wykonania badania niezgodnie z jego zakresem, lecz należy uznać za dokonanie wpisu niezgodnie ze stanem faktycznym. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. również nie zasługiwały na uwzględnienie. Z powołanych przepisów wynika, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności poprzez zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jedynie ustalone w taki sposób fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący niezbędną i faktyczną podstawą do wydania decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia. W samej decyzji organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić organom takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia 29 listopada 2013 r. w części dotyczącej cofnięcia uprawnień. Organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a uzasadnienie wydanych decyzji wskazuje na jakich ustaleniach faktycznych oparte zostało rozstrzygnięcie oraz zawiera analizę okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazuje także na fakty, które organ odwoławczy trafnie ocenił, jako podstawę do cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Zawiera też wyjaśnienie zastosowania normy zawartej w art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym w ustalonym stanie faktycznym. Jest zatem wystarczające dla oceny legalności decyzji. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi w tym zakresie. Natomiast w zakresie "zobowiązania skarżącego do zwrotu dokumentu: "Uprawnienia diagnosty [...]" w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna", zachodziła, w ocenie Sądu, podstawa do stwierdzenia w tej części nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 29 listopada 2013 r. w zakresie zobowiązania skarżącego do zwrotu dokumentu "Uprawnienia diagnosty..." stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność́ decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie organ I instancji na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym zobowiązał skarżącego do zwrotu dokumentu "Uprawnienia diagnosty...". Z treści powołanego przepisu ani innego przepisu ustawy nie wynika, aby organ był uprawniony do rozstrzygania w tym zakresie w drodze decyzji administracyjnej. W związku z tym uznać należy, że w tej części decyzja organu I instancji wydana została bez podstawy prawnej. Obowiązek zwrotu dokumentu potwierdzającego posiadanie uprawnień diagnosty powstanie oczywiście z chwilą, gdy decyzja stanie się ostateczna, ale informacja o tym może być zawarta w pouczeniu. Nie może natomiast stanowić treści rozstrzygnięcia. Natomiast decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji dotkniętą wadą nieważności, również dotknięta jest wadą nieważności, jako wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższego Sąd orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji I i II instancji w zakresie wskazanym w punkcie 1 wyroku. Podstawę zasądzenia zwrotu części kosztów sądowych na rzecz skarżącego od organu stanowił przepis art. 206 p.p.s.a. ab/