III SA/Łd 27/09

Dnia 16 kwietnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia NSA Janusz Furmanek Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009 roku sprawy ze skargi T. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. orzekł o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza celnego – T. J. w związku z upływem 12 miesięcznego okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych oraz nie ustąpieniem przyczyny będącej podstawą zawieszenia (art. 26 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż T. J. od dnia 28 lutego 2007 roku jest zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych w związku z prowadzonym wobec niego postępowaniem karnym. Podniesiono, iż długotrwałe zawieszenie funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków dezorganizuje realizację ustawowych zadań Służby Celnej, zaś brak możliwości zatrudnienia nowej osoby ze względu na zablokowany etat, dodatkowo obciąża pozostałych pracowników i funkcjonariuszy. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Celnej w Ł. uznał, iż zwolnienie T. J. jest uzasadnione. Pismem z dnia 10 października 2008 roku T. J. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy powołując się na fakultatywny charakter art. 26 ustawy o Służbie Celnej, stanowiącego materialnoprawną podstawę zwolnienia. W uzasadnieniu wniosku funkcjonariusz wskazał na złą wolę pracodawcy przejawiającą się między innymi brakiem zgody na dodatkową pracę zarobkową w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 26 pkt 13 oraz art. 81 ustawy z dnia 24 lipca 1999 roku o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 156 z 2004 roku poz. 1641 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ, powołując się na treść art. 26 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej wskazał, iż w przedmiotowej sprawie przesłanki uzasadniające zwolnienie funkcjonariusza na podstawie cyt. przepisu zostały niewątpliwie spełnione, gdyż z dokumentów sprawy wynika, iż T. J. w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo popełnione umyślnie, ścigane z oskarżenia publicznego, decyzją Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] oraz, z dnia [...] nr [...], został zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych na łączny okres 12 miesięcy, tj. od dnia 28 lutego 2007 roku do dnia 27 lutego 2008 roku. Po zakończeniu terminu zawieszenia administracyjnego funkcjonariusz pozostaje nadal zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych w związku z postanowieniem Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ł. z dnia [...] roku (sygn. akt [...]), który zastosował wobec podejrzanego środek, zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych. Organ podniósł, iż środek ten zastosowany bezterminowo - nie został do chwili orzekania przez organ II instancji uchylony. Reasumując Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż T. J. od dnia 28 lutego 2007 r. do dnia orzekania w sprawie pozostaje zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych, a zawieszenie to ma charakter ciągły i związane jest z prowadzonym przeciwko stronie postępowaniem karnym. Bezspornym jest również w ocenie organu, iż w chwili orzekania przesłanka będąca podstawą zawieszenia nie ustąpiła. Ponadto, w dniu 29 maja 2008 roku, do Izby Celnej w Ł. wpłynęła informacja z Prokuratury Okręgowej w Ł., iż do końca 2008 roku wobec T. J. zostanie skierowany do sądu akt oskarżenia. Mając na względzie tak ustalony stan faktyczny, Dyrektor Izby Celnej w Ł. stwierdził, iż powołane wyżej okoliczności, w świetle przepisu art. 26 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, stanowią w jego ocenie wystarczającą podstawę do zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby. Dodatkowo organ wskazał, iż zwolnienie funkcjonariusza w oparciu o art. 26 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej ma charakter fakultatywny, co oznacza iż decyzja w niniejszej sprawie została pozostawiona do uznania organu administracji. Organ administracyjny działając na podstawie przepisów prawa jest zobowiązany załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Ł., za orzeczeniem o zwolnieniu ze służby w przedmiotowej sprawie przemawia rodzaj czynu zarzucanego T. J., a mianowicie z akt sprawy wynika, iż Prokuratura Okręgowa w Ł. zarzuciła skarżącemu, że działając w zorganizowanej grupie przestępczej, pełniąc funkcję publiczną, przyjął korzyść majątkowa w zamian za naruszenie przepisów prawa polegające na nierzetelnej weryfikacji dokumentów i towarów w trakcie dokonywania odpraw celnych tj. o czyn z art. 258 § 1 i art. 228 § 3 kodeksu karnego. Organ podkreślił przy tym, iż jest to najcięższe z przestępstw tzw. urzędniczych, jakich dopuścić się może urzędnik państwowy w związku z wykonywaną funkcją publiczną. Zwolnienie funkcjonariusza celnego stojącego w obliczu takiego właśnie zarzutu jest zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Ł., w świetle art. 26 pkt 13 cyt. ustawy, szczególnie uprawnione i uzasadnione. Dodatkowo organ wskazał, iż pozostawienie w służbie celnej funkcjonariusza, któremu zostały przedstawione tak poważne zarzuty, pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z interesem społecznym, gdyż stan taki byłby niezgodny również z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie bowiem z art. 2 ustawy o Służbie Celnej jednym z podstawowych przymiotów, jakie musi posiadać funkcjonariusz celny aby pełnić służbę jest nieposzlakowana opinia. Osoba pełniąca obowiązki funkcjonariusza winna pozostawać zatem poza podejrzeniami o nieuczciwości, stronniczości, interesowności, czy nierzetelności. Odnosząc się do przedstawionych przez T. J. zarzutów odwołania Dyrektor Izby Celnej w Ł. podniósł, iż wnioskodawca nie ma racji doszukując się złej woli pracodawcy, gdyż organ procesujący w przedmiotowej sprawie związany był przepisami prawa i mógł działać wyłącznie w granicach prawa. Zaznaczył, iż wydanie zgody na wykonywanie przez funkcjonariusza celnego dodatkowego zajęcia zarobkowego obwarowane jest warunkami określonymi przepisami prawa. Organ stwierdził, iż wydając decyzję o zwolnieniu T. J. ze służby pracodawca kierował się przede wszystkim dobrem Służby Celnej, gdyż długotrwałe zawieszenie funkcjonariusza celnego w pełnieniu obowiązków służbowych powoduje dezorganizację pracy, obciążenie pozostałych pracowników dodatkowymi obowiązkami ze względu na brak możliwości zatrudnienia na zablokowanym etacie nowej osoby, a w konsekwencji utrudnia właściwe planowanie i organizację służby. Ponadto Dyrektor Izby Celnej w Ł. wskazał, iż nie może się zgodzić z twierdzeniem T. J., iż zwolnienie funkcjonariusza na podstawie art. 26 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej jest równoznaczne ze stwierdzeniem winy osoby zwalnianej. W ocenie tegoż organu ustawodawca formułując art. 26 pkt 13 zawarł w nim dwa warunki jego zastosowania. Po pierwsze wskazał na upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, a po drugie na nie ustąpienie przyczyny będącej podstawą zawieszenia. Na tle powyższego przepisu zdaniem Dyrektora Izby Celnej rzeczą obojętną jest kwestia udowodnionej lub nieudowodnionej winy osoby, której zostały przedstawione zarzuty popełnienia przestępstwa. W konkluzji uzasadnienia decyzji organ podkreślił, iż funkcjonariusz zwolniony ze względu na długotrwały okres zawieszenia w wykonywaniu obowiązków służbowych w sytuacji, jeżeli został następnie uniewinniony lub w stosunku, do którego postępowania karne zostało umorzone, ma możliwość powrotu do służby. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 61 ust. 2a ustawy o Służbie Celnej funkcjonariusza celnego zwolnionego ze służby na podstawie art. 26 pkt 13, na jego wniosek, przywraca się do służby w razie uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu lub w wypadku umorzenia postępowania karnego z powodu niepopełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. W dniu 29 grudnia 2008 roku T. J. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wskazując, iż jest ona dla niego niesprawiedliwa i krzywdząca. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 6 kwietnia 2009r. skarżący podniósł, iż przepis na podstawie którego został zwolniony ze służby jest bardzo uznaniowym przepisem i Sąd winien ocenić uznaniowość Dyrektora Izby Celnej w Ł. W ocenie skarżącego, zwalniając go ze służby celnej Dyrektor Izby Celnej w Ł. przekroczył granice swobodnej oceny materiału dowodowego oraz błędnie zinterpretował przepisy ustawy o Służbie Celnej dotyczące zawieszenia funkcjonariuszy celnych do czasu zakończenia sprawy karnej oraz zwalania ich ze służby. Zdaniem skarżącego, konsekwencją zawieszenia funkcjonariusza celnego z powodu toczącej się przeciwko niemu sprawy karnej jest brak możliwości zwolnienia go po upływie 12 miesięcy zawieszenia tj. art. 26 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej. Podkreślił, iż chciałby być traktowany tak jak inni funkcjonariusze i pozostawać jako funkcjonariusz zawieszony w czynnościach służbowych do czasu prawomocnego zakończenia sprawy karnej. Zażądał przywrócenia go do pracy w służbie celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga T. J. nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 156 z 2004r. poz.1641 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 26 pkt.13 wymienionej ustawy, funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby w wypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Z wymienionego przepisu wynikają dwie przesłanki zwolnienia funkcjonariusza celnego a mianowicie: po pierwsze – upływ 12 miesięcy okresu zwieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych oraz po drugie – nieustąpienie przyczyn będących podstawą zawieszenie. Nadto zwolnienie funkcjonariusza ma charakter fakultatywny co oznacza, że decyzja w tej kwestii jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego. W ocenie sądu w stosunku do skarżącego spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 26 pkt.13 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. Nie budzi wątpliwości fakt, iż T. J. był zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych przez okres przekraczający 12 miesięcy. Został on bowiem zawieszony w pełnieniu obowiązków od dnia 28 lutego 2007r. i okres zawieszenia trwał do czasu wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Okolicznością niesporną jest również to, iż nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. T. J. został zawieszony z uwagi na wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Postępowanie w tej sprawie do chwili obecnej nie zostało zakończone. W ocenie sądu organ celny, w ramach uznania administracyjnego, w sposób przekonujący uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie podkreślono, iż zarzuty przedstawione skarżącemu w postępowaniu karnym (z art. 228 § 3 i 258 § 1 Kodeksu karnego) należą do najcięższych z przestępstw "urzędniczych" jakich może dopuścić się urzędnik państwowy w związku z wykonywaną funkcją publiczną. W myśl zaś art. 2 ustawy z 24 lipca 1999r. jednym z podstawowych przymiotów jakie musi posiadać funkcjonariusz celny, aby pełnić służbę, jest posiadanie nieposzlakowanej opinii. Funkcjonariusz winien zatem pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o nieuczciwość, stronniczość czy nierzetelność. Osoba, której postawiono zarzuty popełnienia przestępstw z art. 228 § 3 i 258 § 1 Kodeksu karnego, takiej opinii nie posiada. Skoro bowiem organy ścigania prowadzą przeciwko funkcjonariuszowi postępowanie o popełnienie przestępstw korupcyjnych, to nie można przyjąć, iż jest on osobą pozostającą poza podejrzeniami o nieuczciwość czy nierzetelność. Nadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, iż organ celny podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego kierował się dobrem służby celnej. T. J. jest zawieszony w pełnieniu obowiązków od lutego 2007 roku, co dezorganizuje pracę służby celnej. Pozostali funkcjonariusze są bowiem zmuszeni wykonywać dodatkowe obowiązki zaś stanowisko skarżącego jest zablokowane i nie można na nie zatrudnić innej osoby. Utrudnia to prawidłową organizację służby oraz właściwą realizację zadań wynikających z ustawy o Służbie Celnej. Zwolnienie skarżącego umożliwi organowi celnemu zatrudnienie nowej osoby i usprawni realizację zadań ustawowych. W przekonaniu Sądu, organ celny, w ramach uznania administracyjnego, w sposób logiczny i przekonujący wyjaśnił motywy swojego rozstrzygnięcia. Uzasadnieniu temu nie można postawić zarzutu dowolności bądź nadużycia, posiadanych przez organ kompetencji. Zarzut skarżącego dotyczący wykroczenia przez organ poza granice swobody uznana administracyjnego Sąd uznał zatem za niezasadny. Należy zaznaczyć, iż przepis art. 26 pkt. 13 ustawy z 24 lipca 1999r. wprowadzono ustawą z 18 marca 2008r. o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. nr 53 poz.311) i wszedł on w życie z dniem ogłoszenia - tzn. 28 marca 2008r. W ustawie z 18 marca 2008r. nie ma przepisów przejściowych dotyczących stosowania art. 26 pkt.13. W związku z czym powstaje pytanie do jakich funkcjonariuszy celnych ma on zastosowanie a mianowicie czy tylko do funkcjonariuszy, którzy zostali zawieszeni w pełnieniu obowiązków służbowych po 28 marca 2008r., czy też także do funkcjonariuszy zawieszonych w czynnościach przed tym dniem. Sąd w obecnym składzie stanął na stanowisku, iż skoro w ustawie z 18 marca 2008r. brak jest przepisów intertemporalnych, to należy przyjąć, iż przepis art. 26 pkt.13 dotyczy wszystkich funkcjonariuszy celny zarówno tych, którzy zostali zawieszeni w pełnieniu obowiązków przed dniem 28 marca 2008r. i zawieszenie to trwa nadal, jak i do tych, których zawieszono po tym dniu. Taka interpretacja kwestii obowiązywania aktu prawnego, kiedy ustawodawca nie wprowadził przepisów przejściowych, została wyrażona w uchwale NSA z 10 IV 2006r. w spr. I OPS 1/06 (ONSAiWSA nr 3 z 2006r. poz.71), wyroku NSA z 10 IX 2008r. w spr. II GSK 157/08 (niepublikowany), wyroku NSA z 4 IV 2008r. w spr. II GSK 218/08 (niepublikowany) oraz w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 XII 2007r. w spr. P 43/07 (OTK-A nr 11 z 2007r. poz.155). Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach. Oznacza to, iż do skarżącego niewątpliwie ma zastosowanie przepis art. 26 pkt.13 ustawy z 24 lipca 1999r. Istotą przepisu art. 26 pkt.13 jest upływ okresu 12 miesięcy zawieszenia w pełnieniu obowiązków, a nie data upływu tego okresu. Skoro w momencie wydania zaskarżonej decyzji istniała już określona okoliczność (upływ 12 miesięcy zawieszenia i nieustąpienie przyczyny zawieszenia) to nie miało miejsca działanie prawa wstecz lecz bezpośrednie działanie nowego prawa, w związku z istnieniem stanu faktycznego spełniającego przesłanki z art. 26 pkt.13 ustawy o Służbie Celnej. W przypadku skarżącego przepis art. 26 pkt.13 ustawy wiązał skutek prawny ze zdarzeniem, które co prawda zaistniało wcześniej (upływ 12 miesięcy zawieszenia nastąpił przed 28 marca 2008r.), ale stan taki istniał nadal (po 28 marca 2008r.) a przepis art. 26 pkt.13 wiązał z tym określony skutek prawny (tzn. możliwość zwolnienia ze służby). Zwolnienie skarżącego ze służby nie było spowodowane wcześniejszym upływem 12 miesięcy zawieszenia ale tym, że stan taki istniał po 28 marca 2008r. i zgodnie z treścią art.26 pkt.13 ustawy o Służbie Celnej, wywoływał określone skutki prawne. Retroakcja miałaby miejsce wówczas gdyby ustawodawca umożliwił wydanie decyzji o zwolnieniu z upływem okresu 12 miesięcy zawieszenia. W sytuacji natomiast gdy stary fakt prawny (upływ okresu 12 miesięcy zawieszenia) oceniany jest według nowego przepisu, nie ma miejsca retroakcja ale retrospektywność. W związku z czym, w ocenie sądu, organ celny nie naruszył zasady nieretroakcyjności. Przy ocenie stosowania wobec skarżącego przepisu art. 26 pkt.13 ustawy z 24 lipca 1999r. warto powołać się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące stosowania, nie obowiązującego już, przepisu art. 25 ust.1 pkt. 8a i 8b wymienionej ustawy. Przepis ten zobowiązywał organy celne do zwolnienia ze służby funkcjonariusza w wypadku wniesienia przeciwko niemu aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego oraz w przypadku zastosowania wobec niego tymczasowego aresztowania. Przepis ten został wprowadzony ustawą z 23 kwietnia 2003r. o zmianie ustawy – Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. nr 120 poz. 1122). Wszedł on w życie z dniem 10 sierpnia 2003r. W związku z czym powstała wątpliwość czy przepis art.25 ust. 1 pkt.8a ma zastosowanie także do funkcjonariuszy przeciwko którym wniesiono akt oskarżenia przed dniem 10 sierpnia 2003r. W kwestii tej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przepis art. 25 ust.1 pkt 8a ma zastosowanie do wszystkich funkcjonariuszy celnych, także tych przeciwko którym akt oskarżenia został wniesiony przed dniem 10 sierpnia 2003r., o ile stan taki istniał w dacie orzekania (wyrok NSA z 21 kwietnia 2006r. w spr. I OSK 1095/05 – Lex nr 209 167 i wyrok NSA z 23 czerwca 2006r. w spr. I OSK 1280/05 – Lex nr 266 503). Poglądy wyrażone w obu wymienionych wyrokach zachowują aktualność na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy i należy je uwzględnić przy ocenie stosowania przepisu art. 26 pkt. 13 ustawy z 24 lipca 1999r. Niezasadny jest zarzut skarżącego, iż organ celny odebrał mu prawo do obrony w sprawie karnej i dokonał "przedsądu", wydając swoje niekorzystne rozstrzygnięcie dużo wcześniej niż sąd powszechny. Faktem jest, iż do chwili obecnej nie zostało zakończone postępowanie karne, a nawet nie wniesiono przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia mimo, że od przedstawienia zarzutów upłynęły ponad 2 lata. Okoliczności te nie mają jednak żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przyczyną zwolnienia T. J. ze służby był bowiem upływ okresu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych i nieustąpienie przyczyn będących podstawą zawieszenia, a nie to czy udowodniono mu winę zarzuconych mu przestępstw. W związku z czym, zarzut skarżącego w tym zakresie nie jest zasadny. Dodać w tym miejscu należy, iż zgodnie z treścią art. 61 ust. 2a ustawy z 24 lipca 1999r., w razie umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, funkcjonariusza celnego, na jego wniosek, przywraca się do służby. Sąd nie uwzględnił również zgłaszanego przez T. J. w toku postępowania administracyjnego zarzutu istnienia złej woli po stronie Dyrektora Izby Celnej w Ł., o czym miałaby świadczyć okoliczność niewyrażenia skarżącemu zgody na podjęcie dodatkowej pracy zarobkowej w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. Zarzut ten, pozostający poza regulacją zawartą w art. 26 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, dodatkowo nie znajduje potwierdzenia w dokumentach załączonych do akt sprawy. Wynika z nich bezspornie, iż Dyrektor Izby Celnej w Ł. wcale nie odmawiał skarżącemu podjęcia dodatkowego zatrudnienia, lecz wskazywał, że taka zgoda może zostać udzielona lub nieudzielona dopiero po podaniu przez zainteresowanego konkretnego zatrudnienia, które zamierza podjąć. Reasumując Sąd uznał, iż skarga T. J. nie jest zasadna. W stosunku do skarżącego spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 26 pkt. 13 ustawy z 24 lipca 1999r o Służbie Celnej. W dacie wydania zaskarżonej decyzji upłynął okres 12 miesięcy zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych i nie ustąpiły przyczyny będące postawą zawieszenia. Organ celny w sposób logiczny i przekonujący uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik spraw i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. J.S.